Donderdag 30-11-2023, 11.25 u.

 

Al 20 jaar email!

 

Vandaag is het 20 jaar geleden, dat ik voor het eerst email-contact had met een alleraardigst meisje uit Haarlem. Ze was toen nog piepjong, net 40 lentes en liefhebber van veel dingen, die ik ook graag deed, van darten tot voetballen, van bieren tot motorrijden en bijna alles wat daar tussen ligt.

Na dat 1^e mailtje werd het email-contact geïntensiveerd, kan ik wel zeggen en 3 weken later volgde er een serieuze date. De rest van het verhaal mag als bekend worden beschouwd want die piepjonge jongedame is inmiddels al bijna 20 jaar, op 19 december om precies te zijn, mijn schaduw, mijn betere helft, soort van 2^e geweten en m’n slapie als we samen zijn.

Ze is even lief als zorgzaam en behoed me vaker voor domme dingen of ondoordachte acties. Ze laat me ook inzien dat ik mijn gloriedagen achter mij heb liggen en dat rust soms beter is dan doordraven en over grenzen gaan. Maar hé, wat wil je? Best wel knap als je zo’n eigenwijze drammer als ondergetekende, kunt weerhouden van die ondoordachte acties.

Ze raakt nog wel eens in de war op de momenten, dat ik met datums goochel. Zo is het lastig om de datum van 1^e digitaal contact, los te zien van het 1^e fysieke contact, dat overigens begon bij de uitspanning “Xo” op de Grote Markt in Haarlem. Anderhalf uur later liepen we hand in hand over het strand in Bloemendaal tijdens een “gierende storm” in het donker.

Mijn moeder had soms hele toepasselijke uitspraken en “Wat goed is, komt snel!” was er zo één en ik moet toegeven, ze had gelijk. Toen zoonlief wat later die avond heel romantisch sms’te of ik “gescoord?” had, kon ik volmondig beamen, dat dat het geval was.

Ik ben opnieuw gaan leven, nadat het leven me behoorlijk knock out had gemept en ik maar moeilijk de kracht wist te vinden om de draad weer op te pakken. Dat 40 lentes jonge meissie, was de stille kracht achter die nieuwe impulsen. Man wat heb ik genoten en nog geniet ik van de momenten samen. Wel met aangepast tempo en meer voorzichtigheid omdat het lichaam niet altijd waarschuwt bij het overschrijden van grenzen. Misschien negeer ik onbewust die waarschuwingen maar mijn 2^e geweten is er dan als de kippen bij om me terug te fluiten en de juiste weg te wijzen. Eigenwijsheid en/of stuitergedrag wordt vaker genadeloos afgestraft en ze weet me dan fijntjes te wijzen, op de punten waar het misging.

De afgelopen 20 jaar zijn dan ook in een zucht voorbij gevlogen en bevatten behoorlijk wat hoogte- en dieptepunten, die we samen hebben beleefd. We zijn er nog niet, we willen nog even door maar de volgende hindernissen liggen al zichtbaar op onze weg. Met haar als steun, ga ik die uitdagingen c.q. hindernissen met veel meer vertrouwen tegemoet en dat geeft een goed gevoel.

Lieve Passie, ik ben blij, dat het niet bij email is gebleven maar dat we er samen wat gemaakt hebben, dank voor je inzet, je vertrouwen, je liefde en kompassie!

 

Dinsdag 28-11-2023, 16.30 u.

 

Hoe krijg je een rij wachtenden stil?

 

Vandaag was ik de koning te rijk, dat de zon uitbundig scheen. Dat is veel beter te hachelen dan de regenachtige dagen, die nooit zullen wennen.

Vanmorgen om 09.15 uur, zat ik op de fiets naar Boven Hardinxveld. Na een weekend Haarlem was het hoognodig om wat voorraad in te slaan, de koelkast stond namelijk niet aanwezige peentjes te zweten omdat ze er niet waren. Tevens kuchte en piepte het apparaat omdat het “droog stond”. Bij aankomst bij de winkel, stapte ik van de fiets met het ijs in mijn snor, kun je bedenken hoe hard ik moet hebben gereden! Alle belangrijke levensmiddelen en nog wat extra’s werden eerst in de kar en even later in mijn fietstassen gemikt. Geeft een veilig gevoel als je het wekelijkse survivalpakket binnen hebt.

