Vrijdag 22-11-2024, 15.20 u.

“Afvinken”.

Voor degene die me gemist hebben, het zit er weer op en, belangrijker, ik heb het ook weer overleefd. Trouwens ook voor diegene, die me niet gemist hebben. Vanaf vandaag mocht ik mijn rechterarm weer voorzichtig gebruiken en zelfs kort douchen. Dat voelde als een serieuze luxe kan ik je vertellen.

Met mijn lief had ik van dinsdag op woensdag, de suite in het Fletcherhotel in Nieuwegein geboekt. Ik wilde geen stress voor de opname in het plaatselijke St. Antonius ziekenhuis. De A-15, A-27 en de A-2 zijn niet de meest rustige wegen gedurende de spitsmomenten, die Nederland rijk is.

Om kwart voor acht moest ik me melden en hoe laat ik geholpen zou worden, bleef tot die tijd onzeker. Zoals al eerder beschreven, was ik bloednerveus vanwege, volgens de betrokken medici, de extra risico’s die mijn amorfe Adonis-lijf met zich meebracht.

Ze waren nog bezig met alle bijzonderheden te noteren, toen er al een verpleegkundige aan de kamerdeur stond, dat het “mijn tijd” was. Dank u, jongedame, dat geeft vertrouwen! Dus doordoen, in de rolstoel gepropt worden en door naar de kamer waar de cardioloog wachtte voor de catheterisatie. Omringd door 5 aardige jongedames en 1 lelijke kerel, lag ik daar willoos op de tafel. Heel even wilde ik protesteren maar toen zo’n lief ogende dame met een glimlach Diazepam in mijn infuusje spoot, werd de hele wereld roze en mijn glimlach heel breed. A joh hé, te gek joh hé. Als het mis gegaan zou zijn, was ik met een grote glimlach naar de andere kant gegaan en had het mij nog niets kunnen schelen ook.

Behoudens wat ongemakkelijke momenten onder invloed van medicatie, die zorgt voor een hartslag in standje “30 km+ tijdens de marathon”, ging het prima. Aangezien ik al even geen marathons meer loop, voelden mijn benen als gelei en mijn kop als een tehuis voor zwakzinnige tuinkabouters met pikhouwelen.

De polsslagader die gebruikt is om binnen in je lijf te kijken wordt onder luchtdruk dichtgehouden en elk half uur, laten de verpleegsters er een beetje lucht bij. Bij het laatste beetje lucht dat ze lieten ontsnappen oftewel het moment dat je er op rekent naar huis te mogen gaan, knalde de slagader open en werd mijn verblijf met (minimaal) 2 uur verlengd. Balen als een stekker dus!

Heb je trouwens wel eens geprobeerd om met uitsluitend je “verkeerde” hand en arm, je broek en onderbroek naar beneden te doen en weer omhoog te hijsen op het toilet? Dat is gewoon topsport, kan ik je melden.

Vervolgens wordt je vanuit het ziekenhuis onder toezicht gesteld en de boodschap is duidelijk. De “getroffen” arm mag echt niet gebruikt worden. Vanaf vandaag dus weer wel en ik heb mijn hele leven al moeite gehad met grenzen respecteren, dus ook nu. Onder het wakend oog van 2 spinnende jongedames, houd ik mijn gemak en als ik een poging waag om op te staan, word er verstoord naar mij gekeken.

De 3^e catheterisatie in 13 maanden is een feit maar helaas gaf de laatste geen duidelijkheid omtrent mijn klachten. De moed begint me aardig in de schoenen te zinken en ik heb echt wel even nodig om de moed weer bijeen te schrapen. De hoop op een verbetering door iets onreglementairs op de wegen naar mijn hart, is helaas van tafel. Enerzijds is dat schitterend en anderzijds is dat best balen.

Voorlopig sta ik onder Haarlems toezicht en dat is eigenlijk nog beter dan die suite in het Fletcher. Ik heb dus niets te mopperen en dat is bijna mijn beroep…toch?

 

Donderdag 14-11-2024, 13.50 u.

Gisteren.

Gisteren werd je 61, maar emotioneel kon ik het niet voor elkaar krijgen om iets te schrijven c.q. te plaatsen op deze blog of op Facebook. Dat is de afgelopen decennia zo ongeveer een gewoonte geworden of beter een traditie, die ik graag in ere houd.

Naast een stuk stress over hetgeen mij te wachten staat, merk ik dat sommige dingen mij een stuk lastiger afgaan dan 5 jaar of zelfs maar een ½ jaar geleden. Mijn lichaam protesteert heftig en ik blijf heftig eigenwijs. Ik doe dingen die niet verstandig zijn maar stil op de bank blijven zitten, is niet helemaal mijn ding of beter gezegd: “Helemaal niet mijn ding!”.

Doe ze daarboven allemaal de groeten maar van opa Jan en vraag ze, om voor me te duimen.

 

Dinsdag 12-11-2024, 10.15 u.

Wat zouden ze doen?

Vandaag is het exact 12 jaar geleden, dat moeder Teuna, het tijdige voor het eeuwige verwisselde. Het einde van een soort tijdperk. Je wist dat het moment naderde maar toch wordt je verrast als het echt gebeurd.

Morgen de 13^e zou een ander meisje, de moeder van mijn trots, 61 jaar worden, maar ook dat mocht niet zo wezen. Hetzelfde verhaal met een andere naam. We wisten dat het zou gaan gebeuren en toch brak ik glad af, die 20^e januari 1998. Nog een tijdperk dat eindigde en waar ik (nog meer) boeken over zou kunnen schrijven.

Beiden worden gemist en dat voelt het ene moment heftiger, dan het volgende moment. Nu sta ik aan de vooravond van de 3^e catheterisatie in korte tijd en dat je nerveus bent voor een ingreep is niets bijzonders. Maar het feit dat mijn expliciete toestemming voor de behandeling werd gevraagd, vanwege de grote risico’s, duwt je wat dichter naar de rand van een nerveuze crisis oftewel, ik ben bang en niet zo’n beetje ook. Daarnaast is een cardioloog die excuses maakt vanwege de foute inschatting van jou situatie, ook niet echt geruststellend.

Gisteren vertrouwde ik mijn dagboek toe, dat een verlies niet voor even is. Verliezen lijdt je voor altijd en niet voor 1 of 2 momenten alhoewel dat ene moment of die 2 momenten, heel heftig binnenkomen. Verlies gooit zijn ankers uit in je ziel en ze blijven liggen, voelbaar, zelfs als er laagjes zand, slib of sediment overheen komen.

En omdat mijn eigen situatie nogal wat reuring in dit oude lijf veroorzaakt, zijn de ankers in beweging en ik moet bekennen, dat het echt pijn kan doen. Dan zoek je iemand, om je onrust mee te delen, voor wat berusting. Mijn lief, mijn grote Passie, is als 1^e de klos, daarna de jonge kapitein, mijn broer en mijn broer van een andere moeder (al ruim 56 jaar). Al snel kom je tot de ontdekking dat er geen rust te vinden is c.q. zal zijn. Je angst blijft voelbaar en die oude verliezen lijken plots niet zo oud meer.

Ik ben niet zozeer van een kerk of een bepaalde geloofsovertuiging maar onder deze omstandigheden, praat ik toch regelmatig met de Grote Manitou en verzoek om een grote pow-wow om wille van mijn behoud. Niemand gaat voor zijn tijd, is mijn overtuiging en ik hoop dat het nog even duurt voor de mijne zijn eind aantikt.

Life is like the breath of a buffalo in wintertime, gone in seconds.