De bijgevoegde foto's, die zo verschillend lijken, zijn slechts enkele minuten na elkaar gemaakt, vanachter hetzelfde raam, in dezelfde richting. Het raam waarachter ik zo vaak zat met Ma, Pa of beiden.

Donderdag, 05-04-2018, 16.00 u.

Alleen thuis.

Ik voel me als een kleine jongen die voor het eerst alleen thuis mag blijven. Zoeken waar de snoepjes en de koekjes staan. Zoeken in de kasten en laden van het huis waar ik ruim 31 jaar lang thuis kwam. Ik vind voorwerpen waarvan ik het bestaan niet ken of niet meer kende en schrik er soms van. Het grijpt me aan omdat ik het verhaal en de emotie erachter ken. Het is een herbeleving in optima forma, moet ik toegeven.

Kriebels in mijn buik van de angst om betrapt te worden bij iets wat misschien helemaal niet mag. Ik voel me ook verdrietig want iedere keer als ik hier binnen ben, passeert niet alleen het leven van de mensen die me groot brachten maar ook mijn leven en van mijn broer, wetende dat alles voorgoed veranderd is.

Wroetend in dat leven, zonder dat ze gezegd hebben, dat het mag, dat het goed is wat ik doe. De stilte is haast sereen en ik pak alles vast met een bepaalde mate van respect. Toch voelt het als diefstal, insluiping en onrechtmatig toe-eigenen maar dat komt vermoedelijk door mijn achtergrond. Een diender leert immers dat iets wat niet van jou is, een “afblijven-boodschap” draagt.

Na een middag zweten, in de roller-coaster van dit leven, neem ik een overjarig pilsje uit de koelkast en drink het langzaam leeg en bij elke slok denk ik, op je gezondheid pa, op je rust ma, jullie hebben het goed gedaan! En wij? Doen we het goed? Die vraag ga ik zelf uiteraard niet beantwoorden maar ik heb al bijna 50 jaar een hele goede vriend en die heeft af en toe geweldige wijsheden. De wijsheid die nu opkomt luid als volgt: “Kan je het uitleggen en kan het in de krant?”. Indien één van deze twee vragen met “ja” beantwoord kan worden, bij voorkeur echter beide vragen, zit je goed en kun je met een gerust hart gaan slapen. In bovenvermelde situatie kan ik een volmondig “ja” geven op de beide vragen. Mijn gevoel weigert echter alle medewerking maar dat zal een kwestie van tijd zijn. Pa, Ma, ik heb heel veel kritiek gehad op jullie en blijkbaar hoort dat zo want ik ervaar hetzelfde wel eens. Maar één ding weet ik zeker, ik hou van jullie….

Dikke kus!