Dinsdag 23-10-2018, 11.30 u.

Oude diesel vs. 12 cilinder TI.

Voor mijn gevoel was het nog midden in de nacht, toen ik een stemmetje hoorde, dat riep: “Ik heb lekker geslapen Opa!”. In ieder geval was het nog aardedonker, op het moment dat ik mijn ogen opende, daar was namelijk even wat tijd voor nodig. Ik slaakte een putdiepe zucht (uit welk liedje kwam die tekst ook alweer) en hees mijzelf met enige moeite uit bed. Dat stemmetje vroeg wel erg nadrukkelijk om toestemming, om uit bed te komen maar hij gaat gelukkig nog niet lopen “spoken”.

Hetzelfde fijne stemmetje meldde eveneens dat Nijn ook lekker geslapen had echter gedurende de nacht, was ze uit bed gevallen en was aan het hoofdeind van het bed, van de kleine kapitein, ter aarde gestort. De woordenwaterval die losbarstte na het openen van de patrijspoorten van de kleine kapitein, was weer niet te stuiten. Op mijn vraag om even stil te zijn vanwege het vroege moment op de dag, werd doodleuk “nee” geantwoord en een regiment vroege bevelen, werden in het donker, van de eindigende nacht geslingerd. Amen.

In de hoop dat Guus nog even weg zou dutten, parkeerde ik hem op Oma haar plekje in bed en stopte hem onder het warme dekbed van Oma. Die heeft het namelijk iets eerder koud dan Opa en haar dikke dekbed wordt aangevuld met een warme deken voorzien van indiaans motief. Helaas bleek onze terrorist niet te vermurwen. Hij wilde direct in bad, tanden poetsen, aankleden en ontbijten. Voorzichtig heb ik hem uitgelegd dat Opa ’s morgens altijd rustig aan doet. Trainingspak aan, thee zetten, Boaz even knuffelen, ontbijten en als de koffie is aangezet wordt er pas gedacht aan douchen.

Guus deelde deze mening blijkbaar niet en zijn 12-cilinder turbo-injectie motor was al op temperatuur. Voor die ouwe diesel van Opa was geen “opwarmronde” ingepland, die moest direct “koud”, op vol vermogen aan de slag. Dit vraagt natuurlijk om mechanische schade, zeker bij zo’n “oude” diesel maar daar had de kleine kapitein maling aan.

Nee, het was onmiddellijk duidelijk, niet alleen Guus zijn ogen waren open gegaan want het hele huis, werd gevuld met het heldere stemgeluid van mijn oogappeltje. Gelukkig weet hij ook niet wat een ochtendhumeur is en glimmen die kleine oogjes vanaf het moment dat ze open gaan.

Na de eerste vroege conversatie met daarbij een kom thee, vond de kleine kapitein het welletjes. Tijd voor de boterhammen en hij wilde er weer bijzitten want “dat doen wij toch altijd?”. Eindelijk weer een gesprek op niveau moet Guus gedacht hebben, want hij bleef tetteren terwijl ik de boterhammen stond te smeren. Toen ik hem zei, dat Opa ’s morgens vroeg niet zo’n kletskous was, keek hij me verbaasd aan maar het werd even stil en vervolgens begon hij te zingen. Blijkbaar krijgen we een vroege kerst dit jaar want de kerstman werd serieus bezongen en op mijn vraag of de kerstman “er” al was, antwoordde Guus met volle overtuiging, dat dat het geval was.

De kleine kapitein heeft wat met kerst of met de kerstman want onlangs, had hij daar al een vrij serieus gesprek over met zijn vader. Ik citeer even het door mij ontvangen bericht, “Guus, ga je vanavond lekker bij Oma, Opa en Boaz logeren? Guus knikt uitbundig “ja” en zegt dan: ”Dan doet Oma, eitje bakken.” Wat denk je dat je vanavond gaat eten bij Oma en Opa? Snoepjes uit de boom! De kerstboom! Maar het is toch helemaal nog geen kerst? Bij Oma en Opa wel!”