Nadat ik alle aan bederf onderhevige boodschappen thuis opgeborgen had, ben ik weer op de fiets “gesprongen” en met een bloedvaart naar Sliedrecht gecrost. Een presentje ophalen bij de firma Driftwood op Baanhoek en door naar het centrum. Nou zit daar een leuk eettentje met de naam “Tikkie bijzonder”. Hier werken onder begeleiding mensen met een beperking, in de keuken en in de bediening. Afgezien van de heerlijke sfeer, kun je er ook nog eens heerlijk eten en toen vriend Teus binnenkwam met zijn kleindochter, bleken ze ook een heerlijk gerstenatje in de koelkast te hebben. De monniken in Tilburg (eigenlijk Berkel-Enschot), waar volgens mijn informatie de brouwerij van La Trappe moet zijn gevestigd, moeten in ieder geval weer aan de slag om nieuwe voorraad te maken.

Vervolgens ben ik een rijtje winkels gaan bezoeken om 5 december-inkopen te gaan doen. Soms ben ik net een vrouw en vind ik het heerlijk om ergens anders dan in de kroeg, geld uit te geven. In de laatste winkel waar ik inkopen had gedaan stond 2 plaatsen voor mij, een oud vrouwtje met een klein hondje. Dat hondje kende waarschijnlijk de procedure want die was er bij gaan liggen. Nadat het vrouwtje eerst boodschappen aanbood die ze bij de Trekpleister en de Action had gekocht (en betaald), kwamen uiteindelijk toch de juiste inkopen op de toonbank. De rij wachtenden was inmiddels gegroeid en het gezucht van de rij wachtenden eveneens.

Mevrouw had blijkbaar meerdere malen haar pinpas gebruikt en nu vroeg het pinapparaat plotseling om haar pincode. Dat vond ze vreemd omdat het aankoopbedrag net geen € 10,= was. Tot 2 maal toe waren er luid en duidelijk 6 piepjes te horen waar 5 piepjes voldoende zou moeten zijn. Vervolgens begon de paniek toe te slaan want ze had ook geen cash geld bij zich. Opzij leggen was geen optie, mevrouw was nl serieus slecht ter been en op de pof meenemen mag anno 2023 niet meer in dergelijke winkels. In de wachtende rij achter mij begon het zuchten om te slaan in gemopper en gemiep.

Plots zag ik in de hulpeloze blikken van de dame iets herkenbaars. Dezelfde vragende blikken met een zweem van radeloosheid, die ik ook bij pa Piet soms zag, in de laatste maanden van zijn leven.

Toen ik de kassière zei, dat ik de boodschappen van mevrouw af zou rekenen, werd de inmiddels flink gegroeide rij wachtenden achter mij, heel even doodstil. Vervolgens zei een mevrouw: “Wat mooi, dit heb ik nog nooit meegemaakt!”. De volgende vond dat we allemaal best 2 euro konden lappen zodat ik niet alleen de kosten voor mijn rekening nam. Toen ik zei, dat dat volstrekt onnodig was en dat ik dat geld ook niet terug wilde hebben, kreeg ik van een andere oudere dame een dikke klapzoen op mijn wang en van een derde kreeg ik spontaan een chocoladeletter. Bam, nu was ik even stil.

Toen het geroezemoes verstomde, heb ik gezegd, dat we met zijn allen beter op de ouderen moeten letten, zeker als ze net als deze dame, tekenen van dementie vertonen. Hoe je helpt maakt geen klap uit maar blijf in dergelijke situaties niet zuchtend, met je armen over elkaar stil staan en doe wat!

Prettige feestdagen en veel plezier.

 

Dinsdag 21-11-2023, 09.00 u.

Soms….

