Donderdag 24-05-2018, 11.50 u.

Herinneringen zijn zwaar.

De afgelopen twee maanden, ben ik heel veel (eigenlijk te veel) bezig geweest met het leegmaken van de flat, waar mijn ouders hebben gewoond. Ik kan melden dat dit geen eenvoudige klus is als je een geheugen hebt als een zgn. ijzeren pot. Hiermee bedoel ik te zeggen, dat mijn geheugen openspringt op het moment dat een zeker voorwerp, bv een afbeelding, een boek of krantenknipsel maar ook eenvoudiger zaken als een klein, gebakken klei-potje, tevoorschijn komt. Als een “pop-up” knalt de herinnering binnen in mijn grijze massa en onmiddellijk weet ik waar het was, wie er bij waren of over welke gelegenheid het ging. De opslag van al die feiten en gegevens maakt het extra lastig want als je dergelijke dingen weg gooit, gooi je, je eigen geschiedenis op een hoop, de vuilnishoop!

Er komen voorwerpen uit het niets, die het beeld van mijn ouders completer maken. Voorwerpen die aanvullend zijn in mijn beeld van m’n beide ouders. Zo schrijf ik niet “lekker” omdat ik mijzelf dat zo geleerd heb maar ik heb van zowel mijn vader als mijn moeder, het vermogen mee gekregen om smeuïg te schrijven en zwaarmoedig of ludiek te dichten. Ik was er door verrast maar voelde me ook bijna schuldig, dit hoor je toch te weten van je ouders! Hele dierbare voorwerpen heb ik (terug) gevonden, die stukken uit mijn leven terug hebben gebracht. Ervaringen weer tot leven hebben gewekt waar ik ze allang (blijkbaar) begraven had, na een onopgemerkt heengaan.

Omdat er zoveel is, wat ik echt niet weg kan doen, heb ik moeten besluiten om in mijn eigen huis rigoureus opruiming te houden en inmiddels ben ik voor de heren bij het Afval Breng Station, een goede bekende geworden. Het geeft lucht omdat bewaarde zaken ook voor een soort beklemming kunnen zorgen en het houden om te houden, zorgt voor die beklemming. Opruimen geeft dan lucht, waar eerst nog even buikpijn was vanwege het afscheid.

Na ruim twee maanden begin ik nu te voelen, dat het klaar moet zijn. Hoe moeilijk het ook is om emotioneel waardevolle spullen achter te laten, op de locatie waar ze meer dan 30 jaar “thuis” hoorden. Het is goed geweest en tijd voor rust.

Die rust is betrekkelijk want inmiddels staat er heel veel bij mij thuis. Uitzoeken, koesteren, snotteren maar vooral opruimen en weg doen, na een laatste koestering of glimlach over een voorwerp, gemaakt ter ere van Moederdag! Ik ben ook arrogant genoeg om te denken dat Ma het zo goed vindt en in gedachten een aai over de bol van dat kleine jochie geeft, dat zijn best heeft gedaan. Pa is er nog, maar eigenlijk ook weer niet, levend in zijn eigen wereldje, waar herinneringen zeer beperkt zijn en niet meer verteld kunnen worden. Langzaam begint het donker te worden maar ze hebben mij geleerd om niet bang te zijn in het donker, dus ga ik op de tast verder met alle opgedane kennis als basis…..

Woensdag 09-05-2018, 14.10 u.

En dat is v…..van Guus!

Als je een echte Opa bent en je hebt trek in pannenkoeken, kun je twee dingen doen. Je maakt er een paar en eet ze in alle stilte alleen op, wat de smaak overigens niet altijd ten goede komt. Of je nodigt het liefste wat je “bezit” uit en vraagt of ze mee willen genieten. Dit werkt ook nog eens smaakverhogend net als Ve-tsin, dat het oosterse eten een sterkere smaak kan geven. Ve-tsin doet in mijn lijf echter nare dingen en van pannenkoeken, kan ik alleen maar te veel eten waardoor ik amper kan bewegen. Een eenvoudige toiletgang kan dit probleem echter al aardig verhelpen!

Gisterenmiddag had ik dus zo’n “geen zin om alleen pannenkoeken te eten-middag” en tegen half zes liep mijn eigen mini-kletsmajoor binnen met zijn paps en mams. Gezellig! Er was in de voorbereiding al een aardige stapel gebakken in de smaken naturel, met spek en natuurlijk met spek en kaas. De eerste opmerking was dan ook, in plaats van “Hoi Opa”, “Ik kom bij jou pannenkoeken eten!”. Geen speld tussen te krijgen overigens.

Overigens is het zaak om serieus rekening te houden met Guus als hij deze lekkernijen komt eten want ook gisteren gingen er bijna 4 pannenkoeken in dat kleine lijfje en hij hoeft daar geen enkele moeite voor te doen. Dat de stroop in zijn haren zit en de suiker in zijn oren, geeft ruimte voor de Nutella op zijn neus, dus hij weet ook nog wat hij lekker vindt. En daarom smaken die verrekte pannenkoeken ook veel beter als je niet alleen, zwijgend, die dingen naar binnen gaat zitten schuiven. Goede bekomst!

Toen ik Guus net voor het eten, bij me riep om hem wat zakgeld te geven, liet ik hem zoveel mogelijk meetellen. Niet in euro’s maar in het aantal muntstukken, het moet allemaal pedagogisch verantwoord blijven natuurlijk. Dus, dit is…één, goed zo Guus. En nog één erbij is….één, jammer Guus, dat is twee! En nog één is dr….drie! Goed zo kleine vriend, en nog één is …..vijf. Nee Guus, dat is vier. En dan tot slot nog één is v…..van Guus! Whahaha, veeg mij maar op. Niet het antwoord dat ik in mijn hoofd had maar absoluut correct en zonder na te denken, de “v” is niet alleen van “vijf” maar ook “van Guus”. Jan senior zou gedaverd hebben van de lach en met tranen over zijn gezicht, in zijn stoel zijn gevallen. Heerlijk, mijn kleine vriend, hij was weer in vorm.

Volgende keer weer pannenkoeken met zakgeld Guus!

(de foto's zijn overigens van een eerder "pannenkoekenmoment)