Corona what else

Woensdag 25-03-2020, 14.10 u.

Corona what else!

Nou, ik dacht het niet! Welke medium je ook opent, ze kennen maar 1 onderwerp en of het dan lulkoek is of juiste informatie, is voor mij, als gewone jongen, nauwelijks te filteren. Ik ga jullie dus geen onzin of juist gezever, op de mouw spelden en klets, zoals gewoonlijk, gewoon maar uit mijn nek. Overigens hoop ik wel, dat jullie allemaal verschoond blijven van welke shit dan ook, laat dat duidelijk zijn!


Vanmiddag heb ik mijn 1^e videoconferentie gehad met mijn kleinzoon, de kleine kapitein. Terwijl Guus zijn broodje ei aan het verorberen was, heb ik gezellig met hem zitten kletsen via Skype. Zo had hij vanmorgen, samen met mama, schoolopdrachten gemaakt en wilde hij vanmiddag, lekker in de tuin gaan spelen. Het is schitterend weer, hij heeft een schitterende tuin tot zijn beschikking en een berg speelgoed c.q. speeltuig, waar ik in mijn jeugd uitsluitend van kon dromen.


Ik maak van de omstandigheden gebruik door wat te doen aan zelfreflectie. Niet dat het echt noodzakelijk is maar zo af en toe, wat beschouwing van jezelf en je gedragingen, kan geen kwaad. Zo merk ik wel dat mijn lontje, momenteel wat korter is dan te doen gebruikelijk. Zolang je alleen thuis bent, is er niets aan de hand maar als je “losgelaten” wordt, kan zomaar de vlam in de pan slaan.


Een klein voorbeeld, van wat mij vrijdag in de supermarkt overkwam, brengt overigens het schaamrood op mijn kaken. Iedere week tot twee weken, doe ik mijn inkopen bij de Hoogvliet en tussendoor haal ik wat dingen, bij de MCD-markt op 200 meter afstand van mijn voordeur. Bij Hoogvliet heb ik maar 1 artikel gehamsterd want de Hertog Jan was in de aanbieding, de rest waren gebruikelijke boodschappen, niet meer dan dat.


Als je in iedere hand een krat bier draagt, valt onder een bepaalde hoek, alles weg wat kortbij op de grond staat en niet hoger is dan een centimeter of 40. Ik deed een stap achteruit omdat een oude baas wat moeite had met het inschatten van anderhalve meter afstand en toen ik wegdraaide naar mijn karretje, bleek er (buiten mijn zicht) een afgeprijsde doos met chips, rond te zwerven over de vloer. Alle moeite doend om overeind te blijven kijk ik in het (uit)lachende gezicht van een andere bezoeker, die hatelijk zegt: “Dat stond er al hoor!”.


Dat was het kleine vonkje, wat ik niet nodig had en in een reflex schop ik tegen de doos met chips, waarop een winkelmedewerker (natuurlijk) reageert. Hij had gelijk, echter op dat moment herhaald die lang lapzwans, zijn opmerking en(meest vervelend) zijn hatelijke lach. Natuurlijk vonden de winkelmedewerker en de lapzwans elkaar onmiddellijk want ze hadden een gezamenlijk object, dat niet maatschappelijk verantwoord gedrag vertoonde, ik dus!


Op het moment dat ik wilde reageren, bedacht ik mij, draaide me om en liep weg. Aangezien ik bijna wekelijks daar kom en ik de lapzwans nog nooit gezien had, zowel in “mijn” winkel als elders, begon mijn bloed toch langzaam te koken. Weer zo’n kansloze klootzak, die noodgedwongen thuis moet blijven c.q. thuis moet werken en door zijn vechtgenote op pad wordt gestuurd, om van hem verlost te zijn. Dit soort sympathieke gedachten kwamen spontaan in mij op maar ik heb me ingehouden en verder netjes gedragen.


Eenmaal thuis nam ik me voor om na het weekend maar naar de Hoogvliet te gaan en de winkelmedewerker, mijn excuus te maken. De lapzwans niet want dat blijft gewoon een eersteklas hansworst, waarvan ze de nageboorte na de bevalling, in de wieg hebben gelegd.


