Donderdag 11-07-2024, 09.35 u.

Lieve Saar.

Lieve Saar, 5 jaar geleden was je nog bezig met onderweg te zijn naar deze “grote-boze-mensenwereld”. De wereld die mooier werd toen jij kwam. Toen je grote broer, de kleine kapitein, kwam, werd de wereld mooier en toen jij kwam, kleurde je de wereld in en dat doe je nog steeds!

Je bent hongerig naar kennis, zo leergierig als je klein bent en een kleine spons, die alle nieuwe kennis opslurpt. Ogen die vuur kunnen schieten en weg kunnen dromen, spierwitte krullen, die nijdig op en neer kunnen dansen en je “staat altijd aan”. Waar je ook gaat of waar je ook bent, je bent niet alleen mijn kleine tuttebel maar ook voor altijd mijn kleine prinses. Zelfs als ik er op een dag niet meer ben, zal dat zo blijven.

Op de dag dat je kwam, was ik een van de eersten, die wist dat je druk bezig was om je, uit je inmiddels te klein geworden behuizing te wurmen. De kleine kapitein kwam naar opa en opa ging met Guus naar de winkel, waar de kleine kapitein, gul zijn kusjes deelde met de andere oma, die bij die winkel, de kassa beheerde. Ook deze oma wist nog van niets en ik moest mijn stinkende best doen om niets te verklappen. Sterker nog, ik moest zelfs jokken en dat….is niet echt mijn ding. Maar voor de goede zaak, heb ik geluisterd en gedaan wat de situatie van me vroeg.

Terug naar vandaag, waar ik mijmer over de 1^e 10 minuten dat ik je vasthield, kort nadat je geboren was, en dromend over wat gaat komen. Hoe zie je er over 10 jaar uit en wat doe je allemaal tegen die tijd? Welke muziek zal “jouw ding” zijn, welke sport doe je, waar ga je naar school en is er mogelijk al een vriendje, dat door de ballotagecommissie is gekomen? Allemaal koffiedik kijken want op dit moment, kom je af en toe nog tegen me aanzitten als je moe bent en krijg ik een dikke knuffel van je, als je pet goed staat.

Lieve Saar, opa hoopt, dat je gezond, lang gelukkig wordt als opa’s kleine prinses. Fijne verjaardag!

 

Donderdag 04-07-2024, 09.15 u.

Opnieuw een afgewezen aanzoek.

Waar ik al een aantal malen heb gerefereerd aan het afgewezen aanzoek van ondergetekende, lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Blijkbaar is er altijd wel een plausibele verklaring c.q. reden, binnen onze familie, om een serieus aanzoek af te wijzen.

In mijn geval, ooit lang geleden, was ik volgens de dame in kwestie, niet voldoende nuchter en ik moet toegeven, helemaal helder? Nee, dat was ik zeker niet.

In het geval dat zich gisteren afspeelde, had de drank geen enkele rol. Deze keer waren te nauwe familiebanden een beletsel om positief op het aanzoek te kunnen reageren. Hoe leg je zoiets uit, aan een aanstaand bruidje (in haar ogen) van bijna 5 jaar? En als het dan ook nog eens een jongedame betreft met een uitgesproken mening, kun je lullen als Brugman maar loop je hopeloos vast.

Mijn kleine tuttebel, is net een spons, ze wil alles weten, alles leren en vooral alles naar haar hand zetten, een echte vrouw dus! Omdat er onder haar klasgenootjes geen geschikte en/of gewillige kandidaten werden gevonden, had ze besloten om het over een andere boeg te gooien. Ze wilde met haar grote broer trouwen en deze reageerde in ieder geval, niet direct afwijzend. Echter toen mams vertelde dat niet mocht c.q. kon, trouwen met de kleine kapitein, werd ze furieus want dat was natuurlijk niet eerlijk en gelijk heeft ze. Maar ga dit als ouder maar eens uitleggen, want die kleine meid wil van de hoed en de rand weten en staat al in de “weerstand”. Het is namelijk haar grote broer en ze houd erg veel van hem, dus mag ze met hem trouwen.

Onderweg in de auto, naar het restaurant waar opa en ook papa naar toe zouden komen, begon Saar te zoeken naar argumenten. “Mama, ben jij ook getrouwd?”:vroeg ze aan de chauffeur. Bij het bevestigende antwoord, wilde Saar acuut weten met wie. Toen ook die vraag beantwoord was, behoefde ze niet lang na te denken, “En gaan jullie ook scheiden?”: klonk het vanuit het kinderzitje op de achterbank. Nou, dat waren paps en mams echt niet van plan maar je weet nooit wat de toekomst brengt, zei de mama van mijn kleine tuttebel. Stilte!

Overigens geloof ik niet, dat ik zelf als 4-jarige de term scheiden, al eens in mijn gedachten had gehad of zelfs maar wist wat dat betekende. Maar dat terzijde.

De toegangstrappen bij het restaurant werden beklommen door een jongedame met dansende witte lange krullen en een gezicht dat op onweer stond. “Opaaaaaah?” klonk het op een toon, die bij mij voor waakzaamheid zorgde. “Zeg het eens lieffie”: antwoordde ik met zoetgevooisd stemgeluid. Er volgde nog een poging om mij voor het karretje c.q. huwelijksbootje te spannen maar ook ik kon haar niet echt gelukkig maken. De kleine kapitein, die toch aardig onderwerp van gesprek was of was hij slachtoffer? Bleef stoïcijns onder alle emotie, die betrekking had op hem.

Eenmaal aan tafel, kwam er een boek met groep 2 en 3 stof op tafel en wilde mevrouw aan de slag met, in mijn ogen best lastig, schoolwerk. Ik had even nagedacht toen ik Saar vertelde, dat er best een oplossing was voor haar probleem. Haar gezichtje plooide zich in een glimlach en ze was één en al oor. Mooi, ik had haar aandacht. Ik vertelde haar dat ik heel veel van oma Pascale hou, maar ook, dat ik niet met oma Pascale getrouwd was en dat we toch erg veel om elkaar geven en van elkaar houden.

Een loden last leek van mijn kleine tuttebel haar schouders af te vallen, ze keek nog even rond en zakte weg in haar eigen kleine wereldje met schoolopdrachten. Uit de doos met stiften werd de gewenste kleur gepakt en de boodschap, dat ze echt niet zo hard op de stiften hoefde te duwen, verdween in het niets. Net als de punt van de stift. Voorlopig is het probleem dus tot rust gekomen maar ik ben blij, dat ik over een jaar of 15 (of zoiets), hier niets verstandigs over hoef te zeggen.

Lieve Saar en lieve Guus, samen met papa en mama, bedankt voor een gezellige of mag ik zeggen vermakelijke avond.

Van een wijze vrouw, hoorde ik ooit de uitspraak: “Als het geluk naar je lacht, vergeet dan niet terug te lachen!” Gisteravond heb ik terug gelachen, Bertha! Goed he?