Vrijdag 22-12-2023, 08.10 u.

Embrace changes!

Bovenstaande “kreet”, zag ik gisteren langskomen, bij één van mijn favoriete reality series “Alaska, the last frontier”. De hoofdpersonen hebben bijna stuk voor stuk, serieuze shit in hun rugzak. Shit opgedaan in Vietnam, een val van grote hoogte, een aanval van een koe of een quad ongeluk. Vaak gaat het om “stapeling” van dit soort ervaringen, die stuk voor stuk, bij problemen, door de medische begeleiding worden aangeduid met “PTSD” wat bij ons als PTSS wordt aangeduid.

De remedie is vrij helder, vindt een manier, die bij jou past om hiermee om te gaan! Het grillige is echter, dat in dat opzicht, elke dag anders is. Je 1^e reactie is altijd primair fight or flight en dat is een heel natuurlijke reactie van zowel lichaam als geest. Dat deze reactie je op den duur fysiek en mentaal sloopt is niet zo vreemd en ik kan erover meepraten. Eigenlijk wil je die energie, die op en duur opraakt, op een andere manier inzetten. Omzetten in iets positiefs want dat geeft een beter gevoel over jezelf en een positieve kijk op je omgeving.

Toen de term “embrace changes” voorbij kwam, besefte ik, als je ouder wordt, dat het omarmen van veranderingen, wat de kreet letterlijk betekend, eenvoudiger is, dan het gevecht tegen de spreekwoordelijke windmolens. Don Quichote werd er uiteindelijk gek van en dat….moet je niet willen!

Die onvermijdelijke veranderingen, inpassen in jouw leven, jouw situatie, biedt de mogelijkheid om het op jouw (betere?) manier te veranderen. Geef toe dat dingen anders moeten omdat het, op de “oude” manier niet meer gaat. Natuurlijk is het moeilijk om hulp te vragen, dat wil je niet omdat het nooit nodig was. Aanpassen is soms een gave.

En plotseling (nou ja…) is dat moment wel aangebroken, tijd voor verandering. Omarm het, verwelkom het en blijf er niet tegen vechten. Het is namelijk een gevecht, dat je niet kunt winnen!

Embrace changes, omarm veranderingen!

Fijne kerstdagen en positieve veranderingen voor 2024 gewenst.

 

Dinsdag 05-12-2023, 16.25 u.

Wachten op Sinterklahaas.

Even een kleine verwijzing naar Toon Hermans, die Sinterklahaas mis- c.q. gebruikte in zijn shows maar dat terzijde. Een beetje melancholie neemt mij vandaag mee op stap vanaf het moment dat ik op de rand van mijn bed zat vanmorgen. A trip down memory lane!

De beoordeling van deze dag begon gewoon met een 3-letterige aanduiding, een sterke verwijzing naar het weer en de depressieve luchten aan het firmament, voor zover dat zichtbaar is. Niet dus!

Het is vandaag Sinterklaasdag maar bij mij is alles, tegen mijn principes in, al in kerstsfeer. Afgelopen zaterdag hebben wij de Goedheiligman al laten passeren omdat het met schoolgaande, kleine kinderen, gewoonweg het meest handig is. Saar loopt op de toppen van haar tenen en is hard aan vakantie toe. Het is net een studerende superspons van 4 jaar oud, die alles absorbeert wat langs komt. Ze wil hetzelfde leren als haar broer maar die is 4 jaar ouder en heeft al wat meer ervaring op school en in het leerproces. Mijn kleine tuttebel is dus af en toe ongenaakbaar en niet te genieten maar dat is slechts af en toe. In ieder geval voor mij, ik vind haar nl nog steeds geweldig lief!

Terug naar vandaag. Op dit soort dagen weet ik met mijzelf geen raad. Het liefst zou ik vluchten, vluchten voor mijzelf en alles wat me hindert omdat ik het gewoonweg niet fijn kan krijgen en de frustratie me tot een draak van een mens maakt. Ik mopper, ik scheld en ben niet te genieten. Mijn hulp heeft vandaag dan ook maar veilig afstand gehouden omdat ze af en toe toch in de gevarenzone moest “opereren” met stofzuiger en zemenlap.

Om een uur of vier was ik mijzelf zo zat, dat ik de koel- c.q. bierkast heb opengerukt en blind een speciaal biertje eruit heb gerukt. Toen ik het biertje, afkomstig van de Jopen-brouwerij, inschonk, zag ik een bijna zwart gekleurd brouwvocht in mijn kelk glijden en dacht nog effe: “Shit, dat kan ook nog, een donker bier-piet!”. Nadat de fles in het bijbehorende glas was geledigd, ben ik maar eens op het etiket gaan kijken. Chips, das een heftig biertje op de dinsdagmiddag! The dude’s delight, oftewel een “imperial oatmeal stout” van maar liefst 14,2%, aged on heaven hill bourbon whisky barrels. Sodeju zeg, die zag ik niet aankomen. Ik ben niet zo van de stout maar deze is zo zoet, dat je tanden bijna uit elkaar lazeren en het kon mij wel bekoren ondanks al mijn frustratie maar dat kan ook door die whiskyvaten zijn. Staat er ook nog een waarschuwing op de fles, die roept: “What a special one it is, dude!”. Nou dat kun je wel zeggen.

Ik ga helemaal mee in de gevoelssfeer van het bier, althans wat de omschrijving er van maakt en realiseer me dat het gewoon dinsdag is en straks de aardappelen, prei en andere lekkernijen nog bereid moeten worden. Door het bier kom je in de sfeer van een patatje oorlog en kapsalons maar vandaag geef ik daar echt niet aan toe en een 2^e biertje neem ik ook maar niet. Een halve liter water lijkt meer op haar plaats, sodeju!

Dit is altijd een lastige periode in het jaar omdat er zoveel memorabele data in opgesloten liggen en als ik niet op pas, word ik helemaal meegezogen in de emotie en het sentiment. Alles passeert de revue, de 19^e ben ik 20 (ja echt) jaar samen met mijn grote Passie maar de 16^e  zou ik 40 jaar getrouwd zijn geweest met Marion, zie je de paradox? Mijn grijze massa neemt al weinig rust maar in deze tijd van het jaar, is het een ramp en zeker onder de huidige omstandigheden.

Maar ja, genoeg gezemeld, ik ga eten koken en wacht serieus op “iets” beter. Ik wens iedereen een fijne Sinterklahaas-avond.

 

Donderdag 30-11-2023, 11.25 u.

 

Al 20 jaar email!

 

Vandaag is het 20 jaar geleden, dat ik voor het eerst email-contact had met een alleraardigst meisje uit Haarlem. Ze was toen nog piepjong, net 40 lentes en liefhebber van veel dingen, die ik ook graag deed, van darten tot voetballen, van bieren tot motorrijden en bijna alles wat daar tussen ligt.

Na dat 1^e mailtje werd het email-contact geïntensiveerd, kan ik wel zeggen en 3 weken later volgde er een serieuze date. De rest van het verhaal mag als bekend worden beschouwd want die piepjonge jongedame is inmiddels al bijna 20 jaar, op 19 december om precies te zijn, mijn schaduw, mijn betere helft, soort van 2^e geweten en m’n slapie als we samen zijn.

Ze is even lief als zorgzaam en behoed me vaker voor domme dingen of ondoordachte acties. Ze laat me ook inzien dat ik mijn gloriedagen achter mij heb liggen en dat rust soms beter is dan doordraven en over grenzen gaan. Maar hé, wat wil je? Best wel knap als je zo’n eigenwijze drammer als ondergetekende, kunt weerhouden van die ondoordachte acties.

