Dinsdag 18-06-2024, 14.45 u.

I can move a mountain.

De wegen van het menselijk brein, zijn af en toe echt ondoorgrondelijk en onnavolgbaar. Binnenkort staat er een Rammstein evenement op de agenda waar ik o.a. met de liefde van mijn leven naar toe ga. Enige vraag is natuurlijk weer, houd dat oude lijf het vol want de mankementen stapelen zich op, helaas.

Maar al dagen loop ik met iets heel anders in mijn hoofd en “wegjagen” lukt me niet. Zodra m’n luiken opengaan begint dat cassetterecordertje te spelen. Yep, zo oud is het nummer al, we gebruikten nog volop muziekcassettes en 8-track. Het gaat over 1976 en deze gasten hebben mister Toppop, Ad Visser himself, nog ontmoet in zijn jonge jaren.

“I would take the stars out of the sky for you

Stop de rain from falling if you asked me to

I’ll do anything for you

Your wish is my command

I can move a mountain

When your hand is in my hand.

Words can not express

how much you mean to me….”

Dat is toch net iets anders dan “Ich bin der hass” zou ik zo denken? Maar goed wat wil je, in de slechte dagen die zo af en toe passeren, is degene waar ik bij die tekst aan denk, dan ook mijn houvast waarmee ik weg kan sluimeren onder de Franse zon of kan bibberen in een bergmeer in de Telemark in Noorwegen. Das toch hartstikke mooi?

Vorig jaar voor het eerst samen met vakantie in een camper, dit jaar willen we samen gaan varen als vakantie uitje maar bovenal, wil ik ze voor geen goud kwijt. Ze is voor mij namelijk “Solid as a rock” maar dat is weer een ander refreintje.

The Real Thing - You To Me Are Everything (1976) • TopPop (youtube.com)

 

Dinsdag 11-06-2024, 09.00 u.

Lekker varen!

Afgelopen zondag waren de weersvoorspellingen warempel goed. Geen regen volgens de deskundigen, buiten een buitje in het noorden van het land. Een 3-tal “vaarmakkers” geappt c.q. gesproken en afgesproken dat de taxi om 11.00 uur voor zou rijden.

Eén lid van de bemanning moest helaas afmelden maar nog altijd bleven er 3 over om een toch wel “nijdig windje” te trotseren. Na een bakkie koffie in de jachthaven werden de trossen van de Opama los gegooid, die wat moeizaam wilde starten omdat de nieuw aan te leggen elektriciteit in de jachthaven, nog niet tot mijn schuitje was gekomen. Zo blijkt dat de accu’s toch langzaam leeg lopen als je door fysieke ongemakken, even niet bij de boot geweest bent om de motor te laten draaien.

Eenmaal op de rivier, bleek de wind nog krachtiger dan gedacht en de stroom bijzonder sterk. Duitsland stuurt tegenwoordig niet alleen toeristen maar ook massa’s smeltwater naar Nederland en dat gebeurt niet te zachtzinnig maar dat weten we van die lui.

Besloten werd om richting Woudrichem te varen en daar een “bakkie” te gaan doen en een lunch te pikken. Het bootje moest echt werken en de neus was doorlopend bezig om een gewijzigde koers te zoeken waardoor overmatig corrigeren een must was.

De wind zorgt ook nog eens voor flink wat lawaai en halverwege Gorinchem en Woudrichem, hoorde ik een heel luid maar kraakhelder stemmetje “Opa!!!!” schreeuwen. Ik had nog niets gezien maar plots kwamen ze langszij met de snelle Bayliner. Mijn kleine tuttebel, de kleine kapitein, mama Carola en de jonge kapitein. De 1^e haar stemmetje was boven de wind uit, in opa’s oren geland, die allang zo goed niet meer horen maar dit geluid was onmiskenbaar geweest.

Na uitgebreid zwaaien en kushandjes gingen ze door, gas op die lolly en gaan. Jee, wat gaat dat ding hard zeg. Maar goed, praatjes vullen geen gaatjes en langzaam werd het tijd om een plaats te zoeken voor de lunch. Achter mij in de kuip van de boot, werd al voorzichtig een aperitiefje genuttigd door de bemanning, om het weekend te vieren.

In de oude vesting moest Teus wat langer op zijn kroketjes wachten, ons bordje was bijna leeg toen ze kwamen, maar gelukkig hadden we een blonde Leffe. Toen de kroketten kwam kon Teus zich niet langer bedwingen, water maakt immers hongerig, en hij nam een flinke hap….rood hoofd, water in zijn ogen en zweetdruppels op zijn voorhoofd. Warm, hè Teus?

Na het koelen van de interne “brandwonden” zijn we weer terug gegaan naar de vestingstad aan de andere kant van de rivier om er daar nog eentje te nemen op een mooie zondag. Tijdens die ene besloten we maar direct om na thuiskomst te verzamelen in het restaurant in het plaatselijke stationsgebouw, om een mooi weekend af te sluiten. Toch hadden we allemaal wat “koelvloeistof” nodig, maar of dat was vanwege brandwonden, weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Wat ik wel weet, is het feit, dat het erg gezellig was en dat ik hoop op een mooie zomer met veel lekker weer om te varen. Mannen bedankt en hopelijk tot de volgende keer!

 

06-06-2024

Langs de Normandische kust.

Waarom Normandië en waarom de kust? Eigenlijk heel simpel, Normandië kun je vrij gemakkelijk combineren met D-day en de kust daar vaar je langs of kun je boten langs zien gaan. En wat dan nog, zou je zo zeggen?

Zes jaar voor operatie “Overlord” plaatsvond werd er in Hardinxveld een meisje geboren. Dat meisje werd in 1962 moeder van “ondergetekende” maar om zover te komen, had ze hulp nodig van een stoere zeeman. Die zeebonk was inderdaad de vader van uw verteller van deze story.

De foto laat een verliefd stel zien dat decennia lang samen zou zijn. Aan boord van de ss Alkaid, was pa machinist en op de foto vergezelde ma hem, voor vertrek van één van zijn reizen. Zij zwaaide hem uit vanaf de kade in Rotterdam en hij ging op pad o.a. langs de Normandische kust.

Zo sluiten D-day, mijn moeder, Normandië, het varen en mijn vader weer bij elkaar aan. Moeders was verzot op de zee en de wind en voelde zich daar bijna thuis. Soms heb ik gelijke trekjes met mijn moeder maar op zee varen is niet echt mijn ding. Het gedenken van de geboortedag van mijn moeder echter wel.

Sinds een aantal jaren (zie o.a. mijn blog) weten de mensen waarom ik de geboortedag van dat kleine wijffie, D-day noem en dat blijft zo. Amen!

Ma, ook vandaag staan we/sta ik weer even stil, ik kijk naar buiten, over het water voor mijn huis en staar in de blauwe (jawel, vandaag echt wel) lucht. Ik fluister zacht: ”Proficiat ma, met je 86^e verjaardag!” en ik weet zeker, dat ik vandaag niet de enige ben, die een borrel op jou, je leven en jouw zeeman, zal nemen. Proost, ik mis je!