Maandag 23-09-2019, 11.00 u.

Strak? Gas!

Vorige week zondag, werden we door de jonge kapitein uitgenodigd om samen met de kleine kapitein en een goede vriend, te gaan varen. Buiten een stevig windje, was het prima weer en zoonlief wilde nog een poging tot waterskiën, gaan wagen. Aangezien hij dan iemand nodig heeft met een vaarbewijs, werd de ouwe kapitein, snel aangesteld als nieuw bemanningslid voor de snelle schuit.


Varen op rivieren als de Beneden Merwede, blijft altijd bijzonder. Of je nou met grote snelheid en de wind in je haren over het water scheert, stuiterend over de hekgolven knalt en de waterdruppels in je gezicht voelt of gewoon rustig vaart, dat maakt niet uit. Net als op de motorfiets, voel je een bepaalde vrijheid, die lastig te omschrijven is.


Het gebied waar waterskiën is toegestaan, ligt een paar kilometer verder, in de Nieuwe Merwede, die grenst aan de Brabantse Biesbosch. De kleine kapitein had in de Peulensluis, dicht bij huis, al praatjes genoeg en zijn heldere stem, galmde met echo in de sluis, die onder de A-15 door gaat. Zo klein als hij is, vind hij het varen heerlijk en zijn fantasie gaat helemaal los. Het ene moment is hij een levensgevaarlijke piraat zonder mededogen en het volgende moment, heeft hij hulp nodig bij het kakken omdat het niet lukt om zijn broek fatsoenlijk omhoog te doen.


Als eerste was onze gast die geen bloedverwant is, aan de beurt maar die moest na behoorlijk wat pogingen constateren, dat de wind met bijbehorende golfslag en gestuiter, het voor hem onmogelijk maakte om voor langere tijd, goed op de ski’s te staan. Vervolgens was de jonge kapitein aan de beurt en mocht de ouwe, plaats nemen aan het roer. Even de bediening van het gashendel aanvoelen en wat handigheidjes onder de knie krijgen, om te besluiten dat het evenement kon beginnen.


Nou heb je bij het waterskiën, minimaal 3 personen nodig om van start te kunnen en mogen gaan. Er is een bestuurder nodig, er is een uitkijk nodig en uiteraard een skiër. De eerste is voor de bediening van het monster en het totale overzicht. De uitkijk zorgt voor het zicht op de skiër en de communicatie tussen alle betrokkenen en zo weet de bestuurder wat er achter hem gebeurd of zou moeten gebeuren. Na wat gewenning, had zowel de ouwe als de jonge kapitein, de slag te pakken en de kleine kapitein, hield alles nauwlettend in de gaten. Zo hoorde hij de “uitkijk” steeds roepen als de ski-lijn strak stond en het gas erop kon. De kreten “strak” en “gas”, klonken veelvuldig over de Nieuwe Merwede, die middag en de kleine kapitein, gaf ogen en oren, goed de kost.


Onvermijdelijk als er een “tiet van komen” is geweest, dat er ook een “tiet van goan” komt. Volgens Guus hadden we best nog even kunnen blijven want hij had het best naar zijn zin, bij oma op schoot. Maar het klokje van gehoorzaamheid dringt aan omdat er op tijd gegeten moet worden en bedtijd onverbiddelijk is als je de andere dag weer naar school moet.




Op de terugweg wilde de kleine kapitein, toch nog nagenieten van het watersporten. De ski’s en de ski-lijn lagen op de vloer van de boot en knipoogden naar onze kleine avonturier. Eerst stapten zijn kleine voetjes in de veel te grote bindingen en waande hij zichzelf al, serieus skiër. Balans is lastig als er grote schepen om je heen varen, die behoorlijke golven op je af sturen. Eerst hield Guus zich nog vast aan oma maar hij had al snel een alternatief toen hij de opgerolde lijn zag liggen.


Onze ski-gast deze middag, was de klos. De kleine kapitein pakte de stok in zijn handen en “beval” Leon, om het andere eind van de lijn vast te houden. Toen Guus getest had of hij aan de lijn kon gaan hangen, ging hij los. Hij liet zich naar achter hangen en als de lijn gespannen stond, brulde hij: “Strak!” dat had hij vanmiddag vaker gehoord en leek hem wel gepast. Vervolgens hing hij ietwat achterover, keek rond of we hem wel zagen en schreeuwde vervolgens: “Gas….!”. Kopiegedrag noemen we dit met een mooi woord maar volgens mij zijn we (bijna) allemaal groot geworden met kopiëren, dus daar is niets mis mee.


