Woensdag 17-12-2025, 09.25 u.

Over ridders, sprookjes en elfen.

Kort door de bocht, ridders (hebben) bestaan. Er zijn nog steeds mensen, die zich nobel dus ridderlijk gedragen. Conclusie, ridders bestaan.

Sprookjes bestaan ook met de kanttekening, dat het om een verhaal gaat met een moraal, een moraal die vaker symbolisch wordt omschreven. Zaken als echte liefde, romantiek, hebzucht, machtswellust en andere deugden en ondeugden, worden in sprookjes onder de aandacht gebracht. Vaak overwint het goede het kwade, maar dat is geen evangelie (of is dat weer een ander sprookje?).

Elfen bestaan alleen in sprookjes en ik heb nog nooit iemand ontmoet, die het bestaan van wezentjes als Tinkerbel aan kan tonen c.q. bewijzen. Ik ken wel iemand met de eigenschap van een elfje, maar dat is een heus mensenkind, mijn muze en dat telt dus niet mee.

Het bovengenoemde vertegenwoordigt voornamelijk het goede en het feit dat er veel verhalen, boeken, legendes en fabels over ridders, sprookjes en elfen zijn, laat zien, dat het grote deel van de mensheid hunkert naar het goede en dat is mooi!

Waarom staan we met elkaar toe dat mafkezen als Donald Duck, Vladimir Raspoetin en Xi Rintintin, er een zooitje van maken. Onze nationale antiheld Geertje Vol=vol(demort) probeert ook dapper mee te blaten maar maakt internationaal niet echt indruk. Waarom worden we bang gemaakt door dat stelletje boze heksen, tovenaars of trollen uit vertolkende sprookjes?

Ik heb besloten, net te doen of ze er niet zijn en hoop ik stiekem, dat ze stikken in een te grote hap kaviaar, vergiftigd worden door een fout stukje kogelvis of gewoon sterven aan een hartaanval door veel te hoge bloeddruk.

Maar verder wens ik iedereen een hele fijne kerst, een magisch 2026 en een schitterend sprookje met echte ridders en lieve elfjes!

Bijgaand gedichtje las ik in een boekje van Marion, dat ik vorig jaar vond. Van wie het gedichtje is weet ik niet, maar als we allemaal proberen om zo met elkaar om te gaan, moet het beter worden.

    

    

 

Dinsdag 16-12-2025, 09.50 u.

 

“Vraag me niet hoe het gaat, maar zeg me hoe het is!”. Ongeveer 27 jaar geleden, schreef ze dit op en sprak ze het uit. De betekenis of wat ze bedoelde, was niet onmiddellijk duidelijk voor me, maar dat kwam later pas. Het fysieke verval in de winter van 1997/1998, was groot en een voorbode voor groot verdriet.

Deze dag, 14 jaar voor die winter, was een dag, die door weinig mensen, die erbij waren, is vergeten. Aan het eind van de ochtend, met een boeket in mijn handen, aanbellen bij een voordeur, waar ik normaal gesproken langs liep om via de achterdeur naar binnen te gaan. Pak aan, stropdas voor, bijpassend overhemd en schoenen, klaar was Jan….om te trouwen met Marion!

“Er was eens en ze leefden nog lang en gelukkig”, komt alleen voor in boeken en niet in het grote boze mensenleven, zeker weten!

42 jaar zouden we vandaag getrouwd zijn, voor sommigen helaas langer dan een mensenleven. Waarom “helaas”? Simpel, ze kregen geen tijd om zo lang te leven. Ben ik nu weemoedig en melancholisch? Jazeker, dat zit in mijn bloed en is genetisch zo bepaald. Zit ik daarmee? Jazeker, soms heb ik daar last van en zonder die sentimenten, zou het leven wat aangenamer kunnen voelen, maar ja….het zit nu eenmaal in die rugzak en ik draag het mee.

Nu op een leeftijd, dat er in mijn omgeving meer mensen in de situatie komen waar ik lang geleden in zat en die je niemand gunt. Dan komen er “herbelevingsmomenten”, flashbacks en sentimenten op mijn pad, die ik liever had laten rusten. Helaas, zo is het leven en zo moet het leven geleefd worden, met alle ups en downs.

Vandaag is het allemaal een beetje extra verdrietig voor mij, maar morgen? Morgen is alles anders, hoop ik…..

 

Donderdag, 11-12-2025, 07.20 u.

Lang, lang geleden, was er eens….

Vandaag 66 jaar geleden, was het zeker dat er getrouwd kon worden. De schipper was gelukkig op tijd terug van een lange zeereis en het leven van deze schipper (eigenlijk machinist) en zijn muze, was klaar voor de grote ommezwaai.

Nou ja, ommezwaai? Ze trouwden, maar een huis was nog niet voorhanden, dus voorlopig werd er ingewoond bij de ouders van de bruid, tot er een eigen optrekje vrij zou komen. Het was in die tijd niet geheel ongebruikelijk want ook toen was er al woningnood, een ernstig tekort aan huizen voor jonge stellen.

In 1983 overkwam mij hetzelfde, zij het dat er nog geen sprake was van een huwelijk. Ook Marion en ik hebben ca 6 weken ingewoond bij de 2 liefste oudjes (toen nog niet zo oud) van de wereld.

Dat sprookje van 66 jaar geleden, werd in 2012 ruw verstoord toen ma vertrok in haar “scheepke onder Jezus hoede”. Ze was bang gemaakt als kind door die verrekte zwartrokken, voor de duivel en de hel en die angst werd versterkt door het naderende einde. Woest was ik op de verantwoordelijken voor deze angst. De dominees, de voorgangers, de ouderlingen en al die “fijne” broeders en zusters, zoals geloofsgenoten werden en worden genoemd, die een grote dosis angst hadden gezaaid om het gewone volk onder de knoet te houden.

