Vrijdag 23-12-2022, 07.14 u.

Vroeg op? Begin de dag met ….

Vanmorgen om 05.15 uur, ben ik maar opgestaan omdat de slaap gewoon “op was”. Er is een tijd geweest, dat ik vroeg opstaan vreselijk vond maar blijkbaar veranderen dingen als je ouder wordt. Wat mijn humeur niet positief beïnvloedt, is het feit dat de straat voor de zoveelste dag op rij, zeiknat weerspiegelt in het licht van de straatlantaarns. In alle vroegte loop ik dus mopperend door de kamer.

Ik loop weg en kruip met een bakkie in mijn eigen men-cave om het laatste wereldnieuws door te bladeren. Eén blik op het verguisde Facebook en je weet genoeg. Nauwelijks op hun juistheid (gelogen c.q. ongelogen) te beoordelen berichten, verschijnen op het scherm. En je weet, dat de aanstaande kerst, nog steeds niet heeft gebracht, waar je vorig jaar zo vurig op hoopte en wat je wenste, in je kerstboodschap van een jaar geleden.

Onze kerst zal dit jaar in het teken staan van inpakken, een laatste wasje draaien en alle andere noodzakelijkheden bijeen zoeken. Korte broeken, T-shirts, slippertjes en zwembroeken, zijn het grootste deel van mijn bagage. Nee, geen ski’s, warme mutsen en handschoenen maar alle zomerse zooi, die nodig kan zijn in Zuid-Afrika. Het begint nu ook akelig dichtbij te komen en misschien in tegenstelling tot mensen, die veel reizen, begin ik toch knap nerveus te worden.

Bijna een half etmaal verblijven aan de buitenste grenzen van onze atmosfeer, is voor mij een nieuwe ervaring. Vanuit Spanje of Rome, was het voorbij voor je erover na kon denken maar nu heb je alle tijd om na te denken over de afstand tussen je achterste in die vliegtuigstoel en het aardoppervlak, ergens in de diepte onder je.

Het slaken van een diepe zucht brengt me weer terug in het natte Nederland van dit moment en er verschijnt een grijns op mijn tronie. Naar een ver oord, met de liefde van mijn leven, compleet nieuwe ervaringen toevoegen aan mijn best wel rijk ervaren persoontje. Die ervaringen hebben zeker niet te maken met verre reizen en je moet dus ergens beginnen.

Ik probeer dus steeds meer in het heden te leven en te denken, in plaats van in het verleden. Een proces dat al even loopt en wat ik mij al langere tijd, ten zeerste bewust ben. Nooit heb ik iets anders geleerd en gezien op het thuisfront, bij 2 hele lieve mensen en het veranderen kost veel energie, die er eigenlijk niet meer is. Lichaam en geest geven knap weerstand als het om verandering gaat maar dat weerhoudt me niet om de strijd aan te gaan. Hey, ik ben niet alleen een lover maar ook een fighter en veranderen zal dat niet snel. Ik wens mijzelf dan ook een dappere kerst en een 2023 met vooruitgang. Hit the road Jack uhh Jan.

 

maandag 19-12-2022, 12.00 u.

Let’s stick together!

Sommige mensen, “lopen” al heel lang met je mee en houd je ook graag bij je. Ooit had ik een collega, die zei, dat de enige, die je leven lang bij je blijft, jij zelf bent en daar zit wat in. De mensen die ik graag “bij mij wil houden”, zijn voor mij ongeveer (wat scheelt het?) voor altijd. Wie kent het gevoel niet, dat je soms iemand tegenkomt waarbij je het gevoel krijgt, hem of haar, al heel lang te kennen terwijl je die persoon nog nooit hebt gezien, een soort soul-mate c.q. verwante ziel.

Het is vandaag op de kop af, dat ik al 19 jaar met zo’n verwante ziel, zeer nauw verbonden ben. Je kunt nl verliefd worden op verwante zielen en je leven ermee delen, tot volle tevredenheid overigens. Een warm gevoel bij de gedachte aan je soul mate, brengt al snel een glimlach op je gezicht en geeft je energie.

Mijn soul mate, mijn muze, mijn Passie en grote liefde, neemt al bijna een derde deel van mijn leven, een bijzonder prominente plaats in. Ik ben dan ook nog steeds enorm blij met haar en wil haar voor geen goud kwijt.

