Woensdag 27-08-2025, 13.00 u.

En dan is mijn generatie plots de oudste generatie.

 

Op 29 april stond ik in de grote kerk in Gorinchem, tijdens de uitvaartdienst van ome Cees, om te spreken tegen en over hem. Toehoorder was o.a. zijn lief, mijn tante Jopie. De twee mensen waar ik als klein Jantje, één van mijn eerste, langere logeerpartijen heb doorgebracht, bij de geboorte van mijn broer Arie.

Het blijft voor mij lastig als er vertrouwde gezichten plots wegvallen door een overgang naar de andere kant, ongeacht wat je religie is of je overtuiging. Maar ook dat leed wordt snel verdrongen door de werkelijkheid. De werkelijkheid van alle dag, die alleen maar meer ellende lijkt te melden, dan de werkelijkheid van de dag ervoor.

Vorige week zondag (17-08) was ik ’s avonds net in de bank geland nadat ik mijn lief naar het station had gebracht. Het laatste uur, alleen aan tafel in het station, waar we hadden gegeten, voelde heel vreemd, raar en onheilspellend. De vrouw des huizes aldaar, vroeg waarom ik zo stil was. Ze kennen me daar, zo blijkt. Bij het aanzetten van de tv, ging de telefoon en ik nam, net iets minder enthousiast dan normaal, de telefoon op met: “Hé tante Jopie, zeg het eens?”.

Ze vertelde dat ze slecht nieuws had gekregen van de dokter en dat ze haar niet meer konden helpen, afgezien van het feit dat ze geen nare behandelingen wilde. Ik viel even stil en het nare gevoel, dat ik had ervaren verdween. Heel flauwtjes reageerde ik met: “Deksels, das niet zo mooi.”

Vrijdagmiddag zag ik haar bij de verjaardag van haar achterkleindochter en ik schrok van haar extreme kortademigheid en gelaten houding. Ze is niet lang gebleven en toen ze weg ging, gaf ik haar een knuffel en zei, zonder veel overtuiging: “Ik ga je zien.” Haar antwoord klonk kort, bijna boos door het gebrek aan lucht: “Ja!”

Gisterenmorgen kwam het bericht al, dat ze de grote stap, die aan het eind van ieder mensenleven wordt gezet, had gemaakt. Mijn opmerking: “Ik ga je zien.” komt plots in een heel ander daglicht te staan. Om 06.00 uur was ik al uit bed gestapt omdat ik geplaagd werd door een ongekende partij onrust, die blijkbaar het onheil moest verkondigen. Het besef, dat mijn neven en nichten nu samen met mij de buitenste “schil” van de familie vormen, brengt je een stap dichter bij je eigen sterfelijkheid en geeft reden tot nadenken.

Morgen zijn Guus en Saar bij deze opa, neem ik ze mee naar een safaripark en daar….hoefde ik niet zo lang over na te denken. Ieder moment dat je krijgt op deze aardkloot, vullen met dingen die de moeite waard zijn en misschien komt er ooit een moment, dat ik tante Jopie en ome Ceessie erover kan vertellen. Ik ga jullie zien! Ooit aan de andere kant van de regenboog, wedden?

 

Zondag 17-08-2025, 12.40 u.

Twee keer knipperen met mijn ogen….

Gisteren was het 16 augustus, de dag dat 10 jaar geleden de kleine kapitein werd geboren. Nadat ik zijn andere oma via What’s app feliciteerde, reageerde ze of ik nog wist dat we ’s nachts met zijn vieren in het ziekenhuis stonden. Of wij kwamen voor Guus, werd gevraagd? We hoefden niets uit te leggen of te vragen. Hij was bekend (en berucht) voor hij goed en wel was “geland” op deze wereld.

Voor mijn gevoel heb ik maar tweemaal met mijn ogen geknipperd en is de kleine kapitein geen kleine kapitein meer maar een vent, die binnen een aantal jaren in de kracht van zijn leven zal zijn. Ik sta langs de zijlijn, heb me even omgedraaid en een om eten schreeuwende baby is veranderd in een tiener die vraagt of hij mee mag ontbijten als hij hoort, dat er gebakken eieren op het menu staan. “Omdat oma, die zo lekker kan maken!”: is de uitleg. Voor mij een dikke voldoende en heldere toelichting, die beloond mag worden.

Nog geen half uur later, zitten we met z’n drieën aan de eetkamertafel te ontbijten en ik bedenk me dat ook de hele ouwe kapitein (Jan sr.) er van hield om samen te eten, mits het maar niet te lang duurde.

Zodra zijn bord leeg is, vertrekt hij weer om nog even met zijn vader een computerspel te spelen voor hij met mams en mijn kleine tuttebel naar Friesland vertrekt, voor het laatste stukje vakantie buitenshuis. Ik herken het en met een glimlach zie ik hem op zijn knalrode fiets weg peddelen, vanuit mijn keukenraam op de 5^e verdieping.

Gisteren dus, gisteren werd hij 10 jaar en zijn wens was duidelijk. Niet alleen koffie met gebak en een biertje maar ook met het hele gezelschap eten van een hele grote pan c.q. barbecue. Van wie zou hij dat hebben?

Waar is de tijd gebleven, dat de tijd leek te kruipen en alles een eeuwigheid duurde. Vooruitgang in de tijd verliep in een tempo dat leek op een slak die afremt in de bochten. Was het nog maar eens zo, dan kon ik hem nog even knuffelen na een warme fles melk of als ik hem uit zijn bedje haalde. De tijd dat mijn hele wereld, met alle respect voor mijn grote Passie, om Guus draaide.

Het tempo ligt te hoog en de wereld vliegt letterlijk voorbij. Alles verandert en niet op een manier waar ik vrolijk van word, de wereld wordt bestuurd door te veel “sub-Hitlertjes”. Gelukkig heb ik de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel om alle negatieve gedachten even opzij te zetten en dat is hard nodig zo af en toe.

Nog twee keer knipperen en de kleine kapitein rijdt auto, heeft zijn vaarbewijs en leeft zijn eigen leven. Hopelijk verandert de wereld ten goede voor alle kleine kapiteins en kleine tuttebellen.