Gisteren had ik een déjà vu. Gewapend met een bak met hyacinten voor  op het graf van de oudjes, fietste ik langs de zuidkant van het kerkhof over een fietspad, wat aan een schoolplein grenst. Op het kerkhof hoorde ik al ruim voor ik er was, een dominee zijn “gekwaak”, via een geluidsinstallatie rond blaten. Een grote partij volk in donkere kleding, de dames getooid met zeewaardige slagschepen op hun kokosnoten, luisterde naar een man, die deze gelegenheid gebruikte om de angst voor hel en verdoemenis, er nog eens ernstig in te wrijven.

In een straal van bijna 500 meter rond de “plaats delict” was de man luid en duidelijk te verstaan. Ik moest denken aan de jonge kapitein, die mij ooit leerde, dat ik zachter moest praten als ik wilde, dat mensen echt naar me zouden luisteren. Deze zwartrok op de begraafplaats, probeerde de angst met zijn stem er in  te rammeien.

Nee, ik ben niet bang geworden van deze brulaap maar wel ontzettend boos. Een plaats die rust en respect moet bieden, aan hen die vertrokken naar een betere wereld en hun bezoekende verwanten, was plots het toneel geworden van een brulboei, die de woorden respect en eerbied, klaarblijkelijk niet kan spellen.

De hyacinten heb ik uiterlijk onbewogen maar van binnen kolkend van gif, op het graf van die 2 oudjes gezet en de steen een beetje “gekuist”. Normaal bezoek ik ook het graf van de kleine Elise, maar ik was zo van de leg, zo boos op die schreeuwlelijk, dat ik ben vertrokken. Iedere ruimte voor mijzelf, alle stilte die ik 2 minuten nodig had om op mijn manier te gedenken, was mij ontnomen en ik ben maar een eind gaan fietsen om de boosheid, een beetje weg te laten ebben.

Maar waar het eigenlijk over ging, was bloemen brengen bij de oudjes en dat, heb ik gedaan!

    

    

 

Dinsdag 02-12-2025, 12.40 u.

Over oude botten en een klein benzinetankje.

“Oh, what a night. Late december back in ‘63…”. Leuk nummer maar ik verander het een beetje in “oh, what a week, late november back in ’25. Er was nl een tijd dat het allemaal best soepel liep en met 2 vingers in de neus “afgewerkt” werd.

Toen ik vorige week maandag terugkwam na een weekendje Haarlem, bij m’n lief, moest ik even een dag recupereren. Dat herstel is normaal omdat mijn ritme gedurende het weekend gewoon anders is als thuis. Niets bijzonders dus….

De 2 dagen die daarop volgenden werd gevuld met het in huis halen van Sinterklaaspakjes, boodschappen doen, waarbij bezoek aan de slijter en de delicatessenzaak essentieel waren. Daarnaast waren er nog wat huishoudelijke noodzakelijkheden, met als gevolg, dat het voornoemde benzinetankje al aardig op reserve opereerde.

Om de opruimdrift te bevredigen werd er nog een wasje gedraaid en gedroogd, waarna ik klaar was om opnieuw naar Haarlem af te reizen. Eenmaal daar werden alle ballen verzameld op het station in Haarlem, om af te reizen naar Amsterdam Centraal.

Keurig op tijd bij het Koninklijk theater Carré, voor het gereserveerde diner, gevolgd door de show van Theo Maassen. Het hoge niveau en amusementswaarde, liet me bijna mijn hoogtevrees vergeten….maar niet helemaal. Man, man, wat een geweldig avondje cabaret heeft die man ons voorgeschoteld en niemand werd gespaard. Tevens kon ik nu de kreet “relationele dyscalculie” toevoegen aan mijn vocabulaire, hetgeen echt een verrijking is. Tijdens de gereserveerde afsluitende borrel, kwamen deze en andere termen ruim aan de orde, wat mij liet concluderen dat iedereen goed had opgelet tijdens deze masterclass.

Maar goed, dat benzinetankje herinnerde mij met een rood knipperend element, aan de tekorten aan brandstof. En ik was er nog niet!

Met Theo Maassen nog in mijn hoofd, stapte ik de andere dag in de auto, om bijtijds thuis te zijn en een grote pan stoofvlees te gaan bereiden. Het weekend was gereserveerd voor de kleine kapitein, mijn kleine tuttebel en de schijnheiligman uit Spanje. Daarnaast een klein pannetje hutspot in elkaar geflanst en ik was er bijna klaar voor.

De laatste dag voor zo’n evenement is voor mij altijd (nog meer) stressen. Laatste boodschappen, laatste cadeaus en laatste voorbereidingen. Er was een geweldig probleem. De jeugd kwam op zaterdag en de Sint op zondag, waar liet ik alle cadeaus? Gelukkig heb ik tegenwoordig een garagebox, dus goede raad was duur en daar alles naar toe in de bolderkar. Om de jeugd daarnaartoe leiden, heb ik 2 antiek uitziende schatkaarten gemaakt en de schat aangemerkt.

Met wat omwegen, werd de schat gevonden en “opgegraven” om daarna ontdaan te worden van alle onnodige verpakkingsmaterialen. Iedereen mocht na afloop aanschuiven aan een rijke dis en toen na het eten retraite werd geblazen en ook mijn muze was verdwenen, besefte ik, dat de brandstof echt op was. Hangend in het hoekje van de bank verscheen er een grijns op mijn melik, het was een geweldige week geweest, waarbij ik alles wat me lief is, dicht bij me had.

Vooralsnog heb ik nog geen tankstationnetje kunnen bereiken om bij te tanken maar das een kwestie van tijd en veel slapen. Ik geloof, dat ik voortaan mijn planning meer aan moet passen aan mijn benzineverbruik…..

 

Donderdag 13-11-2025, 14.50 u.

Voor altijd jong.

Vandaag zou ik van alles gaan doen, dacht ik…. Maar nee, er kwam letterlijk geen uhhh…. niets van terecht. Vandaag vecht ik even niet.

Al een paar weken, blijf ik draven en doende met allerlei klusjes en activiteiten, die in mijn ogen zeer noodzakelijk zijn en hoogste prioriteit verdienen. Dat het brandstoftankje dan leeg loopt is niet zo vreemd, maar tegen beter weten in, ga ik door. Het is allemaal niet nieuw in deze periode van het jaar, maar een juiste manier om er mee te dealen, heb ik nog niet gevonden en is mogelijk niet voorhanden.

