Woensdag 19-12-2018, 08.50 u.

What’s new?

Wat een dagen zijn dit toch. Zowel het weer als mijn gemoed kan bijzonder wisselvallig zijn in deze tijd van het jaar en we zijn er nog niet. My route on memory-lane takes at least another 6 weeks. Over een week of zes, keer ik weer terug op aarde en zoek ik met beide benen houvast. Momenteel zweef ik grote delen van de tijd en verkeer ik afwisselend in hemelse of sentimentele sferen maar “What’s new?”.

Gisteren was het uitje voor vrijwilligers en personeel van Slot Loevestein en om de plaats van bestemming te bereiken, een bierbrouwerij nota bene, moest ik een stijf uurtje rijden. Toen ik in de auto stapte, schakelde ik de motor alvast in voor ik mijn navigatie in begon te stellen. Normaal ben ik gewend om het volume terug te schroeven als ik de auto uitzet, ter bescherming van de boxen. Echter blijkbaar was ik dat de laatste keer vergeten en het volume “hard” van Radio 10 (top 4000), knalde er letterlijk in terwijl ik mijn navigatie instelde. Waar ik niet op bedacht was, was André Hazes. De dode André, voor alle duidelijkheid, met zijn hemeltergende vlieger.

Ik had nog zo gezegd: “Geen Vlieger!” maar die lui van de radio en de krant luisteren niet en zodoende, zat ik plotseling jankend naar mijn navigatie te turen, die ik niet meer kon lezen, door overvloedig water in mijn kijkers. Het duurde even voor ik hersteld was van deze emotionele terreuractie van Radio 10 en ik kwam dus drie minuten te laat bij de Bierbrouwerij in Oijen aan. Sorry jongelui!

Maar dat was gisteren en nu is het woensdag, een feestelijke woensdag maar in goed overleg, hebben we besloten om nog heel even te wachten met het feest omdat het gewoon een hele drukke periode is en we beiden geen 20 meer zijn. Wat in het vat zit, zal vermoedelijk niet verzuren, zelfs niet bij deze “azijnpisser”. Het feit wil namelijk dat mijn Superdoos en ik, 15 jaar samen zijn en dat geeft me een rijk gevoel. Nee, heftig verlieft niet meer want dan functioneer ik maar op halve kracht, ook minder klef dan voorheen maar gewoon vreselijk veel van elkaar houden en het leven zoveel als mogelijk genieten met lieve familie en dito vrienden. En als mijn Superdoos half zo blij is met mij als ik met haar, moeten we bij leven en welzijn, de volgende 15 jaar ook nog vol kunnen maken.

Wat de sleutel is? Zo lang samen zijn maar niet samen wonen? Tolerantie en accepteren dat je iemand soms echt mist maar weten dat ze er altijd voor je is. Daarnaast elkaar de ruimte geven, soms onderneem je samen en af en toe ga je alleen op pad, doet ieder voor zich, wat hij of zij, leuk vindt om te doen. Houden van, zit in je hart en “claimen” van een partner, zijn aandacht of inzet, is niet bevorderlijk voor je relatie tenzij je echt nodig bent. Maar eerlijk gezegd, zijn er zeker momenten dat ik mijn Superdoos, vast zou willen houden, zou willen knuffelen of gewoon naast me op de bank wil hebben maar ja, that’s life. Soms is geduld een schone zaak omdat het geduld, een verlangen naar samenzijn aanwakkert. Zinloos om onenigheid te hebben als je elkaar niet elke dag vast kunt houden, je stelt andere prioriteiten en argumenten hebben dan, heel weinig prioriteit.

Lief? Als ik jou nog 15 jaar mag “lieven”, lief jij mij dan evenzo? Luv joe!

Vrijdag 14-12-2018, 10.10 u.

Romantiseren is een kunst.

Deze week sprak ik op het kerkhof bij het graf van mijn ouders en zei: “Ik ben een romanticus en soms verhef ik het romantiseren tot een kunst.” Je kunt ook gewoon zeggen dat ik een sentimentele ouwe zak ben, maar dat vind ik weer zo ruw en onbehouwen klinken.

Deze tijd van het jaar leent zich daar bij uitstek voor en alle ingrediënten die nodig zijn voor sentiment zijn volop aanwezig. Het openhaard vuur, alle kerstverlichting, weinig daglicht, brandende kaarsjes, lekkere hapjes en drankjes, zijn zo maar een paar sentiment verhogende aspecten, die de neiging om te romantiseren aanwakkeren c.q. laten groeien.

Afgezien van alle “gewone” feestdagen, zou ik dit weekend 35 jaar getrouwd zijn geweest mits het allemaal zo lang had mogen duren want zo af en toe blijkt zeer nadrukkelijk, dat niets zeker is, in dit leven. Komende week vier ik echter uitbundig, als ze mee wil werken, het 15-jarig jubileum van “samen zijn” en “houden van”, met mijn eigen prinses. Welke geluksvogel kan zeggen, dat hij twee keer in zijn leven met een prinses heeft samengeleefd en wekelijks op een klein prinsje mag passen. Ik ben zo’n Lucky bastard en het kan mij echt tot tranen roeren (toch dat sentiment weer).

Inmiddels hebben we het Sinterklaasfeest met het complete gezin van mijn ouders gevierd echter voor het eerst zonder beide ouders. Eerlijk gezegd ben ik nu de oudste en zo voelt het ook! Ook met kerst dit jaar zijn we voor het eerst operationeel zonder moeder Teuna èn pa Piet. Iedereen weet dat een dergelijk moment, hem of haar een keer staat te wachten maar het blijft een vreemde gewaarwording, die ook onder de categorie sentiment valt. Ik maak er zelfs weemoed van en kan ervaringen uit vroeger dagen, veel mooier maken dan ze in werkelijkheid, ooit hadden kunnen zijn. Een rijke fantasie en een hart dat overloopt van het warme gevoel voor mensen die echt bij me horen, ongeacht of ze wel of niet meer in leven zijn.

In mijn beleving lijkt het of elk jaar die sentimentele beweging tussen mijn oren en die ritmische vreugdedans, overigens met een traan, in mijn borstkas, heftiger wordt. Ik heb me laten vertellen dat leeftijd en levenservaring, hier sterk aan bijdragen. Daar geloof ik zeker in! Daar heb ik geen Mariah Carey, Wham of Bing Crosby voor nodig, de Top 2000 volstaat met “Still loving you” van de Scorpions of “The last resort” van The Eagles.

Joe Cocker met zijn “Living in the promiseland”, kan mij tot tranen raken c.q. roeren en zo kan ik nog een illuster lijstje vullen met muziek, die iets met mij doet. Wie ooit een uitvaart bijwoonde, waar ik wat te zeggen had over de muziek, weet dat ik een kei kan zijn (dit zeg ik zelden of nooit over mijzelf) in het uitzoeken van muziek, die iets zegt over de persoon, die begraven of gecremeerd wordt.

Inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarop het lijstje met namen van “vermisten/gemisten” aanzienlijk is gegroeid. Een natuurlijk proces maar niet altijd even gemakkelijk omdat er zoveel gevoel bij komt kijken. Straks ga ik opnieuw naar de begraafplaats, naar het graf van mijn ouders. Gisteren is het bijgewerkte monument terug geplaatst en ik wil er zeker van zijn, dat het is geworden, wat is afgesproken. Gewoon ter geruststelling van mijn gevoel.