Toen ik het bericht kreeg, heb ik al zitten schuddebuiken van de lach maar Opa zou Opa niet zijn, als er geen kerstboom met snoepjes voor Guus zou komen en het maakte niet uit dat het pas september was. Tja, 50 cm hoog, rode lampjes en wandel(zuur)stokken er in, een echte kerstboom dus, voor de kleine kapitein. En het is maar goed, dat hij niet weet hoeveel cadeautjes er al liggen met een pakpapiertje erom van dat andere baardmannetje, dat ruim voor kerst zijn verjaardag al viert. Overigens keek Guus heel triomfantelijk naar zijn Papa, toen bleek, dat er bij Opa een kerstboom stond met snoepjes er in.

Zo was de dag nog een anderhalf uur oud en was er alweer voldoende stof om een verhaaltje voor mijn blog te fabriceren. Goedemorgen Nederland!

Vrijdag 19-10-2018, 14.25 u.

Zemelen.

Het taalgebruik van de jongste telg van onze familie, wekt vaker op zijn minst, enige verbazing. Verbaal is hij sterk, dat wisten we al en zijn vocabulaire is behoorlijk uitgebreid, voor een babbelende peuter, van net, 4 zomers jong en dus net 3 jaar oud.

Afgelopen maandag, tijdens de reguliere “Opa-oppas-maandag”, kreeg ik de term “ouwe zemelaar” al naar mijn hoofd geslingerd, toen ik tegen de kleine kapitein liep te mopperen vanwege zijn, in streken verpakt kattenkwaad. Ik was gewoon even perplex omdat het een term is, die ikzelf doorgaans niet gebruik. Daarentegen noemt mijn lief nogal eens “ouwe zemelaar” als ik in de mopper-modus ben. Gelukkig gebeurd dat niet zoveel en vallen deze verwijten best wel mee.

Het mopperen bewaar ik vaker voor de momenten dat ik samen met Boaz ben en die zal me niet verraden, alhoewel ik daar inmiddels ook mijn vraagtekens bij heb. Als het vrouwtje er is, zal Boaz nauwelijks nog naar me luisteren en als hij al luistert, is dat doorgaans met overduidelijke tegenzin. Verraad zou dus op de loer kunnen liggen.

Toen ik Guus vroeg, van wie hij dat gehoord had, zij hij heel zelfverzekerd: “Dat zeg ik niet!”. Einde discussie en ik kwam geen streep verder met de kleine raddraaier want verraad behoort tenslotte niet tot zijn eigenschappen. De term “omdat het moet” beheerst hij al perfect en de volgende stap zal waarschijnlijk zijn “ik ontken alles”. Het zijn termen die hij zo links en rechts wel eens hoort omdat het lijfkreten zijn van jongelui die veel ophebben met de kleine kapitein.

Maar ondanks het feit dat hij knap kletst voor een mannetje van 3 jaar, is het gewoon een kind, wat ook tegen lastige woorden aanloopt. Vanmorgen bleek dat maar weer eens. Wandelend door het zonnetje naar de winkel waar hij de andere Oma wel eens verrast met zijn komst, moesten we bij de vop (voetgangers-oversteek-plaats), zo heet dat officieel in wettelijke termen, oversteken.

Aangezien de term vop nog niet is opgenomen in Guus zijn vocabulaire, nam hij een woord dat hij inmiddels al kende althans dacht hij. Kom, zei Guus, dan gaan we oversteken bij het “zemelpad”, dan stopt iedereen. Omdat we al bijna op het bewuste zemelpad liepen, had ik moeite om me te concentreren tijdens het oversteken

De mensen keken wel wat vreemd toen ik met de kleine kapitein aan mijn hand, brullend van de lach overstak. Het duurde ook even voor ik uitgehikt was.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit misbruik van onze moedertaal, een verademing is en mijn humeur van het ene moment op het andere met ongeveer 100% kan verbeteren. Nadeel blijft, dat een volle blaas problematisch kan zijn bij dergelijke lachbuien.

