Woensdag 08-07-2020, 12.00 u.
To be or not!
Het is al even
erg stil op de blog van Opa Jan en dat heeft zo zijn redenen. Ik moet
figuurlijk met de billen bloot maar weet niet goed, in welke woorden, dat
verpakt moet worden. Normaal heb ik er geen moeite mee maar deze ronde, ben ik
al een poosje stil gevallen.
Al jaren, heb ik
in bepaalde periodes van het jaar, last van mijzelf. Neerslachtig c.q.
depressief, weinig energie en talloze, vaak nutteloze gedachten, die mijn
grijze massa en mijn toch al enigszins geteisterde lichaam, plagen. Algehele
malaise, is het al vaker genoemd. De huisarts heeft lang aangenomen, dat alle
gebeurtenissen rond het ziek worden van Marion en haar overlijden, een grote
boosdoener waren, in dit proces. Meerdere keren zijn antidepressiva
voorgeschreven en is er een psycholoog geconsulteerd. Blijvend resultaat bleef
helaas achterwege en dat maakt je moedeloos in dat gevecht met jezelf.
Kort na mijn
afkeuring in 2012, bleek mijn rug aan gort en werd sporten, althans de sporten
die ik graag deed, geen optie meer. Ik viel lichamelijk en geestelijk
behoorlijk stil. Mijn gewicht begon toe te nemen tot een illustere 111 kilogram
schoon aan de haak, niet bevorderlijk met een lengte van 176 cm! Het lichaam
maakte dus nauwelijks nog endorfine aan en de geest krijgt volop gelegenheid,
om met je op de loop te gaan en dat gebeurde dus ook. Op het laatst zelfs in
mijn slaap en dat was een nare gewaarwording want je rust totaal niet meer uit.
Voor uitjes,
vakanties en activiteiten moest ik me echt opladen en over de shit in hoofd en
geest, heen zetten. Als mijn diabetes ook nog eens tegenwerkte, werd het erg
lastig en ik kan verklappen, dat de diabetes, onder deze omstandigheden, net zo
onstuimig is als je geest! Positief was echter dat ik me goed begon te voelen
onder de mensen, mijn gedachten flitsten wat minder van hot naar haar en door
de interactie met anderen, stap ik uit de tunnel waar ik in leek te zitten.
Natuurlijk, een
gezond, rond gezicht, een gezonde kleur op je wangen, een rappe babbel, goedlachs
(maar niet altijd!), adrem en overal voor te porren. Tot ik erbij neer viel
maar dat zagen anderen nooit. Grab life by the balls, was het motto en
natuurlijk de kreet “als je dood gaat, kun je beter zorgen dat je hebt
geleefd”.
Door alles wat
je meemaakt in dat proces, vinden er nare fenomenen, een weg, vooral in je
hoofd. Je zelfbeeld wordt negatief, zelfvertrouwen bestond allang niet meer en
je acht jezelf nergens goed genoeg meer voor, een mislukking zogezegd. Een
grote mond en hard lachen, geven de wereld een hele andere indruk en zorgen
ervoor dat er nauwelijks lastige vragen worden gesteld. Als er een vraag komt
van iemand, die serieus wil weten, hoe het met je is, antwoord ik steevast: “Ik
kan wel mopperen maar dat helpt niet” of “Wil je een eerlijk antwoord of een
politiek antwoord?”. De meeste muren worden gebouwd door mensen, die om zich
heen bouwen en vaak deuren en ramen “vergeten”.
Ik ben zelf
vaker op zoek gegaan naar alternatieve methoden om de problemen, het hoofd te
bieden. Vaker een teleurstelling, maar iedere keer, leer je meer over jezelf en
de situatie waarin je verkeert. De afgelopen twee jaar heb ik beeldende
therapie gevolgd waarbij ik getekend, geschreven, geschilderd en gezweet heb,
in de weg naar mijzelf. Het wordt steeds moeilijker als je denkt, het lek boven
te hebben en niets blijkt minder waar. Maar het besef dat je nog steeds
“voorwaarts beweegt”, geeft net dat beetje energie om door te gaan.