Of het zo moet zijn, krijg ik na het weekend van “mijn” winkel een mail, waarin verdergaande maatregelen worden aangekondigd, in verband met datgene, waar ik het niet over wilde hebben, so what’s next! Derhalve ga ik voorlopig maar even dichtbij boodschappen doen, mede omdat ik niet tot 1 maar tot 3 risicogroepen behoor met betrekking tot datgene waar ik het niet over wilde hebben. Maximaal 1 persoon op 10 vierkante meter, lijkt me een vrijwel onmogelijke zaak en daarbij, wie ziet daar op toe? Succes mijnheer Hoogvliet.


Wat ik probeer te zeggen, is dat wij allemaal direct of indirect, in onze beweging worden beperkt en bij agitatie is degene die het dichtst bij je in de buurt verkeerd, de klos. Pas op, denk na, want dat is niet altijd “de schuldige” als jijzelf geagiteerd bent.


Ik hoop dus ook dat de jongeman van de Hoogvliet, de medewerker bedoel ik uiteraard, mijn verhaal te lezen krijgt, zodat hij weet, wat er echt gebeurd is en mijn reactie beter begrijpt. Uiteraard zal ik hem aanspreken als we weer bij elkaar mogen komen en handen mogen schudden. Ik hoop daarnaast, dat de lapzwans dit ook leest, dan weet hij precies, hoe ik over hem denk. Allemaal een overkomelijke crisis gewenst.

Looking in the mirror I see, me, myself and I...

Diva Saar

Woensdag 11-03-2020, 11.40 u.

Diva Saar.

Vanmorgen aan het ontbijt, zat ik op mijn gemak, de dag van gisteren te overdenken. Niets bijzonders want dat zullen ongetwijfeld, meer mensen doen. Onder het genot van een grote kom thee (de koffie was nog niet doorgelopen!), zat ik in mijn telefoon te bladeren en bekeek ik, de foto’s die ik gisteren maakte, van de jongste herrieschopper binnen de familie.


Zo stil als Saar de eerste 6 maanden van haar leven was, begint ze nu recalcitrante trekjes te vertonen en wee als ze haar zin niet krijgt of erger, wat ze in haar hoofd heeft, niet lukt. Het neigt naar terrorisme want horen en zien vergaat je. Overigens betekend dit ook, dat er meer te melden valt want in de eerste periode, zou je vergeten hebben, dat er nog iemand in huis was naast Boaz.


Mijn kleine Tuttebel maakt nu ruimschoots goed, wat ze eerder achterwege liet en waarbij opa de loftrompet stak, over de rust die ze meebracht. Het woord “rust” komt u alleen in me op als ze lekker in haar bedje ligt te knorren. 


Nu Saar meer leven in de brouwerij brengt, brengt ze ook redenen aan om met haar te tutten. Bij jongens ga je met een bal en met de auto’s aan de gang maar bij meiden, ga je meidendingen doen, betrap ik mezelf op. Aangezien aan onze kant, binnen het gezin van ouders, niet eerder meiden zijn geboren, moest ik even wennen. En daarnaast zorgt de hoeveelheid peseta’s die ik tot mijn beschikking heb, ervoor dat ik wat moet improviseren.


Afgelopen weekend, las ik de reclamefolder van de Wibra en er moeten in mijn ogen lichtjes zijn gaan branden. Het krantje stond namelijk vol met babyattributen, vooral voor meisjes. Derhalve liep deze opa op maandagmorgen door de Wibra, waar ik dus duidelijk opviel. Zwangere dames met kleine kinderen en grijzende dames aan hun zijde, keken mij aan met een blik, die ik hier niet in mijn “vertaling” zal omschrijven maar we kunnen het op zijn minst “verbaasd” noemen.


Een boodschappenmandje vol met haarbandjes, slabbetjes, verse spuugdoekjes, bijtringen en meer van deze ongein, bevredigde al snel mijn kooplust. Ik begin een klein beetje te begrijpen, hoe dat gaat als bij de andere sekse, het koopvirus toeslaat. Volgens mij is dat gevaarlijker dan Corona-virussen. Met een grijns op mijn gezicht en priemende ogen in mijn rug, vertrok ik naar mijn auto. Mijn dag kon al niet meer stuk en het mooiste moest nog komen, Saar en Guus.


