Woensdag 24-07-2019, 13.00 u.

Niet vechten maar stilzitten!

Inmiddels heb ik geleerd, dat mopperen niet helpt en zeker niet bij klimatologische overmacht zoals vandaag met temperaturen, die niet geschikt zijn voor een oudere jongere als ik. 


Afgelopen vrijdagavond, ben ik weer eens in het ongerede geraakt door mijn diabetes. Na de uitnodiging om samen een biertje te genieten op een terras, besloot ik eerst mijn grote bruine vriend Boaz, thuis te brengen. Hij was ’s morgens onder narcose gegaan voor röntgenfoto’s en een ruggenprik en het leek mij niet verstandig, om hem bloot te stellen, aan de dingen, die zijn nieuwsgierigheid of eetlust zouden kunnen triggeren. Zijn enthousiasme neemt dan de overhand en hij wordt dan onhandig, lomp en onvoorzichtig.


Tijdens de wandeling van het terras naar huis, die zo’n 200 meter beslaat, begon ik te zweten en te trillen. Ik wist direct dat mijn bloedsuikers ver onder de maat moesten zijn en moest alle zeilen bijzetten om de concentratie te behouden en gewoon naar huis te lopen. Daar aangekomen, heb ik eerst weer voor Boaz gezorgd, die dit keer geen waarschuwing had afgegeven, dat het “niet goed” ging met de baas. Vermoedelijk heeft de narcose zijn voelhorens in onbalans gebracht want hij is normaal erg waakzaam en laat mij duidelijk merken als de bloedsuikers te laag worden.


Op het moment dat ik mij realiseerde dat ik mijn telefoon vermoedelijk op het terras had laten liggen, besefte ik, hoe gehandicapt ik was door het gemis van die telefoon. Mijn onderbewustzijn vertelde me, dat ik Marnix moest bellen maar ook, dat ik dan dus eerst “naar mijn telefoon” toe moest. Een mooier voorbeeld van tunnelvisie, heb ik al in tijden niet gezien.

Na twee rollen Dextro Energy, ben ik als een robot terug gelopen naar het terras, waar ik als een dronkenmannetje aan kwam waggelen. Toen ik merkte dat mijn situatie, althans de ernst van mijn situatie, duidelijk was voor mensen die mij goed kennen, kon ik mij overgeven aan de shit van mijn lichaam. Tjessus, wat voelde ik me beroerd, slap, bibberig en smerig door het overvloedig zweten. Omdat de toestand op waarde werd geschat, kon ik onderuit zakken in mijn stoel en me laten “pamperen”. Er werd nieuwe dextro voor me gehaald, de eigenaar van de horecagelegenheid, serveerde acuut een “straight cola” met stroopwafels en ik werd in de gaten gehouden door 8 tot 10 paar waakzame ogen.


Het duurde deze keer erg lang voor mijn lichaam terug kwam in een staat, die zodanig was, dat het weer enigszins kon functioneren en dat maakte me nerveus en onzeker. Maar gelukkig bleek ook dat, van voorbijgaande aard en kon ik mezelf weer bij elkaar rapen. Om aan te geven, hoe goed ik in de gaten werd gehouden, wil ik melden, dat wandelen naar huis niet mocht. Ik werd naar huis gereden in een lichtblauwe Fiat 500, van een alleraardigst meisje, die het voor het zeggen heeft, bij het Lukoil-benzinepompstation, in ons mooie dorp. Conny, bedankt!


Helaas was mijn weekend al naar de knoppen, voor het begon. Stuiterende bloedsuikers en bloeddruk, hoofdpijn en een aantal andere ongemakken, zijn direct gevolg van zo’n voorval. Nu de temperaturen zo onwaarschijnlijk oplopen, doe ik gewoon wat ik de afgelopen dagen, ook heb gedaan, stil zitten en overgeven aan de omstandigheden. Fijne dag.