Ze raakt nog wel eens in de war op de momenten, dat ik met datums goochel. Zo is het lastig om de datum van 1^e digitaal contact, los te zien van het 1^e fysieke contact, dat overigens begon bij de uitspanning “Xo” op de Grote Markt in Haarlem. Anderhalf uur later liepen we hand in hand over het strand in Bloemendaal tijdens een “gierende storm” in het donker.

Mijn moeder had soms hele toepasselijke uitspraken en “Wat goed is, komt snel!” was er zo één en ik moet toegeven, ze had gelijk. Toen zoonlief wat later die avond heel romantisch sms’te of ik “gescoord?” had, kon ik volmondig beamen, dat dat het geval was.

Ik ben opnieuw gaan leven, nadat het leven me behoorlijk knock out had gemept en ik maar moeilijk de kracht wist te vinden om de draad weer op te pakken. Dat 40 lentes jonge meissie, was de stille kracht achter die nieuwe impulsen. Man wat heb ik genoten en nog geniet ik van de momenten samen. Wel met aangepast tempo en meer voorzichtigheid omdat het lichaam niet altijd waarschuwt bij het overschrijden van grenzen. Misschien negeer ik onbewust die waarschuwingen maar mijn 2^e geweten is er dan als de kippen bij om me terug te fluiten en de juiste weg te wijzen. Eigenwijsheid en/of stuitergedrag wordt vaker genadeloos afgestraft en ze weet me dan fijntjes te wijzen, op de punten waar het misging.

De afgelopen 20 jaar zijn dan ook in een zucht voorbij gevlogen en bevatten behoorlijk wat hoogte- en dieptepunten, die we samen hebben beleefd. We zijn er nog niet, we willen nog even door maar de volgende hindernissen liggen al zichtbaar op onze weg. Met haar als steun, ga ik die uitdagingen c.q. hindernissen met veel meer vertrouwen tegemoet en dat geeft een goed gevoel.

Lieve Passie, ik ben blij, dat het niet bij email is gebleven maar dat we er samen wat gemaakt hebben, dank voor je inzet, je vertrouwen, je liefde en kompassie!

 

Dinsdag 28-11-2023, 16.30 u.

 

Hoe krijg je een rij wachtenden stil?

 

Vandaag was ik de koning te rijk, dat de zon uitbundig scheen. Dat is veel beter te hachelen dan de regenachtige dagen, die nooit zullen wennen.

Vanmorgen om 09.15 uur, zat ik op de fiets naar Boven Hardinxveld. Na een weekend Haarlem was het hoognodig om wat voorraad in te slaan, de koelkast stond namelijk niet aanwezige peentjes te zweten omdat ze er niet waren. Tevens kuchte en piepte het apparaat omdat het “droog stond”. Bij aankomst bij de winkel, stapte ik van de fiets met het ijs in mijn snor, kun je bedenken hoe hard ik moet hebben gereden! Alle belangrijke levensmiddelen en nog wat extra’s werden eerst in de kar en even later in mijn fietstassen gemikt. Geeft een veilig gevoel als je het wekelijkse survivalpakket binnen hebt.

Nadat ik alle aan bederf onderhevige boodschappen thuis opgeborgen had, ben ik weer op de fiets “gesprongen” en met een bloedvaart naar Sliedrecht gecrost. Een presentje ophalen bij de firma Driftwood op Baanhoek en door naar het centrum. Nou zit daar een leuk eettentje met de naam “Tikkie bijzonder”. Hier werken onder begeleiding mensen met een beperking, in de keuken en in de bediening. Afgezien van de heerlijke sfeer, kun je er ook nog eens heerlijk eten en toen vriend Teus binnenkwam met zijn kleindochter, bleken ze ook een heerlijk gerstenatje in de koelkast te hebben. De monniken in Tilburg (eigenlijk Berkel-Enschot), waar volgens mijn informatie de brouwerij van La Trappe moet zijn gevestigd, moeten in ieder geval weer aan de slag om nieuwe voorraad te maken.

Vervolgens ben ik een rijtje winkels gaan bezoeken om 5 december-inkopen te gaan doen. Soms ben ik net een vrouw en vind ik het heerlijk om ergens anders dan in de kroeg, geld uit te geven. In de laatste winkel waar ik inkopen had gedaan stond 2 plaatsen voor mij, een oud vrouwtje met een klein hondje. Dat hondje kende waarschijnlijk de procedure want die was er bij gaan liggen. Nadat het vrouwtje eerst boodschappen aanbood die ze bij de Trekpleister en de Action had gekocht (en betaald), kwamen uiteindelijk toch de juiste inkopen op de toonbank. De rij wachtenden was inmiddels gegroeid en het gezucht van de rij wachtenden eveneens.

Mevrouw had blijkbaar meerdere malen haar pinpas gebruikt en nu vroeg het pinapparaat plotseling om haar pincode. Dat vond ze vreemd omdat het aankoopbedrag net geen € 10,= was. Tot 2 maal toe waren er luid en duidelijk 6 piepjes te horen waar 5 piepjes voldoende zou moeten zijn. Vervolgens begon de paniek toe te slaan want ze had ook geen cash geld bij zich. Opzij leggen was geen optie, mevrouw was nl serieus slecht ter been en op de pof meenemen mag anno 2023 niet meer in dergelijke winkels. In de wachtende rij achter mij begon het zuchten om te slaan in gemopper en gemiep.

Plots zag ik in de hulpeloze blikken van de dame iets herkenbaars. Dezelfde vragende blikken met een zweem van radeloosheid, die ik ook bij pa Piet soms zag, in de laatste maanden van zijn leven.

Toen ik de kassière zei, dat ik de boodschappen van mevrouw af zou rekenen, werd de inmiddels flink gegroeide rij wachtenden achter mij, heel even doodstil. Vervolgens zei een mevrouw: “Wat mooi, dit heb ik nog nooit meegemaakt!”. De volgende vond dat we allemaal best 2 euro konden lappen zodat ik niet alleen de kosten voor mijn rekening nam. Toen ik zei, dat dat volstrekt onnodig was en dat ik dat geld ook niet terug wilde hebben, kreeg ik van een andere oudere dame een dikke klapzoen op mijn wang en van een derde kreeg ik spontaan een chocoladeletter. Bam, nu was ik even stil.

Toen het geroezemoes verstomde, heb ik gezegd, dat we met zijn allen beter op de ouderen moeten letten, zeker als ze net als deze dame, tekenen van dementie vertonen. Hoe je helpt maakt geen klap uit maar blijf in dergelijke situaties niet zuchtend, met je armen over elkaar stil staan en doe wat!

Prettige feestdagen en veel plezier.

 

Dinsdag 21-11-2023, 09.00 u.

Soms….

Ongetwijfeld ben ik niet de enige, die het af en toe, even niet meer weet. Veel te veel indrukken, waar je voor je gevoel “iets” mee moet en geen ruimte in dat drukke hoofd om aan de slag te gaan. Een niet coöperatief lichaam completeert de onoverzichtelijke chaos, waarin je denkt, je te bevinden. Dat dus!