Ik hoef geen brandende lampionnen in de vorm van een hart, ik wil geen afbeelding van een brandend kaarsje op mijn Facebookpagina, ik heb geen gedenkboom of wat dan ook maar wat ik wel wil bewaren, is dat warme gevoel als ik denk aan mensen die ik mis en zeker mensen en wezens, die ik dicht bij me weet, waar ik van hou! Vier deze dagen samen, zeker met de mensen, die je nog wel hebt!

 

Woensdag 05 december 2018, 19.45 u.

Sukade? Nee sorry, sucade!

Onverwacht beland je soms in situaties, die ervoor zorgen, dat je het hoofd schudt en blijft schudden, gedurende enige tijd. Zo was ik vanavond in een lokaal eetcafé om het diner te gebruiken. Gewoon omdat ik stomweg vergeten was om eten in huis te halen. Geen commentaar, ik weet het!

Ik was al aardig onderweg met het hoofdgerecht, toen een ouder stel binnenstapte, waarvan direct merkbaar was, dat er een hete pieper, achter in de strot geparkeerd was. Niet alleen een hete pieper in de strot maar blijkbaar ook een versterker want ongeacht wat ze zeiden, het was in de hele zaak, uitstekend te verstaan. Nou is die zaak niet onoverzichtelijk groot maar uitermate knus en gezellig, en gewoonlijk voorzien van geroezemoes, van de aanwezige gasten. Vanavond bleek het oudere stel echter, luid en duidelijk aanwezig waarbij luidkeels de prijzen werden verkondigd en tevens een vergelijkend warenonderzoek werd gehouden, waar het complete etablissement van kon meegenieten. De kostprijs van de gerechten en de wijnen was leidend in deze.

Er volgde zowaar een technische verhandeling over de werking van een moderne airco, waarbij de hete aardappel niet in het woord airco te verwerken is, althans niet op papier. Haar beweringen over het apparaat waren absoluut onjuist (kan alleen maar koude lucht “maken”) en die van hem waren voor een groot deel, niet helemaal correct (nee, nee, ook warme lucht kan, want hij gaat zo van +5 naar -5???). Aansluitend werd een kritische noot geslaakt, over het 5-gangenmenu van aankomende kerst, overigens voor de andere 14 aanwezigen, duidelijk waarneembaar!

Voor wie denkt, dat er toen een vorm van rust zou intreden, moet ik melden dat er geen sprake was van rust, zelfs niet toen het voorgerecht op tafel kwam. Mevrouw wenste niet teveel omdat zij niet zo’n grote eter zou zijn en vervolgens bestelde ze een wildkwartet, waarbij ze aanmerkte, dat er bij overschot, een soort transplantatie plaats zou vinden, naar het bord van de heer in het gezelschap, waar overigens, een hertencarpaccio op zou komen te rusten. Voorafgaand aan de keuze voor het hoofdgerecht, vroeg mijnheer wat een gerecht met sucade inhield waarop mevrouw meldde, dat sucade o.a. in de oliebollen ging, het was fruit.

Ik kon het niet nalaten om mijnheer bij te staan en vertelde dat sukade inderdaad in de oliebollen en de tulband kan maar dat sucade, stoofvlees is, waar je heerlijke gerechten van kunt maken als het langere tijd heeft gesudderd. Sorry, voor mijn bemoeizucht maar zet Hyacinth en Richard dan ook niet aan een tafeltje naast mij. In dat kader, zag ik mijzelf als een soort “Onslow” aan tafel zitten en alleen de ontbrekende hemdsmouwen en mijn cap, waren de grote afwezigen, op dat moment.

Mijnheer had direct in de gaten, dat het volume van het gesprek blijkbaar goed te volgen was, buiten het bereik van de “Bouquet-residence” en zijn volume daalde onmiddellijk, echter mevrouw, had totaal niet in de gaten, dat ze wel heel erg aanwezig was of wilde dat niet in de gaten hebben. Op de één of andere wijze kreeg ik het idee, dat deze mensen niet samenwoonden c.q. getrouwd waren, door het gesprek en de wijze waarop het werd gevoerd. Zo werd mijnheer geadviseerd om zijn verjaardag vooral niet te vieren want dat had hij nog gedaan toen hij 75 werd, enige jaren geleden. Of hij wel wist wat dat zou gaan kosten? Nee, dat wist hij niet. Maar zij, wist dat evenmin en ook zij had haar 75^e verjaardag nog groots gevierd. En als je vervolgens elke 2 ½ jaar zo’n feest organiseerde, werd het toch wel erg bont, vond mevrouw.

Toen mevrouw beweerde dat de Navarrawijn uit Italië zou komen en de tinto evenzo, kreeg ik medelijden met de heer aan tafel. Deze was duidelijk gekomen om lekker te eten en het gekakel van de “kip” tegenover hem, kon hem gestolen worden. Eerlijk gezegd, had ik met hem te doen maar misschien was dat helemaal niet nodig. Ik keek nog even op de rug van mijnheer en zag zijn oren druk op en neer bewegen. Voor mij een seintje, dat het een echte man was. Laat dat mens maar kletsen, ik heb een vol bord voor mijn neus, dus is het tijd om te eten, gewoon gelijk geven en door kanen!

Heerlijk! Hallo, mag ik de rekening van u? Natuurlijk mijnheer, met een vette knipoog. Met een grote grijns op mijn gezicht ben ik vertrokken, ik heb namelijk patent op dit soort situaties. Hoogst irritant maar vaker ook hoogst vermakelijk, ongeacht of ze zich voordoen in Hardinxveld, Westerbork, Amsterdam, Haarlem, Orvelte, Kijkduin, Maastricht, och, het maakt ook helemaal niets uit, ik zou er bijna aan gaan wennen.

Vrijdag 30-11-2018, 14.50 u.

Hij komt echt!

De goedheiligman is onderweg, zo wordt gefluisterd en ik probeer alle zeilen "bij te zetten" om zijn toorn te ontlopen. Ik heb nogal wat krasse uitspraken gedaan over zijn gevolg, hun titel, hun teint en alle commotie omtrent de status van deze krullenbollen (mag dat wel?).

Zo heb ik bij het bereiden van de maaltijd voor het verjaardagsfeest van de Sint, ervoor gezorgd dat alle, nou ja alle, maar in ieder geval de belangrijkste ingrediënten, heel devoot ingezegend zijn. Aangezien de Oosterse religies niet als religie worden bestempeld maar als levenswijze, heb ik gemeend dat mijn "zwaaiende Boeddha" een prima manier moest zijn, om vocht, gebrouwen door de monniken bij La Trappe, een heilige status te bezorgen.

De koe die ligt te sudderen in deze godennectar, moet dit toch kunnen zien als het ultieme einde. Hij had namelijk ook in het stinkwater van de Oostvaarderplassen kunnen liggen! Nee, La Trappe Quadruppel is dan toch wel het summum.

Overigens hoop ik dat mijn gasten morgen, er net zo over denken want een tussentijdse kwaliteitstoets zojuist, heeft uitgewezen dat de sudderende koe, bijzonder tevreden moet zijn als dat tenminste afgelezen mag en kan worden, aan de smaak.

Cadeautjes zijn belangrijk op die momenten maar goed eten en drinken helpt om de stemming te vervolmaken. Ik probeer dan ook aan alle eisen te voldoen om ieders hoofd en maag, in de juiste stemming te brengen en er een knalfeest van te maken. Tot morgen Sinterklaas!