Dinsdag 23-07-2019, 20.00 u.

Errug heet!

Je bent bijna twee weken oud en op de dag dat je die mijlpaal gaat halen, voorspelt het KNMI, de heetste dag ooit, in ons kikkerlandje. Het zal je maar gebeuren!


Onze kleine Saar, waar ik nog geen “bijnaam” voor heb kunnen bedenken, is echter in een gespreid bedje terecht gekomen. Haar papa, de grote kapitein, heeft een vooruitziende blik gehad want hij heeft dit voorjaar, op alle slaapkamers, ook die van de nieuwe prinses, een airco laten installeren. Dat noem ik nou een vooruitziende blik!


Overigens lag de jongedame vanmiddag, heerlijk te slapen aan boord van de “Bayliner”, van papa en mama, waarbij ze vergezeld werd door haar grote broer, de kleine kapitein. Het zonnedak voor schaduw, een luik open voor een koel windje door de boot en de brommende inboardmotor (met al zijn paardenkrachten), zorgden voor prima “slaapcondities”. De kleine prinses had dit perfect begrepen en sliep als het spreekwoordelijke roosje, toen ze bij opa afmeerde. Uiteraard een vaart over een binnenwatertje zonder duwbakken, hardlopers en containerschepen want je wil natuurlijk geen risico’s lopen met je grootste schatten aan boord.


Bijna twee weken en Saar is al niet meer weg te denken uit de familie, net of ze er altijd al was. Nog even geduld en dan mag ik weer oppassen, dit keer op Guus en Saar samen! Guus zal vertellen over zijn laatste belevenissen op school en op Saar haar gesproken mening zullen we nog even moeten wachten. Mocht ze de weg gaan van haar grote broer, zal ze vrij snel in staat zijn, haar punt te maken, zonder ook maar een woord te spreken of in ieder geval, minimaal woorden te gebruiken. Ik herinner me kreten als “die!” en de belangrijkste “Etuhhhh”. Wie weet, wat Saar er van gaat maken maar het is een meid, verbaas je dus niet maar verwonder je slechts. Hoe rijk kan een man zich voelen, omgeven door een kleine kapitein en een kleine prinses. Ik geloof dat ik die laatste naam, er maar gewoon in houd.

Dinsdag, 16-07-2019, 14.15 u.

Echt niet vergeten!

Voor wie mocht denken, dat de kleine kapitein, wat verschoven zou zijn naar de achtergrond, heb ik een geruststellende mededeling. De kleine kapitein laat zich niet terzijde schuiven en eist zijn plaats gewoon op!


Natuurlijk ben ik sinds de geboorte van de kleine Saar, vrijwel iedere dag even gaan kijken, de afstand is tenslotte drie keer niets. Maar Guus laat weten dat hij ook aandacht wil en vraagt dat gewoon. “Kom opa, dan gaan wij nu beneden spelen, in de kamer”: en zeg dan maar eens dat je geen tijd hebt omdat je Saar in je armen hebt! Volgens de kleine kapitein, kun je die gewoon aan mama teruggeven of op bed leggen, dan is het probleem “opgelost”.


Aan duidelijkheid geen probleem als het aan Guus ligt. Duidelijke vragen, vragen tenslotte om een duidelijk antwoord en dat is precies wat hij wenst! Op het moment dat je laat weten, dat zijn grote vriend Boaz, een beetje ziek is, krijgt dat een dikke onvoldoende. “Wat heeft hij dan?”: luid de tegenreactie en geef geen half antwoord want het gaat wel om zijn grote vriend Boaz. Dat die gevoelens wederzijds zijn, mag blijken uit het feit, dat Boaz luidkeels begint te janken als de kleine kapitein door de straat gaat en ons huis voorbij stiefelt omdat hij bv gewoon naar de sport gaat of naar de winkel, waar oma werkt.


