Vrijdag 30-01-2026, 10.50 u.

Die zag ik niet aankomen!

Het is onmogelijk om situaties te ontlopen, waarvan je weet, dat je een trap in je rug kunt krijgen. Maar die trap in je rug kan ook komen op momenten, dat je het totaal niet verwacht.

Zo zat ik in een gezelschap waar het onderwerp PTSS, niet aan de orde leek te komen. Derhalve kwamen de opmerkingen, dat dit soort “nieuwigheden” flauwekul zijn en men gewoon een schop onder zijn of haar kont nodig heeft, voor mij knap hard aan. Verdedigen doe ik niet meer, maar ik heb simpelweg gevraagd of ik alvast voorover moest gaan staan.

Enigszins geschrokken blikken en de verdedigende opmerking, dat het bij mij anders was vanwege de ervaringen in mijn werk, geven bij mij een complexe reactie. Plots voel je jezelf een aansteller en niet serieus genomen. Je weet, dat je het moet negeren en je schouders moet rechten. De waarheid is, dat je diep van binnen op je ziel wordt getrapt en jezelf verloren voelt in een gezelschap, wat eerst veilig leek en gezelligheid bood. Helaas, de komende dagen blijf ik wel binnen en/of ver op de achtergrond want als ik onzichtbaar ben, hoeft niemand er iets van te vinden.

 

Woensdag, 28-01-2026, 10.30 u.

Kleine wereld.

Vanuit mijn man-cave, probeer ik zicht te krijgen op de wereld, maar ik kom niet verder dan een bedrijfspand aan de overzijde van het water. De mist vertroebeld de blikken en wat er achter die dikke grijze deken gebeurd, daar mag ik naar raden. Misschien loop jij daar wel?

De stemming is wat down, nu ik weer uit mijn jaarlijkse dal moet kruipen, dat aanvangt half november en duurt tot eind januari. De isolatiesfeer, gecreëerd door de mist, stemt mij niet positiever. De mist dempt het geluid en de afgelopen paar maanden zijn er behoorlijk wat “stiltemomenten” geweest, waar ik moeite mee had.

Vluchtgedrag komt opborrelen en ik stuiter. Soms in mijn eigen huis en soms op de fiets, van winkel naar shop, van restaurant naar café en soms maakt het mij niet uit als ik maar tegen iemand aan kan lullen. Niet door de telefoon maar tète à tète. Ik wil zien wat een gezicht mij verteld en als de bijbehorende stem en grimas mij meeneemt naar onbekende verten, is dat heerlijk. Als ik maar kan ontsnappen uit de grauwe werkelijkheid, die ik op dat moment ervaar.

Laat het maar 10 graden gaan vriezen met een strak blauwe lucht, dan kom ik tot leven binnen al mijn beperkingen.

 

Dinsdag 20-01-2026. 00.33 u.

Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!

Op bovengenoemd tijdstip is het 28 jaar geleden, dat het laatste beetje adem uit je zwaar geteisterde lichaam ontsnapte, samen met een traan uit je rechteroog, die langs je neus op het kussensloop drupte.

De klok is niet stil blijven staan alhoewel het soms lijkt of het gisteren was. De pijn kan nog steeds net zo schrijnend zijn als toen. Het moment dat een mega zware periode eindigde om plaats te maken voor de volgende. Toen wist ik nog niet wat er zou komen, maar nu ….tja, wat nu? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wat ik wel weet, is het feit dat we nog steeds over je praten en niet alleen vandaag. Ook weet ik, dat ik enorm veel geleerd heb over het leven, maar ook zeker over mensen. Niet altijd positief maar ook de negatieve aspecten, voegen “geleerde lessen” toe aan het leven.

Eén ding weet ik zeker, zo lang ik adem haal, vergeet ik je niet en leef je voort. In mijn gedachten, in mijn verhalen, in Marnix, je bent wezenlijk onderdeel van de vorming van ons gezin en daardoor blijf je leven….voor altijd, want het stopt niet bij ons.

 

Zaterdag 10-01-2026, 16.oo u.

De ontnuchtering van 2026.

De beste wensen zijn al gepasseerd en het 1^e weekend van 2026, dat ik in Haarlem bij mijn lief verblijf, schrik ik wakker uit een mooie droom. Weliswaar een droom met alcoholische inhoud maar toch.

