Dinsdag 18-09-2018, 21.35 u.

Snel, sneller, heel erg snel.

Nee, echt eerlijk is het niet omdat ik geen objectiviteit kan etaleren als het over kleinkinderen gaat. Ik vind het helemaal niet erg maar de objectiviteit als voornoemd, komt wel eens in het gedrang, bij mijn verhalen c.q. belevenissen. ’s Werelds minst twijfelende terrorist is mijn kleinzoon, de knapste, kleine kapitein is uhhhh mijn kleinzoon, de meest luizige leugenaar (dat kan hij namelijk niet) is eveneens mijn kleinzoon en als je me vraagt wie de braafste boef is, is dat mijn kleine Robin Hood, die de glimlach steelt van de “rijkste azijnpissers” om ze te schenken aan de armen onder ons, die niets hebben om te lachen.

Als het voorstaande, allemaal echt waar zou zijn, werd ik schat-hemeltje-rijk, met het schrijven van mijn verhalen. Maar als er één ding is, waarin hij echt uitblinkt, is het handelingssnelheid. De snelheid waarmee hij een boodschap ontvangt, ontleed en op waarde inschat, is ongekend. Zeker als je de inhoud van zijn reacties daar in meeneemt. Het lijkt alsof hij geprogrammeerd is en als een robot, heel adrem uit de hoek komt knallen. Hij lijkt geen moment na te denken over zijn reacties, die overigens ook heel natuurlijk klinken en niet bedacht of ingestudeerd.

Eerder memoreerde ik het voorbeeld, van een periode die vrijwel alle kinderen doormaken. Als ouder, grootouder of andere glumtuttel, zeg je iets tegen zo’n hummel, die onmiddellijk reageert met een ingestudeerd, althans zo lijkt het, “Waarom?”. Je laat je door zo’n dreumes natuurlijk niet in je hemd zetten en denkt, bijdehand te reageren, door te zeggen: “Waarom niet?”. Je denkt de jeugd even in onbalans te brengen en na te laten denken over de onzinnigheid van hun vraag maar dat is een complete misvatting. Zonder te verblikken of te verblozen, heeft de kleine kapitein zijn weerwoord alweer klaar, “Waarom wel?”. Op dat moment is er maar 1 in onbalans en dat is degene die dacht, slimmer te zijn dan de hummel die dwars door je heen lijkt te kijken en voelt dat hij of zij, deze slag heeft gewonnen.

Het zijn tevens de momenten, dat je weet, dat er heel veel veranderd is. Als ik dit vroeger bij mijn ouwe heer had geflikt, had ik gewoon een knal tegen mijn hersenpan gekregen, met de vraag waar ik het lef vandaan haalde. Overigens was dit niet alleen thuis zo want ik kan mij herinneren, dat ik op de middelbare school, voor 2 leerkrachten, op de trap liep. Ik hoorde de ene tegen de andere zeggen: “Kijk, vuil voor de bezem!” terwijl hij in mijn richting knikte. Mijn reactie was soortgelijk: “Tja en stront achter de koeien!” terwijl ik in zijn richting knikte. De tik, die ik voor mijn kop kreeg, kan ik mij nog heugen als de dag van gisteren terwijl het toch echt al zo’n 43 jaar geleden is. Ook deze was niet ingestudeerd overigens.

Guus zat vorige week op het aanrecht naast me, toen ik het ontbijt bereidde. Bij het zien van de plakken kaas, begonnen zijn ogen te glimmen en vroeg hij of hij ook een plak kaas mocht. Natuurlijk mocht hij die, dus hupsakee, op zijn bord! Door omstandigheden had ik 6 verschillende soorten hagelslag staan en Guus mocht kiezen. Na zijn keuze voor de vruchtenhagel, vroeg hij wat pure hagelslag op zijn bord, zogenaamd om te proeven. Ook dat verzoek werd ingewilligd en we togen samen richting ontbijttafel.