Woensdag 28-11-2018, 18.10 u.

Hij komt!

Compleet uitgeteld zit ik aan de tafel, de piepers staan op, de spitskool pruttelt en de saucijzen garen zachtjes in de Croma, naast een uitje. Een groot deel van de dag ben ik bezig geweest met het inkopen van cadeautjes en ik ben versleten!

De kleine kapitein is nu ruim drie jaar oud en heeft de mooiste leeftijd bereikt, voor het mooiste kinderfeest dat Nederland rijk is. Hij kent de begrippen en weet dat er pakjes komen, pakjes voor hem, waarover hij roepen zal: “Precies die ik hebben wou!”. Zijn kinderlijke onschuld en blijdschap, maken me gelukkig. Mocht er iets bij zitten wat niet naar zijn zin is, zal hij dat namelijk ook gewoon eerlijk zeggen. Heerlijk eerlijk!

In 50 jaar tijd is er nogal wat veranderd want mijn eerste herinnering aan Sinterklaas was toch wel, dat de sky echt de limit niet was. Er was een hele duidelijke grens omdat het inkomen van mijn vader, geen idioot grote cadeaus toeliet. Niks mis mee want we hadden heerlijke Sinterklaasavondjes bij ons thuis.

In dat kader want de ware aard verloochent zich niet, heb ik de speelgoedgidsen allemaal aandachtig doorgespit, op zoek naar leuke dingen voor die kleine terrorist. Bij het doospitten van die gidsen, heb ik zo hier en daar een hoekje van een bladzijde omgevouwen als hulpmiddel bij het terugzoeken en het maken van definitieve keuzes. Zo had ik ook nog eens de mogelijkheid om een schifting te maken en aspirant-cadeaus, te schrappen. Eigenlijk was ik gewoon “kleine Jan” en maakte ik mijn eigen wensenlijstje voor de goedheiligman, in de hoop, dat de meeste verzoeken ingewilligd, zouden kunnen worden.

Vanmorgen tijdens het ontbijt, besloot ik de lijst een definitieve status te geven maar ik moet eerlijk bekennen, dat ik alleen de waterverf heb moeten schrappen omdat die gewoon op was, in mijn speelgoedwinkel. Opa koopt namelijk lokaal omdat die ondernemingen de intocht mogelijk maken en bv Bol.com, daar geen budget voor vrijmaakt. Maar die waterverf was ook het enige van de lijst, dat niet aan mijn “boodschappenmandje” is toegevoegd, dus ik vond het best wel meevallen. Maar goed, dat Opa een stationwagen heeft anders had ik 2 of 3 keer moeten rijden om alles thuis te krijgen. Aangezien er ook een paar grote kinderen bij zijn, heb ik een paar kratten bier ingeslagen omdat de teleurstelling zo immens kan zijn als er iets ontbreekt of onvoldoende aanwezig blijkt te zijn. Waarvan akte.

Ik weet nu al, dat ik hopeloos ga stressen omdat ik denk, dat ik tijd tekort kom maar de praktijk zal uitwijzen, dat het best meevalt. Slotsom is vermoedelijk, dat ik a.s. zaterdagavond in bed neerstort met een grijns van oor tot oor, waar mogelijk de kreten van de kleine kapitein nog in “na zullen tetteren”. Ja, ik kom echt in donkere nachten met mijn paardje over ’t dak. Hopelijk stormt het zaterdag niet…..

Onze polders.

Dinsdag 15-03-2016, 11.35 uur.

De afgelopen dagen heb ik, bij het uitlaten van Boaz ervoor gekozen om niet een rondje door de wijk te doen maar lekker de polder in te gaan. Rennen, ruiken aan elke boom of struik, achter de eenden aanjagen, zonder enige kans van slagen maar hij vindt het geweldig.

De oostenwind maakt het de gehele week al koud, in die vlakke polders maar het heeft ook wel wat. Zeker in deze tijd van het jaar bruist het van leven. Vanwege mijn niet al te beste gestel, slenter ik hooguit drie kwartier over de Giessendamse Tiendweg en snuif het ijskoude voorjaar op. Jammer genoeg vandaag geen zonnetje om de boel een klein beetje op te warmen en een voorjaarsteint te geven.

Moedertje Natuur doet haar stinkende best om mij te doordringen van het feit, dat het voorjaar echt begonnen is. De stelletjes kieviten buitelen al roepend naar elkaar door het luchtruim en hebben er zin in. Wat verderop lopen twee grote zilverreigers op een afstand van ruim 100 meter van elkaar en doen net of ze elkaar niet kennen terwijl ze aan het vissen zijn. Een blauwe reiger vliegt opgeschrikt door Boaz, op uit de slootkant en schreeuwt verontwaardigd naar de boosdoener, die kwispelend staat te kijken en te luisteren naar het verbale geweld.

Overal paraderen kraaien, kauwen en eksters want die weten, dat er in deze tijd een extraatje te verkrijgen is. Ik zelf ga voor een gebakken ei met spek en kaas maar de bovengenoemde bandieten, eten de eieren van ganzen, eenden en andere fladderaars, het liefst rauw. De afgelopen dagen, vond ik al een lege schaal van het ei van een nijlgans. Het eigeel was opgevreten en een restje eiwit lag nog op het pad naast de schaal, waar een flink gat in was gepikt. Een scherpe snavel had blijkbaar, zonder al te veel moeite, het ei open weten te peuteren.

Ook vandaag bleek, dat de nijlganzen iets te verdedigen hadden want ze bleven heel lang zitten en mopperden flink tegen hond en baas. Overigens is deze ganzensoort een exoot en hoort hij hier helemaal niet thuis. Ze hebben het nest goed verstopt want mijn zoektocht in de knotwilgen was vergeefs. Zelfs eenden- of duivennesten heb ik niet kunnen vinden. Misschien worden die beesten wel slimmer en verstoppen ze hun aankomend kroost wat beter, mogelijk wat dieper in de holtes, van de wilgen langs de slootkant.

Wat ik tot nog toe mis tijdens mijn “strooptochten” door de polder, zijn de grote roofvogels. De buizerd heb ik nog niet gezien ondanks het feit dat er juist nu, volop voedsel voor hem te vinden is. Binnenkort moet ik maar eens naar het uiteinde van Wijngaarden want daar zat vorig jaar een nest, wat jongen groot gebracht heeft. Maar in andere jaren was de ineengedoken gestalte van de buizerd, ergens in een boom met voldoende uitzicht over de polder, een gebruikelijk beeld echter dit jaar blijft dat beeld duidelijk achter, ten opzichte van voorgaande jaren.

Ook de wandelende, melk producerende biefstukken, mis ik op dit moment in de polders maar daar maak ik me geen zorgen over want die zijn er in voldoende mate elders te vinden.

Nee, geen vegetarische, veganistische of anti-jachtideeën bij deze jongen. We leven in een overbevolkt land en mens en natuur gaan niet meer uit zichzelf hand in hand. En die tournedos vind ik gewoon veel te lekker!

Dinsdag 13-11-2018, 07.25 u.

Opnieuw een jaar verstreken.

