Vrijdag 30-11-2018, 14.50 u.

Hij komt echt!

De goedheiligman is onderweg, zo wordt gefluisterd en ik probeer alle zeilen "bij te zetten" om zijn toorn te ontlopen. Ik heb nogal wat krasse uitspraken gedaan over zijn gevolg, hun titel, hun teint en alle commotie omtrent de status van deze krullenbollen (mag dat wel?).

Zo heb ik bij het bereiden van de maaltijd voor het verjaardagsfeest van de Sint, ervoor gezorgd dat alle, nou ja alle, maar in ieder geval de belangrijkste ingrediënten, heel devoot ingezegend zijn. Aangezien de Oosterse religies niet als religie worden bestempeld maar als levenswijze, heb ik gemeend dat mijn "zwaaiende Boeddha" een prima manier moest zijn, om vocht, gebrouwen door de monniken bij La Trappe, een heilige status te bezorgen.

De koe die ligt te sudderen in deze godennectar, moet dit toch kunnen zien als het ultieme einde. Hij had namelijk ook in het stinkwater van de Oostvaarderplassen kunnen liggen! Nee, La Trappe Quadruppel is dan toch wel het summum.

Overigens hoop ik dat mijn gasten morgen, er net zo over denken want een tussentijdse kwaliteitstoets zojuist, heeft uitgewezen dat de sudderende koe, bijzonder tevreden moet zijn als dat tenminste afgelezen mag en kan worden, aan de smaak.

Cadeautjes zijn belangrijk op die momenten maar goed eten en drinken helpt om de stemming te vervolmaken. Ik probeer dan ook aan alle eisen te voldoen om ieders hoofd en maag, in de juiste stemming te brengen en er een knalfeest van te maken. Tot morgen Sinterklaas!

Woensdag 28-11-2018, 18.10 u.

Hij komt!

Compleet uitgeteld zit ik aan de tafel, de piepers staan op, de spitskool pruttelt en de saucijzen garen zachtjes in de Croma, naast een uitje. Een groot deel van de dag ben ik bezig geweest met het inkopen van cadeautjes en ik ben versleten!

De kleine kapitein is nu ruim drie jaar oud en heeft de mooiste leeftijd bereikt, voor het mooiste kinderfeest dat Nederland rijk is. Hij kent de begrippen en weet dat er pakjes komen, pakjes voor hem, waarover hij roepen zal: “Precies die ik hebben wou!”. Zijn kinderlijke onschuld en blijdschap, maken me gelukkig. Mocht er iets bij zitten wat niet naar zijn zin is, zal hij dat namelijk ook gewoon eerlijk zeggen. Heerlijk eerlijk!

In 50 jaar tijd is er nogal wat veranderd want mijn eerste herinnering aan Sinterklaas was toch wel, dat de sky echt de limit niet was. Er was een hele duidelijke grens omdat het inkomen van mijn vader, geen idioot grote cadeaus toeliet. Niks mis mee want we hadden heerlijke Sinterklaasavondjes bij ons thuis.

In dat kader want de ware aard verloochent zich niet, heb ik de speelgoedgidsen allemaal aandachtig doorgespit, op zoek naar leuke dingen voor die kleine terrorist. Bij het doospitten van die gidsen, heb ik zo hier en daar een hoekje van een bladzijde omgevouwen als hulpmiddel bij het terugzoeken en het maken van definitieve keuzes. Zo had ik ook nog eens de mogelijkheid om een schifting te maken en aspirant-cadeaus, te schrappen. Eigenlijk was ik gewoon “kleine Jan” en maakte ik mijn eigen wensenlijstje voor de goedheiligman, in de hoop, dat de meeste verzoeken ingewilligd, zouden kunnen worden.

Vanmorgen tijdens het ontbijt, besloot ik de lijst een definitieve status te geven maar ik moet eerlijk bekennen, dat ik alleen de waterverf heb moeten schrappen omdat die gewoon op was, in mijn speelgoedwinkel. Opa koopt namelijk lokaal omdat die ondernemingen de intocht mogelijk maken en bv Bol.com, daar geen budget voor vrijmaakt. Maar die waterverf was ook het enige van de lijst, dat niet aan mijn “boodschappenmandje” is toegevoegd, dus ik vond het best wel meevallen. Maar goed, dat Opa een stationwagen heeft anders had ik 2 of 3 keer moeten rijden om alles thuis te krijgen. Aangezien er ook een paar grote kinderen bij zijn, heb ik een paar kratten bier ingeslagen omdat de teleurstelling zo immens kan zijn als er iets ontbreekt of onvoldoende aanwezig blijkt te zijn. Waarvan akte.

Ik weet nu al, dat ik hopeloos ga stressen omdat ik denk, dat ik tijd tekort kom maar de praktijk zal uitwijzen, dat het best meevalt. Slotsom is vermoedelijk, dat ik a.s. zaterdagavond in bed neerstort met een grijns van oor tot oor, waar mogelijk de kreten van de kleine kapitein nog in “na zullen tetteren”. Ja, ik kom echt in donkere nachten met mijn paardje over ’t dak. Hopelijk stormt het zaterdag niet…..

Onze polders.

Dinsdag 15-03-2016, 11.35 uur.

De afgelopen dagen heb ik, bij het uitlaten van Boaz ervoor gekozen om niet een rondje door de wijk te doen maar lekker de polder in te gaan. Rennen, ruiken aan elke boom of struik, achter de eenden aanjagen, zonder enige kans van slagen maar hij vindt het geweldig.