Terwijl Guus zijn boterhammen op at, begon hij de chocoladehagelslag in de plak kaas te duwen en ik zag het met stomme verbazing aan. Heel zorgvuldig werd korrel voor korrel in de plak jong belegen gemetseld. Toen ik van verbazing bekomen was, vroeg ik aan hem waarom hij zat te “viespeuken”. “Opa, dat mag jij niet zeggen!” want het woord “viespeuken” viel dus blijkbaar onder de categorie “not done”. Enigszins geprikkeld, vertelde ik hem, dat ik dat zelf wel uitmaakte en dat ik wel degelijk vond, dat hij aan het viespeuken was. En natuurlijk lag het weerwoord alweer op het puntje van de kleine kapitein zijn tong. “Ik ben niet aan het viespeuken, ik maak een schilderij!” En die, had ik even niet aan zien komen, ik stond gewoon achter op punten.

Vervolgens heb ik maar gezwegen om even later te melden dat hij door moest eten omdat het tijd was voor zijn tukkie. Saved by the bell.

Dinsdag 18-09-2018, 12.00 u.

Je wordt ouder Opa!

Het was vanmorgen ongeveer kwart voor negen, toen mijn luiken zich openden. Niet omdat ik de slaap “uit had” maar gewoon omdat ik erg nodig moest pissen. Met name de jongere oudere, van het mannelijk geslacht, willen wel eens last hebben van een onwillige prostaat, die ’s nachts uitsluitend doorslaapt als je je erg netjes hebt gedragen. Erg netjes wil zeggen, geen boven gemiddelde alcoholconsumptie, goed ingestelde bloedsuikers en nog enkele van deze stekelige voorwaarden. Meestal lukt het mij niet, om aan al die voorwaarden te voldoen en moet ik er gedurende nacht, 1 of soms 2 keer uit, om een oncomfortabel, drukkend gevoel, in de onderbuik te verhelpen.

Eerlijk gezegd, suddert een heel gezellig maar fysiek, zwaar weekend, nog na. Vroeger was een goede nachtrust toereikend, om weer terug te keren op aarde met beide voeten stevig aan de grond en een frisse glimlach, op het gezicht. Helaas zijn de tijden van een snel herstel al even voorbij en is er meer tijd nodig om terug te keren, bij “een fris begin van de dag”.

Vrijdag mochten we aantreden op een bruiloft van twee jeugdige lieden, die besloten hadden, er een knalfuif van te maken. Heel gezellig maar omdat de muziek voor opa’s en oma’s wat luid was, besloot deze jongen zich tactisch terug te trekken naar wat rustiger delen van het etablissement. Toeval wilde, dat het bij de bar erg rustig was althans voor wat betreft het geluidvolume want het “reloaden” van de glazen bier, verliep op dat punt prima. Al met al was het zaterdagmorgen vroeg, toen wij huiswaarts keerden, waar een trouwe viervoeter ons kwispelend verwelkomde met een blik van “ik moet zo nodig”. Veel te laat naar bed dus!

Op zaterdag was er van alles dat moest gebeuren maar een gezellig etentje met onze kookclub was wel het hoogtepunt. Vier stellen die afspreken om elke twee maanden bij elkaar te komen en steeds zorgt een ander stel voor culinaire hoogstandjes en exquise alcoholische consumpties. Ook deze ronde zeer geslaagd en midden in de nacht, keerden we rond gegeten huiswaarts, waar diezelfde viervoeter ons op nieuw kwispelend opwachtte met een blik die we kennen.

Aangezien ik tijden van respectievelijke twee en vier uur ’s nachts, niet meer gewend ben, stortte ik zondagavond tijdens het journaal van acht uur, compleet in. Een snurkend viervoeter wakker gemaakt, die keek met een blik van “wat moet je nu weer” en al struikelend over mijn eigen slapende benen, hem uitgelaten. Half negen lag Opa op bed en tijdens het neerdalen in de sponde, heb ik niet gemerkt, dat er een “touch down” met het hoofdkussen werd gemaakt. Out!