Opnieuw is er een jaar verstreken en dat pijnlijke gevoel, komt ieder jaar weer terug. Het is er vrijwel altijd, maar op dagen als deze, is dat gevoel erg prominent aanwezig. Loslaten? Ja, natuurlijk maar leg even uit, hoe dat werkt? Anders vasthouden? Klinkt beter maar zelfs na al die jaren, heb ik blijkbaar de juiste manier, nog niet onder de knie. Emotie, sentiment, blijven hangen in de tijd, sterk zijn en schouders eronder? Allemaal kreten die ik ken maar echt in de hand, lijk ik het nog steeds niet te hebben. Niets menselijks lijkt mij vreemd.

Dit is één van de datums, die werkelijk in mijn geheugen gebeiteld zijn en er vermoedelijk nooit uit gaan “slijten”. Je kunt je afvragen of het “slecht” is, als je niet kunt vergeten maar wat aangeboren lijkt, is vaak onuitwisbaar. Net als een rijke fantasie, want ook dat is een karaktereigenschap, die behoorlijk in de weg kan zitten. Als je gelukkig bent en weinig te klagen hebt, lijkt het zo ondankbaar, dat je gedachten je (ongevraagd) meenemen, naar “hoe het had kunnen zijn”.

De meningen over het omgaan met het verleden, zijn net zo verschillend als er mensen zijn, die een mening geven. Ik probeer het op mijn manier, zonder anderen pijn te doen maar weet, dat ik daar niet altijd in slaag. Sorry!

Gelukkig kan ik zeggen dat ik leef, want dat was jou niet gegeven. Vandaag is je geboortedag en je zou 55 jaar geworden zijn maar je hebt nog al wat gemist in de achterliggende jaren. Zelfs ik, hoor de melancholie, in wat ik zeg c.q. schrijf maar ben niet in staat, het weg te poetsen, tot nuchtere, heldere uitspraken. Och, vergeef het mij maar want als je eenmaal een plek in mijn hart hebt, houd ik je voor eeuwig, krampachtig vast en dat geldt voor heel veel mensen. Dat noemen ze “houden van”.

Dinsdag 23-10-2018, 11.30 u.

Oude diesel vs. 12 cilinder TI.

Voor mijn gevoel was het nog midden in de nacht, toen ik een stemmetje hoorde, dat riep: “Ik heb lekker geslapen Opa!”. In ieder geval was het nog aardedonker, op het moment dat ik mijn ogen opende, daar was namelijk even wat tijd voor nodig. Ik slaakte een putdiepe zucht (uit welk liedje kwam die tekst ook alweer) en hees mijzelf met enige moeite uit bed. Dat stemmetje vroeg wel erg nadrukkelijk om toestemming, om uit bed te komen maar hij gaat gelukkig nog niet lopen “spoken”.

Hetzelfde fijne stemmetje meldde eveneens dat Nijn ook lekker geslapen had echter gedurende de nacht, was ze uit bed gevallen en was aan het hoofdeind van het bed, van de kleine kapitein, ter aarde gestort. De woordenwaterval die losbarstte na het openen van de patrijspoorten van de kleine kapitein, was weer niet te stuiten. Op mijn vraag om even stil te zijn vanwege het vroege moment op de dag, werd doodleuk “nee” geantwoord en een regiment vroege bevelen, werden in het donker, van de eindigende nacht geslingerd. Amen.

In de hoop dat Guus nog even weg zou dutten, parkeerde ik hem op Oma haar plekje in bed en stopte hem onder het warme dekbed van Oma. Die heeft het namelijk iets eerder koud dan Opa en haar dikke dekbed wordt aangevuld met een warme deken voorzien van indiaans motief. Helaas bleek onze terrorist niet te vermurwen. Hij wilde direct in bad, tanden poetsen, aankleden en ontbijten. Voorzichtig heb ik hem uitgelegd dat Opa ’s morgens altijd rustig aan doet. Trainingspak aan, thee zetten, Boaz even knuffelen, ontbijten en als de koffie is aangezet wordt er pas gedacht aan douchen.

Guus deelde deze mening blijkbaar niet en zijn 12-cilinder turbo-injectie motor was al op temperatuur. Voor die ouwe diesel van Opa was geen “opwarmronde” ingepland, die moest direct “koud”, op vol vermogen aan de slag. Dit vraagt natuurlijk om mechanische schade, zeker bij zo’n “oude” diesel maar daar had de kleine kapitein maling aan.

Nee, het was onmiddellijk duidelijk, niet alleen Guus zijn ogen waren open gegaan want het hele huis, werd gevuld met het heldere stemgeluid van mijn oogappeltje. Gelukkig weet hij ook niet wat een ochtendhumeur is en glimmen die kleine oogjes vanaf het moment dat ze open gaan.

Na de eerste vroege conversatie met daarbij een kom thee, vond de kleine kapitein het welletjes. Tijd voor de boterhammen en hij wilde er weer bijzitten want “dat doen wij toch altijd?”. Eindelijk weer een gesprek op niveau moet Guus gedacht hebben, want hij bleef tetteren terwijl ik de boterhammen stond te smeren. Toen ik hem zei, dat Opa ’s morgens vroeg niet zo’n kletskous was, keek hij me verbaasd aan maar het werd even stil en vervolgens begon hij te zingen. Blijkbaar krijgen we een vroege kerst dit jaar want de kerstman werd serieus bezongen en op mijn vraag of de kerstman “er” al was, antwoordde Guus met volle overtuiging, dat dat het geval was.

De kleine kapitein heeft wat met kerst of met de kerstman want onlangs, had hij daar al een vrij serieus gesprek over met zijn vader. Ik citeer even het door mij ontvangen bericht, “Guus, ga je vanavond lekker bij Oma, Opa en Boaz logeren? Guus knikt uitbundig “ja” en zegt dan: ”Dan doet Oma, eitje bakken.” Wat denk je dat je vanavond gaat eten bij Oma en Opa? Snoepjes uit de boom! De kerstboom! Maar het is toch helemaal nog geen kerst? Bij Oma en Opa wel!”

Toen ik het bericht kreeg, heb ik al zitten schuddebuiken van de lach maar Opa zou Opa niet zijn, als er geen kerstboom met snoepjes voor Guus zou komen en het maakte niet uit dat het pas september was. Tja, 50 cm hoog, rode lampjes en wandel(zuur)stokken er in, een echte kerstboom dus, voor de kleine kapitein. En het is maar goed, dat hij niet weet hoeveel cadeautjes er al liggen met een pakpapiertje erom van dat andere baardmannetje, dat ruim voor kerst zijn verjaardag al viert. Overigens keek Guus heel triomfantelijk naar zijn Papa, toen bleek, dat er bij Opa een kerstboom stond met snoepjes er in.

Zo was de dag nog een anderhalf uur oud en was er alweer voldoende stof om een verhaaltje voor mijn blog te fabriceren. Goedemorgen Nederland!

Vrijdag 19-10-2018, 14.25 u.

Zemelen.

Het taalgebruik van de jongste telg van onze familie, wekt vaker op zijn minst, enige verbazing. Verbaal is hij sterk, dat wisten we al en zijn vocabulaire is behoorlijk uitgebreid, voor een babbelende peuter, van net, 4 zomers jong en dus net 3 jaar oud.

Afgelopen maandag, tijdens de reguliere “Opa-oppas-maandag”, kreeg ik de term “ouwe zemelaar” al naar mijn hoofd geslingerd, toen ik tegen de kleine kapitein liep te mopperen vanwege zijn, in streken verpakt kattenkwaad. Ik was gewoon even perplex omdat het een term is, die ikzelf doorgaans niet gebruik. Daarentegen noemt mijn lief nogal eens “ouwe zemelaar” als ik in de mopper-modus ben. Gelukkig gebeurd dat niet zoveel en vallen deze verwijten best wel mee.