De foto is gemaakt op 13 november 1997 en we vierden de 34^e verjaardag van een klein, dapper vrouwtje, die toevallig ook nog eens de moeder was van onze trots. Een feest dat nogal wat stof op deed waaien bij het toenmalige café De Drie Snoeken. Het werd haar laatste verjaardag en wij wisten dat. De medische wetenschap wist het niet of deed alsof.

Vandaag ben je 62 geworden en ik weet niet of het “bij jullie” gevierd wordt. Vieren kun je op heel veel manieren doen en schrijven is er daar één van. Voor mij althans wel.

Vanmorgen bleek al snel, dat mijn woeste plannen, uitstel nodig hadden. Geen fifty-fit zwemmen vandaag, geen witten in m’n garagebox en geen boodschappen of andere inspanningen. Waarom? Nou gewoon omdat ik nog steeds niet kan (en wil) vergeten, hoe moeilijk dat voor een ander ook te begrijpen is. Ik begrijp het zelf niet eens, dus verwacht dat ook niet van een ander.

“Ik ben pas dood, als jij me bent vergeten!”

Lieve Marion, proficiat met je verjaardag.

 

Dinsdag 21-10-2025, 08.55 u.

Opnieuw beginnen.

Vandaag ga ik voor het eerst naar een, voor mij, nieuw ziekenhuis voor mijn diabetes, een echte diabeteskliniek geadviseerd door het UMC Groningen, waar ik eigenlijk naar toe had willen “verhuizen”. Daar werd me verteld, dat zij met dezelfde problemen kampen als het UMC Utrecht, waar ik van teleurstelling weg wilde.

Ieder jaar of iedere twee jaar, weer een nieuwe arts, een internist in opleiding. Daar is niets mis mee maar ze beginnen elke keer met hetzelfde riedeltje, dezelfde truc en dezelfde kunstjes. Een soort sprookjesboek waar iedere keer opnieuw in begonnen wordt. Als de van te voor aangegeven bespreekpunten (lees klachten) niet behandeld worden tijdens een consult, denk je eerst aan een vergissing of dat je niet duidelijk bent geweest.

Na 40 jaar UMC Utrecht, met een paar jaar onderbreking in een regionaal ziekenhuis, geef ik het op. Groningen heeft DE naam op het gebied van diabetes in Nederland en mijn ervaringen tijdens mijn opname, viereneenhalf jaar geleden waren buitengewoon positief. De keuze was dus snel gemaakt, dacht ik.

Tijdens een “intake-dag” werd me heel eerlijk gezegd, dat ook zij moeten werken met internisten in opleiding. Door de stijgende vraag en het tekort aan internisten, werd mij geadviseerd om naar één van de klinieken van Diabeter te gaan of naar het Erasmusziekenhuis. Groningen blijft back-up, houdt mijn medisch dossier in stand en dient eveneens als vraagbaak voor beide genoemde ziekenhuizen. Het voordeel voor mij, zit in ieder geval in een reisverschil van ca 350 tot 400 km per consult.

Na enig nadenken en overleg met mijn Passie en de jonge kapitein, heeft Diabeter de voorkeur gekregen. We zijn nu beland in de 2^e helft van oktober en dit proces loopt vanaf maart/april jl. en ik ben vandaag al aan de beurt bij Diabeter. Enige nervositeit voor dit eerste bezoek kan ik niet ontkennen maar ook nu gaat de jonge kapitein mee om te chaperonneren. Voor mijn gevoel heb ik een wereldreis moeten maken om hier te komen, maar het is zover, ik mag!

Een goede vriend leerde mij, koester geen verwachtingen, dan wordt je teleurgesteld. Maar hopen mag altijd. Ik hoop vandaag een weg in te kunnen slaan waarbij ik iets comfortabeler in mijn fysieke vel kom te zitten, waardoor het mentale velletje wat meer rust krijgt en ook wat meer comfort bied.

De bijgevoegde foto is een foto van een nacht, die mijn bloedsuikersensor onlangs registreerde. De meesten zegt het niets, maar mensen met wat inzicht in diabetes, weten waar het over gaat. Het is geen uitzondering de laatste tijd, maar regel en het sloopt me! Het ligt niet aan de insuline-instellingen maar aan de onvoorspelbare, onverwachtse "sprongen", die mijn lijf maakt.

 

Maandag 06-10-2025, 10.15 u.

Voor altijd 6 oktober.

Het is vandaag 6 oktober, de dag dat ik 10 jaar geleden, heel vroeg in de morgen, gebeld werd door de jonge kapitein. “Pa, Elise is zojuist overleden…” : hoorde ik zijn verdrietige stem zeggen. “Je hoort het allemaal nog wel.” : besloot hij. Maar hij hing de telefoon niet op en vertelde in korte, krachtige uitspraken wat er gebeurd was sinds de vorige avond.

Eigenlijk is het verhaal te afschuwelijk voor woorden, maar het resume luidt, Elise, 9 maanden oud, is vermoord door haar moeder en haar toenmalige vriend, Amanda en Pepijn!

Een veroordeling zou er nooit komen omdat een stoere advocaat zonder gevoel, ze gebood, de mond stijf dicht te houden. Volgens Peter R de Vries, heeft justitie alles uit de kast gehaald om de onderste steen boven te krijgen, maar gebrek aan het juiste bewijs enerzijds en een doodse stilte anderzijds, geven één van de beste rechtssystemen (in mijn ogen), wat overigens ook niet onfeilbaar is, weinig kans.

De kleine kapitein was net 7 weken oud, het leven van zijn ouders compleet op zijn kop. Het leven van een andere vader en zijn ouders, compleet verwoest. Het zijn gebeurtenissen waar een mens nooit overheen zal komen en moeilijk mee om kan gaan. Ik ben toeschouwer en koester een paar momenten van kroelen met deze kleine pop, die niet groot mocht worden. Sinds die dag is het voor mij lastig om het klassieke stuk “Für Elize” aan te horen. Boosheid en verdriet krijgen dan de overhand.

