Vrijdag 27-08-2021, 17.10 u.

Te lang stil?

Bij mijn één van mijn laatste berichten op de social media, kwam de terechte opmerking, dat ik gemist was, op die media. Het is altijd goed om te horen, dat mensen je creatieve uitspattingen hebben gemist en dus blijkbaar waarderen. Opmerkingen in die koers, maken mijn dag altijd een beetje beter en brengen een glimlach op mijn gezicht. Een weemoedige glimlach weliswaar maar toch gaan mijn mondhoeken opwaarts.

In een recente blog heb ik aangegeven wat de crux was en dat derhalve, de mogelijkheden om creatief te ontploffen, waren verdwenen. Gelukkig was dat tijdelijk en hoop ik weer “los te kunnen gaan”, in de nabije toekomst. Melancholie en nostalgie blijft, dat hoort bij mij!

Mijn melancholische uitspattingen op “papier” zijn bekend evenals mijn belevenissen met de kleine kapitein, de jonge kapitein en de ouwe kapitein in de slotfase van zijn aardse bestaan. Veel minder echter zijn de verhalen over mijn kleine tuttebel, die me net zo lief is als de kleine kapitein.

De affectie is wederzijds kan ik je vertellen want als Saar, opa ergens op ziet duiken, komt er een stemvolume los waar je van zou schrikken mits je er zelf ook over beschikt. En ik moet bekennen dat mijn stemvolume een heel legertje snurkende huzaren, kan wekken, in het holst van de nacht. Wie met mij het edele voetbalspel heeft gespeeld, kan verhalen over mijn veel te grote en veel te luide waffel, eerlijk is eerlijk!

Terug naar de basis want ik wil relaas doen over Saar. Tot een maand of wat geleden, beperkte ze haar vocabulaire tot een minimum want als je haar begreep (andersom was niet zo belangrijk), was dat ruim voldoende.

Ik heb enige tijd gevonden dat de kleine kapitein standvastig was en zich door niets of niemand liet sturen. Maar inmiddels is gebleken dat we, binnen de familie, baas boven baas kennen en niet te zuinig ook. Nee, is nee en blijft dat ook gewoon. Onvermurwbaar met snoep, koek en andere schone beloften en owee als het haar niet aanstaat. Een rechtse hoek is je deel zodat je maar weet dat deze jongedame haar grenzen heeft.

Onze tuttebel maakt daarnaast zeer regelmatig buitelingen, zeker als ze vermoeid begint te raken. Maar mocht je denken dat dergelijke “ongevallen” leiden tot mega brul- en jankpartijen, dan vergis je je. Janken is voor watjes en zelfs gemene schaafwonden of bloed, vormen geen aanleiding om haar stem te verheffen.

Haar commando’s zijn erg kort maar vooral erg begrijpelijk. “Kom!”, “kijken! (tv)”, “drinken” en vooral “nee!”. Dat laatste zit er dus al jong in en het mag maar duidelijk zijn. Mocht Boaz denken dat hij Saar onbegrensd mag besnuffelen en aan haar gezicht mag likken, krijgt hij gewoon een rechtse hoek met de boodschap “weg!”. En wat denk je?  Hij begrijpt het gewoon en trekt zich tactisch terug in zijn bench.

Je vraagt je af, hoe het mogelijk is, 2 kinderen van dezelfde ouders, tenminste dat nemen we blindelings aan, en toch zo verschillend. Maar man, wat kun je trots zijn met zulke monstertjes om je heen en natuurlijk, die van mij zijn de mooiste van de hele wereld, basta! Paps van dit koningskoppel heeft al meerdere malen gezegd: “Ik vind ze goed gelukt!” en ik moet zeggen, hij heeft potdorie gewoon gelijk!

 

Donderdag 26 augustus 2021, 11.35 u.

Alles was wreed….

Je hebt van die dagen, die geen einde zouden moeten kennen, zeker te weten! Gisteren had ik zo’n avond en ik vond “hem” bijzonder. De onverwachte uitnodiging van een “verre” bekende want Giessen Oudkerk, is in mijn visie best ver, om mee te gaan eten op zijn kosten, heb ik niet afgeslagen. Dat zou dom zijn geweest!