Het mopperen bewaar ik vaker voor de momenten dat ik samen met Boaz ben en die zal me niet verraden, alhoewel ik daar inmiddels ook mijn vraagtekens bij heb. Als het vrouwtje er is, zal Boaz nauwelijks nog naar me luisteren en als hij al luistert, is dat doorgaans met overduidelijke tegenzin. Verraad zou dus op de loer kunnen liggen.

Toen ik Guus vroeg, van wie hij dat gehoord had, zij hij heel zelfverzekerd: “Dat zeg ik niet!”. Einde discussie en ik kwam geen streep verder met de kleine raddraaier want verraad behoort tenslotte niet tot zijn eigenschappen. De term “omdat het moet” beheerst hij al perfect en de volgende stap zal waarschijnlijk zijn “ik ontken alles”. Het zijn termen die hij zo links en rechts wel eens hoort omdat het lijfkreten zijn van jongelui die veel ophebben met de kleine kapitein.

Maar ondanks het feit dat hij knap kletst voor een mannetje van 3 jaar, is het gewoon een kind, wat ook tegen lastige woorden aanloopt. Vanmorgen bleek dat maar weer eens. Wandelend door het zonnetje naar de winkel waar hij de andere Oma wel eens verrast met zijn komst, moesten we bij de vop (voetgangers-oversteek-plaats), zo heet dat officieel in wettelijke termen, oversteken.

Aangezien de term vop nog niet is opgenomen in Guus zijn vocabulaire, nam hij een woord dat hij inmiddels al kende althans dacht hij. Kom, zei Guus, dan gaan we oversteken bij het “zemelpad”, dan stopt iedereen. Omdat we al bijna op het bewuste zemelpad liepen, had ik moeite om me te concentreren tijdens het oversteken

De mensen keken wel wat vreemd toen ik met de kleine kapitein aan mijn hand, brullend van de lach overstak. Het duurde ook even voor ik uitgehikt was.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit misbruik van onze moedertaal, een verademing is en mijn humeur van het ene moment op het andere met ongeveer 100% kan verbeteren. Nadeel blijft, dat een volle blaas problematisch kan zijn bij dergelijke lachbuien.

Fijn weekend, stelletje zemelaars!

Woensdag 17-10-2018, 11.25 u.

Een kleine wereld.

Vanmorgen tussen half negen en negen uur, begon de wereld plotseling “kleiner” te worden. Weersomstandigheden bleken afgelopen morgen van dien aard, dat er mist kon ontstaan. Vanuit mijn woonkamer beperkte het zicht zich tot zo’n 60 meter. Toen ik terugging in mijn gedachten, kon ik me eigenlijk niet herinneren, dat het de afgelopen maanden, mistig was. Die mist geeft mij op de één of andere manier, altijd een gevoel van geborgenheid en vermoedelijk komt dat omdat alles compact en afgesloten lijkt te zijn. Hetzelfde gevoel als in een kleine, warm ingerichte, knusse kamer. Dat geeft mij ook een veilig gevoel maar maakt me tegelijk ook sentimenteel. Waarom? Ik zou het echt niet weten.

Het sentiment en de emotie, worden misschien gevoed door een beroerte en een hartinfarct, in een grijs verleden, gecombineerd met de ervaringen, die ik in mijn leven opdeed. Op deze momenten, kunnen op het oog, compleet onbelangrijke gebeurtenissen, me diep raken en in tranen uit laten barsten. Zodanig dat ik (in mijn eigen woonkamer)om mij heen kijk of er niemand is die me ziet.

Ik vind het onder die omstandigheden, vaak erg moeilijk om gedachten te parkeren, die me bezig houden naar aanleiding van een negatieve ervaring, onenigheid of andere kreukels in de lakens van het leven. Dit maakt namelijk dat ik heel veel energie (en daar heb ik niet zoveel van) verloren gaat met negatieve gedachten, die helemaal niets opleveren. Het zorgt er ook voor dat ik directe confrontaties uit de weg ga, het roept zoveel stress op dat mijn bloedsuikers onmiddellijk omhoog schieten en ik me ziek begin te voelen. Mijn diabetes is dan een serieuze handicap. De suiker is dan ook niet op korte termijn te herstellen omdat het om een hormoonkwestie gaat, die doorlopend invloed heeft, op de staat waarin mijn lichaam verkeerd. Slapen gaat slecht of helemaal niet, er ontstaan maagklachten en ik voel me doodziek en doodongelukkig. Dit zorgt ervoor dat mijn lontje erg kort wordt en ik niet te genieten ben en nergens voor te porren.

Diep geraakt ben ik, op het moment dat ik openheid hierover geef en me dus heel kwetsbaar opstel en mijn omgeving dit onzin vindt of bagatelliseert. Inmiddels ben ik zover dat ik me dan figuurlijk omdraai en wegloop. Het is een contact wat ik letterlijk ga verbreken maar ik wacht het juiste moment af. Ik hou namelijk alle eer aan mijzelf en ga niet met modder smijten om vervolgens weg te lopen.

Verbazingwekkend, hoe snel je in een negatieve en neerwaartse spiraal, opgezogen lijkt te worden en hoe moeilijk om de energie te vinden om er weer uit te vechten want een gevecht is het! Op deze momenten, heb ik een hekel aan mijzelf omdat ik me mee laat slepen en mijn gevoel niet kan controleren.

Omdat ik de controle niet heb c.q. lijk te hebben, geeft dat ook het gevoel, dat ik zelfs na bijna 57 jaar, nog steeds op zoek ben naar mijzelf. Waarom geven positieve, begrip- en liefdevolle “moves” uit mijn omgeving, mij niet de “boost”, die ik nodig heb. Alleen dat negatieve lijkt te blijven hangen en dat is het niet waard, absoluut niet!

I feel like warrior, fighting on my way home…..

Maandag, 08-10-2018, 13.30 u.

Vakantie was even nodig.

Het klinkt wat dramatisch en dat begrijp ik best. Iemand die hele dagen thuis zit, afgekeurd en behoorlijk uitgerangeerd, heeft alle tijd om te herstellen en zijn zaken op orde te houden, zou je zo zeggen. Leuk, dat dacht ik namelijk ook maar de waarheid, lag iets genuanceerder, zo is mij gebleken.

In het afgelopen jaar is de rode draad, heel duidelijk, mijn vader geweest. Je doet je best, krijgt kritiek van de oude baas, wordt boos en probeert nog beter je best te doen. De ware aard van het beestje verloochent zich echt niet. Zelfs toen ik begreep, dat zijn reacties gevoed werden door iets ongrijpbaars en wreeds in zijn brein, kon ik boos worden en verdrietig zijn, simpelweg omdat ik mijn vader zo nooit gekend had. De omvang van het woord dementie, was blijkbaar veel groter en ruimer dan mijn bevatting hierover.

Alle inspanning van het voorliggende jaar, hebben er toe bijgedragen, dat echte vakantie, er bij in was geschoten. Maar nu was het dan zo ver. Een week naar het zuiden van Frankrijk, samen met mijn lief en Boaz, mijn trouwe maatje. Met de auto, ons oude, trouwe Toyota’tje, op naar de Côte D’Azur, voor een weekje onthaasten. Voor ons allebei of misschien wel alle drie, pas op de plaats en rust!