Bij bezoeken aan het kerkhof, waar ook mijn ouders bij elkaar begraven zijn, sla ik een bezoek aan het graf van de kleine Elise nooit over terwijl ik weet, dat ik dan boos word op de lafhartige veroorzakers van dit leed. Het is maar goed, dat kwaadaardige en wraakzuchtige gedachten, niet strafbaar zijn!

Op dezelfde datum in 2022, moest ik mijn grote vriend Boaz, laten gaan, hij was te ziek en kon niet meer door. En ik weet dat een dier onvergelijkbaar is met een mens, maar ik hoop dat Boaz daarboven naast de kleine Elise loopt om ze te beschermen tegen achterlijke randdebielen en moordenaars als Amanda en Pepijn, gewetenloos tot op het bot!

 

Dinsdag 02-09-2025, 08.10 u.

Later als ik groot ben.

We hebben allemaal de kreet gehoord als kind en/of jongere. Later als je groot (en sterk) bent. De kreet wordt geabsorbeerd en ergens diep in de grijze massa, verstopt. Maar voor je volwassen bent, wordt de kreet te pas en te onpas, voor je voeten geslingerd. Overigens zonder nare bijbedoelingen over het algemeen.

In de afgelopen maanden is dit mensenleven gevuld met niet altijd te voorziene gebeurtenissen, die aangenaam waren maar ook heel onaangenaam konden zijn. Gisterenmorgen zat ik thuis wat te rommelen achter mijn laptop om mijn toespraak te verfijnen en op fouten te checken. Bij een uitvaart kun je maar één keer je hart uitstorten en dan mogen daar geen storende fouten c.q. onvolkomenheden in zitten. De stiekeme perfectionist (de etterbak) in mij, wil altijd veranderen en wijzigen, maar gelukkig doorzie ik hem steeds vaker en stuur ik hem terug in de hoek.

Tijdens mijn “werk” kwam de kreet plotseling op borrelen. “Later als je groot en sterk bent”. Dit weekend gebruikte ik deze kreet nog tegen de kleine kapitein tijdens ons familie-mannen-weekend. Schouderophalend en met een minachtend tssss, zal Guus gedacht hebben, wat moet ik daar nou weer mee? En hij heeft gelijk.

Een half uurtje later vroeg de jonge kapitein of ik iets voor hem wilde doen. Helaas bleek mijn postuur een serieuze hindernis en mijn gestel non-coöperatief. “Guus, wil je me even helpen, het lukt me niet?” : was mijn vraag. Zonder nadenken hielp hij om ons gezamenlijke probleem (want dat is het dan!) op te lossen. Op dat moment bedacht ik mij ook direct: “Vroeger, toen ik groot en sterk was…..!”. Een zure glimlach en 2 dagen verder, overzie ik de commentaren op mijn facebook-post m.b.t. ons weekend. Mijn voormalige chef vroeg of ik de echte schipper aan boord was geweest of dat ik tegenwoordig dingen ook los kon laten.

Nee Martin, loslaten niet maar ik heb van een goede vriend geleerd, dat anders vasthouden ook effectief kan zijn. Onder dat anders vasthouden valt ook het vragen om hulp. En dat begin ik een beetje te leren, maar eerlijk is eerlijk, het voelt nog steeds een beetje als verliezen want vroeger toen ik groot en sterk was…..

 

Maandag 01-09-2025, 09.40 u.

Kapiteinsweekend 2025.

Twee kapiteins op een schip is te veel, luidt een oud gezegde. Dit weekend waren er 3 kapiteins op één schip en buiten wat kleine correcties aan het adres van de kleine kapitein, was er geen vuiltje aan de lucht (maar wel wat regen). De 2^e editie van een traditie die 2 jaar terug vorm kreeg, ging los op geheel eigen familie-wijze.

De kleine kapitein had bepaald (in het vooroverleg met de jonge kapitein), dat de pannenkoekenboot van de Pannenkoekenbakker in Woudrichem, de 1^e tussenstop zou worden. Daar viel weinig tegenin te brengen, wij waren verder de baas, dachten we!

De havenmeester van de WSV Woudrichem zorgde voor een gastvrije ontvangst en had een mooi plaatsje voor ons. Die pannenkoekenbakker had voor de kleine kapitein nog een aardige verrassing omdat hij jarig was geweest. Resultaat: “Slingers, vuurwerk en een nieuwe sporttas”. Dit nog afgezien van de volwassen pannenkoek, die met gemak werd weggewerkt. Ook het toetje vormde geen enkel probleem. Wel werden de biertjes van de jonge en de oude kapitein geteld en becommentarieerd. Beide alcohol gebruikende  kapiteins waren gecharmeerd van de “blonde dochter van de burgemeester”, die met een grijns op het gezicht werd “genomen”.

Bij terugkomst aan boord vond de kleine kapitein, dat hij best naar bed kon met de oudere garde, maar onder het dreigement van kielhalen, werden de tanden al snel gepoetst en de kooi opgezocht. Rust!

Na wat nachtelijke oprispingen door de spekpannenkoeken met ui en kaas, werd om een uur of 7 reveille “geblazen” waar overigens een smerig luchtje aan zat. Een bak koffie (met gevulde koek) deed wonderen en vermoedelijk zijn ze in Woudrichem nog bezig met renovatie van het rioolnetwerk.

Met het gas op de plank het stuk tussen Woudrichem en het veer Werkendam overbrugt omdat het altijd een knap onrustig stuk is. Bij Werkendam de Biesbosch in en rustig tuffend gezocht naar dieren tussen het riet, in de lucht en in het water, die het vermelden waard zijn, maar we moesten knap geduld hebben. Via de Bergsche Maas werd de Amer-centrale van Geertruidenberg gepasseerd en toen we in de verte de contouren van de Moerdijk zagen, besloot de jonge kapitein, zijn verrassing voor vandaag nog steeds niet prijs te geven. De boodschap was duidelijk: “Als we er zijn, roep ik Hier is ‘t!” en zo geschiedde.

