Dinsdag 07-04-2026, 12.40 u.

 

Heerlijke kleine tuttebel.

 

Afgelopen vrijdag was het vrijmibo oftewel vrijdag middag borrel voor hen die het niet begrijpen, in mijn (bijna) 2^e thuis Olt Ghiessen in Giessen Oudekerk. Aangezien de jonge kapitein een 2 jaar durende cursus succesvol had afgerond en hij de dag erna 13 jaar getrouwd zou zijn met zijn lief, besloot ik te trakteren. Die borrel gaat nl gepaard met een prima menukaart waarvan de gerechten heel goed te hachelen zijn.

Bij binnenkomst vroeg ik de (bekende) aanwezigen, wat ze vonden van mijn nieuwe vriendin en uiteraard was hoon mijn deel. Saar hield wijselijk haar mond en bestelde een appelsap. Omdat de 5 in de klok zat heb ik maar een frisse, goudgele versnapering genomen om vervolgens te zwijgen. Soms moet je je verlies nemen als een man (en hij nam een ferme slok!).

De kleine prinses aka mijn kleine tuttebel, had een heerlijke saté besteld en zat lekker mee te snavelen. De vermoeidheid speelde haar al behoorlijk parten gezien de doffe lichtjes in haar ogen, die af en toe oplichtten i.p.v. doorlopend. Haar buikje was behoorlijk kleiner als de inhoud van haar bord en op zeker moment ging het moeite kosten.

Dit was ingecalculeerd en zowel de jonge als de ouwe kapitein, zijn altijd bereid om te assisteren bij het leegruimen van een bord met kostbare inhoud. De kleine meid noemt ons al kliko’s en dat zegt genoeg.

Van de 3 stokjes saté, was er 1 inmiddels op en de 2^e begon moeite te kosten voor Saar. Het lege stokje lag naast een onaangeroerd stokje op haar bord en de jonge kapitein besloot zijn hulp aan te bieden.

“Saar?”:zei hij, geef mij dat andere stokje maar, wijzend op haar bord. Zonder zich een moment te bedenken, pakte mijn kleine tuttebel het leeg gegeten stokje en reikte dat over de tafel aan haar paps. Heel even was het stil maar toen ik haar aankeek zag ik die eerder genoemde lichtjes, fel branden, met een blik van “Got ya!”.

Ik was die avond al eerder van de bank gerold maar toen konden ze mij eronder vandaan vegen. De triomf in Saar haar ogen en de verbaasde (heel even) blikken van Marnix maakte dit tot een onbetaalbaar moment. De triomfantelijke blikken bleven nog even, omdat het even duurde voor onze lachsalvo’s ophielden.

Toen ik de andere morgen opstond, had ik nog een smile op mijn gezicht, die er al ruim 12 uur op zat en aan mijn pijnlijke buik kon ik voelen, dat ik het niet gedroomd had. Heerlijk! What’s next?

 

Vrijdag 03-04-2026, 11.45 u.

Oppasopa.

Gisteravond heb ik weer eens een poosje op mijn nageslacht gepast. Omdat de jonge kapitein, de (succesvolle) afsluiting had van een cursus en mams aan haar sportieve verplichtingen wilde voldoen, ben ik achter de coulissen vandaan gekomen om een geliefde opa-plicht te voldoen. Het was alweer te lang geleden!

De kleinste maar meest felle prinses was al in droomland en kon haar nageltjes dus niet meer uitslaan. Anderzijds is het een verademing als die dansende blonde lokken en heldere kijkers naar je toe komen “hupsen” en zich in je armen werpen. Stressreductie noemen ze dat!

De kleine kapitein was bij mijn binnenkomst de Playstation nog aan het mishandelen, maar voor zijn moeder vertrok moest het apparaat worden uitgeschakeld. Aangezien moeders wil, wet is, luisterde de kleine kapitein gedwee en knipte het toestel uit om op de bank neer te ploffen en zijn tablet te pakken. “Ho vriend!”: zei ik en hij keek me verbaasd aan. Ik heb hem uitgelegd dat het slimmer is om het laatste (half) uur voor je naar bed gaat, geen intensieve schermbeleving, te hebben, omdat het je nachtrust ten goede komt. Dat werd warempel geaccepteerd. Niet meer dan dat, maar vervolgens ontstaat er een gesprek over van alles en nog wat. Geen beeldschermapotheose maar gewoon een babbel over school, voetbal en uiteraard over eten want daar houden we van.

Welterusten Guus, bedankt voor de gezelligheid!

 

Vrijdag 13-03-2026, 11.20 u.

 

Hoezo vrijdag de 13^e?

 

Vrijdag de 13^e was nog maar net begonnen toen het compleet mis ging (vermoed ik). De fabel over zwarte katten, onder een trap doorlopen en (natuurlijk) vrijdag de 13^e, zijn aan mij niet besteed. Alhoewel…..?

