Donderdag 26-10-2023, 09.35 u.

De tijd? Zij schreed voort….

 Nog één dag echt rustig aan met die lamme vlerk waarin ze de tube hebben gestoken om met een slangetje, dit “strakke” lijf te penetreren. Waarschuwingen te over voor slagaderlijke bloedingen, zeker omdat ik bloedverdunners gebruik in verband met mijn herseninfarct in 1998. Soms krijg je het gevoel dat je open zou kunnen knallen en binnen 3 tellen bent leeggelopen om nog eens 3 tellen later, bij Petrus aan de poort te staan.

Van nature heb ik nogal eens de neiging om knap eigenwijs te zijn maar deze ronde, luister ik gedwee naar doktersorders en de priemende mooie ogen van mijn grote liefde. Ze wil me blijkbaar nog niet kwijt en dat is een compliment, vind ik zelf. Als “beroepsstuiterbal” valt het niet mee, zeker als je geen auto mag rijden of fietsen. Die grijze massa onder mijn schedeldak, krijgt namelijk alle gelegenheid om voor zichzelf te beginnen en allerlei vreemde gedachtes binnen te halen. Nog steeds heb ik geen stopknop gevonden en het proces gaat ook gewoon door als ik lig te slapen, pffffft.

Een paar activiteiten kunnen behulpzaam zijn om de dadendrang van mijn brein te onderdrukken. Muziek en varen, helpen mij vaker de juiste richtingen te kiezen in de chaos, die ik zelf, ongewild, creëer.

Het varen gaat voorlopig niet want de boot ligt bij de jonge kapitein aan de steiger en gaat zaterdag uit het water voor een gedegen inspectie. Ik heb zaterdag de beste assistent, die ik me kan wensen, dus wat kan er misgaan?

Muziek staat aan en ik tik er lustig op los. Mijn laptopje zucht onder de aanslagen van mijn worstenbroodjes en komt op adem als ik een verse bak koffie ga tappen. Op de achtergrond doen de “Good vibrations” van de Beach Boys, hun best om mij uit de gedachtenspiraal te sleuren, waar ik in zit. Ongelooflijk wat een mens zich allemaal in het hoofd kan halen.

Ik vind het erg moeilijk om positief te blijven omdat dit lijf al veel heeft moeten doorstaan. Veel signalen heb ik genegeerd en naast me neergelegd maar de laatste tijd kon ik er niet meer onderuit en moest ik onder ogen zien, dat de exercitie-instructies opgevolgd moesten worden. Op de plaats rust. Rust!

Morgen mag ik weer iets meer actief zijn en probeer ik een aantal dingen, die voor mij belangrijk zijn, te realiseren. Een aantal zaken uit de boot halen, een boodschapje doen en…verder gaan met afvallen. Een kleine 4 kilo inmiddels en het zijn kleine stapjes, in een proces waarbij ik mijzelf voorhoud, dat mijn lichaam er iets beter voor komt te staan. Mocht het niet zo zijn, heb ik in ieder geval mijn best gedaan.

De uitspatting deze week komt zaterdag a.s. als bij Olt Ghiessen, de altijd gezellige bandjesavond weer gehouden wordt. Even heb ik getwijfeld of we voor de vrijdag ook maar kaartjes moesten kopen echter dat idee, heb ik snel losgelaten. Dat “trekt” opa niet meer!

Grote slotsom van deze dagen, is de reden waarvoor en voornamelijk voor wie, je het allemaal doet. Die reden is niet zo lastig te bedenken en daar houd ik me aan vast. Er zijn teveel mensen, die om me geven en als de moed even wegzinkt bij me, zijn zij degene, die me inzichten verschaffen en voldoende redenen geven om de knop “aan” te laten staan, ik houd namelijk ook onbegrensd van hen zonder iemand te kort te willen doen.

 

 

Woensdag 25-10-2023, 11.00 u.

Ontnuchtering ten top!

“Ik verwacht niet dat we iets bijzonders gaan vinden maar voor de zekerheid, doen we een catheterisatie.”: zei de cardioloog half september en gelaten vernam ik zijn visie, dat er mogelijk “wat” verkalking te zien zou zijn.

Eerst volgt er nog bloedonderzoek, een fietstest en een echo van het hart zodat we het onderzoek, veilig “in” kunnen. Ik vond het al veilig om te weten, dat er inderdaad een hart in dit oude lijf aanwezig bleek te zijn, stel je eens voor zeg.

Gisteren was het zover en al die tijd ben ik, op een voor mij, ongebruikelijke wijze nerveus geweest en dat “kriebeltje in m’n buik” ken ik maar al te goed. Meestal voorspeldt het weinig goeds!