Bij het binnenvaren van Lage Zwaluwe, zag je bij de kleine kapitein een klein lampje gaan branden, hij was hier tenslotte al eens eerder geweest. Na een uitgebreide lunch bij Hier is ‘t, werd het tijd om huiswaarts te gaan keren maar dan moesten we nog wel door 4 sluizen. In zowel het Brabantse als Dordtse gedeelte van de Biesbosch, kon Guus nog lekker slepen met zijn werphengel, dus ook voor hem was het weekend nagenoeg compleet.

In het laatste stukje Biesbosch zagen we compleet onverwachts 2 visarenden en bij het uitvaren van de Helsluis warempel een ijsvogeltje. Eenmaal door de Helsluis lagen we binnen een paar minuten bij de Peulensluis onder de A-15 en dan zijn we nagenoeg thuis. De kleine kapitein kent zijn taken prima zodra er een sluis in beeld komt en hij neemt plaats op de punt van de boot, gewapend met een touw. De jonge kapitein aan het roer en de ouwe kapitein op de kont van het schip, eveneens met een touw in de handen. Tjonge, het zit er alweer op en de ouwe is knap versleten!

    

          

Hier is 't.

 

Woensdag 27-08-2025, 13.00 u.

En dan is mijn generatie plots de oudste generatie.

 

Op 29 april stond ik in de grote kerk in Gorinchem, tijdens de uitvaartdienst van ome Cees, om te spreken tegen en over hem. Toehoorder was o.a. zijn lief, mijn tante Jopie. De twee mensen waar ik als klein Jantje, één van mijn eerste, langere logeerpartijen heb doorgebracht, bij de geboorte van mijn broer Arie.

Het blijft voor mij lastig als er vertrouwde gezichten plots wegvallen door een overgang naar de andere kant, ongeacht wat je religie is of je overtuiging. Maar ook dat leed wordt snel verdrongen door de werkelijkheid. De werkelijkheid van alle dag, die alleen maar meer ellende lijkt te melden, dan de werkelijkheid van de dag ervoor.

Vorige week zondag (17-08) was ik ’s avonds net in de bank geland nadat ik mijn lief naar het station had gebracht. Het laatste uur, alleen aan tafel in het station, waar we hadden gegeten, voelde heel vreemd, raar en onheilspellend. De vrouw des huizes aldaar, vroeg waarom ik zo stil was. Ze kennen me daar, zo blijkt. Bij het aanzetten van de tv, ging de telefoon en ik nam, net iets minder enthousiast dan normaal, de telefoon op met: “Hé tante Jopie, zeg het eens?”.

Ze vertelde dat ze slecht nieuws had gekregen van de dokter en dat ze haar niet meer konden helpen, afgezien van het feit dat ze geen nare behandelingen wilde. Ik viel even stil en het nare gevoel, dat ik had ervaren verdween. Heel flauwtjes reageerde ik met: “Deksels, das niet zo mooi.”

Vrijdagmiddag zag ik haar bij de verjaardag van haar achterkleindochter en ik schrok van haar extreme kortademigheid en gelaten houding. Ze is niet lang gebleven en toen ze weg ging, gaf ik haar een knuffel en zei, zonder veel overtuiging: “Ik ga je zien.” Haar antwoord klonk kort, bijna boos door het gebrek aan lucht: “Ja!”

Gisterenmorgen kwam het bericht al, dat ze de grote stap, die aan het eind van ieder mensenleven wordt gezet, had gemaakt. Mijn opmerking: “Ik ga je zien.” komt plots in een heel ander daglicht te staan. Om 06.00 uur was ik al uit bed gestapt omdat ik geplaagd werd door een ongekende partij onrust, die blijkbaar het onheil moest verkondigen. Het besef, dat mijn neven en nichten nu samen met mij de buitenste “schil” van de familie vormen, brengt je een stap dichter bij je eigen sterfelijkheid en geeft reden tot nadenken.

Morgen zijn Guus en Saar bij deze opa, neem ik ze mee naar een safaripark en daar….hoefde ik niet zo lang over na te denken. Ieder moment dat je krijgt op deze aardkloot, vullen met dingen die de moeite waard zijn en misschien komt er ooit een moment, dat ik tante Jopie en ome Ceessie erover kan vertellen. Ik ga jullie zien! Ooit aan de andere kant van de regenboog, wedden?

 

Zondag 17-08-2025, 12.40 u.

Twee keer knipperen met mijn ogen….

Gisteren was het 16 augustus, de dag dat 10 jaar geleden de kleine kapitein werd geboren. Nadat ik zijn andere oma via What’s app feliciteerde, reageerde ze of ik nog wist dat we ’s nachts met zijn vieren in het ziekenhuis stonden. Of wij kwamen voor Guus, werd gevraagd? We hoefden niets uit te leggen of te vragen. Hij was bekend (en berucht) voor hij goed en wel was “geland” op deze wereld.

Voor mijn gevoel heb ik maar tweemaal met mijn ogen geknipperd en is de kleine kapitein geen kleine kapitein meer maar een vent, die binnen een aantal jaren in de kracht van zijn leven zal zijn. Ik sta langs de zijlijn, heb me even omgedraaid en een om eten schreeuwende baby is veranderd in een tiener die vraagt of hij mee mag ontbijten als hij hoort, dat er gebakken eieren op het menu staan. “Omdat oma, die zo lekker kan maken!”: is de uitleg. Voor mij een dikke voldoende en heldere toelichting, die beloond mag worden.

Nog geen half uur later, zitten we met z’n drieën aan de eetkamertafel te ontbijten en ik bedenk me dat ook de hele ouwe kapitein (Jan sr.) er van hield om samen te eten, mits het maar niet te lang duurde.

Zodra zijn bord leeg is, vertrekt hij weer om nog even met zijn vader een computerspel te spelen voor hij met mams en mijn kleine tuttebel naar Friesland vertrekt, voor het laatste stukje vakantie buitenshuis. Ik herken het en met een glimlach zie ik hem op zijn knalrode fiets weg peddelen, vanuit mijn keukenraam op de 5^e verdieping.