Het zal rond half 3 geweest zijn, toen het besef terug kwam, liggend op de droogloopmat achter de voordeur. Die mat had ik wel nodig want ik was zeiknat van het zweet. Buiten een beperkt beetje grijze massa, functioneerde er niets. In je kop weet je dat er wat moet gebeuren maar fysiek ben je niet in staat om op dat signaal te reageren, kut!!!

Zeiknat, blauw van de kou, armen en kop kapot, dus hier en door nogal wat bloedsporen, moet je geduld hebben tot je lichaam enigszins coöperatief wordt. Na 1½ rol dextro steeg het benul een klein beetje. Huilend van ellende maar te trots om hulplijnen te bellen, ben ik terug gekropen in bed echter ook mijn kussen bleek knap nat gezweten evenals mijn dekbed. Klappertandend van de kou in slaap gevallen en toen ik net voor 7 uur wakker werd, was het me duidelijk, dat ik niet zonder “hulplijntje” kon.

De jonge kapitein is direct van zijn werk gekomen en maakte een inventarisatie. Conclusie na overleg met de doktersassistente was vrij simpel, komen! Zowel een polsbreuk als een hersenschudding leken serieuze opties evenals niet zichtbare bloedingen in mijn goddelijke torso.

Na een bammetje pindakaas en een bakkie thee, ongewassen richting huisarts, die ons geruststelde maar duidelijk voorzichtig was. Natuurlijk kreeg ik op mijn kop want ik had 112 moeten bellen. Mijn toestand had dat echter niet op het vizier en de capaciteiten om te bellen waren even met vakantie (en niet naar zonnige oorden). Toen mijn besef er weer was, had ik volgens de beste man alsnog moeten bellen en hij bedankte Marnix dat hij mee was gekomen en voor me had gezorgd.

Vanaf het moment dat ik weer bij ben, krijgen mijn waterlanders bij vlagen de overhand en ik voel me kloten en in de steek gelaten (opnieuw) door mijn eigen lichaam. Waarom heeft de Grote Manitou me niet meegenomen nu dat zo eenvoudig leek. Geen getob meer, geen neerslachtige periodes en gewoon rust zowel fysiek als mentaal. Blijkbaar is het mijn tijd nog niet en hebben ze me hier nog nodig!

O ja, bijna vergeten, ik geboren op de 13^e en dus regelmatig op een vrijdag jarig. Eigenlijk is het niets om naar uit te kijken op dit moment. Fijn weekend.

 

Donderdag 19-02-2026, 08.00 u.

De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel!

In de afgelopen dagen heb ik tijdens de slecht weer periodes, energie gestoken in het maken van een fotocollage met 2 hoofdpersonen. Mijn trots, mijn oogappeltjes, mijn eigen mini-terroristen waar ik vreselijk veel van hou.

Sentimenteel als ik ben , ben ik bij het doorzoeken van duizenden foto’s (yep, echt waar!) af en toe best “vol geschoten”. Mooi man, dat kleine spul, dat groeit als kool, net als hun mening en ongenoegen, bij het oneens zijn met beslissingen van welk gezag dan ook. Hé, what’s new?

Foto’s van momenten, die ik soms allang vergeten was en soms foto’s, die herinneringen weer zo levendig maakten, dat ik terug ging in de tijd. Terug in de tijd met Guus en Saar maar ook met mensen, die inmiddels het aardse tranendal hebben verlaten omdat het blijkbaar hun tijd was.

De hal van mijn woning (en ook de vorige) bezit een “wall of fame” met een uitgebreid assortiment aan fotolijstjes in alle soorten en maten. Op advies van mijn Haarlemse muze heb ik besloten dat er lijstjes plaats zouden gaan maken voor een lijst, eerlijk gezegd heb ik anderhalf jaar geleden alle toebehoren al aangeschaft, maar het was er nog net van gekomen. Zoals dat gaat met gecertificeerde stuiterballen, kwam er plots een idee op en daar begin je dan ook even plotseling aan, zonder een plan te hebben.

Er zat iets meer werk in dan ik dacht, maar dat kwam vooral door de zoektocht door die duizenden foto’s. Het resultaat mag er wezen, vind ikzelf en dat is heel wat voor de eeuwige criticaster, die ik ben.

 

Dinsdag 17-02-2026, 10.15 u.

 Do you remember..? 

Vandaag is het 28 jaar geleden, dat er een kleine man werd geboren waarvan Marion graag tante was geworden. Dat is zij natuurlijk sowieso, maar ze was er graag fysiek bij geweest en uiteraard bij gebleven. Het lot besliste anders en toen exact 4 weken na de start van haar reis naar het verre en onbekende, een manneke werd geboren in het zuiden van Limburg, was dat voor alle betrokkenen best heftig.

De jonge kapitein liet mij weten, nadat ik had verteld, dat we in het daarop volgende weekend naar de baby zouden gaan kijken, zijn moeder daar zeker niet op gewacht zou hebben, maar gewoon in de auto zou zijn gestapt voor kraamvisite. Omdat ik wist dat de kleine man gelijk had, heb ik de tas ingepakt en zijn we naar Stein en Sittard vertrokken.

