Maandag 31-10-2022, 09.09 u.

The zoo en hoe!

Vorige week donderdag was het herfstvakantie voor de jeugd in deze regio en ver van te voor was afgesproken, dat de kleine kapitein, een dag bij opa Jan zou doorbrengen. De kleine kapitein, die overigens al aardig uit de kluiten gewassen is , vond het eerst wat moeilijk omdat hij doorlopend aan het gemis van zijn grote vriend Boaz, werd herinnerd. Geen kindersentiment maar een pure waarheid want die 2 konden echt voor langere tijd tegen elkaar aan liggend, genieten van elkaar. Kijkend naar tv, friemelend aan Boaz' oren, armen om een hondennek en een poot op een kinderschouder. Als ik de beelden, nu in gedachten, zie passeren, voel ik toch een stuk sentiment opkomen omdat de interactie tussen die 2 zo mooi was en oprecht.

Om de aandacht af te leiden en de dag goed te beginnen, hebben we eerst croissants gebakken want eten is een prima sleutel om gevoelige zaken, even te kunnen parkeren. Croissantje naturel, met kaas en met chocolade, dienden als ontbijt en de plannen van opa werden ontvouwd tussen 2 van die Franse broodjes door. De dierentuin, zou bezocht gaan worden en Guus ging door met de vraag welke dierentuin, de eer te beurt viel. Het afgegeven signaal is dus, "Yes, de dierentuin!". De vraag die rijst is: "Naar welke dierentuin gaan we toe?". 

Op de weg naar de Grebbeberg in Rhenen, vertelde de kleine kapitein, honderduit over zijn (Halloween) plannen voor de komende dagen. Uiteraard werd een aantal keren gevraagd, hoe lang we nog moesten en of we er nog niet waren, maar dat was peanuts in vergelijking met de opmerking "Kijk, daar eens opa, wat/wie/welke/waarom/waarmee/waarvoor is dat?". Aangezien ik nog een beetje op moest drogen en het redelijk druk was op de weg, moest ik hem vertellen, dat ik mijn aandacht elders nodig had en dus niet kon antwoorden. Dat bleek niet het juiste antwoord op zijn vragen maar hij moest het ermee doen.

Eén stap binnen de poorten van Ouwehands Dierenpark, was ik al € 60,= kwijt en ik had, buiten de kleine kapitein, nog geen aap gezien. Het grijsgehalte was hoog, dus ook grijs met kleinkinderen. Blijkbaar was Guus niet de enige die vakantie had en in het bezit is van oma's en opa's. Gewapend met zijn eigen fotocamera, stapte de kleine kapitein dapper door Ouwehands om foto's te maken voor de kleine tuttebel, zodat ze op een later moment mee kon kijken, naar de avonturen van Guus. Het kostte enige moeite om Guus te overtuigen, dat we in de dierentuin waren om naar de dieren te kijken en niet de speeltuin te bezoeken. Ik hield deze optie heel politiek, achter de hand, voor het moment, dat ik door mijn hoeven zou zakken maar dat wist mijn kleine vriend natuurlijk niet.

Tijdens de lunch, bestaande uit een broodje warme worst en een ijsje, kwam de kleine kapitein in een geanimeerd gesprek met een Brabantse opa en oma, die met dochter en kleinkind, dezelfde missie hadden als deze opa. De oma rukte een halve liter cola uit een immense rugzak, toen Guus aangaf dat hij dorst had. Mijn tegenwerpingen, dat Guus (nog) geen cola te drinken kreeg, werden driftig weggewuifd want die ene keer moest kunnen. Guus, niet gek natuurlijk, had de fles al open en aan zijn mond, voor de strijd ook maar kon beginnen. Mijn gefluisterde argument, dat hij dit maar niet aan mama moest vertellen, vond geen houvast want deze kapitein is gewoon recht door zee!

Ik moet eerlijk bekennen, dat het enthousiasme van de jeugd, aanstekelijk werkt bij deze opa en het laadt, de steeds leger wordende batterij, telkens weer een beetje op. Op zeker moment ben ik heel voorzichtig in de richting van de grote springkussens gelopen en toen was de kleine kapitein niet meer te houden. Dat was natuurlijk helemaal mijn bedoeling niet en ik was blij dat ik kon neerploffen in een lounge-set, met mijn zere voetjes omhoog. Overigens had ik me moeten bedenken, dat ik ooit weer op moest staan want dat was toch licht problematisch, moet ik toegeven.

