Woensdag 02-08-2023, 19.55 u.

Therapeutische weersomstandigheden!

Nee, nee, niets over het weer maar over de werking van het weer en hoe je daar een “positieve” draai aan kunt geven.

Tijdens het wekelijkse (nou ja…) shoppen, bedacht ik mij gisteren, dat ik zin had in een knakworst-dag met mijn kleine tuttebel en de kleine kapitein. Dus werden er witte puntjes en voldoende knakworsten in huis gehaald, nog voor ik overleg met het ouderlijke gezag had gehad. Gelukkig bleek het allemaal geen punt, het was toch geen weer om woeste plannen te maken en op stap te gaan.

Net voor de lunch werd de jeugd opgehaald en zowel de puntjes als de knakworst, verdwenen als sneeuw voor de zon. De kleine kapitein heeft de magische werking van laptop en spelcomputer op scherp gezet en hij doet niets liever dan gamen. Saar vindt het allemaal wel goed maar vindt het leuker om te worden vermaakt.

Na een solistische drumsessie, besloot Saar dat het tijd was voor gezamenlijk vertier. De spellenkast werd opengetrokken en ik ontkwam er niet aan. Van Yahtzee tot het Bumba-spel en “Plaag me niet” (een dure versie van Mens erger je niet), werd op therapeutische wijze aan deze jongere oudere onderwezen. De tijd vliegt op deze manier, echt waar!

Vervolgens bleek er een meer rustgevende bezigheid te moeten plaatsvinden maar ook hier was onveranderlijke en actieve medewerking van een bejaarde vereist. Ik moest dus ook maar mee kleuren en “nee” zeggen bleek geen optie.

Het geheel kreeg nog een extra accentje, toen ik even bij Guus ging kijken en ik plots twee armpjes om me heen voelde. Een “verdieping” lager (zo groot is Saar immers nog niet) zag ik een bos witte krullen waar zachtjes geluid uit kwam: “Opa, ik hou van jou!”. Ken je dat verhaal van een grote kerel, die plots moet slikken en water langs zijn wangen voelt lopen….? Dat dus!

De kleine kapitein vergat alle tijd achter zijn beeldscherm en toen hij te horen kreeg dat zijn computertijd om was, had hij het wel gezien. Hij wilde gewoon naar huis. Zijn zus wilde onder geen beding mee en wenste te blijven logeren. Aangezien opa dat in z’n uppie (nog) niet aan kan, kwam de middag tenslotte toch tot een eind aan de dinertafel bij paps en mams.

Thuis ben ik even achterover gezakt en bij het verorberen van een bord spaghetti, ben ik de middag nog maar eens aan het herkauwen geweest. Het was er weer eens één met een gouden randje en ik moest warempel nog een paar keer slikken!