30-06-2025, 08.55 u.

Generaties vol eigenschappen.

Al eerder schreef ik verhalen over de hele oude kapitein, de ouwe kapitein, de kapitein, de jonge kapitein en de laatste generatie de kleine kapitein. Ook brulde ik al eerder: “It takes a man to make a man!” en volgens mij heb ik summier de genetische eigenschappen aangehaald.

In ieder geval heb ik dat genoemd toen de kleine kapitein besloot om ballen te gaan vangen op het voetbalveld. De hele oude kapitein, mijn naamgenoot en opa, heeft zelfs bij UNO gevoetbald maar op welke positie is mij niet verteld. Althans niet door hem zelf!

UNO bestaat al een eeuwigheid niet meer en zal zijn opgegaan in v.v.Hardinxveld en Peursum. De ouwe kapitein deed niet aan voetbal maar aan turnen, waterpolo en zwemwedstrijden, allemaal in clubverband. Ondergetekende voetbalde wel en riep vanaf het begin dat hij keeper zou worden. Zo ook de jonge kapitein, die inmiddels zo jong niet meer is en jawel, ook de kleine kapitein werd, zoals dat in het jargon genoemd wordt, vliegenvanger.

Mijn vader is in dit geval het sportieve buitenbeentje en dat blijkt op nog een vlak zo te zijn. Zo gaat de jonge kapitein al vanaf zijn 12^e jaar naar de TT in Assen. Eerst achterop en zodra het kon op zijn eigen motorfiets, die inmiddels is uitgegroeid tot een vette Harley, die blinkt als een spiegel. Inmiddels is de jonge kapitein 38 jaar, dus reken maar uit hoeveel edities hij live heeft meegemaakt. De kleine kapitein is zelfs in de luiers al op de Harley gezet om hem maar te besmetten met het virus, dat gekenmerkt wordt door brullende motoren, stinkende benzinedampen en een enorm gevoel van vrijheid.

De kleine kapitein roept de laatste jaren steeds vaker, dat hij mee wil rijden maar onze stelregel is vrij eenvoudig. Je moet met je voeten fatsoenlijk op de steps en/of treeplanken kunnen staan anders mag je niet mee. Een aantal weken geleden werd de kleine kapitein verrast met een motorpak op maat en wat later werd een goed passende helm uitgekozen. Trost als een aap met 7 gouden uhhh uitsteeksels, mocht hij achter op de Harley mee om de eerste serieuze kilometers te maken. Gelukt! Geïnfecteerd met het virus waar ook de hele oude, de jonge en DE kapitein mee besmet waren c.q. zijn.

Dat ook hier de ouwe kapitein ontbreekt heeft te maken met de noodlottige watersnood in 1953, waarbij zijn rug werd verwoest, bij het (veel te zware, voor een knaap van 17) bergingswerk.

Nou wil het toeval, dat in Nederland al sinds jaar en dag, in het laatste weekend van juni, de Tourist Trofee in Assen plaatsvindt (platweg de TT). De jonge kapitein had de kaart voor zijn 26^e of 27^e editie al geruime tijd binnen en bij toeval (tjonge,jonge 😉) bleef er nog een kaart over.

De kleine kapitein mocht derhalve met de jonge kapitein, achterop de Harley mee, voor zijn 1^e Dutch TT. Als ik de foto’s bekijk en het gezicht van de kleine kapitein, heeft hij de dag van zijn leven gehad en hij heeft wat geleerd voor later!

Het maken van herinneringen is nl goud waard en kun je nooit genoeg doen. Nu begrijpt Guus er misschien nog geen pepernoot van maar ik weet zeker, dat er een tijd komt waarin hij kan glimlachen om al die herinneringen en ze koestert, net als deze kapitein, zijn herinneringen koestert (en romantiseert).

 

Woensdag 18-06-2025, 11.55 u.

Muziek en meer.

Ontnuchtering kan best wel wreed zijn, zo heb ik inmiddels ervaren. Niet dat ik een kater weg moest poetsen maar gewoon de kale feiten van het leven onder ogen zien en daaruit, de toch wat wrange conclusies trekken.

Na behoorlijk wat pech met de boot kon ik afgelopen vrijdag, de boot naar haar ligplaats in Gorinchem brengen. Net op tijd om er op te overnachten tijdens het Totally Tribute festival, gehouden op het nabij gelegen festivalterrein. Met hulp van 2 goede vrienden werd de klus geklaard want in m’n uppie gaat het echt niet meer lukken.

In de dagen voor het vertrek moest de boot nog schoongemaakt en geladen worden met eten, kleding, slaapzak(k)en, en natuurlijk drank. Een behouden vaart zonder een koud biertje na afloop, is geen behouden vaart in mijn ogen. De temperaturen waren voor mijn doen al knap hoog om druk bezig te zijn, dat heeft mijn lijf allang laten weten, maar ik ontkwam er dit keer gewoon niet aan.

Onderweg naar Gorinchem, bij het bunkeren van de boot, viel ik nog vanaf een ponton terug in de boot en buiten een zwaar gehavende gsm en een gekraakt ego, viel de schade verder wel mee…..dacht ik. Inmiddels ben ik behoorlijk blauw geworden (niet van de drank!) en voel ik me ietwat gekneusd op delicate plaatsen.

In de avonduren bij het festival, voelde ik al wat wegtrekkers passeren met de tekstwolkjes “Hé knuppel, naar bed! Dit lijf is op.” Natuurlijk heb ik die wegtrekkers genegeerd want tenslotte komen we allemaal wel eens wat minder door een dag.

Helaas Robbie alias Tom Jones, ik hield het echt niet meer vol en ik lag al in de kooi toen de laatste tonen van I’m a sexbomb, wegstierven. Ik voelde me ook echt geen sexbom maar meer een gekneusde landloper.

De zaterdag was voor mij echt de topdag. Het lijf werkte mee, het weer was geweldig, de muziek onevenaarbaar, kortom een topdag. Tot de laatste muziektonen met allemaal gezellige mensen genoten. In de ochtenduren heeft een telefoondokter in het centrum van Gorinchem, mijn gsm-metje gereanimeerd en van een nieuw scherm voorzien waardoor ik mijn bloedsuikers weer gewoon kon meten, gemakkelijk kon betalen en ik kon aan de poort nu aantonen, dat ik echt een passe-partout had voor het gehele weekend. Bij de toegang werd ik al de “bootman” genoemd door een paar lieftallige dames, die het toegangsbeleid uitvoerden.

Op de slotdag was ik van plan om rustig naar huis te gaan fietsen. Op maandagmorgen stond de tandarts nl in de planning. Helaas ging ruim voor tijd, het kaarsje uit. Om 4 uur begon het verval en voor we 2 uur verder waren, moest ik toegeven, dat opgeven, de enige optie was. Een technische knock out om het beestje maar een naam te geven. Niks fietsen, maar slapen!

Nu, 3 dagen verder. Bont en blauw, helemaal naar de vaantjes en geconfronteerd met mijn eigen lijf, moet ik bekennen, dat 3 dagen festival misschien wel wat veel van het goede is. Een stuiterbal die niets wil missen, moet nu echt gaan bekennen, dat een andere manier van “festivallen” pure noodzaak is en ik heb besloten om maar eens naar het lichaam te gaan luisteren, amen!

O ja, tot over 2 ½ week bij het Hippiefestival aangepaste stijl!