Toen Guus op zeker moment van het springkussen afkwam, kreeg ik de mededeling: "Opa, ik heb zulke zere voeten en benen, ik wil naar huis!". "Yes, yes, yes!" :riep een klein stemmetje, diep van binnen bij deze opa. Mijn opzet bleek geslaagd en...I love it wenn a plan comes together. Als toegift hebben we net voor de uitgang nog wat gedronken met een muffin en een flauw stukje appeltaart erbij. Tot zover, dag geslaagd.

Als je van Bennekum heet, is je dag pas echt geslaagd na een prima maaltijd en ik vroeg de kleine kapitein, wat hij graag wilde eten. Wachtend op een antwoord klinkend als pannenkoeken of de Mac, hoorde ik tot mijn grote verrassing, naast mij: "Spruitjes!". "Pardon?" :zei ik, met ogen zo groot als schoteltjes, "Wat zeg je nou?". In ieder geval heb ik moeten lullen als Brugman om de spruiten te parkeren naar de volgende gelegenheid en ging hij uiteindelijk akkoord met spareribs, maar het kostte serieus moeite!

Mocht de gedachte opkomen, dat Guus bij thuiskomst in zou storten, heb ik een geheimpje voor je. Dus niet! Opa is instortend naar huis gegaan maar Guus niet, die is uitgebreid zijn verhalen van een dagje Ouwehands Dierenpark gaan doen, zonder dat er een eind aan leek te komen. Kortom, een superdag met de slotsom "mission accomplished!"

Aankomend weekend komt de kleine kapitein voor het eerst bij opa logeren sinds deze in zijn nieuwe stulp woont en ik geef je 3 keer te raden, wat we gaan eten?

Kampioen en vice kampioen serieus kijken!

"Nog zo gezegd: "Speel niet met je eten, Guus!"

Maandag 17-10-2022, 12.30 u.

En de klok tikte rustig door.

Het is inmiddels een dag of 10 geleden, dat Boaz en ik afscheid moesten nemen en ik moet bekennen, dat het me niet in de koude kleren is gaan zitten. De leegte en de stilte, hebben de plaats ingenomen van het gezelschap, dat Boaz bracht. Geen enkele verplichting meer om naar buiten te gaan omdat mijn grote vriend toch nog een boodschap moet doen. 

Ik heb van het uitpakken van de dozen en kratten maar een therapeutische bezigheid gemaakt. Ik moet verder en mijn nieuwe huisje inrichten, is daar onderdeel van. Bij het inrichten hoort tevens, het winkelen om nieuwe inrichting te bemachtigen. Het gaat nu om de details en niet meer om de grote lijnen. Dit weekend zijn lokale winkels bezocht en ook Leen Bakker, Loods 5 alsmede De Bommel. Wereldsteden als Sliedrecht en Den Bosch, zijn nog niet bekomen van onze visites. Maar goed, met enig geduld worden de beschikbare kubieke meters, weer een beetje opgevuld met als uiteindelijk doel van het huis, echt mijn thuis te maken. Volgens mij ben ik met behulp van mijn grootste liefde en Passie, aardig op weg om dat doel te behalen.

Na een druk winkelweekend, besloten we gisteren, op de terugweg naar huis, effe een bakkie te doen bij de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel. Gelukkig waren ze thuis en in de "zondag-relax-modus". Lekker in een joggingbroek, op de bank hangen en met de PlayStation spelen. 

We zaten nog niet op de bank toen de kleine kapitein besloot om een kwak "slime", in Saar haar weelderige krullen te mikken. Jammer Guus, zonder schaar was het speelgoed niet uit de haren van mijn kleine tuttebel te verwijderen, dus goede raad was duur, knip, knip!