Gisteren dus, gisteren werd hij 10 jaar en zijn wens was duidelijk. Niet alleen koffie met gebak en een biertje maar ook met het hele gezelschap eten van een hele grote pan c.q. barbecue. Van wie zou hij dat hebben?

Waar is de tijd gebleven, dat de tijd leek te kruipen en alles een eeuwigheid duurde. Vooruitgang in de tijd verliep in een tempo dat leek op een slak die afremt in de bochten. Was het nog maar eens zo, dan kon ik hem nog even knuffelen na een warme fles melk of als ik hem uit zijn bedje haalde. De tijd dat mijn hele wereld, met alle respect voor mijn grote Passie, om Guus draaide.

Het tempo ligt te hoog en de wereld vliegt letterlijk voorbij. Alles verandert en niet op een manier waar ik vrolijk van word, de wereld wordt bestuurd door te veel “sub-Hitlertjes”. Gelukkig heb ik de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel om alle negatieve gedachten even opzij te zetten en dat is hard nodig zo af en toe.

Nog twee keer knipperen en de kleine kapitein rijdt auto, heeft zijn vaarbewijs en leeft zijn eigen leven. Hopelijk verandert de wereld ten goede voor alle kleine kapiteins en kleine tuttebellen.

 

Dinsdag 08-07-2025, 10.45 u.

 

Sommige dingen veranderen maar een beetje.

 

Wie vroeger bij mijn grootouders binnen kwam, zag op de eettafel, die geposteerd was voor het raam aan de waterkant, vaste attributen liggen. Zo lag daar altijd het AD met de puzzelpagina opengevouwen en heel uitnodigend, lag er een Parker-pen naast. Iedereen die behoorde tot de vaste clan heeft wel eens woorden ingevuld, die nog niet “gevonden” waren. Bij twijfel bracht een volgende editie van het AD met alle oplossingen, uitkomst.

Vanmorgen zat ik uitgeteld aan de ontbijttafel, ruimschoots na het ontbijt, nog bij te komen van alle inspanningen, van de dag ervoor. De dag ervoor die begon om 04.45 uur en eindigde om 22.20 uur, toen ik compleet instortte na een dag met intakes in het UMC Groningen. Ruim 5 uur autorijden, gelukkig met chauffeur (dank je Marnix), diepgaande gesprekken met diverse artsen, een longfunctieonderzoek en een inspanningstoets met bijbehorende ECG, hebben mijn dag gevuld en lijf en hoofd leeg getrokken.

Als een verwarde, oude man, zat ik aan tafel en na een boterhammetje pindakaas met bakkie thee, was het voorzichtig tijd voor koffie. Toen dat was ingeschonken en op tafel stond, samen met een plak Peijnenburg, kwam mijn déja vu plots opduiken. Want bij oma, al puzzelend aan tafel, kwam er al snel een kom koffie met ontbijtkoek voor de ingespannen puzzelaar. Ook bij oma zat er roomboter op de koek want dat was het lekkerst wist oma (en opa ook). Grif toegegeven, ze had c.q. heeft gelijk en derhalve, is dat bij mij nog steeds zo.

Mijn stem is sinds gistermiddag naar de vaantjes. Heel veel praten, een flink stuk spanning en vermoeidheid, hebben mij genoodzaakt om de agenda de 1^e dagen, leeg te maken en het voelt als een soort bevrijding, moet ik bekennen. Mijn stem krijgt nu rust en kan recupereren en om toch wat te vertellen, moet ik mijn vonkendoos activeren.

Het zijn de momenten om je mee te laten nemen naar het verleden en met een glimlach op het gezicht te genieten van die plak ontbijtkoek met roomboter. Hoe iets eenvoudigs een grote smile op je gezicht kan brengen en sweet memories opnieuw tot leven kan wekken.

 

30-06-2025, 08.55 u.

Generaties vol eigenschappen.

Al eerder schreef ik verhalen over de hele oude kapitein, de ouwe kapitein, de kapitein, de jonge kapitein en de laatste generatie de kleine kapitein. Ook brulde ik al eerder: “It takes a man to make a man!” en volgens mij heb ik summier de genetische eigenschappen aangehaald.

In ieder geval heb ik dat genoemd toen de kleine kapitein besloot om ballen te gaan vangen op het voetbalveld. De hele oude kapitein, mijn naamgenoot en opa, heeft zelfs bij UNO gevoetbald maar op welke positie is mij niet verteld. Althans niet door hem zelf!

UNO bestaat al een eeuwigheid niet meer en zal zijn opgegaan in v.v.Hardinxveld en Peursum. De ouwe kapitein deed niet aan voetbal maar aan turnen, waterpolo en zwemwedstrijden, allemaal in clubverband. Ondergetekende voetbalde wel en riep vanaf het begin dat hij keeper zou worden. Zo ook de jonge kapitein, die inmiddels zo jong niet meer is en jawel, ook de kleine kapitein werd, zoals dat in het jargon genoemd wordt, vliegenvanger.

Mijn vader is in dit geval het sportieve buitenbeentje en dat blijkt op nog een vlak zo te zijn. Zo gaat de jonge kapitein al vanaf zijn 12^e jaar naar de TT in Assen. Eerst achterop en zodra het kon op zijn eigen motorfiets, die inmiddels is uitgegroeid tot een vette Harley, die blinkt als een spiegel. Inmiddels is de jonge kapitein 38 jaar, dus reken maar uit hoeveel edities hij live heeft meegemaakt. De kleine kapitein is zelfs in de luiers al op de Harley gezet om hem maar te besmetten met het virus, dat gekenmerkt wordt door brullende motoren, stinkende benzinedampen en een enorm gevoel van vrijheid.