Een paar weken geleden verkondigde ik nog luidkeels, dat het grote verschil tussen het edele Hertog Jan en het andere “spul” met de naam Heineken, bier en pilsener was. Flessen erbij en men moest mij gelijk geven want op Hertog Jan staat geschreven “natuurzuiver bier” en op die groene flessen staat “pilsener”. Vroeger stond dat zelfs op de uithangborden bij de kroegen met Heineken. Eén van de weinige oude borden, die over is gebleven hangt nog uit aan een café, op enige afstand van een Koninklijk theater Carré. Wat het daar doet weet ik niet, toen wij er kwamen werd er niet eens Nederlands gesproken en er was geen plaats in de halflege kroeg voor ons, om een biertje, uhmm sorry pilsje te doen..

Maar goed, gisteravond zat ik in de luie stoel bij mijn lief voor de tv, toen er een koud biertje geschonken werd, dacht ik! Bij het opruimen van het flesje of beter een omwisseling voor een gevuld flesje, viel mijn oog op het etiket van het flesje uit Arcen. Met grote letters vermeld het etiket “Pilsener”! Krijg nou t… uhhh de hik, dacht ik en ging nog uit van een drukfout op het etiket. Maar het bleek een hele krat met drukfouten en dat klinkt niet logisch.

Voor een feestje dit weekend, had ik uit mijn home-town ook een krat Hertog Jan meegenomen en ik had dus vergelijkingsmateriaal voorhanden. Tot mijn stomme verbazing was er een wezenlijk verschil….en een cultuurschok. Smaakverschil heb ik niet bemerkt, maar niet gecommuniceerde wijzigingen, zijn voor deze semi-autist toch wel een dingetje.

Ik ben nog niet over de schok heen en weet ook niet goed, wat ik met mijn bevindingen moet doen. Doe ik aangifte van oplichting, is het flessentrekkerij of is het plagiaat (artikelen 326, 326a en/of mogelijk 326b van het Wetboek van Strafrecht)? Het ware geloof kan ik u niet geven, heb ik dominee eens horen zeggen, dat heeft u of u ontmoet het. Eerlijk gezegd weet ik niet meer, wat ik wel of niet meer mag geloven, maar misschien kan de Boeddha op de foto me een beetje helpen. Mijn verbazing is nog te groot om hier antwoord op te verzinnen, maar dat heeft wat tijd nodig…..denk ik. Fijn weekend.

Is het bier of is het pils? Zeg het maar...

 

Woensdag 07,01,2026, 10.00 u.

Even terug in de tijd.

Drie jaar geleden verbleven wij 2 weken in Zuid-Afrika, tussen de kerst en mijn verjaardag. Een geweldige tijd, waarin ik af en toe echt buiten m’n comfortzone heb bewogen tussen Nederlandse en/of West-Europese gebruiken en gewoonten en de Zuid-Afrikaanse.

Na thuiskomst heb ik uiteraard verslag gedaan via facebook, waarbij in één van de reacties een foto-blog werd gememoreerd. Met mijn grote mond heb ik gezegd, dat die blog absoluut zou volgen, maar je weet hoe dat gaat als je ouder wordt. In je bovenkamer wordt er soms gewerkt met een gummetje of ouderwets stuffie om allerlei dingen weg te poetsen.

Vanmorgen bij het doorlezen van mijn herinneringen, zag ik niet alleen de opmerking, maar ook mijn belofte. Gelukkig heb ik toen niet beloofd op welke termijn die fotoblog zou volgen. Buiten ligt inmiddels zo’n 30 cm sneeuw en naar buiten, ga ik dus, uit veiligheidsoverwegingen, maar even niet.

De reis waarover ik het heb, begon de dag na kerst in 2022 en besloeg 2 hele waardevolle weken, waar ik nog steeds met heel veel genoegen aan terug denk. Lastig om een zorgvuldige selectie te maken uit al die foto’s. Het fenomeen “ubuntu” kreeg betekenis, een hele waardevolle betekenis en leverde voor mij geweldige momenten op en veel foto’s.

De familie zorgde voor ons, nam ons op in hun midden en nam ons mee naar heel veel bezienswaardigheden, zoals een straat waar 2 Nobelprijswinnaars op ca 150 m afstand van elkaar woonden. In diezelfde straat, heb ik m’n 1^e “springbokkie” gedronken, maar ook gevoeld welke angst is doorstaan, als je een schuilmuur in je huis moet bouwen om achter te gaan liggen met je (kleine) kinderen, op de momenten dat met scherp schietende “wetshandhavers” langs reden in hun pantservoertuigen. De sloppen van Soweto ruiken niet naar Milk & honey maar naar riool en ellende.