Beiden hadden we de overtuiging dat er weer eens bijgepraat c.q. bij-gedronken moest worden omdat het te lang geleden was. En van dat laatste was geen letter gelogen. In verband met de privacy zal ik mijn metgezel “Mister T” noemen en deze heeft niets te maken met de chocoladebruine spierbundel, behangen met goud, uit de serie “The A-team”.

Mister T is net als ondergetekende een oudere jongere, die soms wat blijft hangen in de tijd en ook dit is een parallel met ondergetekende, maar samen kunnen we heel geanimeerd, delibereren onder het genot van wat geestrijk vocht. En daar zat ‘m nou net de crux, dat geestrijke vocht nuttigen en daarbij, onzin uitslaan, die, achteraf gezien, zelfs terug ging tot de rijke jaren ’70 uit de vorige eeuw. Man, man, wat een tijd!

Heel verstandig hadden we in goed overleg besloten om fietsend naar onze eindbestemming te reizen, eetcafé De Kleine Beurs, tegenwoordig gevestigd in Giessenburg oftewel heul ver weg althans op de fiets! De ontmoetingsplaats halverwege, vanwaar we samen verder zouden fietsen, had iets spiritueels. Het plein voor de kerk in Giessen Oudkerk, waar ikzelf in een heel grijs verleden, ooit gedoopt ben door dominee Mansveld. Deze was overigens geen familie van “Haagse Aadje (Mansveld)” volgens mijn info. De ontmoeting op deze inspirerende locatie was hartverwarmend te noemen.

De laatste kilometers naar onze eindbestemming waren pittig met bruggen en bulten van de 1^e en buitencategorie maar zwaar bezweet en enigszins bijgepraat, arriveerden wij achteraan “het Doet”. Tijd voor de aangename zaken die ons waren voorgespiegeld, voor deze reis begon.

Na verbreking van het 1^e wreed scherpe “pr”, fietsen en praten op hetzelfde moment, waren Mister T en ondergetekende opa van mening dat we onze andere persoonlijke records, scherper moesten zetten!

Te beginnen het aantal blondjes, wat we zouden nemen en die opzet is geslaagd. Complimenten aan het illustere tweetal! Vervolgens hebben we zowel voor, tijdens als na de maaltijd, wreed domme praat gedaan, wreed wijze gesprekken gevoerd, wreed lekker gegeten, wreed gelachen, wreed nodig moeten piessen en wrede Ierse meuk gedronken.

Op onze routine hadden we dit nog dagen vol kunnen houden, denk ik….. Maar er is een tiet van komen en er is een tiet van gaan, wat moet tenslotte, de ene tiet, zonder de andere, alleen is maar alleen. Dat moeten al die regendruppels ook gedacht hebben, toen we er, op het wettelijk verplichte sluitingsuur, uit gekegeld werden. Het regende wreed en ik was in ieder geval wreed nat bij thuiskomst en ik vermoed dat het voor Mister T niet veel anders was. Anderzijds, ben ik maar half zo nat geworden als Mister T, want ik droeg een korte broek en hij een lange, dus was hij 2 keer zo nat, schat ik in…. 

Bij thuiskomst ben ik letterlijk van de fiets gelazerd, niet van de drank maar omdat de bloedsuikers wreed laag waren en normaal functioneren enigszins problematisch was geworden. De rol druivensuikertabletten was gelukkig droog gebleven, dus de 1^e hulp was snel voorhanden.

Nog 1 wrede zaak of eigenlijk 2, bij het afsluiten van deze topavond. Mister T moest Misses L nog wreed nodig uitlaten en ondergetekende zag aan de blikken van Boaz, dat ook hij wreed nodig moest…..

Mister T bedankt voor een enorm gezellige avond met een wreed hoog ontspannings- en gezelligheidsgehalte. Het was mij een waar genoegen en wij spreken elkander vast weer, in soortgelijke sferen!