Fijn weekend, stelletje zemelaars!

Woensdag 17-10-2018, 11.25 u.

Een kleine wereld.

Vanmorgen tussen half negen en negen uur, begon de wereld plotseling “kleiner” te worden. Weersomstandigheden bleken afgelopen morgen van dien aard, dat er mist kon ontstaan. Vanuit mijn woonkamer beperkte het zicht zich tot zo’n 60 meter. Toen ik terugging in mijn gedachten, kon ik me eigenlijk niet herinneren, dat het de afgelopen maanden, mistig was. Die mist geeft mij op de één of andere manier, altijd een gevoel van geborgenheid en vermoedelijk komt dat omdat alles compact en afgesloten lijkt te zijn. Hetzelfde gevoel als in een kleine, warm ingerichte, knusse kamer. Dat geeft mij ook een veilig gevoel maar maakt me tegelijk ook sentimenteel. Waarom? Ik zou het echt niet weten.

Het sentiment en de emotie, worden misschien gevoed door een beroerte en een hartinfarct, in een grijs verleden, gecombineerd met de ervaringen, die ik in mijn leven opdeed. Op deze momenten, kunnen op het oog, compleet onbelangrijke gebeurtenissen, me diep raken en in tranen uit laten barsten. Zodanig dat ik (in mijn eigen woonkamer)om mij heen kijk of er niemand is die me ziet.

Ik vind het onder die omstandigheden, vaak erg moeilijk om gedachten te parkeren, die me bezig houden naar aanleiding van een negatieve ervaring, onenigheid of andere kreukels in de lakens van het leven. Dit maakt namelijk dat ik heel veel energie (en daar heb ik niet zoveel van) verloren gaat met negatieve gedachten, die helemaal niets opleveren. Het zorgt er ook voor dat ik directe confrontaties uit de weg ga, het roept zoveel stress op dat mijn bloedsuikers onmiddellijk omhoog schieten en ik me ziek begin te voelen. Mijn diabetes is dan een serieuze handicap. De suiker is dan ook niet op korte termijn te herstellen omdat het om een hormoonkwestie gaat, die doorlopend invloed heeft, op de staat waarin mijn lichaam verkeerd. Slapen gaat slecht of helemaal niet, er ontstaan maagklachten en ik voel me doodziek en doodongelukkig. Dit zorgt ervoor dat mijn lontje erg kort wordt en ik niet te genieten ben en nergens voor te porren.

Diep geraakt ben ik, op het moment dat ik openheid hierover geef en me dus heel kwetsbaar opstel en mijn omgeving dit onzin vindt of bagatelliseert. Inmiddels ben ik zover dat ik me dan figuurlijk omdraai en wegloop. Het is een contact wat ik letterlijk ga verbreken maar ik wacht het juiste moment af. Ik hou namelijk alle eer aan mijzelf en ga niet met modder smijten om vervolgens weg te lopen.

Verbazingwekkend, hoe snel je in een negatieve en neerwaartse spiraal, opgezogen lijkt te worden en hoe moeilijk om de energie te vinden om er weer uit te vechten want een gevecht is het! Op deze momenten, heb ik een hekel aan mijzelf omdat ik me mee laat slepen en mijn gevoel niet kan controleren.

Omdat ik de controle niet heb c.q. lijk te hebben, geeft dat ook het gevoel, dat ik zelfs na bijna 57 jaar, nog steeds op zoek ben naar mijzelf. Waarom geven positieve, begrip- en liefdevolle “moves” uit mijn omgeving, mij niet de “boost”, die ik nodig heb. Alleen dat negatieve lijkt te blijven hangen en dat is het niet waard, absoluut niet!

I feel like warrior, fighting on my way home…..

Maandag, 08-10-2018, 13.30 u.

Vakantie was even nodig.

Het klinkt wat dramatisch en dat begrijp ik best. Iemand die hele dagen thuis zit, afgekeurd en behoorlijk uitgerangeerd, heeft alle tijd om te herstellen en zijn zaken op orde te houden, zou je zo zeggen. Leuk, dat dacht ik namelijk ook maar de waarheid, lag iets genuanceerder, zo is mij gebleken.

