Woensdag 30-10-2024, 08.45 u.

Hijsen!

Een opa-oppasdag is meer dan naar Slot Loevestein gaan en…het is een zwaarwegende verantwoordelijkheid, als je de wensen van een kleine tuttebel, naar behoren in wil vullen.

Ik had eerder verteld, dat Saar de avond van te voor was opgehaald om mee te gaan naar de Pannenkoekenbakker c.q. -boot. Bordje leeg, buikje vol en vervolgens de vermoeidheid, die keihard toeslaat. Oma zorgde voor Saar, bij thuiskomst en stopte haar in, samen met een hele bende knuffels en Nijntje want dat hoort!

Volgens ons, sliep de kleine prinses nog voor ze haar kussen raakte en de vermoeidheid bleek op meer fronten toe te kunnen slaan. Nadat de liefde van mijn leven was vertrokken naar de “grote boze mensen stad” waar ze woont, sloeg Klaas Vaak keihard toe. Serieus werken om wakker te blijven, maar een menselijk lichaam is net een grote fabriek. Als er een paar “werknemers” staken, met vakantie zijn of een cursus volgen van de baas, raakt het systeem ontwricht. Dus ook bij deze opa, die steeds in slaap kukelde op de bank. Steeds de tv terugspoelen en opnieuw beginnen, bleek een soort mission impossible en op zeker moment heb ik de bank maar verwisseld voor het bed. Wat een rust.

Op het laatst bedacht ik mij, dat het misschien handig was om mijn kleine tuttebel nog even naar het toilet te laten gaan om een vroege, nachtelijke toiletgang te voorkomen. Ook dat is verantwoordelijkheid en eigen belang. Stel je voor midden in de nacht!

Rust! Nou ja, om 05.16 uur (volgens mijn wekker), ging het Nijntje-alarm af en Saar kwam met een ieniemieniestemmetje, melden dat Nijntje zoek was. Je start een serieuze zoektocht in een beperkte omgeving want dat k.tkonijn kan nooit ver weg zijn.  Nijntje was snel gevonden en nadat Saar haar afgezakte, wat ruime pyjamabroek had opgehesen, heb ik haar onder het “Black-ice tour” dekbed geparkeerd, waarna de rust in huize van Bennekum, terugkeerde. Althans voor Saar want de leider van de zoektocht naar Nijntje, deed geen oog meer dicht!

Om 6 uur heb ik de koffie maar aangezet en me nuttig gemaakt in afwachting van het ontwaken van de prinses op de erwt. Om kwart voor acht ging de kamerdeur voorzichtig open en de grootste glimlach van dat moment was voor mij.

Schoorvoetend meldde Saar dat ze wel klaar was met slapen en ze hees haar afgezakte pyjamabroek nog maar een keer op. Nadat alles in orde was gemaakt voor het ontbijt en Saar opnieuw, die dekselse broek omhoog had getrokken, zei ik haar, dat ze eigenlijk bretels nodig had. Grote ogen met een ondeugende lach, keken naar mij. De mond die eronder zit riep: “Wat is dat nou weer?”. Tja, anno 2024 zijn bretels niet meer de gangbare manier om je broek op te houden. Als je ze nodig hebt vanwege een grotere buikomvang, dan kontdikte, moet je echt zoeken om bretels op de kop te tikken, kan ik je vertellen.

Ik stond op en liep naar de kledingkast op de slaapkamer. Na wat graafwerk, vond ik een paar bretels in een hoekje. Brede brandweer-bretels met leren lussen maar ook nog een paar oude met klemmetjes, vermoedelijk afkomstig van mijn vader.

Volgens Saar was de pyjama nog een beetje te groot en zou hij vanzelf gaan passen als ze groeide. Mijn reactie veroorzaakte gevaarlijke blikken omdat ik vertelde, dat ze geen kont had waar de broek op kon blijven hangen. “Je bent gewoon een schriel krielkippie, je moet meer spek eten!” : zei ik haar. Dat was niet waar volgens Saar maar spekkies vond ze wel lekker! Einde discussie.

Nadat de bretels waren ingekort, heb ik ze vastgemaakt aan de afzakkende pyjamabroek van Saar en het “afzakleed” was geleden. Saar vond het wel een charmante oplossing en nog handig ook, maarrrrr was de volgende vraag: “Hoe moet dat als je naar de wc moet?”. Toen ik voordeed dat ze haar armen erdoor kon doen, zakte de broek vanzelf alweer naar beneden. Tijd voor ontbijt, leek mij zo.

Allemaal leuk opa, maar nu moeten we op gaan schieten want we moeten naar Slot Loevestein, dat was tenslotte afgesproken. Bretels waren gelukkig niet nodig, Saar droeg een broek met elastiek in de band!

Dinsdag 29-10-2024, 09.10 u.