Ongetwijfeld ben ik niet de enige, die het af en toe, even niet meer weet. Veel te veel indrukken, waar je voor je gevoel “iets” mee moet en geen ruimte in dat drukke hoofd om aan de slag te gaan. Een niet coöperatief lichaam completeert de onoverzichtelijke chaos, waarin je denkt, je te bevinden. Dat dus!

Vorige keer schreef ik al over alle memorabele momenten, die momenteel passeren of onlangs gepasseerd zijn en die zorgen voor emotionele chaos. Het blijkt gewoon, dat er van die momenten bijkomen, zonder dat je er echt om gevraagd hebt of er op bedacht bent. Doordat mijn “Snappertje” steeds meer moeite heeft om het tempo bij te benen, nieuwe informatie op te slaan of oude (belangrijke) informatie op te dissen, vraag ik steeds vaker assistentie aan de (betere) 2^e en 3^e “helft” van mijn geweten. Heel fijn die hulp maar ik ga zelf steeds meer twijfelen of ik niets vergeten ben of bv iets niet heb opgeslagen, wat me wel verteld zou zijn.

De 2^e helft van mijn geweten, slaapt regelmatig naast me en brengt op die manier een partij rust mee, die zeer welkom kan zijn. De 3^e helft (of andere 2^e helft) van mijn geweten, is van de praktische inzet. Hij rijdt me indien nodig naar het ziekenhuis, stapt mee naar binnen bij dokteren en vertaalt c.q. herhaalt, wat me verteld is. Een gesprek met zo’n knakker of knakkerin reproduceren, lukt me niet echt meer. De jonge kapitein verteld de oude kapitein op een later moment, in alle rust, wat er te wachten staat. Nieuwe en onverwachte boodschappen van een medisch onderlegd mens, zorgen voor een nog grotere chaos onder mijn schedeldak en geloof me maar gewoon als ik zeg, dat die chaos al mega-groot is.

Een nieuwe route, naar een “nieuw” immens ziekenhuis, waar je je mag melden, na inschrijving als nieuwe patiënt, op de afdeling “Thoraxcardiale chirurgie” bij een nieuw fenomeen, de hartchirurg. Overigens was dit in 5 dagen, pas het 3^e ziekenhuisbezoek van deze jongen terwijl er energie-technisch, nog geen ruimte was voor 1 bezoek aan een hospitaal.

De grootste “nerve-wrecker” in de dagen voorafgaand aan dit bezoek, was mijn fysieke situatie, die al eerder aanleiding was om niet tot een operatie over te gaan. Deze keer baarde me dat extra zorgen omdat mijn situatie niet meer achteruit stapt maar holt. Uiteraard enigszins gechargeerd maar toch.

Kort, duidelijk en zakelijk, vertelde deze hartchirurg, die op vrijdagmiddag, na vijven van de ok kwam om met mij de zaak “Janneman” te bespreken, dat hij nader onderzoek wilde doen. Opereren wil hij ontlopen als dat ook maar enigszins mogelijk lijkt te zijn. Op dat moment ging bij mij ergens een lampje uit in mijn eerder gememoreerde Snappertje en kon ik het niet meer volgen. Geluk bij een ongeluk, één van de 2 beste delen van mijn geweten, zat naast mij en luisterde, sloeg op en stelde de juiste vragen.

Wat binnenkwam bij mij was simpel, weer nieuw onderzoek, weer langer wachten en weer geen verbetering. De noodzaak voor nieuw onderzoek, werd snel uitgelegd en duidelijk gemaakt, check en correct. Weer langer wachten bleek iets anders dan in die poel van jolijt in Gorinchem want binnen nu en 1 ½  week, is dat onderzoek gebeurd en dan weet ik ook wat het vervolg wordt, check en correct. Ik heb de beste man echter mee gegeven, dat het kaarsje steeds vaker opgebrand is en flauwe vlammetjes steeds minder vaak oplichten, daar had hij begrip voor, check en correct.