In het afgelopen jaar is de rode draad, heel duidelijk, mijn vader geweest. Je doet je best, krijgt kritiek van de oude baas, wordt boos en probeert nog beter je best te doen. De ware aard van het beestje verloochent zich echt niet. Zelfs toen ik begreep, dat zijn reacties gevoed werden door iets ongrijpbaars en wreeds in zijn brein, kon ik boos worden en verdrietig zijn, simpelweg omdat ik mijn vader zo nooit gekend had. De omvang van het woord dementie, was blijkbaar veel groter en ruimer dan mijn bevatting hierover.

Alle inspanning van het voorliggende jaar, hebben er toe bijgedragen, dat echte vakantie, er bij in was geschoten. Maar nu was het dan zo ver. Een week naar het zuiden van Frankrijk, samen met mijn lief en Boaz, mijn trouwe maatje. Met de auto, ons oude, trouwe Toyota’tje, op naar de Côte D’Azur, voor een weekje onthaasten. Voor ons allebei of misschien wel alle drie, pas op de plaats en rust!

De auto volgeladen met noodzakelijk kwaad maar ook met lekkere dingen voor onderweg en ouderwets, lekkere cd’s, om heerlijke muziek te luisteren. Dit keer geen toestanden als routeplanning en aanverwante zaken, in verband met het reizen “naast de snelweg” want we gaan, net als bijna alle Nederlandse toeristen, gewoon over de Route du soleil, naar onze vakantiebestemming. De korte “slag” zogezegd en als het even kan in 1 keer maar dat is geen noodzaak, het is tenslotte vakantie.

Zonder problemen en toch met een overnachting, bereiken we onze eindbestemming, hetgeen vrij vlot ging omdat het vakantieseizoen allang gesloten is. Tijdens de reis hebben we de temperaturen op zien lopen van een schamele 11° in Nederland, bij vertrek, tot 28° in het zuiden van Frankrijk, bij aankomst. Spullen uit de auto, hond een bak koud water en wij een heerlijke koude pils en rosé, vakantie!

Het heeft echter een paar dagen geduurd voordat het vakantiegevoel voor mij echt kwam maar uiteraard, is alleen de aanwezigheid van mijn lief (met Franse roots) al voldoende om rust te brengen. Ja, dit keer ben ik zelfs mee geweest naar lokale marktjes en brocantes, waar ik normaliter niet naar toe ga omdat ik het a, te druk vind en b, veel te warm om daar rond te sjouwen. Nu ging het mij prima af en was ik al snel buiten adem door het verschil in hoogtemeters en het tempo van de jonge hinde, die voor mij uit dartelde.

Als je dan op een rustig moment aan het zwembad zit met een blonde Grimbergen of een glaasje rood, fladderen mijn gedachten al snel door het afgelopen jaar en de bewogenheid ervan. Een glimlach om wat is gezegd, een brok in mijn keel om wat is gebeurd en opnieuw de schok, dat even naar huis bellen, voor de stand van zaken, niet meer kan. Met alle respect maar ik blijf een sentimentele zak, die af en toe wat blijft hangen in wat ooit was en nooit meer terugkomt.

Van de “brief aan mijn moeder” tot het laatste Sinterklaasfeest van Pa, bij mij thuis en van de berusting van Mama tot de ontluisterende en vragende blikken van Papa. Alles komt opnieuw voorbij en benadrukt hoe belangrijk dit weekje vakantie is, voor ons allebei want ook mijn grote passie heeft voldoende voor haar kiezen gehad. Ik weet donders goed, dat er dingen zijn, die altijd terug zullen blijven komen in mijn gedachten maar dat hoort bij mij. Echter, er moet nog heel wat water door de Merwede stromen, voor de gebeurtenissen van het afgelopen jaar, een plaatsje hebben gekregen, in mijn persoonlijke “Hall of history”. Een “Wall of fame” heb ik al en daar komen met regelmaat nog foto’s bij en deze zorgen ervoor, dat mensen en/of gebeurtenissen, een plekje krijgen, in die overvolle grijze massa.