Binnen een scheet en een zucht was Saar weer terug in de werkelijkheid, gekleed in een roze jurk en Guus in een Max Verstappen outfit. Mijn kleine tuttebel draaide rond als een priktol om haar jurk te laten wapperen en toen ze in de gaten had dat ze daar duizelig van werd, bedacht ze gewoon wat anders. Sinds een aantal weken, gaat ze mee om bij de voetbalwedstrijden van haar broer te kijken. Die broer maakt slidings of hij daar zijn hele leven al op heeft geoefend, tot ongenoegen van trainers en voornamelijk tegenstanders, die in de weg staan c.q. stonden.

Het heeft wel iets om een prinses en een coureur, samen over de kunststof vloer te zien glijden, met een snelheid waar eerder genoemde Max, jaloers op zou zijn. Uiteraard zijn paps en mams deze uitglijders snel zat en de jeugd wordt tot de orde geroepen, voor zover dat al mogelijk is. De kleine kapitein ploft, een beetje verveeld, op de bank en Saar ziet haar kans schoon en duikt bovenop haar broer. Even rust in alle drukte, die het tweetal teweeg bracht. 

Er volgt dan zo'n moment van bijna serene stilte, dat vervolgens doorbroken wordt door een helder stemmetje: "Guussie....wil je met me trouwen?". Heel even valt er een stilte die nog intenser is en als de vraag iets luider en dwingender herhaald wordt, klinken er 4 volwassen lachsalvo's door de kamer, heerlijk. Maar we zijn er nog niet want mijn kleine tuttebel, eist een antwoord en Guus is duidelijk overvallen, door haar aanzoek. "Nou, ga je nog met me trouwen of niet?" : dramt Saar door terwijl de kleine kapitein verkleurt als een aardbei, tot ver achter zijn oren.

Gelukkig wordt niet lang getreurd om het niet beantwoorde aanzoek en Saar besluit een kunstwerk te gaan fabrieken voor oma. Als Guus hierbij aansluit lijkt de aanstaande verloving even geparkeerd en keert de rust weer. Alhoewel...? Wij wisten niet dat de artieste in kwestie, doorlopend gevraagd wilde worden naar haar vorderingen en zodoende volgde een vrij monotoon vragenvuur. "Saar? Ben je al klaar?" klonk het om de haverklap en Saar antwoordde naar believen en soms ook niet. Maar je moest zeker niet te lang wachten met stellen van de vraag, over haar verrichtingen. Je werd direct gecorrigeerd door de dienstdoende schilderes, terwijl haar ogen vuur schoten.

Al met een al een attractieve middag die, mocht je al zorgen in je kop, rond hebben dwarrelen, best wel afleidend was van de keiharde werkelijkheid. Bij vertrek, tijdens het instappen in de auto, kijken mijn muze en ik elkaar aan en beginnen opnieuw, smakelijk te lachen. Gek hè?

Donderdag 06-10-2022, 11.30 u.

Last ride of the day.

De laatste uren met Boaz, tikken voorbij, veel sneller dan mij lief is maar het is de harde werkelijkheid.

Gistermiddag en gisteravond zijn er diverse mensen geweest om Boaz nog even te knuffelen en hem een bonk liefde mee te geven voor zijn reis naar het onbekende. Het meest ben ik in de war geraakt door het verdriet van 2 kleine mensjes, die me heel lief zijn. Met z'n drietjes hebben we tranen met tuiten gehuild om onze trouwe vriend, die ze, voor de laatste keer, kwamen knuffelen. De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel waren diep onder de indruk.Ik ben een grote vent maar mijn hart is o zo klein en onder dergelijke omstandigheden, breek ik gladweg, in 2. Boaz heeft alle knuffels met enthousiasme in ontvangst genomen en rijkelijk kusjes uitgedeeld.

Rond middernacht heb ik nog aan de lijn gehangen met mijn lief, die opperde om Boaz, die laatste nacht, gewoon in bed te laten slapen. Daar moest ik even over nadenken omdat het niet in mijn gedachtengoed past. Een hond hoort in een bench of zijn mand en zeker niet in bed. Een paar donkerbruine ogen waar trouwhartigheid uit straalde, haalden mij over. Dekentje op de plaats van mijn Passie en Boaz op bed gehesen. Hij ging liggen met een blik die me vertelde, dat hij daar nooit meer weg zou willen maar ik denk dat hij al meer weet, dan ik ooit zal vermoeden. Hij is echt niet gek.