Een onvergetelijke safari in Pilanesberg, de omgeving van Sun City, heeft enorm indruk gemaakt en nog wordt ik af en toe stil als ik er aan terugdenk. Maar ook de armoede in Soweto maakt me stil, het grote verschil tussen arm en rijk, de bordjes op de omheinde tuinen met de tekst “No trespassing. Armed respons”.

De selectie foto’s laat niet al onze ervaringen zien, maar wel voldoende om een aardige indruk te krijgen. En stiekem hoopt deze “brother Jan”, ooit nog eens terug te gaan.

Een tiet van komme...

...uitleg van wat er komt....

...een warm welkom bij de familie...

....uitleg wat ik van plan ben te gaan doen....

...om maar eens wat te noemen...

..je blijft tenslotte een toerist...

...dus oppassen geblazen...

...voor je het weet zit je vast...

...en wat moet ik dan zonder mijn geweten...

...tussen de groten der aarde...

...in onbekend gebied...

...waar de armoede van afdruipt...

...op een locatie waar Nederlanders niet aan willen terugdenken...

...maar tijden veranderen, zoals te gast bij deze ex-gevangenis...

...samen met heel veel gastvrouwen en -heren...

...je kijkt verder en komt eens wat anders tegen dan zwart- of roodbonte koeien...

...vee met strepen en vee met vlekken en een "zwanenhalsje"...

...om dorst van te krijgen...

...en een neushoorn, die niet het achterste van z'n tong laat zien...

...ook ga noe's en ga zellen....

...deze wilde wel aangehaald worden en bij me zitten...

...the fellowship...

...helaas tiet om te gaan...

...en toch nog apen gezien!

 

Zaterdag 03-01-2026, 10.40 u.

Happy new year!

Na een middag en avond rondstrooien van heilwensen voor het nieuwe jaar, op diverse locaties, was het toch wat frisjes toen ik gisteravond naar huis fietste. Mijn aanname dat het wel eens glad zou kunnen zijn, zorgde voor een voorzichtige tocht huiswaarts. Een bruin boterhammetje met kaas en een paar glazen gemeentepils, zijn afsluiting van een ritueel, dat voorafgegaan is door een paar biertjes en een berg gezelligheid.

Vanmorgen was ik al bijtijds uit de veren en ik nam me voor als één van de eersten op de markt te zijn, voor het inslaan van wat noodzakelijke (over-)levensmiddelen. Ik had echter nog niet naar buiten gekeken en toen ik de voordeur open trok, blies de sneeuw mijn heerlijk verwarmde gang in. Die had ik even niet aan zien komen. Maar terug gaan om de autosleutel te pakken, ging me toch te ver.

Terwijl ik op de fiets naar het lokale marktje reed, zag ik dat het pak(je) sneeuw nog onberispelijk was. Voor mij is dat iets bijzonders. Duizenden voetstappen en fietssporen zijn mij al voorgegaan maar niet op dit verse sneeuwdek. Het bleef echter flink door sneeuwen en de vlokken die mijn linkeroor (noordenwind) in vlogen, voelde ik er aan de rechterzijde weer uitdruppelen, echt waar!

Op de markt ontbraken enkele essentiële kramen vanwege de kerstvakantie of code oranje en dat was jammer. Het wordt vermoedelijk dus een vegetarisch weekend maar dat is geen halszaak.

Toen ik terug naar huis fietste was het sneeuwpakje een serieus sneeuwdek geworden en op het moment dat de fiets een eigen leven ging leiden onder invloed van de gladdige, witte herrie op straat, besloot ik me niet te laten kisten. Opstappen en gewoon doorgaan en dat proces, in die volgorde gewoon blijven herhalen tot je thuis bent. Dat is geen karakter, maar ik wilde geen koude, natte voeten met m’n Sketchers in de sneeuw. Mijn snowboots zaten nog in de doos c.q. kast. Een slecht voorbereiding dus, ik weet het! Inmiddels staan ze op de deurmat klaar voor actie.

Nu is ingesneeuwd een groot woord, maar voorlopig heb ik buiten effe niets te zoeken. Ik wens u een heel goed en gezond 2026, te beginnen dit weekend en wel vandaag. Houdoe!