De mate van liefde waarmee deze twee wezens elkaar bejegenen, getuigt van een groot wederzijds respect en heel veel liefde voor elkaar. Soms word ik van binnen helemaal week als ik die twee met elkaar zie knuffelen want Boaz vindt het heerlijk om geknuffeld te worden en Guus doet niet liever als knuffels geven aan zijn bruine, natte-neuzen-vriend. Als mensen toch eens zoveel respect voor elkaar zouden hebben en zo zorgzaam voor elkaar zouden zijn, dan zou de wereld er een stuk fleuriger uitzien. Tussen twee haakjes, Guus knuffelt net zo liefdevol met kleine Saar en deelt overmatig kusjes aan zijn zus. Liefde overwint altijd!

Zaterdag 13-07-2019, 08.20 u.

Vriendjes worden?

Er zijn vrouwen die precies weten, hoe ze een grote kerel om hun vingers moeten winden. Die weten wat ze moeten doen om die mannen te laten smelten tot was in warme handen. En weet je wat? Ik heb er weer één gevonden! Maar net een halve meter groot en nog geen 8 pond zwaar en het spelletje is al begonnen. Gewoon in slaap vallen in de armen van zo’n vent en heerlijk tegen hem aan gaan liggen. Er zullen weinig mannen zijn waar haar papa dit de komende twee decennia aan toe zal vertrouwen en als hij dat al doet, doet hij dat met argusogen en gezond “wantrouwen”.


Ik ben verliefd, stapelverliefd en knotsgek op dit nieuwe mensje. Het ieniemienie popje, dat al reageert op mijn stemgeluid. Van binnen gloeit het helemaal bij deze opa, die nu voorzien is van een koningskoppel. De kleine kapitein, Guus, die zijn orders uitdeelt en heel lief is voor zijn kleine zus en de kleine prinses, die zonder inspanning, alle aandacht op weet te eisen.


Man wat kan een grote kerel klein worden bij de aanblik van deze wondertjes. Gisteravond laat, werd het even te veel voor me. Bij de gedachte dat ik er nog een aantal mensen bij had willen hebben om in dit geluk te delen, kwamen tranen en besefte ik, dat ik er in de toekomst over moet vertellen. Net als tegen Guus zal ik verhalen over opa en oma van de flat, over oma Marion en over Elise. Ik zal er over vertellen of ze er bij zijn en haar kennen, de kleine kapitein weet wat ik hier bedoel. Het doet mij ook beseffen, dat ik een enorme bofbips, die dit allemaal mee mag maken. Niet alleen meemaken, ik ben er zelfs deel van en ben daar trots op als een pauw!


Lieve Saar, welkom in mijn leven, zullen we vriendjes worden?

Dinsdag, 09-07-2019, 13.45 u.

Het nakende uur “U”.

Het uur “U” nadert, de telefoon wordt doorlopend onder stroom gehouden en iedere minuut, geeft mijn oude “tikkertje”, een paar slagen extra. De spanning neemt toe evenals de omvang van de buik, van de aanstaande moeder.


Ook de kleine kapitein is er mee bezig en “plaagt” met regelmaat, zijn ongeboren zus, in casu, zijn moeder! De jongedame die veilig in de warmte van mama’s buik rust, wordt wel beweeglijker. Vermoedelijk maakt ruimtegebrek, het grootste deel uit van haar ongenoegen.


De kleine kapitein weet nog niet, dat hij straks in zal moeten leveren want niet alle aandacht, zal naar hem uit blijven gaan. Daarnaast zal hij vermoedelijk het onderspit gaan delven, meiden laten zich niet op hun kop zitten en zijn meestal de “bovenliggende” partij. Maar ook voor hem komt er nóg iets nieuws bij. Hij moet binnenkort naar school en hij is daar echt klaar voor.


Leergierig, nieuwsgierig maar vooral pienter met het geheugen van een olifant want denk maar niet, dat hij ooit geleerde “lessen” vergeet! Kleine kapiteins worden ook groot.