Vorige keer schreef ik al over alle memorabele momenten, die momenteel passeren of onlangs gepasseerd zijn en die zorgen voor emotionele chaos. Het blijkt gewoon, dat er van die momenten bijkomen, zonder dat je er echt om gevraagd hebt of er op bedacht bent. Doordat mijn “Snappertje” steeds meer moeite heeft om het tempo bij te benen, nieuwe informatie op te slaan of oude (belangrijke) informatie op te dissen, vraag ik steeds vaker assistentie aan de (betere) 2^e en 3^e “helft” van mijn geweten. Heel fijn die hulp maar ik ga zelf steeds meer twijfelen of ik niets vergeten ben of bv iets niet heb opgeslagen, wat me wel verteld zou zijn.

De 2^e helft van mijn geweten, slaapt regelmatig naast me en brengt op die manier een partij rust mee, die zeer welkom kan zijn. De 3^e helft (of andere 2^e helft) van mijn geweten, is van de praktische inzet. Hij rijdt me indien nodig naar het ziekenhuis, stapt mee naar binnen bij dokteren en vertaalt c.q. herhaalt, wat me verteld is. Een gesprek met zo’n knakker of knakkerin reproduceren, lukt me niet echt meer. De jonge kapitein verteld de oude kapitein op een later moment, in alle rust, wat er te wachten staat. Nieuwe en onverwachte boodschappen van een medisch onderlegd mens, zorgen voor een nog grotere chaos onder mijn schedeldak en geloof me maar gewoon als ik zeg, dat die chaos al mega-groot is.

Een nieuwe route, naar een “nieuw” immens ziekenhuis, waar je je mag melden, na inschrijving als nieuwe patiënt, op de afdeling “Thoraxcardiale chirurgie” bij een nieuw fenomeen, de hartchirurg. Overigens was dit in 5 dagen, pas het 3^e ziekenhuisbezoek van deze jongen terwijl er energie-technisch, nog geen ruimte was voor 1 bezoek aan een hospitaal.

De grootste “nerve-wrecker” in de dagen voorafgaand aan dit bezoek, was mijn fysieke situatie, die al eerder aanleiding was om niet tot een operatie over te gaan. Deze keer baarde me dat extra zorgen omdat mijn situatie niet meer achteruit stapt maar holt. Uiteraard enigszins gechargeerd maar toch.

Kort, duidelijk en zakelijk, vertelde deze hartchirurg, die op vrijdagmiddag, na vijven van de ok kwam om met mij de zaak “Janneman” te bespreken, dat hij nader onderzoek wilde doen. Opereren wil hij ontlopen als dat ook maar enigszins mogelijk lijkt te zijn. Op dat moment ging bij mij ergens een lampje uit in mijn eerder gememoreerde Snappertje en kon ik het niet meer volgen. Geluk bij een ongeluk, één van de 2 beste delen van mijn geweten, zat naast mij en luisterde, sloeg op en stelde de juiste vragen.

Wat binnenkwam bij mij was simpel, weer nieuw onderzoek, weer langer wachten en weer geen verbetering. De noodzaak voor nieuw onderzoek, werd snel uitgelegd en duidelijk gemaakt, check en correct. Weer langer wachten bleek iets anders dan in die poel van jolijt in Gorinchem want binnen nu en 1 ½  week, is dat onderzoek gebeurd en dan weet ik ook wat het vervolg wordt, check en correct. Ik heb de beste man echter mee gegeven, dat het kaarsje steeds vaker opgebrand is en flauwe vlammetjes steeds minder vaak oplichten, daar had hij begrip voor, check en correct.

Ik zit nu 40 minuten achter deze vonkendoos en mijn concentratie om een helder en/of duidelijk verhaal te schrijven, is gereduceerd tot 0. Na een avond met bloedsuikers van 2,8 dus “way to low”  en een nacht met bloedsuikers van 16,9 dus …, wordt deze regenachtige dinsdag een kutdag van een orde, die ik niet wil noemen. De playstation en een beetje bijtanken door middel van een tukkie, moeten ervoor zorgen, dat er “iets” overblijft om toch een glimlach op mijn gezicht te houden. Zoals de psychologe al zei: “Het leven van een hoogbegaafde ADHD’er met PTSS gaat niet over rozen, je staat nl. 24/7 “aan”. Zoek je lichtpuntjes!”

Maandag 13-11-2023, 15.45 u.

Maandag de 13^e november en het stormt!

 

Het is maandag de 13^e november zoals dat jaarlijks gebeurd, maar ieder jaar net iets anders. Een jaartje ouder, wat meer ervaringen en veel meer gedachten, die alle kanten opvliegen.

De afgelopen tijd hebben er nog al wat ingrijpende gebeurtenissen, de revue gepasseerd en het laat me echt niet koud. Die gebeurtenissen bevatten niet eens zozeer mijn eigen situatie maar die zorgt er wel voor, dat die grenzeloze vermoeidheid, voelbaarder wordt en dat beïnvloedt mijn humeur danig. Een zemelaar was ik al en inmiddels is dat veranderd in “ouwe” zemelaar.

In de laatste 14 dagen is er veel duidelijk geworden voor wat betreft het te volgen medische traject en alle goedbedoelde opmerkingen over familieleden, die een serie omleidingen hebben gekregen en zich super voelen, gaat dat verhaal altijd over een ander en stelt het mij niet gerust. In die periode heb ik nog geen radiozender aangezet zonder dat de Europe’s “Final Countdown”, voorbij kwam. Rilbibbers krijg ik er van!

Dit nummer werd bijna 26 jaar geleden gedraaid toen Marion binnengedragen werd in het crematorium en is dus onlosmakelijk verbonden met het meisje, dat vandaag 60 jaar oud geworden zou zijn. De één haalt zijn schouders op, de ander glimlacht eens maar deze jongen is op dit moment even stuurloos.

Er wordt enerzijds voor me gezorgd door mijn grote liefde en Passie, die 10 dagen geleden 60 werd en er nog steeds super uitziet. Ze luistert, stelt me gerust en helpt me relativeren om de scherpe randjes er af te halen. Met succes overigens!

Anderzijds is mijn trots, de man van het praktisch en oplossend denken. Hij reist met me mee om mee te luisteren want dat gaat me steeds slechter af en ook hij helpt met het relativeren en mijn “onmetelijke” problemen, te proportioneren om maar eens een duur woord te gebruiken.

Vrijdag gaan ze me in Nieuwegein vertellen hoe het “plan de campagne” er uitziet en of ik fit genoeg ben om een nieuwe “riolering aan te leggen”. Mijn nervositeit neemt toe, ik ben net een mens als ik mijn best doe. Aan de andere kant moet ik helemaal niet zeuren want ik leef al jaren in blessuretijd en heb al een paar van de spreekwoordelijke levens verspeeld en serieus, aan de poort bij Petrus geklopt.

Het is dan ook een hele gewaarwording dat een klein pelotonnetje mensen, die al aan de andere kant van “die poort” verblijft, momenteel bezoeken aflegt in mijn slaap, in de vorm van muziek die bij hen past of op andere verrassende wijze aan mijn “deur” klopt.

Eigenlijk is het vrij simpel, alle hulp die ik krijg van deze of gene zijde is bijzonder welkom en misschien ook wel hard nodig. Welke kant het dubbeltje ook opvalt, het is altijd goed en daar probeer ik me aan vast te houden, ook als het net als vandaag flink waait en “code geel” weer eens van stal is gehaald.

Mijn gedachten staan echt niet stil en dat wordt in de komende tijd nog wel gekker, vermoed ik. Maar ja, alles voor de goede zaak en we gaan ervoor. Stormen doet het bij mij sowieso of er nu code geel is afgekondigd of niet. 