Opa-oppasdag 2.0

Gisteren was het gelukkig weer eens zover of beter gezegd het begon zondagmiddag. Er zijn dingen die moet je echt goed doen en anders helemaal niet aan beginnen!

Het is weer vakantie, herfstvakantie om precies te zijn en dan is er crisisopvang nodig voor de jeugd, die niet naar school hoeft, maar wel een paps en mams hebben, die gewoon moeten werken. De schoorsteen moet wel roken tenslotte.

Aangezien opa Jan een bloedhekel heeft aan vroege verplichtingen, werd in overleg besloten, dat mijn kleine tuttebel al op zondagmiddag zou komen. Vroeg uit bed is geen probleem maar niet onmiddellijk verplichtingen, maar dat blijkt later nog wel.

Saar had al een poos geleden de wens geuit om naar Slot Loevestein te gaan want haar grote broer, onze kleine kapitein, was daar met school geweest en had thuis enthousiast verhaald over Hugo Grotius en zijn fameuze ontsnapping. Je snapt het natuurlijk al, Saar is net een echte vrouw en uiteraard bloednieuwsgierig, dus zij wilde ook. Opa werd uit zijn “winterslaap” gewekt en verzocht om als gids en activiteitenbegeleider, met de kleine spring in ’t veld naar Slot Boevenstein te gaan.

Ik had me al snel bedacht, dat het mogelijk niet slim was om na zo’n intensieve excursie, naar de pannenkoekenboot in Woudrichem te gaan. Het vermoeidheidsniveau zou zomaar erg hoog kunnen liggen en dan zijn zowel Saar als opa Jan, niet altijd gezellig. Daarnaast was op zondagmiddag de assistentie van oma Pascale verzekerd en dat was een welkome geste. Haar geduld, begrip en inzicht is vele malen groter, dan dat van opa. Eerlijk is eerlijk en ere wie ere toekomt!

Omdat de klok ’s nachts ook al een sprongetje in de tijd gemaakt had i.v.m. de wintertijd, kon Saar lekker op tijd naar bed met een prinsessenpannenkoek, jeetje wat een woord, in haar buikje. First part of the mission completed!

Waar ik niet op gerekend had, was het “Nijntje-alarm”. Om precies 05.16 uur, volgens de klok, kwam mijn lieve tuttebelleke melden, dat ze haar Nijntje kwijt was. Nijn kon nooit ver weg zijn want zij was de avond te voor, gelijk met Saar naar bed gegaan. Gelukkig was het vermiste knuffelkind van Saar, snel gevonden en werd Saar weer onder haar AC\DC-dekbed geparkeerd. Alhoewel Saar tot kwart voor acht door sliep, heeft opa om vijf voor zes uur, de moed maar opgegeven, dat hij nog in zou dutten. De koffie liep dus al vroeg door. Hoezo bijtijds uit bed?

Na de koffie werd de reis naar Poederoijen aangevangen en Saar had er zin in. Ik weet, dat ik kan lullen als Brugman maar gisteren had ik Brugvrouw achter in mijn Opeltje zitten. Bleek ik toch mijn gehoorapparaatjes vergeten! Nou moe…

Bij het binnenrijden van het Munnikenland, wilde onze kleine spons echt alles weten en alle informatie werd bijna letterlijk opgezogen tussen die kleine oortjes. De grote zilverreigers, de Konik-paarden, de Rode Geuzen, ze keek haar ogen uit en kwebbelde aan één stuk door.

Over de vestingbrug, de grote poort door was teveel voor Saar, ze viel gewoon even stil en veel verder als: “Die brug is wel glad hè?”, kwam ze niet. Uiteraard vertelde ik haar, dat de anti-slipstrips om die reden geplaatst waren. Ondanks het feit dat er wat spettertjes vielen, wilde Saar door naar het Brakel bastion om met het kanon en de geweren te schieten. Ze verschoot van kleur, toen het kanon met een drukknop geactiveerd werd en bulderde onder begeleiding van een stem uit het niets. Snel verder om de schrik te laten zakken en te zoeken naar kastanjes. Soms weet je wat er gaat komen en ben je voorbereid. De “kastanjetruc” ken ik al zo’n 25 jaar en de extra tas werd uit mijn rugzak getoverd om te vullen met de mooie, glimmend bruine kastanjes.

Toen kwam dan eindelijk het moment, dat het kleine vingertje over de voorburcht, in de richting van de kasteelbrug en -poort wees. “Gaan we nu binnen kijken?” : vroeg Saar. Eerlijk gezegd, zag ik enorm op tegen het lopen van de trappen maar gelukkig viel het me alles mee. Mijn kleine tuttebel was net een nestje jonge vlooien en na 2 minuten vond ik het verstandiger om niet te proberen, haar bij te houden.