De auto volgeladen met noodzakelijk kwaad maar ook met lekkere dingen voor onderweg en ouderwets, lekkere cd’s, om heerlijke muziek te luisteren. Dit keer geen toestanden als routeplanning en aanverwante zaken, in verband met het reizen “naast de snelweg” want we gaan, net als bijna alle Nederlandse toeristen, gewoon over de Route du soleil, naar onze vakantiebestemming. De korte “slag” zogezegd en als het even kan in 1 keer maar dat is geen noodzaak, het is tenslotte vakantie.

Zonder problemen en toch met een overnachting, bereiken we onze eindbestemming, hetgeen vrij vlot ging omdat het vakantieseizoen allang gesloten is. Tijdens de reis hebben we de temperaturen op zien lopen van een schamele 11° in Nederland, bij vertrek, tot 28° in het zuiden van Frankrijk, bij aankomst. Spullen uit de auto, hond een bak koud water en wij een heerlijke koude pils en rosé, vakantie!

Het heeft echter een paar dagen geduurd voordat het vakantiegevoel voor mij echt kwam maar uiteraard, is alleen de aanwezigheid van mijn lief (met Franse roots) al voldoende om rust te brengen. Ja, dit keer ben ik zelfs mee geweest naar lokale marktjes en brocantes, waar ik normaliter niet naar toe ga omdat ik het a, te druk vind en b, veel te warm om daar rond te sjouwen. Nu ging het mij prima af en was ik al snel buiten adem door het verschil in hoogtemeters en het tempo van de jonge hinde, die voor mij uit dartelde.

Als je dan op een rustig moment aan het zwembad zit met een blonde Grimbergen of een glaasje rood, fladderen mijn gedachten al snel door het afgelopen jaar en de bewogenheid ervan. Een glimlach om wat is gezegd, een brok in mijn keel om wat is gebeurd en opnieuw de schok, dat even naar huis bellen, voor de stand van zaken, niet meer kan. Met alle respect maar ik blijf een sentimentele zak, die af en toe wat blijft hangen in wat ooit was en nooit meer terugkomt.

Van de “brief aan mijn moeder” tot het laatste Sinterklaasfeest van Pa, bij mij thuis en van de berusting van Mama tot de ontluisterende en vragende blikken van Papa. Alles komt opnieuw voorbij en benadrukt hoe belangrijk dit weekje vakantie is, voor ons allebei want ook mijn grote passie heeft voldoende voor haar kiezen gehad. Ik weet donders goed, dat er dingen zijn, die altijd terug zullen blijven komen in mijn gedachten maar dat hoort bij mij. Echter, er moet nog heel wat water door de Merwede stromen, voor de gebeurtenissen van het afgelopen jaar, een plaatsje hebben gekregen, in mijn persoonlijke “Hall of history”. Een “Wall of fame” heb ik al en daar komen met regelmaat nog foto’s bij en deze zorgen ervoor, dat mensen en/of gebeurtenissen, een plekje krijgen, in die overvolle grijze massa.

Dinsdag 05-04-2016, 19.30 uur.

Guus.

“Mooie blauwe ogen,

ragfijn blond, je haar

mijn hoofd wordt

vol met Guus gezogen

als ik heel trots

naar je staar.

Nog maar twee

ieniemini witte tandjes

in je lief gezicht

waardoor je wrijft

met tot vuist gebalde handjes

een compromis

voor een gedicht.

Een vastberaden kleine vent

die precies weet

wat hij wil

die zijn krachten

nog niet kent,

vermoeid valt hij soms stil.

Lieve Guus, slaap zacht

Opa past op jou,

ik houd stil de wacht

omdat ik zoveel van je hou!”

Dinsdag 09-10-2018, 12.00 u.

Opa!Ik heb toch een onderbroek!

Wat een rare titel voor een nieuw verhaal, is je eerste gedachte vermoedelijk. Lees gewoon rustig verder, voor je een oordeel velt, dan komt er misschien, een glimlach van begrip op je gezicht!

Sinds een kleine drie jaar, pas ik nagenoeg wekelijks op de kleine kapitein annex luierterrorist. Ik doe dat met heel veel genoegen en er gaat vrijwel geen oppasbeurt voorbij, zonder vermeldenswaardige momenten. Soms lijkt het of Guus “zijn” momenten opspaart en bij Opa tot uitbarsting laat komen zodat deze er, een nieuw verhaaltje over kan schrijven. Opa schrijft graag en Opa schrijft best veel, dus is er geen betere plaats om je helemaal te laten gaan.

Zo heb ik mijn kleine vriendje, jarenlang “mijn kleine broekenpoeper” genoemd vanwege de tropische verrassingen en zware luchten, die uit zijn luier tevoorschijn kwamen. Laat iedereen die nog nooit een kleine uit de shit heeft getrokken om te verschonen, vooral zwijgen want het is een eer als deze klus aan je wordt toevertrouwd! Het kan maar gezegd zijn.

En iedereen die dit proces heeft meegemaakt, kan ook meepraten over de momenten van “de omslag”. Het moment dat de kleintjes echt groot worden en plots de troon in het kleinste kamertje gaan bestijgen om daar hun behoefte te doen. Ondanks wat kleine “druk- en zetfouten” gaan de kleine mannetjes en vrouwtjes, plots als pre-volwassenen, vanuit het toilet, de grote boze mensenwereld weer in. En trots dat ze kunnen zijn! Of je die plas wel hebt horen klateren c.q. die grote bruine sigaar, in de pot wel hebt gezien? Gezien? Ruiken is een betere woordkeuze want ze stinken als grote mensen.

Zo ook de kleine kapitein, die deze ontwikkelingen in dit jaar doormaakte. Alle vertrouwelingen werden deelgenoot gemaakt van zijn plee-verrichtingen, die hij steeds zelf, middels de spoelknop, tot een goed einde wilde brengen. Kleine boodschap, korte spoelbeurt en grote boodschap, een lange spoelbeurt. Maak niet de fout om zelf het toilet door te spoelen want ’s avonds aan tafel, was je nog de “gebeten hond” en werd je fout nauwelijks vergeven. O ja, dat hij een centje had gekregen, vanwege zijn prestaties op nr. 100, werd terloops ook nog even gemeld aan Papa en Mama maar was beduidend minder belangrijk, dan de incorrecte spoelbeurt door Opa.

Opa had echter een bijkomend probleem want de regelmatig gebruikte c.q. misbruikte kreet “kleine broekenpoeper”, klopte niet meer en dat wilde Guus er natuurlijk best inwrijven. De 1^e keer na het volbrengen van de grootse toiletprestatie, zei ik heel onschuldig: “Goed gedaan, kleine broekenpoeper, keurig!” Onmiddellijk kwam er reactie van de kleine kapitein, die nog voorover stond met blote billen, voor de grote schoonmaak. “Nee Opa, ik heb toch een onderbroek!”: meldde onze voormalige luierterrorist met lichte ergernis in zijn stem.

Na een verontschuldiging mijnerzijds, moest ik de aard van zijn boodschap even in laten dalen want ik begreep het niet helemaal. Maar enkele momenten later, viel mijn kwartje, bijna hoorbaar, op de bodem van mijn “begrip-mandje”. In de tijd dat Guus luierdragend was, had hij altijd een rompertje aan, wat uiteraard het meest praktisch was. Echter nu hij geen luier meer droeg, was het rompertje plots verruild, voor een hemd en een onderbroek met afbeeldingen van auto’s, vliegtuigen, tractoren en teddyberen. Hoe dom kon Opa zijn dat hij dat niet gezien had zeg?