 

Donderdag 26-10-2023, 09.35 u.

De tijd? Zij schreed voort….

 Nog één dag echt rustig aan met die lamme vlerk waarin ze de tube hebben gestoken om met een slangetje, dit “strakke” lijf te penetreren. Waarschuwingen te over voor slagaderlijke bloedingen, zeker omdat ik bloedverdunners gebruik in verband met mijn herseninfarct in 1998. Soms krijg je het gevoel dat je open zou kunnen knallen en binnen 3 tellen bent leeggelopen om nog eens 3 tellen later, bij Petrus aan de poort te staan.

Van nature heb ik nogal eens de neiging om knap eigenwijs te zijn maar deze ronde, luister ik gedwee naar doktersorders en de priemende mooie ogen van mijn grote liefde. Ze wil me blijkbaar nog niet kwijt en dat is een compliment, vind ik zelf. Als “beroepsstuiterbal” valt het niet mee, zeker als je geen auto mag rijden of fietsen. Die grijze massa onder mijn schedeldak, krijgt namelijk alle gelegenheid om voor zichzelf te beginnen en allerlei vreemde gedachtes binnen te halen. Nog steeds heb ik geen stopknop gevonden en het proces gaat ook gewoon door als ik lig te slapen, pffffft.

Een paar activiteiten kunnen behulpzaam zijn om de dadendrang van mijn brein te onderdrukken. Muziek en varen, helpen mij vaker de juiste richtingen te kiezen in de chaos, die ik zelf, ongewild, creëer.

Het varen gaat voorlopig niet want de boot ligt bij de jonge kapitein aan de steiger en gaat zaterdag uit het water voor een gedegen inspectie. Ik heb zaterdag de beste assistent, die ik me kan wensen, dus wat kan er misgaan?

Muziek staat aan en ik tik er lustig op los. Mijn laptopje zucht onder de aanslagen van mijn worstenbroodjes en komt op adem als ik een verse bak koffie ga tappen. Op de achtergrond doen de “Good vibrations” van de Beach Boys, hun best om mij uit de gedachtenspiraal te sleuren, waar ik in zit. Ongelooflijk wat een mens zich allemaal in het hoofd kan halen.

Ik vind het erg moeilijk om positief te blijven omdat dit lijf al veel heeft moeten doorstaan. Veel signalen heb ik genegeerd en naast me neergelegd maar de laatste tijd kon ik er niet meer onderuit en moest ik onder ogen zien, dat de exercitie-instructies opgevolgd moesten worden. Op de plaats rust. Rust!

Morgen mag ik weer iets meer actief zijn en probeer ik een aantal dingen, die voor mij belangrijk zijn, te realiseren. Een aantal zaken uit de boot halen, een boodschapje doen en…verder gaan met afvallen. Een kleine 4 kilo inmiddels en het zijn kleine stapjes, in een proces waarbij ik mijzelf voorhoud, dat mijn lichaam er iets beter voor komt te staan. Mocht het niet zo zijn, heb ik in ieder geval mijn best gedaan.

De uitspatting deze week komt zaterdag a.s. als bij Olt Ghiessen, de altijd gezellige bandjesavond weer gehouden wordt. Even heb ik getwijfeld of we voor de vrijdag ook maar kaartjes moesten kopen echter dat idee, heb ik snel losgelaten. Dat “trekt” opa niet meer!

Grote slotsom van deze dagen, is de reden waarvoor en voornamelijk voor wie, je het allemaal doet. Die reden is niet zo lastig te bedenken en daar houd ik me aan vast. Er zijn teveel mensen, die om me geven en als de moed even wegzinkt bij me, zijn zij degene, die me inzichten verschaffen en voldoende redenen geven om de knop “aan” te laten staan, ik houd namelijk ook onbegrensd van hen zonder iemand te kort te willen doen.

 

 

Woensdag 25-10-2023, 11.00 u.

Ontnuchtering ten top!

“Ik verwacht niet dat we iets bijzonders gaan vinden maar voor de zekerheid, doen we een catheterisatie.”: zei de cardioloog half september en gelaten vernam ik zijn visie, dat er mogelijk “wat” verkalking te zien zou zijn.

Eerst volgt er nog bloedonderzoek, een fietstest en een echo van het hart zodat we het onderzoek, veilig “in” kunnen. Ik vond het al veilig om te weten, dat er inderdaad een hart in dit oude lijf aanwezig bleek te zijn, stel je eens voor zeg.

Gisteren was het zover en al die tijd ben ik, op een voor mij, ongebruikelijke wijze nerveus geweest en dat “kriebeltje in m’n buik” ken ik maar al te goed. Meestal voorspeldt het weinig goeds!

Je meldt je ruim op tijd op locatie en luistert naar de dingen, die zouden moeten gaan komen. Ooit in 2006, is dezelfde handeling verricht naar aanleiding van een hartinfarct. Mijn lichaam liet toen al zien, hoe creatief het is want het had zelf een omleiding gemaakt om een probleemgebied. Met andere woorden, probleem opgelost! Het was even lastig geweest om een keus te maken over de begeleiding want zowel Pascale als Marnix, wilde zich over me ontfermen. Pascale is tot een uur geleden bij me gebleven omdat ik een “pas” op de plaats moest maken en inspanning en/of gebruik van mijn arm taboe was, in de 1^e 24 uur.

De cardiologe, een lieftallige dame met hele grote bruine ogen, stelde me gerust en legde kort en duidelijk de gang van zaken uit. Zonder problemen en vrij snel, werd het onderzoek uitgevoerd en klaar was Kees uhhhh Jan.

Eén van de assistenten liep mee terug naar de zaal en vertelde mij lopende weg, dat alle drie de kransslagaders vernauwingen vertoonden en voor welke ziekenhuis ik, bij de operatie, een voorkeur had, gezien de woonplaats en reisafstand van de mensen, die voor mij zo belangrijk zijn.

Heb je wel eens gebokst? Deze “stoot” kwam aan, recht op mijn kin en ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht! Ik moest echt even gaan zitten om niet om te donderen! Deze had ik niet aan zien komen kan ik nu rustig zeggen maar gisteren heb ik toch echt even moeten wachten om mijn lief en mijn trots te bellen. Eerst al het bloed weer terug in gezicht en met name mijn brein zodat ik weer “in control” kon zijn zonder hard te gaan janken.

Al jaren klaag ik, dat ik zo enorm moe ben maar probeer ik toch door te gaan. Toen ook mijn geest ging tegensputteren en aftakelingsverschijnselen begon te vertonen, ben ik in mei gaan raadplegen in het medisch circuit. Huilen van vermoeidheid is niet normaal, denk ik. Tot nu toe ben ik sinds de vakantie, gemiddeld drie maal per week naar een ziekenhuis getogen en voorlopig was alleen de astma opgeschroefd naar COPD gold 3. Progressie was in mijn beleving en ik weet dat die niet objectief is, niet echt aanwezig. Tot gisteren dus.

De afgelopen maanden zijn super heftig voor me geweest en er zijn verdrietige dingen de revue gepasseerd. Dingen die bij het leven horen maar bij mij, keihard binnenkomen en oude wonden open scheuren. Enorme emotionele buien van zowel verdriet als boosheid, overkomen me en ik vind dat vreselijk voor mijn omgeving. Je zoekt rust in oneigenlijke zaken en valse aannames, wetende dat je jezelf voor de gek houd en probeert te vluchten voor je eigen gedachten, angsten en ongemakken.