De laatst
genoemde therapeute, kwam in november jl. met de gedachte dat er mogelijk
sprake kon zijn van ADD/ADHD. Bepaalde symptomen, vaak heel subtiel, hebben
haar op genoemd pad gezet. Vooral het niet kunnen verwerken, van de grote
hoeveelheid prikkels, liet belletjes rinkelen in de ADD/ADHD-hoek. Na bijna een
half jaar, werd haar vermoeden bevestigd maar daar was een hele omweg voor
nodig.
Eerst terug naar
de huisarts, om alle kaarten op tafel te leggen en dat kostte me enorm veel
moeite, eerlijk is eerlijk want de om mijzelf gebouwde muur, moest worden
gesloopt. Wel voorzichtig want de “stenen” waren mogelijk nodig, bij de
wederopbouw. De huisarts kan in deze situatie niets anders doen dan
doorverwijzen naar de psycholoog omdat deze kan/mag verwijzen naar de
psychiater. Waarom de psychiater? Vrij eenvoudig deze mag genoemde aandoening diagnosticeren
en de benodigde medicatie voorschrijven. Via de psycholoog, kwam ik eind mei
bij de psychiater en deze had welgeteld 17 minuten nodig om de diagnose ADHD te
stellen. Tussen begin december 2019 en mei 2020 is trouwens, nog het één en ander
veranderd in onze wereld want die staat net zo min stil, als deze jongen!
De tegenvaller
was voor mij, dat er wèèr een nieuwe aandoening bij kwam en de meevaller was,
dat er vermoedelijk een remedie bestond, om een groot deel van mijn tobberij,
weg te nemen.
Wat niet
behulpzaam is geweest, is het beeldbellen omdat fysieke afspraken, niet
mogelijk waren. Maar vooruit, het was een goede 2e die niet mijn
voorkeur geniet. Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder en de 1e
pogingen met medicatie, werden een teleurstelling. Dat geeft geen vertrouwen
voor het vervolg en het trapt je terug in de hoek, waar je net denkt uit te
komen. Achteraf blijkt, dat mogelijk, niet de medicatie voor problemen zorgde
maar de diabetes, althans de accessoires, die bij de pomp horen, maar
zekerheid, bestaat in dit geval niet, helaas!
Vandaag is de 2e
ronde begonnen, andere medicatie na een rustperiode van 3 weken om de “oude”
medicatie, uit je lijf te laten slijten. Het brengt spanning mee omdat je
zodanig hoopt op verbetering, dat de verwachtingen hoog gespannen zijn.
Misschien wel te hoog, ik ben nl nogal ongeduldig van aard, dat is genetisch
bepaald, heb ik zo’n vermoeden. Wie Jan senior heeft gekend, weet wat ik
bedoel.
Overigens is de
nieuwe kwaal ook direct een eyeopener want ik weet plots waar mijn moeder haar
leven lang door geplaagd is, zonder ooit te weten wat er aan de hand was. De
Oxazepam en andere kalmerende middelen, waren dus zinloos. Daarnaast is pas
vanaf 1998 bekend, dat ADHD zich ook bij volwassenen kan manifesteren, het had
haar mogelijk kunnen helpen om het leven iets gemakkelijker te maken.
Voor mijzelf
hoop ik op een tijd waarin ik rust vind, als mijn gedachten zich ordenen, kan
mijn lichaam ook beginnen met de wederopbouw en heb ik weer voldoende energie
om op mijn 2 oogappeltjes te passen, meer leuke dingen te ondernemen met mijn
lief en…..dingen af te maken, waar ik aan begin. Dat was namelijk altijd al,
een groot probleem!
Uiteraard had ik
geen kans van slagen gehad zonder mijn hulpbronnen, mijn lief, kinderen,
kleinkinderen, goede vrienden, waaronder ik, inmiddels ook mijn therapeute
reken, iedereen die naar me luisterde en in mij geloofde en bovenal Leen. Leen
is al ruim 52 jaar een onmisbare (soms lastige) schakel in mijn bestaan en hij
verdient ( net als veel anderen) een pluim met felle kleuren!