Bizar hoe rustig Boaz vannacht heeft geslapen, hij heeft amper bewogen en, nog belangrijker, nauwelijks gesnurkt. Ik durf te zeggen, dat hij al tijden niet zo rustig en ontspannen heeft geslapen. Geen gedroom met grommen, stuiptrekken en wegdraaiende ogen maar gewoon rust!

Het gevoel , dat je besluit misschien niet juist is, krijgt hierdoor voeding en twijfel begint te rijzen. Of het zo moet zijn, blijk ik ook onvoldoende hondenbrokken voor de laatste dag in huis te hebben. Vandaag ga ik los en kom ik uit mijn comfortzone, ik smeer een bruine boterham met roomboter en suiker, voeg het toe aan een handjevol brokken en zie hem tevreden zijn lippen aflikken. We maken het ontbijt af met gedroogde eendenborstfilet en ik bedenk me dat het voor hem een feestje moet zijn en dat het zo goed is.

Bij het uitlaten na het ontbijt, kom ik een mevrouw tegen, die ik vaker op afstand zie en groet maar nooit spreek. Nu komen we aan de praat en met tranen over mijn wangen, doe ik het relaas. "Het is tijd voor hem" :zegt ze en vervolgt met : "Je kunt het aan hem zien, het is mooi geweest!" Dit zou alle twijfel weg moeten nemen, ook met alle soortgelijke opmerkingen, die ik gisteren persoonlijk kreeg maar ook via Facebook. En toch zal de twijfel blijven.

Straks ga ik gewoon gebakken eieren met spek voor hem maken en vanmiddag wil ik naar een uitvaart. De moeder van een ouwe indiaan, is overleden en net als hij er ooit voor mij was, wil ik proberen er nu voor hem te zijn.

Het leven gaat door en ik hoop dat Boaz op de eeuwige jachtvelden voor honden, verteld over de dingen, die we hebben meegemaakt. Alvast goede reis, lieve vriend, ik ga je missen.

Woensdag, 05-10-2022, 15.00 u.

Dag lief vriendje....

Daar zit ik dan! Als een zoutzak aan de tafel, een leeg gevoel en met een zacht piepende Boaz naast me. De kogel is door de kerk. Natuurlijk zat het er aan te komen en wisten we het, maar dan nog....

Ik ben verdrietig, na een zware nacht voor Boaz maar ook voor mijzelf omdat je ziet dat het onvermijdelijke erg dichtbij komt. Na een hele nacht ijsberen, tikkende nageltjes op het parket en een berg met onrust, in dat arme hondenlijf.

Toen ik vanmorgen wakker werd keken 2 droevige, donkerbruine ogen met een wazige blik naar mijn wazige blikken. Toen hij naar me toe wilde komen kukelde hij ondersteboven en was nauwelijks in staat zich op te richten. De rol dextro die naast mijn bed ligt voor noodgevallen, kwam nu van pas. Niet voor mij maar voor Boaz. Bij het terugtellen, telde ik 5 complete rollen dextro in de voorgaande 24 uur en dat is bizar veel.

Zeer waarschijnlijk groeit de tumor in de alvleesklier van Boaz en daardoor wordt er steeds meer insuline afgegeven. Het gevecht houdt een keer op. Contact met de dierenarts, bevestigde mijn angstige vermoedens en dat voelt als een mokerslag.

Je overlegt met elkaar en weegt de zaken af. Conclusie, we zitten op het eind van de rit, wat Boaz betreft. Als de emotie wat afneemt, neem je hem bij je en knuffelt hem, in de hoop dat je zijn geur en blikken, nog lang zult herinneren. Vervolgens neem je de telefoon en maakt een afspraak. Je voelt je een rechter, die het moment van executie bepaalt maar zo is het absoluut niet. Je hebt geen andere opties en weet dat je je best hebt gedaan.

Nog 24 uur vertroetelen, verwennen, lekkers toestoppen en er gewoon voor hem zijn. Iets anders kun je niet doen, in mijn beleving. vanavond voor de laatste keer, samen een rondje voor het slapen gaan en vanaf morgen niet meer...