Dinsdag 05-04-2016, 19.30 uur.

Guus.

“Mooie blauwe ogen,

ragfijn blond, je haar

mijn hoofd wordt

vol met Guus gezogen

als ik heel trots

naar je staar.

Nog maar twee

ieniemini witte tandjes

in je lief gezicht

waardoor je wrijft

met tot vuist gebalde handjes

een compromis

voor een gedicht.

Een vastberaden kleine vent

die precies weet

wat hij wil

die zijn krachten

nog niet kent,

vermoeid valt hij soms stil.

Lieve Guus, slaap zacht

Opa past op jou,

ik houd stil de wacht

omdat ik zoveel van je hou!”

Dinsdag 09-10-2018, 12.00 u.

Opa!Ik heb toch een onderbroek!

Wat een rare titel voor een nieuw verhaal, is je eerste gedachte vermoedelijk. Lees gewoon rustig verder, voor je een oordeel velt, dan komt er misschien, een glimlach van begrip op je gezicht!

Sinds een kleine drie jaar, pas ik nagenoeg wekelijks op de kleine kapitein annex luierterrorist. Ik doe dat met heel veel genoegen en er gaat vrijwel geen oppasbeurt voorbij, zonder vermeldenswaardige momenten. Soms lijkt het of Guus “zijn” momenten opspaart en bij Opa tot uitbarsting laat komen zodat deze er, een nieuw verhaaltje over kan schrijven. Opa schrijft graag en Opa schrijft best veel, dus is er geen betere plaats om je helemaal te laten gaan.

Zo heb ik mijn kleine vriendje, jarenlang “mijn kleine broekenpoeper” genoemd vanwege de tropische verrassingen en zware luchten, die uit zijn luier tevoorschijn kwamen. Laat iedereen die nog nooit een kleine uit de shit heeft getrokken om te verschonen, vooral zwijgen want het is een eer als deze klus aan je wordt toevertrouwd! Het kan maar gezegd zijn.

En iedereen die dit proces heeft meegemaakt, kan ook meepraten over de momenten van “de omslag”. Het moment dat de kleintjes echt groot worden en plots de troon in het kleinste kamertje gaan bestijgen om daar hun behoefte te doen. Ondanks wat kleine “druk- en zetfouten” gaan de kleine mannetjes en vrouwtjes, plots als pre-volwassenen, vanuit het toilet, de grote boze mensenwereld weer in. En trots dat ze kunnen zijn! Of je die plas wel hebt horen klateren c.q. die grote bruine sigaar, in de pot wel hebt gezien? Gezien? Ruiken is een betere woordkeuze want ze stinken als grote mensen.

Zo ook de kleine kapitein, die deze ontwikkelingen in dit jaar doormaakte. Alle vertrouwelingen werden deelgenoot gemaakt van zijn plee-verrichtingen, die hij steeds zelf, middels de spoelknop, tot een goed einde wilde brengen. Kleine boodschap, korte spoelbeurt en grote boodschap, een lange spoelbeurt. Maak niet de fout om zelf het toilet door te spoelen want ’s avonds aan tafel, was je nog de “gebeten hond” en werd je fout nauwelijks vergeven. O ja, dat hij een centje had gekregen, vanwege zijn prestaties op nr. 100, werd terloops ook nog even gemeld aan Papa en Mama maar was beduidend minder belangrijk, dan de incorrecte spoelbeurt door Opa.

Opa had echter een bijkomend probleem want de regelmatig gebruikte c.q. misbruikte kreet “kleine broekenpoeper”, klopte niet meer en dat wilde Guus er natuurlijk best inwrijven. De 1^e keer na het volbrengen van de grootse toiletprestatie, zei ik heel onschuldig: “Goed gedaan, kleine broekenpoeper, keurig!” Onmiddellijk kwam er reactie van de kleine kapitein, die nog voorover stond met blote billen, voor de grote schoonmaak. “Nee Opa, ik heb toch een onderbroek!”: meldde onze voormalige luierterrorist met lichte ergernis in zijn stem.