De overtuiging in zijn gezicht en de vastberadenheid bij zijn handelen, zorgden ervoor, dat mijn omvangrijke voorgevel, voorzichtig begon te schudden en mijn mondhoeken van oor tot oor trokken. Ik kan je verzekeren dat de afgelopen week, de kreten “strak” en “gas” niet alleen op het water hebben geklonken. Al was het alleen maar om opnieuw een grote grijns op mijn gezicht te toveren en nog even na te genieten van dat moment.

Vrijdag 20-09-2019, 09.30 u.

Als ik toch eens rijk was….

Ik borrel van binnen van enthousiasme, Guus heeft me gisteren weer eens een euforisch gevoel gegeven en ik geloof niet, dat ik dat gevoel, snel kwijt zal raken. Toen om kwart voor vier de telefoon rinkelde, was ik de hele dag al bezig met 5 december. Na twee dagen met 4 hypo’s waarbij de bloedsuikers, weer erg vervelend deden, was ik genoodzaakt om even een dag, mak aan te doen, ik zat er gewoonweg doorheen!


Maar goed, inpakken, surprises maken, enz., het is namelijk een goed gevoel, om ruim op tijd alles klaar te hebben als iedereen aan het stressen is, om nog cadeaus te vinden en in te pakken. Jammer, dat er nog geen inpakpapier te krijgen is terwijl de winkels, al weken vol liggen met strooigoed, chocolade Sint- en Pietenpoppen en andere vreterijen, die bij 5 december horen.


De mama van de kleine kapitein belde mij en hij wilde heel graag, een kroel en een kus met opa delen. Hij zat er behoorlijk doorheen na bijna 3 weken school, waar hij nog niet echt aan gewend is. Toen ik naar buiten ging, zag ik hem thuis uit de auto stappen en zijn ogen, zochten de straat af, naar mij. Zo snel als zijn kromme beentjes hem konden dragen, rende hij op me af waarbij hij niet vergat om goed uit te kijken bij dat ene zijstraatje, dat zijn pad kruiste. Even was ik bang dat hij van vermoeidheid zou vallen maar dat viel mee en in volle vaart, gooide hij zich, in mijn uitgestoken armen. Heel strak, sloeg hij zijn armen om mijn nek en gaf me een klapzoen. Je kent ze wel, die klapzoenen, die verraden dat je iemand hebt gemist of gewoon even nodig hebt. Ik werd warm van binnen en voelde iets “vreemds” in mijn keel. Zo oprecht, uit zo’n klein mensenhartje en het deed iets met mij, sodeju!


Natuurlijk moest ik mee naar binnen om iets te drinken en “Nee” zeggen, was echt geen optie. Heel dicht kroop hij tegen me aan en toen hij op schoot zat, toonde hij al zijn “oorlogswonden”. Schoolpleinen zijn tegenwoordig net slagvelden, zo blijkt. Tand door zijn onderlip, knie kapot en hier en daar een blauwe plek. De kleine kapitein moest zijn leed even delen met opa en zo geschiedde.


De kleine prinses werd ondertussen, in haar veilige “rol” geparkeerd naast Guus. Zij liet zich alle knuffels en liefkozingen van haar grote broer, welgevallen. Guus kust, Guus knuffelt, Guus trekt Saar, strak tegen zich aan en eigenlijk vindt ze het allemaal prima. Alleen als de knuffels te ruw werden, laat ze zich horen en weet onze kleine kapitein, dat een beetje minder heftig, meer gewaardeerd wordt.


Maar zijn ogen, staan dof van vermoeidheid en uit medeleven, zou je hem in bed leggen, om bij te tanken. Over school praat hij uit zichzelf niet zoveel, je moet met de juiste open vragen komen, als je wat meer over school wil horen. Onze kleine prinses is veel mededeelzamer en praat met haar hele lichaam. Armen en benen gaan in alle richtingen, op de momenten dat ze je luidkeels, deelgenoot maakt, van haar baby-geheimen.