Wel vraag ik me wel eens af, hoe ze het zolang volhoudt, zonder gillend weg te rennen omdat ze stapelgek van mij, mijn fratsen en mijn wispelturigheid wordt. Het feit, dat we allebei onze eigen stek nog steeds hebben, helpt daar ongetwijfeld aan mee maar het feit blijft, dat ze het nog steeds niet zat lijkt te zijn. Ik hoop dan ook, dat mijn superdoos nog heel lang bestand blijft tegen mijn kuren en dat we samen nog mooie feestjes en reizen kunnen beleven want plannen zijn er genoeg.

Volgend jaar hoop ik opnieuw een jubileumbericht te kunnen schrijven, dan zitten er 2 decennia, 4 lustra en 20 hele jaren, samen op en we hebben dus nog een heel jaar om woeste plannen voor die gelegenheid te maken. Doos ik hou van je en kijk er naar uit….

 

16-12-2022, 10.45 u.

Er was eens…..

Lang, lang geleden, was er een jongeman, die druk was met zijn leven en alles wat daarbij hoort voor een puber. En een publiek geheim blijft het feit dat pubers, verliefd kunnen worden. Het één leidt dan tot het ander en die puber groeit uit tot jong volwassene, die met zijn lief in een bootje stapt en op het wiegen van het bootje, ook nog in staat blijkt om voor nageslacht te kunnen zorgen.

Wat daaraan vooraf ging was het moment dat samenwonen, het hokken, een wettelijke status kreeg door een huwelijk. Zo ook bij die jongeman, die op 16 december 1983, de wettelijke status “echtgenoot” kreeg, bam! En ze leefden nog lang en gelukkig, luidt dan het einde van het sprookje. Toch?

Maar nee hoor, het leven geeft soms onverwachte, vreemde of zelfs wrede wendingen waardoor je compleet uit je evenwicht dreigt te raken. Met vallen en opstaan, dat laatste vooral dankzij allerlei lieve mensen rondom je heen en een aantal in het bijzonder, probeer je verder te gaan.

Die jongeman zou vandaag dus 39 jaar echtgenoot zijn maar dat hield na 14 jaar op. Je leven begint op een bijzondere manier “opnieuw” en je moet er zelf sturing aan geven. In het vervolg wordt die voormalige puber nog wel eens overvallen, door “oud sentiment” op speciale datums, door muziek, een geur of gewoon omdat het zo loopt. Tranen kunnen een gevolg zijn van dat sentiment en elke traan, legt een nieuw laagje over dat oude verdriet, waardoor de scherpe randjes, gladder worden. Weggaan doet dat oude verdriet echter nooit en soms overvalt het je letterlijk! Zo ook vanochtend toen ik, want ik ben die voormalige puber, rondliep door mijn, nog naar nieuw ruikende appartement. Boem, hatseflats, hebben die kip uhhh haan. Tranen!

Dat duurt dan even en dan komt de glimlach aan zoete herinneringen, op mijn gezicht en die lach wordt groter bij de gedachte aan het feit dat ik enorm mazzel heb. Als je jezelf opnieuw een puber mag voelen en verliefd worden op een muze, die je leven eerst roze en daarna heel veel andere tinten kleur geeft. Verliefd als je ouder bent, geeft een andere dimensie, je beleeft het veel bewuster en intenser, naar mijn mening. Heerlijk!

Zo lopen “er was eens” en “er is”, hand in hand door mijn leven en het besef, dat ik het veel slechter had kunnen treffen, zegeviert. Maandag 19 december, ben ik alweer 19 jaar samen met mijn grote liefde, die me door dik en dun steunt en dat heb ik heel lang niet durven hopen. Tot de dag dat we elkaar ontmoeten, had ik de twijfel over het vervolg van mijn leven maar zo is gebleken, je bepaalt zelf de koers. Toeval bestaat niet en alles heeft een reden.

Een puber van 60, die nog steeds de puberale verliefdheid voelt, voelt zich geweldig onder alle rijkdom van zijn muze, zijn geweldige kinderen en zijn kleinste oogappeltjes, de kleine kapitein en de kleine tuttebel.

Als ik mijn zegeningen tel, zijn dit de wondertjes waar ik mee begin! Fijne dagen.