Wat nu? Tja, voorlopig zit ik in de wachtstand, waar ik gisteren al hoopte op uitsluitsel van het overleg in een cardiologie-team, waar mijn casus besproken zou worden. Tot nu toe, is er geen nieuws te melden en ik bezit mijn ziel in lijdzaamheid, zou mijn moeder gezegd hebben.

Voorlopig overheerst een stuk angst, boven opluchting, dat er dus mogelijk een oplossing is voor mijn fysieke ongemakken. De wetenschap, dat mijn lijf verkeert in een abominabele staat, is geen geruststellende gedachte. Anderzijds handhaaf ik mijn stelling, dat er niemand voor zijn/haar tijd gaat en hoop ik, dat het allemaal op de pootjes terecht komt.

 

Maandag 02-10-2023, 09.00 u.

A bright sunshiny day!

 

Tuurlijk, het is te lang geleden, dat ik actief wat (on)zinnigs aan het spreekwoordelijke papier heb toevertrouwd. Zonder in detail te willen treden, er was gewoon onvoldoende rust bij de “ouwe kapitein” en de concentratie stond gelijk aan die van een goudvis in een nieuwe vissenkom. Al maanden sta ik geen 100% “aan” maar wel 200% en dat gaat gewoon 24/7 door. Eerlijk gezegd, ben ik een beetje leeggelopen omdat uitrusten niet lukt als je steeds “aan staat”.

Inmiddels is er een traject longrevalidatie opgestart en dat betekend, dat ik 2x per week verwacht wordt in het ziekenhuis in Gorinchem. Alle andere onderzoekende visites beginnen nu in de eindefase te komen, gelukkig! De laatste 6 weken ben ik gemiddeld 3 dagen per week naar die “poel van jolijt” in Gorinchem getrokken maar vaker ook 4 en zelfs 5 keer per week.

Ik heb dan ook inmiddels aandelen in de parkeergarage bij het ziekenhuis maar die kosten alleen maar geld. Iets met resultaten uit het verleden, geven nog steeds de zekerheid, dat je geld verliest. Ziek zijn kost gelukkig al niets en dan komt het parkeergeld erbij. Er zijn momenten geweest, dat ik dacht, dat ik toch wel een eigen parkeerplaats bij elkaar verzameld had.

Het is prettig als je van je zelf weet dat er 1 manier is om een klein beetje rust in dat grote hoofd te krijgen en wat rust te creëren. Water en de boot zijn de sleutelwoorden. Net of iemand de stop uit het bad trekt waardoor het smerige waswater weg kan lopen. Er komt plots wat ruimte in mijn hoofd en het lukt zelfs om een beetje te ontspannen.

Na een mislukte poging vorige week, lukte het deze week wel om met mijn grote liefdes aan boord te stappen. De kleine en de grote kapitein, de kleinste kapitein alias mijn kleine tuttebel, Pascale en Carola. Allemaal aan boord terwijl de zon er een feestje van maakte. De sfeer in de jachthaven was gelaten vanwege het veel te vroege overlijden van onze havenmeester. Waar je anders uitbundige geluiden kunt horen, heerste er vandaag een serene, respectvolle rust rondom het clubhuis.

Nadat alle spulletjes aan boord waren gebracht waaronder de 2 kleine draakjes, heb ik het roer van meet af aan, aan mijn trots gelaten, hij weet exact wat hij doet, net als Pascale en ik kan er blind op vertrouwen.

Guus en Saar hadden ’s nachts bij oma en opa gelogeerd en het weekend werd met dit uitje een beetje vervolmaakt. Eigenlijk was ik zelfs verbaasd dat het begin oktober zo lekker was buiten op het water ondanks een stevig windje vanuit het westen. Een “beneden-windje” zou mijn opa gezegd hebben, dus dat deed ik ook maar in het kader van “Zoals de ouden zongen, piepen de jongen!”. Het piepjonge is er bij mij wel af maar gun mij die dichterlijke vrijheid maar even.

Het was heerlijk om over de Boven-Merwede, de Nieuwe Merwede te tuffen zonder haast. Een bakkie koffie, een vers broodje en een lekker koud biertje ging er in als uhhhh….koek! bij de Ottersluis zijn we de Hollandse Biesbosch ingedoken en omdat de wind daar wegviel door de beschutting van oevers, riet, bomen en struiken, werd het zelfs warm. De kleine kapitein heeft nog een poging gewaagd om tot zwemmen te komen maar dat lukte niet helemaal.

Mijn kleine tuttebel begon langzaam door haar kleine hoefjes te zakken van vermoeidheid. Haar Nijntje kwam tevoorschijn, haar vingers werden als troost in haar mond gestopt en er kwam een rode gloed op de wangen onder de spierwitte krullen. Ze had het helemaal gehad! Ook Guus begon langzaam op te branden en werd onrustig. Op die momenten wordt de overeenkomst tussen de kleine kapitein en de ouwe kapitein duidelijk. Zet Guus op het voordek met de wind langs zijn gezicht en je ziet bij hem iets veranderen, de therapeutische werking van het water doet haar intrede.

Net na vijven waren we weer terug in de vluchthaven in Gorinchem. Opruimen, inpakken van alle spulletjes en het afsluiten van de boot, duurt eigenlijk voor een aantal deelnemers aan de trip, te lang maar dat nemen we even voor lief. In de auto is met elkaar de dag afgesloten want samen eten, zat er niet meer in gezien het vermoeidheidslevel van zowel de kids als opa.

Op zondagavond komt dan ook weer het onvermijdelijke afscheid van mijn grote liefde en soms is dat prima maar in tijden, dat het allemaal wat lastiger gaat, is dat wel eens even slikken. Ik heb nog geprobeerd om wat tv te kijken maar ik kwam steeds vaker tot de ontdekking, dat ik flinke stukken had gemist en steeds terugspoelen werd vervelend. Ook ik ben letterlijk door mijn hoeven gezakt maar in de voorgaande 6 dagen was ik ruim 4 kilo lichaamsgewicht verspeeld, dus ik “stond” al niet erg stevig.

Het is mooi als je ondanks vermoeidheid en wat nare gebeurtenissen in je omgeving, dankbaar en met een grote glimlach op het gezicht, terug kan kijken op een heerlijk weekend. Met grote dank aan the love of my life en de (klein-) kids. Ik ben een gezegend mens, zullen we maar zeggen.

 

Woensdag 02-08-2023, 19.55 u.

Therapeutische weersomstandigheden!

Nee, nee, niets over het weer maar over de werking van het weer en hoe je daar een “positieve” draai aan kunt geven.

Tijdens het wekelijkse (nou ja…) shoppen, bedacht ik mij gisteren, dat ik zin had in een knakworst-dag met mijn kleine tuttebel en de kleine kapitein. Dus werden er witte puntjes en voldoende knakworsten in huis gehaald, nog voor ik overleg met het ouderlijke gezag had gehad. Gelukkig bleek het allemaal geen punt, het was toch geen weer om woeste plannen te maken en op stap te gaan.

Net voor de lunch werd de jeugd opgehaald en zowel de puntjes als de knakworst, verdwenen als sneeuw voor de zon. De kleine kapitein heeft de magische werking van laptop en spelcomputer op scherp gezet en hij doet niets liever dan gamen. Saar vindt het allemaal wel goed maar vindt het leuker om te worden vermaakt.