Het enige wat de kleine kapitein nog te zeggen had na mijn verontschuldigingen, was: “Man, man, man!” Tja, het kan maar gezegd zijn want kleintjes worden rap groter!

Zondag 07-10-2018, 17.00 u.

Le jardin de mon gite bas.

Nog geen 24 uur, ben ik terug van vakantie en ik zit, let even op de datum, in de tuin van mijn eigen “gite bas” oftewel benedenverdieping c.q. appartement op de begane grond. De omstandigheden zijn nagenoeg gelijk, in de zon, aan het water, Boaz bij me en mijn lief een “stukje” verderop!

De aanduidingen op het bord(zie foto) zijn wat veranderd, waarbij de temperatuur “air” gewijzigd is in 19,9°, in plaats van 27° en de temperatuur “l’eau”, is van 26°, naar een graad of 18 gegaan. Ook hangen hier slaapzakken aan de droogmolen en in dit kleine, god verloren ”stukkie Frankrijk”, mag dat op zondag, uiteraard in strijd met de heersende gedachte, in dit protestant, vrome land, waar de Marseillaise, Wilhelmus heet.

Zelfs het door mij gedronken biertje,  was afgesloten met schroefdop en vermeldde “brassee en France” maar smaakt, net als de afgelopen week, naar meer, veel meer. Helaas heb ik eigenlijk net te veel kleding aan maar deze “nieuwe” Hollandse temperaturen, dwingen mij daartoe.

Als “onze” aalscholver voorbij komt zwemmen, in zijn of haar zoektocht naar een maaltje vis, bedenk ik me, dat zij de afgelopen week ontbroken hebben. De aalscholver, de laag overscherende meeuwen, de jonge futen en de om brood schooiende eenden met hun heftig gekwaak.

Het leven was bijzonder goed, de afgelopen week in “la douce France” maar ik kijk ook weer uit, naar mijn gekookte aardappeltje met verse snijboontjes en varkenshaaspuntjes, allemaal uit eigen keuken, die ik straks ga eten. De afgelopen week heb ik heerlijk gegeten met uitzondering van de hamburger bij een wegrestaurant, waar zelfs Boaz zijn neus voor optrok. De kok, die zoiets in ons kikkerlandje bestiert, wordt er direct uitgeflikkert maar in Frankrijk mag dat. Toeristen klagen tenslotte toch altijd op de verkeerde plaatsen, dus wie zou er weet van moeten hebben?

De “steak maison” en de “pizza 4 fromages” van Caroline, waren echt fabuleus. Waar de hele wereld spreekt over een “pizza quattro formaggi”, spreekt de Franse patriot over “4 fromages”. Schiet mij maar lek! Echter, als het goed smaakt, zal je mij er niet over horen klagen.

Jammer dat de vakantie en het vakantiegeld, zo kort waren maar toch ben ik blij om weer thuis te zijn. Je eigen mandje om in te pitten en zo mogelijk nog belangrijker, je eigen potje om op te kleien. Zoals mij ooit werd voorgehouden door een mede-vakantieganger: “Zoals het potje thuis kleit, kleit het nergens”. Home schijt home, zullen we maar zeggen!

Dinsdag 18-09-2018, 21.35 u.

Snel, sneller, heel erg snel.

Nee, echt eerlijk is het niet omdat ik geen objectiviteit kan etaleren als het over kleinkinderen gaat. Ik vind het helemaal niet erg maar de objectiviteit als voornoemd, komt wel eens in het gedrang, bij mijn verhalen c.q. belevenissen. ’s Werelds minst twijfelende terrorist is mijn kleinzoon, de knapste, kleine kapitein is uhhhh mijn kleinzoon, de meest luizige leugenaar (dat kan hij namelijk niet) is eveneens mijn kleinzoon en als je me vraagt wie de braafste boef is, is dat mijn kleine Robin Hood, die de glimlach steelt van de “rijkste azijnpissers” om ze te schenken aan de armen onder ons, die niets hebben om te lachen.

Als het voorstaande, allemaal echt waar zou zijn, werd ik schat-hemeltje-rijk, met het schrijven van mijn verhalen. Maar als er één ding is, waarin hij echt uitblinkt, is het handelingssnelheid. De snelheid waarmee hij een boodschap ontvangt, ontleed en op waarde inschat, is ongekend. Zeker als je de inhoud van zijn reacties daar in meeneemt. Het lijkt alsof hij geprogrammeerd is en als een robot, heel adrem uit de hoek komt knallen. Hij lijkt geen moment na te denken over zijn reacties, die overigens ook heel natuurlijk klinken en niet bedacht of ingestudeerd.

Eerder memoreerde ik het voorbeeld, van een periode die vrijwel alle kinderen doormaken. Als ouder, grootouder of andere glumtuttel, zeg je iets tegen zo’n hummel, die onmiddellijk reageert met een ingestudeerd, althans zo lijkt het, “Waarom?”. Je laat je door zo’n dreumes natuurlijk niet in je hemd zetten en denkt, bijdehand te reageren, door te zeggen: “Waarom niet?”. Je denkt de jeugd even in onbalans te brengen en na te laten denken over de onzinnigheid van hun vraag maar dat is een complete misvatting. Zonder te verblikken of te verblozen, heeft de kleine kapitein zijn weerwoord alweer klaar, “Waarom wel?”. Op dat moment is er maar 1 in onbalans en dat is degene die dacht, slimmer te zijn dan de hummel die dwars door je heen lijkt te kijken en voelt dat hij of zij, deze slag heeft gewonnen.

Het zijn tevens de momenten, dat je weet, dat er heel veel veranderd is. Als ik dit vroeger bij mijn ouwe heer had geflikt, had ik gewoon een knal tegen mijn hersenpan gekregen, met de vraag waar ik het lef vandaan haalde. Overigens was dit niet alleen thuis zo want ik kan mij herinneren, dat ik op de middelbare school, voor 2 leerkrachten, op de trap liep. Ik hoorde de ene tegen de andere zeggen: “Kijk, vuil voor de bezem!” terwijl hij in mijn richting knikte. Mijn reactie was soortgelijk: “Tja en stront achter de koeien!” terwijl ik in zijn richting knikte. De tik, die ik voor mijn kop kreeg, kan ik mij nog heugen als de dag van gisteren terwijl het toch echt al zo’n 43 jaar geleden is. Ook deze was niet ingestudeerd overigens.

Guus zat vorige week op het aanrecht naast me, toen ik het ontbijt bereidde. Bij het zien van de plakken kaas, begonnen zijn ogen te glimmen en vroeg hij of hij ook een plak kaas mocht. Natuurlijk mocht hij die, dus hupsakee, op zijn bord! Door omstandigheden had ik 6 verschillende soorten hagelslag staan en Guus mocht kiezen. Na zijn keuze voor de vruchtenhagel, vroeg hij wat pure hagelslag op zijn bord, zogenaamd om te proeven. Ook dat verzoek werd ingewilligd en we togen samen richting ontbijttafel.

