Donderdag 19-02-2026, 08.00 u.

De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel!

In de afgelopen dagen heb ik tijdens de slecht weer periodes, energie gestoken in het maken van een fotocollage met 2 hoofdpersonen. Mijn trots, mijn oogappeltjes, mijn eigen mini-terroristen waar ik vreselijk veel van hou.

Sentimenteel als ik ben , ben ik bij het doorzoeken van duizenden foto’s (yep, echt waar!) af en toe best “vol geschoten”. Mooi man, dat kleine spul, dat groeit als kool, net als hun mening en ongenoegen, bij het oneens zijn met beslissingen van welk gezag dan ook. Hé, what’s new?

Foto’s van momenten, die ik soms allang vergeten was en soms foto’s, die herinneringen weer zo levendig maakten, dat ik terug ging in de tijd. Terug in de tijd met Guus en Saar maar ook met mensen, die inmiddels het aardse tranendal hebben verlaten omdat het blijkbaar hun tijd was.

De hal van mijn woning (en ook de vorige) bezit een “wall of fame” met een uitgebreid assortiment aan fotolijstjes in alle soorten en maten. Op advies van mijn Haarlemse muze heb ik besloten dat er lijstjes plaats zouden gaan maken voor een lijst, eerlijk gezegd heb ik anderhalf jaar geleden alle toebehoren al aangeschaft, maar het was er nog net van gekomen. Zoals dat gaat met gecertificeerde stuiterballen, kwam er plots een idee op en daar begin je dan ook even plotseling aan, zonder een plan te hebben.

Er zat iets meer werk in dan ik dacht, maar dat kwam vooral door de zoektocht door die duizenden foto’s. Het resultaat mag er wezen, vind ikzelf en dat is heel wat voor de eeuwige criticaster, die ik ben.

 

Dinsdag 17-02-2026, 10.15 u.

 Do you remember..? 

Vandaag is het 28 jaar geleden, dat er een kleine man werd geboren waarvan Marion graag tante was geworden. Dat is zij natuurlijk sowieso, maar ze was er graag fysiek bij geweest en uiteraard bij gebleven. Het lot besliste anders en toen exact 4 weken na de start van haar reis naar het verre en onbekende, een manneke werd geboren in het zuiden van Limburg, was dat voor alle betrokkenen best heftig.

De jonge kapitein liet mij weten, nadat ik had verteld, dat we in het daarop volgende weekend naar de baby zouden gaan kijken, zijn moeder daar zeker niet op gewacht zou hebben, maar gewoon in de auto zou zijn gestapt voor kraamvisite. Omdat ik wist dat de kleine man gelijk had, heb ik de tas ingepakt en zijn we naar Stein en Sittard vertrokken.

Toen ik het ieniemienie-mannetje in mijn armen gelegd kreeg, hield ik het niet droog. Ik kon toen nog niet weten, dat ik de andere ochtend in datzelfde ziekenhuis in Sittard zou belanden vanwege een serieus herseninfarct, kortweg CVA. In twee richtingen zag ik alles in twee- en drievoud. Van boven naar beneden en van links naar rechts.

De vraag van de jonge kapitein, die hij de neuroloog stelde op de eerste hulp, sloeg bij omstanders in als een bom. “Gaat die ouwe, nu ook dood?” was de even simpele als keiharde vraag naar de waarheid. De neuroloog verschoot van kleur omdat hij geen geruststellend antwoord kon geven. “We gaan eerst maar eens even onderzoeken, wat er precies aan de hand is.” : was het meest neutrale, maar niet geruststellende antwoord.

Ik kon niet meer doen, dan de jonge kapitein een knipoog geven terwijl ik een flauwe glimlach probeerde te produceren. In die dagen heb ik Gianni Romme in 3-voud een olympische gouden medaille zien winnen op de 10 km. Best bijzonder aangezien de rest van de wereld het in enkelvoud zag gebeuren.

In de 28 jaar die volgden, is me gebleken, dat de gevolgen duidelijker worden naar mate de leeftijd toeneemt. Ik mag echter niet zeuren en heb het overleefd. Tot en met de 18^e verjaardag van de jonge kapitein heb ik peentjes gezweten, wat er met hem zou gebeuren als ik het loodje zou leggen. Na zijn 18^e was dat minder relevant omdat hij noodgedwongen, vroeg volwassen moest worden. Geslaagd met vlag en wimpel zou ik zo zeggen. Toen ik 8 jaar later een hartinfarct kreeg, heb ik gezegd: “Dat mag nu, hij kan voor zichzelf zorgen en heeft mij niet meer nodig.”

Waar je op zo’n vroege dinsdagochtend al niet mee wakker wordt zeg….