De kleine kapitein roept de laatste jaren steeds vaker, dat hij mee wil rijden maar onze stelregel is vrij eenvoudig. Je moet met je voeten fatsoenlijk op de steps en/of treeplanken kunnen staan anders mag je niet mee. Een aantal weken geleden werd de kleine kapitein verrast met een motorpak op maat en wat later werd een goed passende helm uitgekozen. Trost als een aap met 7 gouden uhhh uitsteeksels, mocht hij achter op de Harley mee om de eerste serieuze kilometers te maken. Gelukt! Geïnfecteerd met het virus waar ook de hele oude, de jonge en DE kapitein mee besmet waren c.q. zijn.

Dat ook hier de ouwe kapitein ontbreekt heeft te maken met de noodlottige watersnood in 1953, waarbij zijn rug werd verwoest, bij het (veel te zware, voor een knaap van 17) bergingswerk.

Nou wil het toeval, dat in Nederland al sinds jaar en dag, in het laatste weekend van juni, de Tourist Trofee in Assen plaatsvindt (platweg de TT). De jonge kapitein had de kaart voor zijn 26^e of 27^e editie al geruime tijd binnen en bij toeval (tjonge,jonge 😉) bleef er nog een kaart over.

De kleine kapitein mocht derhalve met de jonge kapitein, achterop de Harley mee, voor zijn 1^e Dutch TT. Als ik de foto’s bekijk en het gezicht van de kleine kapitein, heeft hij de dag van zijn leven gehad en hij heeft wat geleerd voor later!

Het maken van herinneringen is nl goud waard en kun je nooit genoeg doen. Nu begrijpt Guus er misschien nog geen pepernoot van maar ik weet zeker, dat er een tijd komt waarin hij kan glimlachen om al die herinneringen en ze koestert, net als deze kapitein, zijn herinneringen koestert (en romantiseert).

 

Woensdag 18-06-2025, 11.55 u.

Muziek en meer.

Ontnuchtering kan best wel wreed zijn, zo heb ik inmiddels ervaren. Niet dat ik een kater weg moest poetsen maar gewoon de kale feiten van het leven onder ogen zien en daaruit, de toch wat wrange conclusies trekken.

Na behoorlijk wat pech met de boot kon ik afgelopen vrijdag, de boot naar haar ligplaats in Gorinchem brengen. Net op tijd om er op te overnachten tijdens het Totally Tribute festival, gehouden op het nabij gelegen festivalterrein. Met hulp van 2 goede vrienden werd de klus geklaard want in m’n uppie gaat het echt niet meer lukken.

In de dagen voor het vertrek moest de boot nog schoongemaakt en geladen worden met eten, kleding, slaapzak(k)en, en natuurlijk drank. Een behouden vaart zonder een koud biertje na afloop, is geen behouden vaart in mijn ogen. De temperaturen waren voor mijn doen al knap hoog om druk bezig te zijn, dat heeft mijn lijf allang laten weten, maar ik ontkwam er dit keer gewoon niet aan.

Onderweg naar Gorinchem, bij het bunkeren van de boot, viel ik nog vanaf een ponton terug in de boot en buiten een zwaar gehavende gsm en een gekraakt ego, viel de schade verder wel mee…..dacht ik. Inmiddels ben ik behoorlijk blauw geworden (niet van de drank!) en voel ik me ietwat gekneusd op delicate plaatsen.

In de avonduren bij het festival, voelde ik al wat wegtrekkers passeren met de tekstwolkjes “Hé knuppel, naar bed! Dit lijf is op.” Natuurlijk heb ik die wegtrekkers genegeerd want tenslotte komen we allemaal wel eens wat minder door een dag.

Helaas Robbie alias Tom Jones, ik hield het echt niet meer vol en ik lag al in de kooi toen de laatste tonen van I’m a sexbomb, wegstierven. Ik voelde me ook echt geen sexbom maar meer een gekneusde landloper.

De zaterdag was voor mij echt de topdag. Het lijf werkte mee, het weer was geweldig, de muziek onevenaarbaar, kortom een topdag. Tot de laatste muziektonen met allemaal gezellige mensen genoten. In de ochtenduren heeft een telefoondokter in het centrum van Gorinchem, mijn gsm-metje gereanimeerd en van een nieuw scherm voorzien waardoor ik mijn bloedsuikers weer gewoon kon meten, gemakkelijk kon betalen en ik kon aan de poort nu aantonen, dat ik echt een passe-partout had voor het gehele weekend. Bij de toegang werd ik al de “bootman” genoemd door een paar lieftallige dames, die het toegangsbeleid uitvoerden.

Op de slotdag was ik van plan om rustig naar huis te gaan fietsen. Op maandagmorgen stond de tandarts nl in de planning. Helaas ging ruim voor tijd, het kaarsje uit. Om 4 uur begon het verval en voor we 2 uur verder waren, moest ik toegeven, dat opgeven, de enige optie was. Een technische knock out om het beestje maar een naam te geven. Niks fietsen, maar slapen!

Nu, 3 dagen verder. Bont en blauw, helemaal naar de vaantjes en geconfronteerd met mijn eigen lijf, moet ik bekennen, dat 3 dagen festival misschien wel wat veel van het goede is. Een stuiterbal die niets wil missen, moet nu echt gaan bekennen, dat een andere manier van “festivallen” pure noodzaak is en ik heb besloten om maar eens naar het lichaam te gaan luisteren, amen!

O ja, tot over 2 ½ week bij het Hippiefestival aangepaste stijl!

 

Vrijdag, 30-05-2025, 10.45 u.

Het heeft even geduurd.

In de afgelopen weken heb ik een dag 9 in Frankrijk verbleven, om op een schat van een hond te passen. Maar misschien, paste de hond ook wel een beetje op mij. Ik heb daar geleerd, dat stilte voelbaar kan zijn, onbekende geluiden beangstigend en gebrek aan zuurstof beperkend tot op het bot. Een leerzame tijd dus!

Als je ergens naar toe wil, zul je moeten reizen, zowel heen als terug. In mijn geval een totaal van zo’n 1600 kilometer. Ook daarvan heb ik geleerd want waar ik “vroeger”, de neiging had om in 1 keer door te knallen naar de Middellandse zee, zo’n 1300 km van huis, heb ik mezelf beloofd om een “dagmax” in te stellen van 500 tot 600 km, om vervolgens een tafel, een keuken en een bed op te zoeken.