Je meldt je ruim op tijd op locatie en luistert naar de dingen, die zouden moeten gaan komen. Ooit in 2006, is dezelfde handeling verricht naar aanleiding van een hartinfarct. Mijn lichaam liet toen al zien, hoe creatief het is want het had zelf een omleiding gemaakt om een probleemgebied. Met andere woorden, probleem opgelost! Het was even lastig geweest om een keus te maken over de begeleiding want zowel Pascale als Marnix, wilde zich over me ontfermen. Pascale is tot een uur geleden bij me gebleven omdat ik een “pas” op de plaats moest maken en inspanning en/of gebruik van mijn arm taboe was, in de 1^e 24 uur.

De cardiologe, een lieftallige dame met hele grote bruine ogen, stelde me gerust en legde kort en duidelijk de gang van zaken uit. Zonder problemen en vrij snel, werd het onderzoek uitgevoerd en klaar was Kees uhhhh Jan.

Eén van de assistenten liep mee terug naar de zaal en vertelde mij lopende weg, dat alle drie de kransslagaders vernauwingen vertoonden en voor welke ziekenhuis ik, bij de operatie, een voorkeur had, gezien de woonplaats en reisafstand van de mensen, die voor mij zo belangrijk zijn.

Heb je wel eens gebokst? Deze “stoot” kwam aan, recht op mijn kin en ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht! Ik moest echt even gaan zitten om niet om te donderen! Deze had ik niet aan zien komen kan ik nu rustig zeggen maar gisteren heb ik toch echt even moeten wachten om mijn lief en mijn trots te bellen. Eerst al het bloed weer terug in gezicht en met name mijn brein zodat ik weer “in control” kon zijn zonder hard te gaan janken.

Al jaren klaag ik, dat ik zo enorm moe ben maar probeer ik toch door te gaan. Toen ook mijn geest ging tegensputteren en aftakelingsverschijnselen begon te vertonen, ben ik in mei gaan raadplegen in het medisch circuit. Huilen van vermoeidheid is niet normaal, denk ik. Tot nu toe ben ik sinds de vakantie, gemiddeld drie maal per week naar een ziekenhuis getogen en voorlopig was alleen de astma opgeschroefd naar COPD gold 3. Progressie was in mijn beleving en ik weet dat die niet objectief is, niet echt aanwezig. Tot gisteren dus.

De afgelopen maanden zijn super heftig voor me geweest en er zijn verdrietige dingen de revue gepasseerd. Dingen die bij het leven horen maar bij mij, keihard binnenkomen en oude wonden open scheuren. Enorme emotionele buien van zowel verdriet als boosheid, overkomen me en ik vind dat vreselijk voor mijn omgeving. Je zoekt rust in oneigenlijke zaken en valse aannames, wetende dat je jezelf voor de gek houd en probeert te vluchten voor je eigen gedachten, angsten en ongemakken.

Wat nu? Tja, voorlopig zit ik in de wachtstand, waar ik gisteren al hoopte op uitsluitsel van het overleg in een cardiologie-team, waar mijn casus besproken zou worden. Tot nu toe, is er geen nieuws te melden en ik bezit mijn ziel in lijdzaamheid, zou mijn moeder gezegd hebben.

Voorlopig overheerst een stuk angst, boven opluchting, dat er dus mogelijk een oplossing is voor mijn fysieke ongemakken. De wetenschap, dat mijn lijf verkeert in een abominabele staat, is geen geruststellende gedachte. Anderzijds handhaaf ik mijn stelling, dat er niemand voor zijn/haar tijd gaat en hoop ik, dat het allemaal op de pootjes terecht komt.

 

Maandag 02-10-2023, 09.00 u.

A bright sunshiny day!

 

Tuurlijk, het is te lang geleden, dat ik actief wat (on)zinnigs aan het spreekwoordelijke papier heb toevertrouwd. Zonder in detail te willen treden, er was gewoon onvoldoende rust bij de “ouwe kapitein” en de concentratie stond gelijk aan die van een goudvis in een nieuwe vissenkom. Al maanden sta ik geen 100% “aan” maar wel 200% en dat gaat gewoon 24/7 door. Eerlijk gezegd, ben ik een beetje leeggelopen omdat uitrusten niet lukt als je steeds “aan staat”.

Inmiddels is er een traject longrevalidatie opgestart en dat betekend, dat ik 2x per week verwacht wordt in het ziekenhuis in Gorinchem. Alle andere onderzoekende visites beginnen nu in de eindefase te komen, gelukkig! De laatste 6 weken ben ik gemiddeld 3 dagen per week naar die “poel van jolijt” in Gorinchem getrokken maar vaker ook 4 en zelfs 5 keer per week.