Na een solistische drumsessie, besloot Saar dat het tijd was voor gezamenlijk vertier. De spellenkast werd opengetrokken en ik ontkwam er niet aan. Van Yahtzee tot het Bumba-spel en “Plaag me niet” (een dure versie van Mens erger je niet), werd op therapeutische wijze aan deze jongere oudere onderwezen. De tijd vliegt op deze manier, echt waar!

Vervolgens bleek er een meer rustgevende bezigheid te moeten plaatsvinden maar ook hier was onveranderlijke en actieve medewerking van een bejaarde vereist. Ik moest dus ook maar mee kleuren en “nee” zeggen bleek geen optie.

Het geheel kreeg nog een extra accentje, toen ik even bij Guus ging kijken en ik plots twee armpjes om me heen voelde. Een “verdieping” lager (zo groot is Saar immers nog niet) zag ik een bos witte krullen waar zachtjes geluid uit kwam: “Opa, ik hou van jou!”. Ken je dat verhaal van een grote kerel, die plots moet slikken en water langs zijn wangen voelt lopen….? Dat dus!

De kleine kapitein vergat alle tijd achter zijn beeldscherm en toen hij te horen kreeg dat zijn computertijd om was, had hij het wel gezien. Hij wilde gewoon naar huis. Zijn zus wilde onder geen beding mee en wenste te blijven logeren. Aangezien opa dat in z’n uppie (nog) niet aan kan, kwam de middag tenslotte toch tot een eind aan de dinertafel bij paps en mams.

Thuis ben ik even achterover gezakt en bij het verorberen van een bord spaghetti, ben ik de middag nog maar eens aan het herkauwen geweest. Het was er weer eens één met een gouden randje en ik moest warempel nog een paar keer slikken!

 

Maandag 31-07-2023, 15.35 u.

Wat een weer, weer!

 

Eerlijk gezegd heb ik de neiging om neerslachtig ter worden onder bepaalde omstandigheden. Zeker de weersomstandigheden, zijn in dergelijk geval, een slechte raadgever.

Sinds gistermiddag ben ik weer thuis na een dag of 5 “yachting” zoals de Engelsen het verblijf op een pleziervaartuig noemen. Tussentijds ben ik een paar keer naar huis geweest om wat op te halen, weg te brengen en gelijk maar even te douchen. Kan op de jachthaven ook prima maar iedereen weet, zoals het potje thuis “kleit”, “kleit” het nergens en dat is ook van toepassing op de douche.

Tijdens mijn verblijf aan boord, was het weer niet echt optimaal moet ik toegeven en ook de vooruitzichten zijn dat niet. Toen gistermiddag de buien van de radar waren, hebben we het bootje opgeruimd, alles ingepakt en zijn we naar huis gegaan. Dat is net iets comfortabeler en ruimer, dan aan boord.

Vandaag is serieus slechter dan gisteren voor wat betreft het weer want de druppels op mijn glazen balustrade van het balkon, zijn vandaag nog niet weggeweest en evenmin is de straat droog geweest. Vervelen doe ik me niet maar op zeker moment, krijg ik er toch behoorlijk de pest en wil ik gewoon uitgelaten worden zonder nat te worden. Mission impossible vandaag althans tot nu toe en de hoop dat de situatie verbeterd, is niet echt groot of overtuigend.

Aangezien ik er de pest in heb, wil ik (gevoelsmatig natuurlijk) een schuldige vinden. Een zondebok voor deze klimatologisch rampzalige (voor mij) omstandigheden. Die zondebok heb ik snel gevonden want het moet Vlademir Poetin zijn. Als er 1 is die de wereld op dit moment aan het huilen maakt, dat verklaart de regen, is hij het wel. Maar ook alle verzengende hittegolven elders in de wereld, moeten vast zijn schuld want hij zet de wereld ook in brand! Of was het nu toch Xi Jinping of Joe Biden of Aleksandr Loekasjenko of  generaal Abdourahamane Tiani in Niger.

Er zijn dus meer dan genoeg “schuldigen” aan te wijzen voor dit baggerweer en dat geeft genoegdoening. Niet dat het helpt tegen het slechte weer maar het lucht wel op!

Overigens ben ik wel bang, dat het de komende dagen niet veel beter gaat worden vanuit meteorologisch oogpunt maar dan schrijf ik mijn ongenoegen nog wel een keer van me af want zo gemakkelijk komen ze nou ook weer niet van me af!

 

Maandag 10-07-2023, 16.30 uur.

Ik ga op vakantie en neem mee!

Wie kent het niet, het uitproberen van nieuwe ervaringen in de hoop, dat je leeftijd gemaskeerd wordt door wat subtiele aanpassingen en verandering in je vakantiepatronen. Nee, ik ga niet zeuren of azijn pissen maar mijn eigen tekortkomingen ventileren op de sociale media.

Door de loop van de jaren, ga je leren om soms (je leest het goed) minder impulsief te handelen. Voor dit jaar hadden we na een verre reis naar Zuid-Afrika in december en januari, besloten om in de zomer met een gehuurde camper op pad te gaan. Overhaaste aanschaf, leek ons geen goed idee. Soms blijken we te beschikken over een vooruitziende blik en dat kan een voordeel zijn.

De keus was gevallen op een Mercedes Sprinter, waar nogal wat snufjes in zaten. Slaapplaats voor 4 personen, 4 zitplaatsen, toilet, douche, airco, 3-pits gasstel, een koelkast en niet te vergeten een ruim 2-persoonsbed. Wat kan er misgaan zou je zeggen?

Het antwoord op de laatste vraag is vrij simpel, opa zijn postuur en souplesse, waren een serieus obstakel en dat leverde bij deze opa best wat frustratie op omdat hij zich serieus verheugd had op deze onderneming. Het kan verkeren heeft Brederode ooit gezegd en ik moet ruiterlijk toegeven, dat hij gelijk had.

Mijn horecaspoiler belette mij plaats te nemen tussen de bank en bijbehorende tafel, te weinig ruimte. Of de tafel en de bank te kort bij elkaar waren geplaatst of ik mogelijk iets minder bier had moeten nuttigen, is mij niet helemaal duidelijk geworden maar het paste in ieder geval echt niet. Tussen de bewuste bank en het aanrechtblok door, richting koelkast en/of bed, lukte me ook niet zonder me een kwartslag te draaien en er zijdelings tussendoor te manoeuvreren. Het uitstekende bed, was slechts te bestijgen middels een krukje echter het desbetreffende krukje was maar gegarandeerd tot 100 kilo en ik zat dus ruim in de gevarenzone. Alle luxe voorzieningen in de camper, zorgden helaas voor beperking van de ruimtes en dat was niet in mijn voordeel.

Helaas kan ik alleen maar concluderen, dat ik dus geen camper-mens c.q. -vakantieganger ben en de camper kan daar niets aan doen. Ik heb een verkeerde keus gemaakt. Mijn advies aan mensen die een camper aan willen schaffen, is vrij simpel. Zet je wensen op een rijtje, kijk goed naar je flexibiliteit of beter gezegd, je fysieke status en ga goed kijken voor je een besluit neemt.

Ik heb 1 grote mazzel gehad omdat mijn steun en toeverlaat me met de grootste zorg en aandacht heeft omringd terwijl ik (volgens mij) vrij veel gemopperd heb. Met name de frustratie over mijn lijf, dat me steeds vaker in de steek laat en beperkt, liep hoog op. Voor de zon hadden we ook niet weg hoeven gaan want ook in Nederland was het schitterend weer. Anderzijds is het heerlijk om thuis even thuis te laten en samen weg te zijn.