Zo liggen, onverwacht, je grootste rijkdommen, naast je op de bank en delen affectie en liefde, openlijk met elkaar. Het zijn de momenten dat deze opa, de hogere machten zachtjes vraagt, om deze twee ieniemienie mensjes, gezond en gelukkig, oud te laten worden, zonder al te zware rugzak! Vervolgens laat ik de grote Manitou, ook nog even weten, hoe rijk ik me voel en hoe dankbaar ik ben!

Donderdag, 05-09-2019, 15.30 u.

Wax in, wax out…!

De eerste schoolweek zit er bijna op, voor de kleine kapitein en hij schijnt het prima naar zijn zin te hebben. Dat laatste zal mogelijk nog gaan veranderen als hij een klein beetje weg heeft, van zijn vader en/of opa. School was voor laatstgenoemden, een zinloos tijdverdrijf en helaas heb ik in beide gevallen, geen leerkracht meegemaakt, die zag wat het probleem was en hoe eenvoudig, de oplossing had kunnen zijn. Zelfs de wiskundedocent die mij ooit verwekte en op wie ik wel degelijk lijk, heeft nooit kunnen vinden wat the bottleneck was.


Maar goed, terug naar de kleine kapitein. Van kleine kapitein naar leerling op de basisschool, was nog een relatief kleine stap maar nu is Guus echt de grote Boze mensenwereld in gestapt. Samen met zijn ome Dennis, is hij nu de (denkbeeldige) wereld ingestapt van Mr. Myagi. Een nieuwe karate-kid is geboren en de naam is Guus, stoere Guus en dat is effe wat anders dan de kleine kapitein!


Toen ik de foto’s kreeg opgestuurd van Dennis, schoot ik toch even vol want plots realiseer je jezelf, dat hij geen baby meer is, geen knuffelkoter maar gewoon een mens, dat de ontdekkingsreis van dit leven, weer een nieuwe richting op laat gaan. De foto’s tonen het respect, de ernst maar ook het plezier en de pret, die onze kleine karate-kid, beleefd bij zijn eerste serieuze karate les. Potdorie, wat is hij stoer en wat kijkt hij stoer op de foto’s en er glijdt een glimlach over mijn gezicht. In gedachten hoor ik mijn moeder dingen herhalen, waarvan ik dacht dat het stereotype uitspraken waren, die zo heerlijk konden stigmatiseren.


Jammer, ouwe kapitein, sprak ik tot mijzelf, dit is het leven, niet meer en niet minder. We worden geboren en vervolgens worden we gepamperd, geknuffeld en aan de hand meegenomen om wegwijs te raken, op de weg die leidt tot het uiteindelijke andere uiteinde van het leven. De stem van moeders tettert in mijn oren “kleintjes worden groot” maar ook “Ha, jongen” of Ha, knul” ongeacht, hoe oud je was. Het warme “Ha, jongen” klonk luttele dagen voor haar vertrek “naar daar, waarvan ik niet weet, hoe het er uitziet” en liefdevoller was niet mogelijk geweest.


Je ziet, dat ik heel snel afgeleid ben en zijsporen bewandel. Terugdenkend aan voornoemde momenten, komt er vaak een weemoedig gevoel in mij op en dat gevoel associeer ik vaak met ervaringen, die ik in het “nu” opdoe. Gevolg is wel, dat ik eigenlijk niet meer weet, welke kant ik op wilde gaan, met dit verhaal. Daarom ga ik gewoon terug naar de kleine kapitein en in mijn verbeelding hoor ik, ome Dennis, aan hem roepen, “wax in, wax out”. Ik hoop dat de kleine kapitein niet vergeet, dat hij kapitein is maar anderzijds, is dat het gevolg van onze ontdekkingsreizen. Je gaat soms een kant op, die niemand verwacht had of niemand kon voorzien maar daarom zijn we mensen. We kunnen mopperen op de onbestendigheid van het weer maar geloof me, wij mensen zijn nog veel veranderlijker dan het weer.


Ik ben nu bezig om een lang beloofde piratenvlag aan een “vlaggenmast” te bevestigen, dus wie weet is hij één dezer dagen, opnieuw de kleine kapitein maar dan op een piratenschip!