Donderdag 13-11-2025, 14.50 u.

Voor altijd jong.

Vandaag zou ik van alles gaan doen, dacht ik…. Maar nee, er kwam letterlijk geen uhhh…. niets van terecht. Vandaag vecht ik even niet.

Al een paar weken, blijf ik draven en doende met allerlei klusjes en activiteiten, die in mijn ogen zeer noodzakelijk zijn en hoogste prioriteit verdienen. Dat het brandstoftankje dan leeg loopt is niet zo vreemd, maar tegen beter weten in, ga ik door. Het is allemaal niet nieuw in deze periode van het jaar, maar een juiste manier om er mee te dealen, heb ik nog niet gevonden en is mogelijk niet voorhanden.

De foto is gemaakt op 13 november 1997 en we vierden de 34^e verjaardag van een klein, dapper vrouwtje, die toevallig ook nog eens de moeder was van onze trots. Een feest dat nogal wat stof op deed waaien bij het toenmalige café De Drie Snoeken. Het werd haar laatste verjaardag en wij wisten dat. De medische wetenschap wist het niet of deed alsof.

Vandaag ben je 62 geworden en ik weet niet of het “bij jullie” gevierd wordt. Vieren kun je op heel veel manieren doen en schrijven is er daar één van. Voor mij althans wel.

Vanmorgen bleek al snel, dat mijn woeste plannen, uitstel nodig hadden. Geen fifty-fit zwemmen vandaag, geen witten in m’n garagebox en geen boodschappen of andere inspanningen. Waarom? Nou gewoon omdat ik nog steeds niet kan (en wil) vergeten, hoe moeilijk dat voor een ander ook te begrijpen is. Ik begrijp het zelf niet eens, dus verwacht dat ook niet van een ander.

“Ik ben pas dood, als jij me bent vergeten!”

Lieve Marion, proficiat met je verjaardag.