Ach en wie weet, gaan we nog een keer samen erop uit om te genieten van de dingen, die nog wel mogelijk zijn. Passie bedankt!

 

Dinsdag 20-06-2023, 10.50 u.

1^e mannenweekend.

De afgelopen dagen zijn op de social media verhalen te lezen en foto’s te zien van vaders en zonen, die Vaderdag 2023 tot een bijzonder moment hebben gemaakt. Heel belangrijk natuurlijk want kwaliteitsmomentjes moet je zelf c.q. samen zien te bouwen als herinnering voor ooit!

Wij hebben een combinatie gemaakt. Een Vaderdag en Mannenweekend inéén. Het is bijna 17 jaar geleden dat de jonge kapitein de ouderlijke woning verliet om op eigen benen te staan met zijn lief, de mama van zijn latere kinderen beter bekend als de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel.

Tijdens zijn laatste verjaardag thuis, heb ik hem als cadeau een jaarlijks uitje beloofd. Samen weg, naar een door hem gekozen locatie en door hem gekozen vervoermiddel. De kosten uiteraard voor ondergetekende anders is het geen cadeau. Soms zijn er omstandigheden waardoor zo’n weekend niet plaats kon vinden. Vergevorderde zwangerschappen, (hele) kleine kindjes, Covid en ziekte bij senior. De laatste jaren zijn door Corona zodanig beïnvloedt dat we besloten om maar even te wachten tot de rust was teruggekeerd.

Enige tijd geleden, gaf de jonge kapitein aan, dat het wel weer tijd werd voor een mannenweekend. De suggestie om deze keer een 3^e partij uit te nodigen, was een prima idee. Om plausibele redenen zit ik momenteel niet, althans heel weinig, op de motorfiets en een boottrip met de ouwe kapitein zijn schuitje, leek ons een prima alternatief.

Aangezien mijn lief een weekend naar een festival vertrok, waar mannen niet gewenst waren, was de keuze snel gemaakt toen er lege agenda´s tevoorschijn kwamen.

En zo geschiedde, dat op de zaterdag voor Vaderdag, alle koffers, hengels en proviand, in het bootje van opa werden geladen. Bij vertrek was nog niet bekend waar we naar toe zouden gaan maar dat was ook niet belangrijk, het ging nl om het samen zijn en met elkaar kostbare herinneringen opbouwen. Het zogenaamde genieten van quality-time. Genoten hebben we zeker. Prima weer, een koud pilsje, een met tapas gevulde tafel, zwemmen, vissen en…..jawel, de tafel van 9. Gewoon huiswerk maken!

De kleine kapitein had wel wat moeite met de snelheid van opa zijn schuitje. De boot van zijn papa gaat nl veel harder en haalt fluitend de 90 km p/u terwijl mijn bootje op 12 tot 15 km p/u blijft steken als ik hem over de kop jaag. Aangezien ik daar zelf geen behoefte aan heb, tuffen we met zo’n km of 10 over ’s Heeren wateren.

In eerste aanleg zijn we vanuit Gorinchem over de Merwede naar Slot Loevestein aan de Waal gevaren. Bij de voormalige Y-tong fabrieken zijn we maar omgekeerd, het herinnerde de jonge kapitein teveel aan zijn werk en het was tenslotte weekend, Mannenweekend!

NB. Terwijl ik dit schrijf galmt Father & son van Cat Stevens door de boxen van de stereo.

De vraag of we er nou al waren kwam wat vaker terug want de kleine kapitein wenste te gaan zwemmen. Na passage van de A27 aan de onderzijde, hebben we een klein stukje verder, de luwte van de Avelingen opgezocht en onze ankers uitgegooid. Tijd om te zwemmen en te vissen en te tekenen en te kleuren en, en, en want de aandacht verloopt snel.

Als het tijd wordt om te eten, verandert er iets bij Guus want daar is hij over het algemeen wel voor te porren. Een poosje na het eten wilde mijn kleine vriend nog wel even zwemmen om de dag waardig af te sluiten en zo geschiedde. Welterusten kleine vriend, slaap lekker.

De jonge kapitein en ondergetekende hebben vervolgens wat tijd genomen voor andere gesprekken maar signaleerden, dat op zeker moment de wind opstak en 1 of beide ankers aan het “krabben” gingen. Om te voorkomen, dat we wakker zouden worden tussen het riet, hebben we de motor maar gestart en in het donker de boot verplaatst. Stroming en wind, kunnen ervoor zorgen dat zo’n bootje, een heel eigen leven gaat leiden en ik was blij met de inzichten van mijn nageslacht waardoor we met een gerust hart konden gaan slapen.

Waarmee start je Vaderdag 2023? Ontbijt op bed? Verrassingen? Nope, daar doen we al effe niet meer aan althans deze opa niet. Om half 7 bleek de complete schuit al ontwaakt en ruim voor 7 uur, lag de kleine kapitein alweer te spartelen in het rivierwater, wat echt geen 22 C° is in deze tijd van het jaar.

O ja, gebakken eieren, die hadden we ook. Met spek eronder en kaas er op! Na zo’n vroege partij watertrappelen, ging het er in als koek. Tijdens het zetten van de koffie, hebben we alvast onze spullen ingepakt om op tijd af te kunnen reizen. De kleine kapitein had nl nog 2 “visites” af te leggen. Eéntje bij de papa van zijn mama en ééntje bij zijn eigen papa thuis want daar had hij een verrassing voor.

Met een glimlach op mijn gezicht en een warm gevoel van binnen, heb ik de jeugd aan wal gezet en “overhandigd” aan hun mams/lief. Heerlijk zo’n weekend, dat doen we vast nog een keer!

Terwijl ik naar huis rijd, denk ik aan de 4^e generatie, die 5 jaar geleden in deze week, er stiekem tussenuit kneep. Ik slik een keer en zet de radio aan. “Papa,…” : zingt Stef Bos en even houd ik het niet droog…..

 

Dinsdag 16-05-2023

Mijn juffrouw Jannie.

Straks ga ik nog even een kaartje in de brievenbus stoppen. Niet zomaar een kaartje maar een kaartje voor de liefde van mijn leven om haar te laten weten, dat ik aan haar denk, ook als ze straks een weekje op vakantie is met een goede vriendin. Want ook na bijna 20 jaar samen, is een weekend overslaan, nog steeds zoiets als patat zonder mayo of Pipo zonder Mammaloe, voor mij in ieder geval wel maar of dat wederzijds is, weet ik niet. Als mannen hun affectie al tonen, doen ze dat sowieso op een andere manier dan vrouwen en dat houdt het ook spannend en onvoorspelbaar, alhoewel onvoorspelbaar…..?

Voorspelbaar is ze allerminst, zo hoef ik echt geen bos bloemen voor haar mee te nemen om haar te plezieren. Ook een doos lekkere chocolade kan op kritiek rekenen, vermoedelijk vanwege de calorische waarde, om vervolgens met smaak geledigd te worden. De grote gemeenschappelijke deler, is haar rust en mijn stuitergedrag. Ze zorgt voor de broodnodige compensatie en wat rust in mijn oude ribbenkast en onrustige hoofd, een kei in het relativeren van zaken, waar ik last van heb.