Terwijl Guus zijn boterhammen op at, begon hij de chocoladehagelslag in de plak kaas te duwen en ik zag het met stomme verbazing aan. Heel zorgvuldig werd korrel voor korrel in de plak jong belegen gemetseld. Toen ik van verbazing bekomen was, vroeg ik aan hem waarom hij zat te “viespeuken”. “Opa, dat mag jij niet zeggen!” want het woord “viespeuken” viel dus blijkbaar onder de categorie “not done”. Enigszins geprikkeld, vertelde ik hem, dat ik dat zelf wel uitmaakte en dat ik wel degelijk vond, dat hij aan het viespeuken was. En natuurlijk lag het weerwoord alweer op het puntje van de kleine kapitein zijn tong. “Ik ben niet aan het viespeuken, ik maak een schilderij!” En die, had ik even niet aan zien komen, ik stond gewoon achter op punten.

Vervolgens heb ik maar gezwegen om even later te melden dat hij door moest eten omdat het tijd was voor zijn tukkie. Saved by the bell.

Dinsdag 18-09-2018, 12.00 u.

Je wordt ouder Opa!

Het was vanmorgen ongeveer kwart voor negen, toen mijn luiken zich openden. Niet omdat ik de slaap “uit had” maar gewoon omdat ik erg nodig moest pissen. Met name de jongere oudere, van het mannelijk geslacht, willen wel eens last hebben van een onwillige prostaat, die ’s nachts uitsluitend doorslaapt als je je erg netjes hebt gedragen. Erg netjes wil zeggen, geen boven gemiddelde alcoholconsumptie, goed ingestelde bloedsuikers en nog enkele van deze stekelige voorwaarden. Meestal lukt het mij niet, om aan al die voorwaarden te voldoen en moet ik er gedurende nacht, 1 of soms 2 keer uit, om een oncomfortabel, drukkend gevoel, in de onderbuik te verhelpen.

Eerlijk gezegd, suddert een heel gezellig maar fysiek, zwaar weekend, nog na. Vroeger was een goede nachtrust toereikend, om weer terug te keren op aarde met beide voeten stevig aan de grond en een frisse glimlach, op het gezicht. Helaas zijn de tijden van een snel herstel al even voorbij en is er meer tijd nodig om terug te keren, bij “een fris begin van de dag”.

Vrijdag mochten we aantreden op een bruiloft van twee jeugdige lieden, die besloten hadden, er een knalfuif van te maken. Heel gezellig maar omdat de muziek voor opa’s en oma’s wat luid was, besloot deze jongen zich tactisch terug te trekken naar wat rustiger delen van het etablissement. Toeval wilde, dat het bij de bar erg rustig was althans voor wat betreft het geluidvolume want het “reloaden” van de glazen bier, verliep op dat punt prima. Al met al was het zaterdagmorgen vroeg, toen wij huiswaarts keerden, waar een trouwe viervoeter ons kwispelend verwelkomde met een blik van “ik moet zo nodig”. Veel te laat naar bed dus!

Op zaterdag was er van alles dat moest gebeuren maar een gezellig etentje met onze kookclub was wel het hoogtepunt. Vier stellen die afspreken om elke twee maanden bij elkaar te komen en steeds zorgt een ander stel voor culinaire hoogstandjes en exquise alcoholische consumpties. Ook deze ronde zeer geslaagd en midden in de nacht, keerden we rond gegeten huiswaarts, waar diezelfde viervoeter ons op nieuw kwispelend opwachtte met een blik die we kennen.

Aangezien ik tijden van respectievelijke twee en vier uur ’s nachts, niet meer gewend ben, stortte ik zondagavond tijdens het journaal van acht uur, compleet in. Een snurkend viervoeter wakker gemaakt, die keek met een blik van “wat moet je nu weer” en al struikelend over mijn eigen slapende benen, hem uitgelaten. Half negen lag Opa op bed en tijdens het neerdalen in de sponde, heb ik niet gemerkt, dat er een “touch down” met het hoofdkussen werd gemaakt. Out!

Veel te vroeg werd ik wakker, van opnieuw die nijdige aandrang, waar ik aan moest voldoen. Voor veel mensen is vijf uur de tijd dat ze moeten gaan werken maar voor deze WAO’ er, blijft het een onmenselijk tijdstip. Ik ben maar niet meer terug gegaan naar bed en heb de tijd genomen om te scheren, te douchen, de hond uitlaten (opnieuw boze blikken gezien het tijdstip) en mijn “administratie” bij te werken want om half acht, zou de kleine kapitein zijn opwachting weer maken.

Buiten de “gewone” oprispingen, was Guus deze ronde knap rustig. Bij het smeren van de boterhammen, moest ik hem uiteraard op het aanrecht hijsen, zodat hij op niveau mee kon kletsen en alle broodbeleg kon keuren, voor het op zijn bammetjes ging. Heel gezellig.

Het is altijd bijzonder aangenaam om met de kleine terrorist te eten, want hij heeft voldoende spraakwater en is enorm leergierig. Zijn vraag “Waarom?” beantwoord ik dan ook steevast met “Waarom niet?”. Inmiddels heeft ook hij zijn antwoord gevonden en dat luid even simpel als logisch “Waarom wel?”. Geen speld tussen te krijgen.

Zo is het inmiddels een sport geworden om bij Opa de korsten van het brood te verdonkeremanen, zonder dat Opa dat merkt. Opa roept namelijk bij aanvang van de maaltijd: “Denk erom, de korstjes zijn ook brood, dus opeten!”. Je voelt ‘m al aankomen, “Waarom?”. Grrrrrr, zucht, steun…..!

Jullie mogen drie keer raden waar die korstjes uiteindelijk belanden? Guus wordt bij elke maaltijd gechaperonneerd door een viervoeter met hongerige blik, die uit mijn zicht naast de kinderstoel plaats neemt. Ik verdenk hem ervan, dat hij de kleine kapitein, behulpzaam is bij de expeditie “Verdwijning broodkorst”. Guus weet inmiddels dat chocolade, heel slecht is voor Boaz en elke kruimel hagelslag of veeg Nutella, wordt vakkundig van de broodkorsten verwijderd, alvorens ze plotseling “weg” blijken te zijn. Rara politiepet!

Ongeveer een uur of twee uur na de maaltijd, begint er in de darmen van de kleine terrorist een chemisch proces op te starten, wat niet te stuiten is. Juist toen ik in de keuken met eten bezig was, meldde Guus, dat hij aan een beurt, milieuvervuiling toe was. Toen ik zei dat hij zijn broek uit moest trekken en zelf op de pot moest klimmen, kreeg ik te horen, dat zijn broek niet uit hoefde. Hij kon ook met zijn broek aan, kakken, vertelde Guus mij. Hij roept als hij klaar is om assistentie, bij de reinigingsrituelen maar dit keer, kwam er een andere boodschap. “Ik ben door de wc gezakt!”: klonk het resoluut vanuit het kleinste kamertje des huizes en ik vreesde met grote vrezen, wat me te wachten stond. Opa heeft nl geen brilverkleiner en als Guus zijn broek aanhoudt, moet hij heftig balanceren om niet in de pot te pleuren. Juist, een kleine balansverstoring had er dus voor gezorgd dat onze kleine kapitein, met zijn achterwerk op de milieubelastende materialen in de pot, was geland. Of Opa zijn billen maar even goed schoon wilde maken en checken of er geen poep aan zijn spijkerbroek zat! Ooit wel eens brullend van de lach boven een wc-pot met stinkende bagger gehangen? Ik wel.

Overigens is het verder een hele rustige dag geweest met schrijven, kleuren, stoepkrijten en samen met Opa drummen op de digitale Yamaha. Dag creatieve Guus, tot volgende week!