Afgelopen zondag vanuit Frankrijk naar Haarlem gereden en op maandag daar vandaan naar huis. De energie om dat laatste stukje van Haarlem naar Hardinxveld te rijden, was er eigenlijk niet maar mijn schone boxers waren op, de koelkast thuis leeg en uitgehold en, last but not least, ik wilde gewoon naar huis!

Ik heb mij ertoe moeten zetten om mijn rommel op te ruimen, mijn wasje te draaien en mijn boodschappen te gaan doen. Eigenwijs genoeg ben ik woensdag naar de gezelligheid gefietst om te drinken met mate (of zoiets). Natuurlijk had ik gewoon thuis moeten blijven, maar ik moest heel even uitgelaten worden, mijn vermoeide, energieloze gevoel parkeren en onder de mensen zijn. Eigenlijk datgene doen waarbij ik het beste, het slechtste in mijzelf kan vergeten namelijk slap ouwehoeren.

Verbaasd overzie ik de afgelopen 2 weken, die dus bol hebben gestaan van de “leermomenten” voornamelijk over mijzelf. Dat is af en toe een koude douche als je 63 bent en denkt, dat je al veel hebt gezien! Be my guest and wake up! Nooit te oud om te leren is zo verschrikkelijk waar.

 

Panneçot, 20-05-2025, 20.15 u.

Alles went, zeggen ze.

Zoals ik gisteren schreef, is het hier echt stil. De hond lult niet terug al klets ik de oren van haar kop. Maar de stilte zorgt ook voor momenten, die je niet kunt bedenken, maar goed kijken en luisteren, loont hier zeker de moeite, zo bleek vandaag.

Voor de boodschappen in de buurtsuper, moet ik hier al snel een kilometer of 10 rijden, door stil, groen en heuvelachtig land met smalle wegen. Daar kun je natuurlijk doorheen rossen zonder acht op de omgeving te slaan maar dat heb ik niet gedaan. Alle tijd dus waarom hard rijden?

Als ik terugrijd naar ons vakantieadres, gaat de laatste paar kilometer ogenschijnlijk naar het einde van de wereld en dat laatste stuk is een voorproefje. Electra wordt hier nog aangevoerd middels bovengrondse kabels, die van mast naar mast gaan en waarom zou je die masten 6 meter hoog maken als 3 of 4 meter voldoende is.

Op één van deze masten zat een nagenoeg witte buizerd, rustig zijn lunch te verorberen waarvan niet meer herkenbaar was, wat voor een dier het bij leven ooit was geweest. Nee, helaas geen foto, ik had nl diepgevroren spullen in de auto. Nog geen 300 meter verderop, dacht ik even aan gezichtsbedrog te lijden, toen ik een hop meende te zien. Nou zeggen, de meesten misschien: “Wat is een hop?”. Een hop is een, in Nederland, vrij zeldzame vogel met een scherpe zwart-wit tekening op zijn vleugels en hij heeft een karakteristieke kam op zijn kop. Ook hier helaas geen foto, de hop wenste niet te wachten op opa Jan. Overigens zijn de “vogelfoto’s” gewoon van internet geplukt.

Na het avondeten, ben ik al wandelend, even uit gaan buiken met de hond. Al een paar keer dacht ik ree-keutels gezien te hebben, maar dat geloof ik pas als ik ze gezien heb. Op het moment dat ik een koekoek hoorde roepen, zag ik plotseling een reebok door het hoge gras springen, om te stoppen bij een groene heg waar hij rustig van begon te eten. Daar heb ik dan wel een foto van maar de bok is nauwelijks herkenbaar door de afstand.

Bij terugkomst “thuis” werden we aangestaard door zo’n 25 jonge, blonde stieren. Het leek bijna op een warm welkom van die wandelende biefstukken. Koeien zijn en blijven nieuwsgierig maar dat zijn jonge hondjes ook, maar dit 6 maanden oude beessie, bleef keurig naast me, op commando. Dat heeft Boaz onder dergelijke omstandigheden nooit voor elkaar gekregen, die denderde dwars door het prikkeldraad of erover om eens te gaan kijken, wat dat nou weer voor beesten waren, commando of geen commando, gaan met die banaan!

Het begint er op te lijken, dat ik langzaam en heel af en toe, een beetje aan de stilte begin te wennen en dat mag verrassend heten.

 

Panneçot, 19-05-2025, 14.05 u.

Hier houd het op!

Letterlijk aan het einde van de wereld, in mijn beleving. De weg houdt hier gewoon op! Stil is hier echt stil, donker is hier inktzwart en geluid komt van dieren, de wind of een Hollandse herrieschopper.

Na 3 dagen tuinwerk, begon het lijf te protesteren en nog vervelend ook. Het begin was nog schrijven in mijn dagboek alsmede een poging om te tekenen maar binnen een scheet en een zucht, stonden alle tien mijn vingers in de “krampstand” en weigerden elke medewerking.

In de stalschuren en het woonhuis, is een tegel gemetseld met het jaartal 1886 en bij een groot deel van de opstallen lijkt er wat achterstallig onderhoud of…het is met de Franse slag gedaan. Het Nederlandse gedeelte is wel veel aan gedaan, alleen iets moderns als een tv is hier nog niet uitgevonden. Gelukkig is er wel stroom en kan ik mijn vonkendoos inzetten als vorm van vermaak in de avonduren.

Menselijke aanspraak hoef ik de eerste dagen niet te verwachten want alles en iedereen zit  namelijk op de fiets. Ik niet, ik ben bij Beau, een schat van een hond, van bijna 6 maanden oud, die luistert en buigt als een knipmes. Een echt vrouwtje, gek op aandacht en krabbelen op haar buik!

In de afgelopen dagen heb ik de tuin een beetje onderhouden. Een maaitractor van mijnheer John Deere is daarbij een robuuste en handige hulp.

Laat de bijgevoegde foto’s maar voor zich spreken en kijk er goed en langdurig naar, dan kan opa even een beetje gaan rusten.