Natuurlijk vorm ik geen uitzondering als ik zeg dat ook bij mij de liefde door de maag gaat, duidelijk te zien, zou ik zo zeggen. Zij maakt of wij maken in de keuken heerlijke ontbijtjes, lunchen en diners om vervolgens samen te genieten van deze momenten in ons (over het algemeen) weekendhuwelijk. En niet alleen het eten wordt van genoten maar ook van alle dingen die we samen ondernemen.

Omdat we beiden al het nodige in onze rugzak hebben zitten, is onze basis best wel solide en weten we van elkaar wanneer we nodig zijn zonder dat de ander een stukje zelfstandigheid of eigen ruimte, inlevert. Weten en aanvoelen wanneer je nodig bent c.q. kan zijn, is iets wat je in die 20 jaar ontwikkelt. En misschien is juffrouw Jannie, dan niet de juiste omschrijving van mijn grote Passie maar voor mij is ze dat zeker wel. Ik heb mijzelf al vaker omschreven met zekere Guust Flater-capaciteiten en “mijn juffrouw Jannie” weet wanneer zij er moet zijn.

Ook bij ons rijst wel eens de vraag, hoe lang we dit nog vol kunnen houden, deze “lange” afstands-liefde maar voorlopig is dat niet aan de orde. Oké, we besluiten in verband met een vermoeiende of drukke week, vaker om op zaterdag naar elkaar te gaan in plaats van vrijdagavond. Dit zijn beslissingen op basis van wijsheid en kennis van jezelf. Vermoeidheid en bijgaand concentratieverlies, zijn slechte raadgevers in het drukke verkeer op vrijdag en de tijden dat we die signalen negeerden, liggen achter ons. Verliefd en onbezonnen heb ik het wel eens genoemd.

Nee, mijn juffrouw Jannie is mijn geweten als ik domme dingen doe of wil gaan doen. Of ik zo iemand naast mij verdien? Vermoedelijk wel want blijven als ze dat niet wil, doet ze echt niet, daar kan ze heel resoluut in zijn. De komende tijd is voor mij dan ook anders dan anders met haar korte vakantie, het Hello-festival en het Rode Maan festival. Maar hé, ze is wel mijn anker en voor mij een boegbeeld, dat liefde en genegenheid bied.

Ik heb al beloofd, dat ik ga proberen om geen domme dingen te doen en dat ik me zal gedragen althans, ik ga mijn best doen. En daarna? Nou dan gaan we gewoon samen weer op vakantie, quality-time pakken en van elkaar genieten. Deze keer voor het eerst sinds lang zonder Boaz maar evengoed heb ik er een rotsvast vertrouwen in , dat het helemaal voor elkaar komt.

Juffrouw Jannie…..? Groetjes van jouw Guust! xxx

 

Maandag 15-05-2023, 12.30 u.

Een heerlijk weekend.

Afgelopen weekend, was met recht een “oma en opa-weekend”. Vrijdagavond waren oma en opa uitgeteld van de voorliggende week. Oma had gewoon keihard gewerkt want de gemeente 020 kan echt niet draaien zonder hulp van buitenaf want kom bij mij niet kletsen over de “rust-roest-naam” die ambtenaren hebben. Oma zit vaker in het weekend nog “even” wat zaken door te nemen c.q. bij te werken, in haar eigen tijd! Opa liep al een week rond in standje “zeehond” en dat vreet de laatste restjes energie met een grove grijns uit je bast.

Met de wetenschap dat zaterdagmorgen 2 kleine terroristen zouden arriveren, besloten we dus maar tijdig naar bed te gaan na 1 slaapmutsjes. Je kunt maar beter voorbereid zijn  als de kleine kapitein en zijn trawant kleine tuttebel (ook wel bekend onder de namen Guus en Saar) komen. Als deze Bonnie en Clyde binnen zijn, kunnen de meest onverwachte zaken passeren en daar moet je jezelf fysiek voor prepareren en daarom dus, op tijd naar bed.

Deel 1 van het weekend hebben we met een dikke voldoende overleefd, dus daaraan kon het niet liggen als we gesloopt zouden zijn. Een goed ontbijt, een bakkie en vervolgens de voorbereidingen op de komst van ons koningskoppel. Precies op tijd waren we er klaar voor toen de invasie een aanvang nam en het “geweld” losbarstte.

Na wat appeltaart en later een door oma verzorgde lunch, werd het tijd om te gaan bewegen want het was schitterend weer. Je blijft tenslotte niet binnen zitten met 2 wildebrassen als buiten de zon schijnt en de temperatuur boven de 20 C° is gestegen. Oma had bedacht dat we best naar Sliedrecht konden gaan, voor een bezoek aan de kinderboerderij en dat bleek een goede bingo. Zon, zand en veel water met links en rechts een hele bende speeltoestellen.

Valkuilen, watervallen en huttenbouw vormden de hoofdmoot van de activiteiten van de jeugd. Toen opa even later met een stuiterend lage bloedsuiker zat, bleek er nog geen bekertje water verkrijgbaar in de hele kinderboerderij. De reden dat ik mijn lief zo lief, ligt o.a. in het feit dat ze direct in oplossingen denkt en handelt. De kantine van korfbalvereniging Merwede werd aangedaan voor het nodige eten en drinken en niet alleen voor opa.

Oma en opa zijn niet helemaal meer ingericht op het op pad gaan met jongelui, dus een handdoek, droge kleding, eten en drinken, waren niet voorradig. Met name de 1^e twee zaken bleken eigenlijk een noodzakelijk kwaad maar waar materiaal ontbrak, hebben oma en opa een overdosis aan inventiviteit in huis en dat is best handig.

Na een snelle opfrisbeurt bleek de voorkeur uit te gaan naar een eettent waarvan ik de naam niet zal noemen omdat het de Mac is terwijl ik alles in huis had om een hele bende pannenkoeken te bakken. Niet zo teleurstellend gezien het energielevel van opa! Ieder nadeel hep z’n voordeel, zullen we maar zeggen. Daarnaast had ik nog een klusje want de jeugd was natuurlijk erg rap door de schone kleding heen en het is mijn eer te na om ze naar huis te brengen met zand, modder, smoothie en ijs op hun kleding. Het werd dus een “songfestival-wasje”, gedroogd tijdens de puntentelling.

De kleine kapitein sneed zichzelf, figuurlijk, nog in de vingers toen hij keurig meldde bij het personeel dat er een ander kindje in het speelparadijsje had geplast. Hij had er niet op gerekend, dat de boel direct gesloten zou worden derhalve hebben we hem geprezen met zijn volwassen actie, om het leed een beetje te verzachten.

Aangezien de papa van de 2 kleine apen op zondagmorgen moest voetballen, hebben we Guus en Saar daar herenigd met mams en paps. Oma en opa hadden nu nog een uurtje of wat om te relaxen en we besloten om naar de boot te gaan. Een beetje relaxen in de zon en een vloeibare versnapering, zouden de broodnodige rust brengen, hadden we zelf bedacht.

Na het 1^e drankje en een half uurtje in de zon, werd het erg stil in de boot tot het voorstel kwam om in de roef effe een uiltje te knappen. Op het moment dat Gorinchem dacht terug te zijn in 1810, vanwege de rommelende kanonschoten, door de Fransen gelost, heb ik oma maar wakker gemaakt met het verzoek de beschietingen te staken. Nog een drankje en een portie bitterballen verder, zijn we huiswaarts gegaan met een tevreden glimlach.

De avond werd vanwege het kampioenschap van opa z’n cluppie nog mooier en ook vandaag bleek vroeg naar bed, de beste optie en zo geschiedde…..