Ik heb dan ook inmiddels aandelen in de parkeergarage bij het ziekenhuis maar die kosten alleen maar geld. Iets met resultaten uit het verleden, geven nog steeds de zekerheid, dat je geld verliest. Ziek zijn kost gelukkig al niets en dan komt het parkeergeld erbij. Er zijn momenten geweest, dat ik dacht, dat ik toch wel een eigen parkeerplaats bij elkaar verzameld had.

Het is prettig als je van je zelf weet dat er 1 manier is om een klein beetje rust in dat grote hoofd te krijgen en wat rust te creëren. Water en de boot zijn de sleutelwoorden. Net of iemand de stop uit het bad trekt waardoor het smerige waswater weg kan lopen. Er komt plots wat ruimte in mijn hoofd en het lukt zelfs om een beetje te ontspannen.

Na een mislukte poging vorige week, lukte het deze week wel om met mijn grote liefdes aan boord te stappen. De kleine en de grote kapitein, de kleinste kapitein alias mijn kleine tuttebel, Pascale en Carola. Allemaal aan boord terwijl de zon er een feestje van maakte. De sfeer in de jachthaven was gelaten vanwege het veel te vroege overlijden van onze havenmeester. Waar je anders uitbundige geluiden kunt horen, heerste er vandaag een serene, respectvolle rust rondom het clubhuis.

Nadat alle spulletjes aan boord waren gebracht waaronder de 2 kleine draakjes, heb ik het roer van meet af aan, aan mijn trots gelaten, hij weet exact wat hij doet, net als Pascale en ik kan er blind op vertrouwen.

Guus en Saar hadden ’s nachts bij oma en opa gelogeerd en het weekend werd met dit uitje een beetje vervolmaakt. Eigenlijk was ik zelfs verbaasd dat het begin oktober zo lekker was buiten op het water ondanks een stevig windje vanuit het westen. Een “beneden-windje” zou mijn opa gezegd hebben, dus dat deed ik ook maar in het kader van “Zoals de ouden zongen, piepen de jongen!”. Het piepjonge is er bij mij wel af maar gun mij die dichterlijke vrijheid maar even.

Het was heerlijk om over de Boven-Merwede, de Nieuwe Merwede te tuffen zonder haast. Een bakkie koffie, een vers broodje en een lekker koud biertje ging er in als uhhhh….koek! bij de Ottersluis zijn we de Hollandse Biesbosch ingedoken en omdat de wind daar wegviel door de beschutting van oevers, riet, bomen en struiken, werd het zelfs warm. De kleine kapitein heeft nog een poging gewaagd om tot zwemmen te komen maar dat lukte niet helemaal.

Mijn kleine tuttebel begon langzaam door haar kleine hoefjes te zakken van vermoeidheid. Haar Nijntje kwam tevoorschijn, haar vingers werden als troost in haar mond gestopt en er kwam een rode gloed op de wangen onder de spierwitte krullen. Ze had het helemaal gehad! Ook Guus begon langzaam op te branden en werd onrustig. Op die momenten wordt de overeenkomst tussen de kleine kapitein en de ouwe kapitein duidelijk. Zet Guus op het voordek met de wind langs zijn gezicht en je ziet bij hem iets veranderen, de therapeutische werking van het water doet haar intrede.

Net na vijven waren we weer terug in de vluchthaven in Gorinchem. Opruimen, inpakken van alle spulletjes en het afsluiten van de boot, duurt eigenlijk voor een aantal deelnemers aan de trip, te lang maar dat nemen we even voor lief. In de auto is met elkaar de dag afgesloten want samen eten, zat er niet meer in gezien het vermoeidheidslevel van zowel de kids als opa.

Op zondagavond komt dan ook weer het onvermijdelijke afscheid van mijn grote liefde en soms is dat prima maar in tijden, dat het allemaal wat lastiger gaat, is dat wel eens even slikken. Ik heb nog geprobeerd om wat tv te kijken maar ik kwam steeds vaker tot de ontdekking, dat ik flinke stukken had gemist en steeds terugspoelen werd vervelend. Ook ik ben letterlijk door mijn hoeven gezakt maar in de voorgaande 6 dagen was ik ruim 4 kilo lichaamsgewicht verspeeld, dus ik “stond” al niet erg stevig.

Het is mooi als je ondanks vermoeidheid en wat nare gebeurtenissen in je omgeving, dankbaar en met een grote glimlach op het gezicht, terug kan kijken op een heerlijk weekend. Met grote dank aan the love of my life en de (klein-) kids. Ik ben een gezegend mens, zullen we maar zeggen.