Ieder raam klom ze in, de heen en weer bank-uitleg, toverde een grote grijns op haar gezichtje en het antieke wiegje was het einde. Toen ik aan een meisje, dat op een grote houten stoel zat, vertelde, dat ze eigenlijk op een “po-stoel” zat en dat er onder het kussen waar ze op zat, een klep gemaakt was zodat je kon piesen en poepen, rolde Saar van verbazing bijna om.

Redelijk abrupt, staakte Saar haar stuitersessie om te melden dat ze honger had. Yes! Eindelijk even zitten en bijkomen. Het broodje knakworst en mijn gehaktbal waren vrij snel verdwenen en toen wilde de jongedame kleuren en werken aan haar nieuw verworven kleurplaat. Mijn idee dat we dat beter thuis konden doen, landde niet c.q. werd bruut afgewezen en wat doe je dan als ouwe zemelaar? Juist, berusten in je lot!

Na de lunch wilde Saar toch terug naar de speeltoestellen en het Brakel bastion, waar ze nu zonder angst voor de kanonsknallen, alle scheepvaart uit de Waal schoot omdat ze geen tol hadden betaald. Tja, je kunt wel eens iets vertellen, wat echt blijft hangen, althans gisteren wel. De schietoefeningen met geweer onder leiding van een niet zichtbare dril-sergeant, werden met succes volbracht. De kreet: “Soldaat, we zijn geen kleiduiven aan het schieten!” werd later thuis, luidkeels herhaald.

Mijn rug en benen, gingen nu toch echt in staking en Saar begon te klagen over zere voeten. Tijd voor exercitie richting ons moderne ijzeren paard en de reis naar huis. Om niet in slaap te vallen heeft mijn kleine oogappel, hardop zitten zingen over haar belevenissen op Loevestein en een liedje over koeienvlaai. Ik was het even kwijt en reed gelukkig niet te hard, zodat het risico op “ontsporen” vrij klein was.

Het duurde niet zo lang nadat ik mijn kleine tuttebel had thuisgebracht, voor ze bij mams op schoot in slaap viel. Een technisch knock out, zullen we maar zeggen. Een poosje later bij mij thuis op de bank, ben ik blijkbaar geraakt door iets onbekends en ook opa, was lek. Welterusten, woensdag en donderdag een nieuwe ronde met de kleine kapitein, ik ga alvast naar bed om voor te slapen!

 

 

Vrijdag 04-10-2024, 15.45 u.

 

Voorlees-opa.

 

De afgelopen jaren, heb ik al heel wat titels zowel aangemeten als toebedeeld gekregen, maar deze had ik nog niet en eigenlijk ben ik er best wel trots op. In de gecombineerde groep 5/6, op school bij de kleine kapitein, mocht ik in het kader van de Kinderboekenweek 2024, voorlezen.

Er was mij de keus gegeven om uit een boek van school of uit een boek van mijzelf voor te lezen. Uiteraard koos ik voor het laatste en de keuze was snel gemaakt toen ik de vraag, eerder deze week, kreeg of ik bereid was om voor te lezen. Dik Trom moest het worden. Een stukje met een beetje spanning, zeker met wat humor en als het even kon, met wat moraal, ik blijf tenslotte een ouderwetse moraalridder.

Een hoofdstuk uit Dik Trom en zijn dorpsgenoten waarin de oude vrek Mulder, de appels en peren stelende jeugd, door de veldwachter Flipsen wil laten betrappen opdat ze een flink pak slaag met de gummiknuppel krijgen. Wie het boek kent, weet dat de oude vrek (tijdelijk) een aap had met de illustere naam Kees.

Om een lang verhaal kort te maken, de jongens gaan niet eens naar de boomgaard van Mulder maar de veldwachter ligt op de loer, Mulder is te ongeduldig en de aap zorgt voor de verrassing. Gevolg, Mulder krijgt een pak slaag met de gummiknuppel, Flipsen wordt gebeten, gekrabd en geslagen door de losgebroken Kees en Dik Trom en zijn maten horen het hele “beestenspul” schreeuwen, gillen en krijsen.

Moraal in dit korte stukje is natuurlijk, dat boontje om zijn loontje komt en dat je met praten meer resultaat kunt boeken, dan met de botte bijl-methode (alhoewel…?).

Het voorlezen duurde “iets” langer dan de bedoeling was maar het was bladstil in de klas en de meester maakte zowaar nog wat foto’s van de (voorlees-)held. Super leuk om te doen en ontzettend gaaf, dat de kids ademloos luisterden naar een hoofdstuk uit een boek, waarvan het 1^e deel al in 1891 uitgegeven werd.

Dat het boek zich afspeelde in een tijd, waarin men nog op klompen liep, auto’s een onbekend fenomeen waren en de wijkagent nog een veldwachter was, maakte voor de jonge generatie blijkbaar niets uit.

Hopelijk krijgt dit in de toekomst nog een vervolg want ik vond het gewoon enorm leuk om te doen. Er moet meer (voor)gelezen worden!