Vrijdag, 30-05-2025, 10.45 u.

Het heeft even geduurd.

In de afgelopen weken heb ik een dag 9 in Frankrijk verbleven, om op een schat van een hond te passen. Maar misschien, paste de hond ook wel een beetje op mij. Ik heb daar geleerd, dat stilte voelbaar kan zijn, onbekende geluiden beangstigend en gebrek aan zuurstof beperkend tot op het bot. Een leerzame tijd dus!

Als je ergens naar toe wil, zul je moeten reizen, zowel heen als terug. In mijn geval een totaal van zo’n 1600 kilometer. Ook daarvan heb ik geleerd want waar ik “vroeger”, de neiging had om in 1 keer door te knallen naar de Middellandse zee, zo’n 1300 km van huis, heb ik mezelf beloofd om een “dagmax” in te stellen van 500 tot 600 km, om vervolgens een tafel, een keuken en een bed op te zoeken.

Afgelopen zondag vanuit Frankrijk naar Haarlem gereden en op maandag daar vandaan naar huis. De energie om dat laatste stukje van Haarlem naar Hardinxveld te rijden, was er eigenlijk niet maar mijn schone boxers waren op, de koelkast thuis leeg en uitgehold en, last but not least, ik wilde gewoon naar huis!

Ik heb mij ertoe moeten zetten om mijn rommel op te ruimen, mijn wasje te draaien en mijn boodschappen te gaan doen. Eigenwijs genoeg ben ik woensdag naar de gezelligheid gefietst om te drinken met mate (of zoiets). Natuurlijk had ik gewoon thuis moeten blijven, maar ik moest heel even uitgelaten worden, mijn vermoeide, energieloze gevoel parkeren en onder de mensen zijn. Eigenlijk datgene doen waarbij ik het beste, het slechtste in mijzelf kan vergeten namelijk slap ouwehoeren.

Verbaasd overzie ik de afgelopen 2 weken, die dus bol hebben gestaan van de “leermomenten” voornamelijk over mijzelf. Dat is af en toe een koude douche als je 63 bent en denkt, dat je al veel hebt gezien! Be my guest and wake up! Nooit te oud om te leren is zo verschrikkelijk waar.

 

Panneçot, 20-05-2025, 20.15 u.

Alles went, zeggen ze.

Zoals ik gisteren schreef, is het hier echt stil. De hond lult niet terug al klets ik de oren van haar kop. Maar de stilte zorgt ook voor momenten, die je niet kunt bedenken, maar goed kijken en luisteren, loont hier zeker de moeite, zo bleek vandaag.

Voor de boodschappen in de buurtsuper, moet ik hier al snel een kilometer of 10 rijden, door stil, groen en heuvelachtig land met smalle wegen. Daar kun je natuurlijk doorheen rossen zonder acht op de omgeving te slaan maar dat heb ik niet gedaan. Alle tijd dus waarom hard rijden?

Als ik terugrijd naar ons vakantieadres, gaat de laatste paar kilometer ogenschijnlijk naar het einde van de wereld en dat laatste stuk is een voorproefje. Electra wordt hier nog aangevoerd middels bovengrondse kabels, die van mast naar mast gaan en waarom zou je die masten 6 meter hoog maken als 3 of 4 meter voldoende is.

Op één van deze masten zat een nagenoeg witte buizerd, rustig zijn lunch te verorberen waarvan niet meer herkenbaar was, wat voor een dier het bij leven ooit was geweest. Nee, helaas geen foto, ik had nl diepgevroren spullen in de auto. Nog geen 300 meter verderop, dacht ik even aan gezichtsbedrog te lijden, toen ik een hop meende te zien. Nou zeggen, de meesten misschien: “Wat is een hop?”. Een hop is een, in Nederland, vrij zeldzame vogel met een scherpe zwart-wit tekening op zijn vleugels en hij heeft een karakteristieke kam op zijn kop. Ook hier helaas geen foto, de hop wenste niet te wachten op opa Jan. Overigens zijn de “vogelfoto’s” gewoon van internet geplukt.

Na het avondeten, ben ik al wandelend, even uit gaan buiken met de hond. Al een paar keer dacht ik ree-keutels gezien te hebben, maar dat geloof ik pas als ik ze gezien heb. Op het moment dat ik een koekoek hoorde roepen, zag ik plotseling een reebok door het hoge gras springen, om te stoppen bij een groene heg waar hij rustig van begon te eten. Daar heb ik dan wel een foto van maar de bok is nauwelijks herkenbaar door de afstand.

Bij terugkomst “thuis” werden we aangestaard door zo’n 25 jonge, blonde stieren. Het leek bijna op een warm welkom van die wandelende biefstukken. Koeien zijn en blijven nieuwsgierig maar dat zijn jonge hondjes ook, maar dit 6 maanden oude beessie, bleef keurig naast me, op commando. Dat heeft Boaz onder dergelijke omstandigheden nooit voor elkaar gekregen, die denderde dwars door het prikkeldraad of erover om eens te gaan kijken, wat dat nou weer voor beesten waren, commando of geen commando, gaan met die banaan!

Het begint er op te lijken, dat ik langzaam en heel af en toe, een beetje aan de stilte begin te wennen en dat mag verrassend heten.

 

Panneçot, 19-05-2025, 14.05 u.

Hier houd het op!

Letterlijk aan het einde van de wereld, in mijn beleving. De weg houdt hier gewoon op! Stil is hier echt stil, donker is hier inktzwart en geluid komt van dieren, de wind of een Hollandse herrieschopper.

Na 3 dagen tuinwerk, begon het lijf te protesteren en nog vervelend ook. Het begin was nog schrijven in mijn dagboek alsmede een poging om te tekenen maar binnen een scheet en een zucht, stonden alle tien mijn vingers in de “krampstand” en weigerden elke medewerking.

In de stalschuren en het woonhuis, is een tegel gemetseld met het jaartal 1886 en bij een groot deel van de opstallen lijkt er wat achterstallig onderhoud of…het is met de Franse slag gedaan. Het Nederlandse gedeelte is wel veel aan gedaan, alleen iets moderns als een tv is hier nog niet uitgevonden. Gelukkig is er wel stroom en kan ik mijn vonkendoos inzetten als vorm van vermaak in de avonduren.

Menselijke aanspraak hoef ik de eerste dagen niet te verwachten want alles en iedereen zit  namelijk op de fiets. Ik niet, ik ben bij Beau, een schat van een hond, van bijna 6 maanden oud, die luistert en buigt als een knipmes. Een echt vrouwtje, gek op aandacht en krabbelen op haar buik!

In de afgelopen dagen heb ik de tuin een beetje onderhouden. Een maaitractor van mijnheer John Deere is daarbij een robuuste en handige hulp.

Laat de bijgevoegde foto’s maar voor zich spreken en kijk er goed en langdurig naar, dan kan opa even een beetje gaan rusten.