Dinsdag 02-09-2025, 08.10 u.

Later als ik groot ben.

We hebben allemaal de kreet gehoord als kind en/of jongere. Later als je groot (en sterk) bent. De kreet wordt geabsorbeerd en ergens diep in de grijze massa, verstopt. Maar voor je volwassen bent, wordt de kreet te pas en te onpas, voor je voeten geslingerd. Overigens zonder nare bijbedoelingen over het algemeen.

In de afgelopen maanden is dit mensenleven gevuld met niet altijd te voorziene gebeurtenissen, die aangenaam waren maar ook heel onaangenaam konden zijn. Gisterenmorgen zat ik thuis wat te rommelen achter mijn laptop om mijn toespraak te verfijnen en op fouten te checken. Bij een uitvaart kun je maar één keer je hart uitstorten en dan mogen daar geen storende fouten c.q. onvolkomenheden in zitten. De stiekeme perfectionist (de etterbak) in mij, wil altijd veranderen en wijzigen, maar gelukkig doorzie ik hem steeds vaker en stuur ik hem terug in de hoek.

Tijdens mijn “werk” kwam de kreet plotseling op borrelen. “Later als je groot en sterk bent”. Dit weekend gebruikte ik deze kreet nog tegen de kleine kapitein tijdens ons familie-mannen-weekend. Schouderophalend en met een minachtend tssss, zal Guus gedacht hebben, wat moet ik daar nou weer mee? En hij heeft gelijk.

Een half uurtje later vroeg de jonge kapitein of ik iets voor hem wilde doen. Helaas bleek mijn postuur een serieuze hindernis en mijn gestel non-coöperatief. “Guus, wil je me even helpen, het lukt me niet?” : was mijn vraag. Zonder nadenken hielp hij om ons gezamenlijke probleem (want dat is het dan!) op te lossen. Op dat moment bedacht ik mij ook direct: “Vroeger, toen ik groot en sterk was…..!”. Een zure glimlach en 2 dagen verder, overzie ik de commentaren op mijn facebook-post m.b.t. ons weekend. Mijn voormalige chef vroeg of ik de echte schipper aan boord was geweest of dat ik tegenwoordig dingen ook los kon laten.

Nee Martin, loslaten niet maar ik heb van een goede vriend geleerd, dat anders vasthouden ook effectief kan zijn. Onder dat anders vasthouden valt ook het vragen om hulp. En dat begin ik een beetje te leren, maar eerlijk is eerlijk, het voelt nog steeds een beetje als verliezen want vroeger toen ik groot en sterk was…..

 

Maandag 01-09-2025, 09.40 u.

Kapiteinsweekend 2025.

Twee kapiteins op een schip is te veel, luidt een oud gezegde. Dit weekend waren er 3 kapiteins op één schip en buiten wat kleine correcties aan het adres van de kleine kapitein, was er geen vuiltje aan de lucht (maar wel wat regen). De 2^e editie van een traditie die 2 jaar terug vorm kreeg, ging los op geheel eigen familie-wijze.

De kleine kapitein had bepaald (in het vooroverleg met de jonge kapitein), dat de pannenkoekenboot van de Pannenkoekenbakker in Woudrichem, de 1^e tussenstop zou worden. Daar viel weinig tegenin te brengen, wij waren verder de baas, dachten we!

De havenmeester van de WSV Woudrichem zorgde voor een gastvrije ontvangst en had een mooi plaatsje voor ons. Die pannenkoekenbakker had voor de kleine kapitein nog een aardige verrassing omdat hij jarig was geweest. Resultaat: “Slingers, vuurwerk en een nieuwe sporttas”. Dit nog afgezien van de volwassen pannenkoek, die met gemak werd weggewerkt. Ook het toetje vormde geen enkel probleem. Wel werden de biertjes van de jonge en de oude kapitein geteld en becommentarieerd. Beide alcohol gebruikende  kapiteins waren gecharmeerd van de “blonde dochter van de burgemeester”, die met een grijns op het gezicht werd “genomen”.

Bij terugkomst aan boord vond de kleine kapitein, dat hij best naar bed kon met de oudere garde, maar onder het dreigement van kielhalen, werden de tanden al snel gepoetst en de kooi opgezocht. Rust!

Na wat nachtelijke oprispingen door de spekpannenkoeken met ui en kaas, werd om een uur of 7 reveille “geblazen” waar overigens een smerig luchtje aan zat. Een bak koffie (met gevulde koek) deed wonderen en vermoedelijk zijn ze in Woudrichem nog bezig met renovatie van het rioolnetwerk.

Met het gas op de plank het stuk tussen Woudrichem en het veer Werkendam overbrugt omdat het altijd een knap onrustig stuk is. Bij Werkendam de Biesbosch in en rustig tuffend gezocht naar dieren tussen het riet, in de lucht en in het water, die het vermelden waard zijn, maar we moesten knap geduld hebben. Via de Bergsche Maas werd de Amer-centrale van Geertruidenberg gepasseerd en toen we in de verte de contouren van de Moerdijk zagen, besloot de jonge kapitein, zijn verrassing voor vandaag nog steeds niet prijs te geven. De boodschap was duidelijk: “Als we er zijn, roep ik Hier is ‘t!” en zo geschiedde.

Bij het binnenvaren van Lage Zwaluwe, zag je bij de kleine kapitein een klein lampje gaan branden, hij was hier tenslotte al eens eerder geweest. Na een uitgebreide lunch bij Hier is ‘t, werd het tijd om huiswaarts te gaan keren maar dan moesten we nog wel door 4 sluizen. In zowel het Brabantse als Dordtse gedeelte van de Biesbosch, kon Guus nog lekker slepen met zijn werphengel, dus ook voor hem was het weekend nagenoeg compleet.

In het laatste stukje Biesbosch zagen we compleet onverwachts 2 visarenden en bij het uitvaren van de Helsluis warempel een ijsvogeltje. Eenmaal door de Helsluis lagen we binnen een paar minuten bij de Peulensluis onder de A-15 en dan zijn we nagenoeg thuis. De kleine kapitein kent zijn taken prima zodra er een sluis in beeld komt en hij neemt plaats op de punt van de boot, gewapend met een touw. De jonge kapitein aan het roer en de ouwe kapitein op de kont van het schip, eveneens met een touw in de handen. Tjonge, het zit er alweer op en de ouwe is knap versleten!

    

          

Hier is 't.