Toen ik het ieniemienie-mannetje in mijn armen gelegd kreeg, hield ik het niet droog. Ik kon toen nog niet weten, dat ik de andere ochtend in datzelfde ziekenhuis in Sittard zou belanden vanwege een serieus herseninfarct, kortweg CVA. In twee richtingen zag ik alles in twee- en drievoud. Van boven naar beneden en van links naar rechts.

De vraag van de jonge kapitein, die hij de neuroloog stelde op de eerste hulp, sloeg bij omstanders in als een bom. “Gaat die ouwe, nu ook dood?” was de even simpele als keiharde vraag naar de waarheid. De neuroloog verschoot van kleur omdat hij geen geruststellend antwoord kon geven. “We gaan eerst maar eens even onderzoeken, wat er precies aan de hand is.” : was het meest neutrale, maar niet geruststellende antwoord.

Ik kon niet meer doen, dan de jonge kapitein een knipoog geven terwijl ik een flauwe glimlach probeerde te produceren. In die dagen heb ik Gianni Romme in 3-voud een olympische gouden medaille zien winnen op de 10 km. Best bijzonder aangezien de rest van de wereld het in enkelvoud zag gebeuren.

In de 28 jaar die volgden, is me gebleken, dat de gevolgen duidelijker worden naar mate de leeftijd toeneemt. Ik mag echter niet zeuren en heb het overleefd. Tot en met de 18^e verjaardag van de jonge kapitein heb ik peentjes gezweten, wat er met hem zou gebeuren als ik het loodje zou leggen. Na zijn 18^e was dat minder relevant omdat hij noodgedwongen, vroeg volwassen moest worden. Geslaagd met vlag en wimpel zou ik zo zeggen. Toen ik 8 jaar later een hartinfarct kreeg, heb ik gezegd: “Dat mag nu, hij kan voor zichzelf zorgen en heeft mij niet meer nodig.”

Waar je op zo’n vroege dinsdagochtend al niet mee wakker wordt zeg….

 

Vrijdag 30-01-2026, 10.50 u.

Die zag ik niet aankomen!

Het is onmogelijk om situaties te ontlopen, waarvan je weet, dat je een trap in je rug kunt krijgen. Maar die trap in je rug kan ook komen op momenten, dat je het totaal niet verwacht.

Zo zat ik in een gezelschap waar het onderwerp PTSS, niet aan de orde leek te komen. Derhalve kwamen de opmerkingen, dat dit soort “nieuwigheden” flauwekul zijn en men gewoon een schop onder zijn of haar kont nodig heeft, voor mij knap hard aan. Verdedigen doe ik niet meer, maar ik heb simpelweg gevraagd of ik alvast voorover moest gaan staan.

Enigszins geschrokken blikken en de verdedigende opmerking, dat het bij mij anders was vanwege de ervaringen in mijn werk, geven bij mij een complexe reactie. Plots voel je jezelf een aansteller en niet serieus genomen. Je weet, dat je het moet negeren en je schouders moet rechten. De waarheid is, dat je diep van binnen op je ziel wordt getrapt en jezelf verloren voelt in een gezelschap, wat eerst veilig leek en gezelligheid bood. Helaas, de komende dagen blijf ik wel binnen en/of ver op de achtergrond want als ik onzichtbaar ben, hoeft niemand er iets van te vinden.

 

Woensdag, 28-01-2026, 10.30 u.

Kleine wereld.

Vanuit mijn man-cave, probeer ik zicht te krijgen op de wereld, maar ik kom niet verder dan een bedrijfspand aan de overzijde van het water. De mist vertroebeld de blikken en wat er achter die dikke grijze deken gebeurd, daar mag ik naar raden. Misschien loop jij daar wel?

De stemming is wat down, nu ik weer uit mijn jaarlijkse dal moet kruipen, dat aanvangt half november en duurt tot eind januari. De isolatiesfeer, gecreëerd door de mist, stemt mij niet positiever. De mist dempt het geluid en de afgelopen paar maanden zijn er behoorlijk wat “stiltemomenten” geweest, waar ik moeite mee had.

Vluchtgedrag komt opborrelen en ik stuiter. Soms in mijn eigen huis en soms op de fiets, van winkel naar shop, van restaurant naar café en soms maakt het mij niet uit als ik maar tegen iemand aan kan lullen. Niet door de telefoon maar tète à tète. Ik wil zien wat een gezicht mij verteld en als de bijbehorende stem en grimas mij meeneemt naar onbekende verten, is dat heerlijk. Als ik maar kan ontsnappen uit de grauwe werkelijkheid, die ik op dat moment ervaar.

Laat het maar 10 graden gaan vriezen met een strak blauwe lucht, dan kom ik tot leven binnen al mijn beperkingen.