Dinsdag 21-10-2025, 08.55 u.

Opnieuw beginnen.

Vandaag ga ik voor het eerst naar een, voor mij, nieuw ziekenhuis voor mijn diabetes, een echte diabeteskliniek geadviseerd door het UMC Groningen, waar ik eigenlijk naar toe had willen “verhuizen”. Daar werd me verteld, dat zij met dezelfde problemen kampen als het UMC Utrecht, waar ik van teleurstelling weg wilde.

Ieder jaar of iedere twee jaar, weer een nieuwe arts, een internist in opleiding. Daar is niets mis mee maar ze beginnen elke keer met hetzelfde riedeltje, dezelfde truc en dezelfde kunstjes. Een soort sprookjesboek waar iedere keer opnieuw in begonnen wordt. Als de van te voor aangegeven bespreekpunten (lees klachten) niet behandeld worden tijdens een consult, denk je eerst aan een vergissing of dat je niet duidelijk bent geweest.

Na 40 jaar UMC Utrecht, met een paar jaar onderbreking in een regionaal ziekenhuis, geef ik het op. Groningen heeft DE naam op het gebied van diabetes in Nederland en mijn ervaringen tijdens mijn opname, viereneenhalf jaar geleden waren buitengewoon positief. De keuze was dus snel gemaakt, dacht ik.

Tijdens een “intake-dag” werd me heel eerlijk gezegd, dat ook zij moeten werken met internisten in opleiding. Door de stijgende vraag en het tekort aan internisten, werd mij geadviseerd om naar één van de klinieken van Diabeter te gaan of naar het Erasmusziekenhuis. Groningen blijft back-up, houdt mijn medisch dossier in stand en dient eveneens als vraagbaak voor beide genoemde ziekenhuizen. Het voordeel voor mij, zit in ieder geval in een reisverschil van ca 350 tot 400 km per consult.

Na enig nadenken en overleg met mijn Passie en de jonge kapitein, heeft Diabeter de voorkeur gekregen. We zijn nu beland in de 2^e helft van oktober en dit proces loopt vanaf maart/april jl. en ik ben vandaag al aan de beurt bij Diabeter. Enige nervositeit voor dit eerste bezoek kan ik niet ontkennen maar ook nu gaat de jonge kapitein mee om te chaperonneren. Voor mijn gevoel heb ik een wereldreis moeten maken om hier te komen, maar het is zover, ik mag!

Een goede vriend leerde mij, koester geen verwachtingen, dan wordt je teleurgesteld. Maar hopen mag altijd. Ik hoop vandaag een weg in te kunnen slaan waarbij ik iets comfortabeler in mijn fysieke vel kom te zitten, waardoor het mentale velletje wat meer rust krijgt en ook wat meer comfort bied.

De bijgevoegde foto is een foto van een nacht, die mijn bloedsuikersensor onlangs registreerde. De meesten zegt het niets, maar mensen met wat inzicht in diabetes, weten waar het over gaat. Het is geen uitzondering de laatste tijd, maar regel en het sloopt me! Het ligt niet aan de insuline-instellingen maar aan de onvoorspelbare, onverwachtse "sprongen", die mijn lijf maakt.

 

Maandag 06-10-2025, 10.15 u.

Voor altijd 6 oktober.

Het is vandaag 6 oktober, de dag dat ik 10 jaar geleden, heel vroeg in de morgen, gebeld werd door de jonge kapitein. “Pa, Elise is zojuist overleden…” : hoorde ik zijn verdrietige stem zeggen. “Je hoort het allemaal nog wel.” : besloot hij. Maar hij hing de telefoon niet op en vertelde in korte, krachtige uitspraken wat er gebeurd was sinds de vorige avond.

Eigenlijk is het verhaal te afschuwelijk voor woorden, maar het resume luidt, Elise, 9 maanden oud, is vermoord door haar moeder en haar toenmalige vriend, Amanda en Pepijn!

Een veroordeling zou er nooit komen omdat een stoere advocaat zonder gevoel, ze gebood, de mond stijf dicht te houden. Volgens Peter R de Vries, heeft justitie alles uit de kast gehaald om de onderste steen boven te krijgen, maar gebrek aan het juiste bewijs enerzijds en een doodse stilte anderzijds, geven één van de beste rechtssystemen (in mijn ogen), wat overigens ook niet onfeilbaar is, weinig kans.

De kleine kapitein was net 7 weken oud, het leven van zijn ouders compleet op zijn kop. Het leven van een andere vader en zijn ouders, compleet verwoest. Het zijn gebeurtenissen waar een mens nooit overheen zal komen en moeilijk mee om kan gaan. Ik ben toeschouwer en koester een paar momenten van kroelen met deze kleine pop, die niet groot mocht worden. Sinds die dag is het voor mij lastig om het klassieke stuk “Für Elize” aan te horen. Boosheid en verdriet krijgen dan de overhand.

Bij bezoeken aan het kerkhof, waar ook mijn ouders bij elkaar begraven zijn, sla ik een bezoek aan het graf van de kleine Elise nooit over terwijl ik weet, dat ik dan boos word op de lafhartige veroorzakers van dit leed. Het is maar goed, dat kwaadaardige en wraakzuchtige gedachten, niet strafbaar zijn!

Op dezelfde datum in 2022, moest ik mijn grote vriend Boaz, laten gaan, hij was te ziek en kon niet meer door. En ik weet dat een dier onvergelijkbaar is met een mens, maar ik hoop dat Boaz daarboven naast de kleine Elise loopt om ze te beschermen tegen achterlijke randdebielen en moordenaars als Amanda en Pepijn, gewetenloos tot op het bot!