Veel te vroeg werd ik wakker, van opnieuw die nijdige aandrang, waar ik aan moest voldoen. Voor veel mensen is vijf uur de tijd dat ze moeten gaan werken maar voor deze WAO’ er, blijft het een onmenselijk tijdstip. Ik ben maar niet meer terug gegaan naar bed en heb de tijd genomen om te scheren, te douchen, de hond uitlaten (opnieuw boze blikken gezien het tijdstip) en mijn “administratie” bij te werken want om half acht, zou de kleine kapitein zijn opwachting weer maken.

Buiten de “gewone” oprispingen, was Guus deze ronde knap rustig. Bij het smeren van de boterhammen, moest ik hem uiteraard op het aanrecht hijsen, zodat hij op niveau mee kon kletsen en alle broodbeleg kon keuren, voor het op zijn bammetjes ging. Heel gezellig.

Het is altijd bijzonder aangenaam om met de kleine terrorist te eten, want hij heeft voldoende spraakwater en is enorm leergierig. Zijn vraag “Waarom?” beantwoord ik dan ook steevast met “Waarom niet?”. Inmiddels heeft ook hij zijn antwoord gevonden en dat luid even simpel als logisch “Waarom wel?”. Geen speld tussen te krijgen.

Zo is het inmiddels een sport geworden om bij Opa de korsten van het brood te verdonkeremanen, zonder dat Opa dat merkt. Opa roept namelijk bij aanvang van de maaltijd: “Denk erom, de korstjes zijn ook brood, dus opeten!”. Je voelt ‘m al aankomen, “Waarom?”. Grrrrrr, zucht, steun…..!

Jullie mogen drie keer raden waar die korstjes uiteindelijk belanden? Guus wordt bij elke maaltijd gechaperonneerd door een viervoeter met hongerige blik, die uit mijn zicht naast de kinderstoel plaats neemt. Ik verdenk hem ervan, dat hij de kleine kapitein, behulpzaam is bij de expeditie “Verdwijning broodkorst”. Guus weet inmiddels dat chocolade, heel slecht is voor Boaz en elke kruimel hagelslag of veeg Nutella, wordt vakkundig van de broodkorsten verwijderd, alvorens ze plotseling “weg” blijken te zijn. Rara politiepet!

Ongeveer een uur of twee uur na de maaltijd, begint er in de darmen van de kleine terrorist een chemisch proces op te starten, wat niet te stuiten is. Juist toen ik in de keuken met eten bezig was, meldde Guus, dat hij aan een beurt, milieuvervuiling toe was. Toen ik zei dat hij zijn broek uit moest trekken en zelf op de pot moest klimmen, kreeg ik te horen, dat zijn broek niet uit hoefde. Hij kon ook met zijn broek aan, kakken, vertelde Guus mij. Hij roept als hij klaar is om assistentie, bij de reinigingsrituelen maar dit keer, kwam er een andere boodschap. “Ik ben door de wc gezakt!”: klonk het resoluut vanuit het kleinste kamertje des huizes en ik vreesde met grote vrezen, wat me te wachten stond. Opa heeft nl geen brilverkleiner en als Guus zijn broek aanhoudt, moet hij heftig balanceren om niet in de pot te pleuren. Juist, een kleine balansverstoring had er dus voor gezorgd dat onze kleine kapitein, met zijn achterwerk op de milieubelastende materialen in de pot, was geland. Of Opa zijn billen maar even goed schoon wilde maken en checken of er geen poep aan zijn spijkerbroek zat! Ooit wel eens brullend van de lach boven een wc-pot met stinkende bagger gehangen? Ik wel.

Overigens is het verder een hele rustige dag geweest met schrijven, kleuren, stoepkrijten en samen met Opa drummen op de digitale Yamaha. Dag creatieve Guus, tot volgende week!