Ik zit nu 40 minuten achter deze vonkendoos en mijn concentratie om een helder en/of duidelijk verhaal te schrijven, is gereduceerd tot 0. Na een avond met bloedsuikers van 2,8 dus “way to low”  en een nacht met bloedsuikers van 16,9 dus …, wordt deze regenachtige dinsdag een kutdag van een orde, die ik niet wil noemen. De playstation en een beetje bijtanken door middel van een tukkie, moeten ervoor zorgen, dat er “iets” overblijft om toch een glimlach op mijn gezicht te houden. Zoals de psychologe al zei: “Het leven van een hoogbegaafde ADHD’er met PTSS gaat niet over rozen, je staat nl. 24/7 “aan”. Zoek je lichtpuntjes!”

Maandag 13-11-2023, 15.45 u.

Maandag de 13^e november en het stormt!

 

Het is maandag de 13^e november zoals dat jaarlijks gebeurd, maar ieder jaar net iets anders. Een jaartje ouder, wat meer ervaringen en veel meer gedachten, die alle kanten opvliegen.

De afgelopen tijd hebben er nog al wat ingrijpende gebeurtenissen, de revue gepasseerd en het laat me echt niet koud. Die gebeurtenissen bevatten niet eens zozeer mijn eigen situatie maar die zorgt er wel voor, dat die grenzeloze vermoeidheid, voelbaarder wordt en dat beïnvloedt mijn humeur danig. Een zemelaar was ik al en inmiddels is dat veranderd in “ouwe” zemelaar.

In de laatste 14 dagen is er veel duidelijk geworden voor wat betreft het te volgen medische traject en alle goedbedoelde opmerkingen over familieleden, die een serie omleidingen hebben gekregen en zich super voelen, gaat dat verhaal altijd over een ander en stelt het mij niet gerust. In die periode heb ik nog geen radiozender aangezet zonder dat de Europe’s “Final Countdown”, voorbij kwam. Rilbibbers krijg ik er van!

Dit nummer werd bijna 26 jaar geleden gedraaid toen Marion binnengedragen werd in het crematorium en is dus onlosmakelijk verbonden met het meisje, dat vandaag 60 jaar oud geworden zou zijn. De één haalt zijn schouders op, de ander glimlacht eens maar deze jongen is op dit moment even stuurloos.

Er wordt enerzijds voor me gezorgd door mijn grote liefde en Passie, die 10 dagen geleden 60 werd en er nog steeds super uitziet. Ze luistert, stelt me gerust en helpt me relativeren om de scherpe randjes er af te halen. Met succes overigens!

Anderzijds is mijn trots, de man van het praktisch en oplossend denken. Hij reist met me mee om mee te luisteren want dat gaat me steeds slechter af en ook hij helpt met het relativeren en mijn “onmetelijke” problemen, te proportioneren om maar eens een duur woord te gebruiken.

Vrijdag gaan ze me in Nieuwegein vertellen hoe het “plan de campagne” er uitziet en of ik fit genoeg ben om een nieuwe “riolering aan te leggen”. Mijn nervositeit neemt toe, ik ben net een mens als ik mijn best doe. Aan de andere kant moet ik helemaal niet zeuren want ik leef al jaren in blessuretijd en heb al een paar van de spreekwoordelijke levens verspeeld en serieus, aan de poort bij Petrus geklopt.

Het is dan ook een hele gewaarwording dat een klein pelotonnetje mensen, die al aan de andere kant van “die poort” verblijft, momenteel bezoeken aflegt in mijn slaap, in de vorm van muziek die bij hen past of op andere verrassende wijze aan mijn “deur” klopt.

Eigenlijk is het vrij simpel, alle hulp die ik krijg van deze of gene zijde is bijzonder welkom en misschien ook wel hard nodig. Welke kant het dubbeltje ook opvalt, het is altijd goed en daar probeer ik me aan vast te houden, ook als het net als vandaag flink waait en “code geel” weer eens van stal is gehaald.

Mijn gedachten staan echt niet stil en dat wordt in de komende tijd nog wel gekker, vermoed ik. Maar ja, alles voor de goede zaak en we gaan ervoor. Stormen doet het bij mij sowieso of er nu code geel is afgekondigd of niet.