Na een verontschuldiging mijnerzijds, moest ik de aard van zijn boodschap even in laten dalen want ik begreep het niet helemaal. Maar enkele momenten later, viel mijn kwartje, bijna hoorbaar, op de bodem van mijn “begrip-mandje”. In de tijd dat Guus luierdragend was, had hij altijd een rompertje aan, wat uiteraard het meest praktisch was. Echter nu hij geen luier meer droeg, was het rompertje plots verruild, voor een hemd en een onderbroek met afbeeldingen van auto’s, vliegtuigen, tractoren en teddyberen. Hoe dom kon Opa zijn dat hij dat niet gezien had zeg?

Het enige wat de kleine kapitein nog te zeggen had na mijn verontschuldigingen, was: “Man, man, man!” Tja, het kan maar gezegd zijn want kleintjes worden rap groter!

Zondag 07-10-2018, 17.00 u.

Le jardin de mon gite bas.

Nog geen 24 uur, ben ik terug van vakantie en ik zit, let even op de datum, in de tuin van mijn eigen “gite bas” oftewel benedenverdieping c.q. appartement op de begane grond. De omstandigheden zijn nagenoeg gelijk, in de zon, aan het water, Boaz bij me en mijn lief een “stukje” verderop!

De aanduidingen op het bord(zie foto) zijn wat veranderd, waarbij de temperatuur “air” gewijzigd is in 19,9°, in plaats van 27° en de temperatuur “l’eau”, is van 26°, naar een graad of 18 gegaan. Ook hangen hier slaapzakken aan de droogmolen en in dit kleine, god verloren ”stukkie Frankrijk”, mag dat op zondag, uiteraard in strijd met de heersende gedachte, in dit protestant, vrome land, waar de Marseillaise, Wilhelmus heet.

Zelfs het door mij gedronken biertje,  was afgesloten met schroefdop en vermeldde “brassee en France” maar smaakt, net als de afgelopen week, naar meer, veel meer. Helaas heb ik eigenlijk net te veel kleding aan maar deze “nieuwe” Hollandse temperaturen, dwingen mij daartoe.

Als “onze” aalscholver voorbij komt zwemmen, in zijn of haar zoektocht naar een maaltje vis, bedenk ik me, dat zij de afgelopen week ontbroken hebben. De aalscholver, de laag overscherende meeuwen, de jonge futen en de om brood schooiende eenden met hun heftig gekwaak.

Het leven was bijzonder goed, de afgelopen week in “la douce France” maar ik kijk ook weer uit, naar mijn gekookte aardappeltje met verse snijboontjes en varkenshaaspuntjes, allemaal uit eigen keuken, die ik straks ga eten. De afgelopen week heb ik heerlijk gegeten met uitzondering van de hamburger bij een wegrestaurant, waar zelfs Boaz zijn neus voor optrok. De kok, die zoiets in ons kikkerlandje bestiert, wordt er direct uitgeflikkert maar in Frankrijk mag dat. Toeristen klagen tenslotte toch altijd op de verkeerde plaatsen, dus wie zou er weet van moeten hebben?

De “steak maison” en de “pizza 4 fromages” van Caroline, waren echt fabuleus. Waar de hele wereld spreekt over een “pizza quattro formaggi”, spreekt de Franse patriot over “4 fromages”. Schiet mij maar lek! Echter, als het goed smaakt, zal je mij er niet over horen klagen.

Jammer dat de vakantie en het vakantiegeld, zo kort waren maar toch ben ik blij om weer thuis te zijn. Je eigen mandje om in te pitten en zo mogelijk nog belangrijker, je eigen potje om op te kleien. Zoals mij ooit werd voorgehouden door een mede-vakantieganger: “Zoals het potje thuis kleit, kleit het nergens”. Home schijt home, zullen we maar zeggen!