De oostenwind maakt het de gehele week al koud, in die vlakke polders maar het heeft ook wel wat. Zeker in deze tijd van het jaar bruist het van leven. Vanwege mijn niet al te beste gestel, slenter ik hooguit drie kwartier over de Giessendamse Tiendweg en snuif het ijskoude voorjaar op. Jammer genoeg vandaag geen zonnetje om de boel een klein beetje op te warmen en een voorjaarsteint te geven.

Moedertje Natuur doet haar stinkende best om mij te doordringen van het feit, dat het voorjaar echt begonnen is. De stelletjes kieviten buitelen al roepend naar elkaar door het luchtruim en hebben er zin in. Wat verderop lopen twee grote zilverreigers op een afstand van ruim 100 meter van elkaar en doen net of ze elkaar niet kennen terwijl ze aan het vissen zijn. Een blauwe reiger vliegt opgeschrikt door Boaz, op uit de slootkant en schreeuwt verontwaardigd naar de boosdoener, die kwispelend staat te kijken en te luisteren naar het verbale geweld.

Overal paraderen kraaien, kauwen en eksters want die weten, dat er in deze tijd een extraatje te verkrijgen is. Ik zelf ga voor een gebakken ei met spek en kaas maar de bovengenoemde bandieten, eten de eieren van ganzen, eenden en andere fladderaars, het liefst rauw. De afgelopen dagen, vond ik al een lege schaal van het ei van een nijlgans. Het eigeel was opgevreten en een restje eiwit lag nog op het pad naast de schaal, waar een flink gat in was gepikt. Een scherpe snavel had blijkbaar, zonder al te veel moeite, het ei open weten te peuteren.

Ook vandaag bleek, dat de nijlganzen iets te verdedigen hadden want ze bleven heel lang zitten en mopperden flink tegen hond en baas. Overigens is deze ganzensoort een exoot en hoort hij hier helemaal niet thuis. Ze hebben het nest goed verstopt want mijn zoektocht in de knotwilgen was vergeefs. Zelfs eenden- of duivennesten heb ik niet kunnen vinden. Misschien worden die beesten wel slimmer en verstoppen ze hun aankomend kroost wat beter, mogelijk wat dieper in de holtes, van de wilgen langs de slootkant.

Wat ik tot nog toe mis tijdens mijn “strooptochten” door de polder, zijn de grote roofvogels. De buizerd heb ik nog niet gezien ondanks het feit dat er juist nu, volop voedsel voor hem te vinden is. Binnenkort moet ik maar eens naar het uiteinde van Wijngaarden want daar zat vorig jaar een nest, wat jongen groot gebracht heeft. Maar in andere jaren was de ineengedoken gestalte van de buizerd, ergens in een boom met voldoende uitzicht over de polder, een gebruikelijk beeld echter dit jaar blijft dat beeld duidelijk achter, ten opzichte van voorgaande jaren.

Ook de wandelende, melk producerende biefstukken, mis ik op dit moment in de polders maar daar maak ik me geen zorgen over want die zijn er in voldoende mate elders te vinden.

Nee, geen vegetarische, veganistische of anti-jachtideeën bij deze jongen. We leven in een overbevolkt land en mens en natuur gaan niet meer uit zichzelf hand in hand. En die tournedos vind ik gewoon veel te lekker!

Dinsdag 13-11-2018, 07.25 u.

Opnieuw een jaar verstreken.

Opnieuw is er een jaar verstreken en dat pijnlijke gevoel, komt ieder jaar weer terug. Het is er vrijwel altijd, maar op dagen als deze, is dat gevoel erg prominent aanwezig. Loslaten? Ja, natuurlijk maar leg even uit, hoe dat werkt? Anders vasthouden? Klinkt beter maar zelfs na al die jaren, heb ik blijkbaar de juiste manier, nog niet onder de knie. Emotie, sentiment, blijven hangen in de tijd, sterk zijn en schouders eronder? Allemaal kreten die ik ken maar echt in de hand, lijk ik het nog steeds niet te hebben. Niets menselijks lijkt mij vreemd.

Dit is één van de datums, die werkelijk in mijn geheugen gebeiteld zijn en er vermoedelijk nooit uit gaan “slijten”. Je kunt je afvragen of het “slecht” is, als je niet kunt vergeten maar wat aangeboren lijkt, is vaak onuitwisbaar. Net als een rijke fantasie, want ook dat is een karaktereigenschap, die behoorlijk in de weg kan zitten. Als je gelukkig bent en weinig te klagen hebt, lijkt het zo ondankbaar, dat je gedachten je (ongevraagd) meenemen, naar “hoe het had kunnen zijn”.

De meningen over het omgaan met het verleden, zijn net zo verschillend als er mensen zijn, die een mening geven. Ik probeer het op mijn manier, zonder anderen pijn te doen maar weet, dat ik daar niet altijd in slaag. Sorry!

Gelukkig kan ik zeggen dat ik leef, want dat was jou niet gegeven. Vandaag is je geboortedag en je zou 55 jaar geworden zijn maar je hebt nog al wat gemist in de achterliggende jaren. Zelfs ik, hoor de melancholie, in wat ik zeg c.q. schrijf maar ben niet in staat, het weg te poetsen, tot nuchtere, heldere uitspraken. Och, vergeef het mij maar want als je eenmaal een plek in mijn hart hebt, houd ik je voor eeuwig, krampachtig vast en dat geldt voor heel veel mensen. Dat noemen ze “houden van”.