Saar was nog maar net binnen en ze werd opgesierd met een nieuwe slab en een verse spuugdoek. Ze moet het gevoeld hebben want beiden trok ze voor zich uit, om uitgebreid te bestuderen met een blik die zei: “Hé, die ken ik nog niet!”. De fles werd in rap tempo geleegd. Uitgebreid verslikken van Saar bewees het nut van de nieuwe aanwinsten.


Na haar middagdutje, waarbij ze haar luier had vol geknetterd, heb ik haar eens lekker ingesmeerd met de aangeschafte Zwitsal bodylotion. Dat blijft een hele vertrouwde geur, die bijna zo oud is als er baby’s bestaan, bijna! Na het aankleden heb ik als klap op de vuurpijl, een haarband om dat kleine koppie gedaan en voor de spiegel in de badkamer, werd mijn kleine Tuttebel zowaar een kleine diva, wat een uitstraling. Bekijk de foto maar eens en oordeel zelf. 


Bij het ophalen van de kleine kapitein was ik al tijdig op het schoolplein en ik moet eerlijk zeggen dat ik bijzonder gevleid voelde, bij alle opmerkingen over zo’n lullig haarbandje van één hele euro. Alleen maar positieve reacties en als ik heel eerlijk ben, daar doe ik het een beetje voor. Gek hè, dat er een hele trotse opa over dat schoolplein paradeert met zijn twee oogappeltjes, die uiteraard, de mooiste en liefste kleinkinderen zijn van de hééééle wereld!

"Oplaadapparatuur"

Het is bijna 2 maanden stil geweest en niet zonder reden. Er is weer het nodige gepasseerd waardoor het niet van bloggen kwam. Ergens moet dan de draad weer opgepakt worden en vandaag leek mij een geschikt moment, op zo'n typisch Nederlandse dag. Grijs, grauw, wind en vreselijk veel nat. Dan gaan we maar weer eens schrijven!

Dinsdag 10-03-2020, 11.00 u.

“Oplaadapparatuur”

Zojuist heb ik mijn “oude batterij” opgeladen, met het kleinste “batterijladertje”, dat ik ken. Dat “ladertje” wordt morgen 8 maanden oud en heet Saar. Ze is ook precies even lang, mijn nieuwe, grote liefde en ik houd ongeëvenaard van haar. Zelfs oma is niet jaloers op haar!

Vanmorgen in de box, dreigde ze steeds in slaap te vallen maar dan veerde ze weer op en keek me hoopvol aan….

“Hoopvolle blikken

wierp zij opa toe

haal me hier uit

ik kan het zelf nog niet

en zou niet weten hoe!”

Een dankbare glimlach was mijn deel, toen ik Saar oppakte met de kreet: “Kom maar eens hier, kleine tuttebel.” Met 2 vingers van de linkerhand of de duim van de rechter, in haar mond, nestelde deze kleine “high power energy-batterij”, zich tegen mij aan. Dat duurde ongeveer 3 minuten en toen werd het kleine Duracell konijntje, weer actief.


Op de achtergrond knalde Arrow Classic Rock, It’s my life van Bon Jovi en vervolgens I can go for that van Hall & Oates, er uit. Toeval in deze fase van mijn leven? Hmmm, ik geloof het niet en moet denken aan mijn dagboekverhaal van gisteren over sterven in de schoot van de leunstoel (* zie onder dit verhaal).


Tja (heel) zacht meezingen, een hand op dat kleine koppie, waar ik doorlopend kusjes op druk en genieten als je voelt, dat de rust in mijn grote liefde, binnenwandelt.

Ik leg haar voorzichtig in de box, ze draait zich op haar zij, steekt haar duim in haar mond en valt bijna direct in slaap.


Mijn oude, opgeladen hart, gloeit en groeit van trots en houden van. Man, wat is ze mooi!



* Maandagmorgen was opa lichtelijk afgedraaid na een zwaar weekend en daar moest ik iets van vinden en schrijven. Dat ging zo:

“Natuurlijk doe ik het mijzelf allemaal aan maar leven betekend volgens mij, dat je moet voelen dat er iets gebeurd of gebeurd is. Zachtjes sterven in de schoot van een oude leunstoel, kan altijd nog. Ach, met een goed glas whisk(e)y en een bord vol zoetigheid, zou me dat best kunnen lukken met een grijns naar de dood op mijn gezicht. Dit weekend heb ik zoveel vaker “opa?” gehoord dan “ik hou van jou”, dat het niet te tellen was. Het mooie is, dat beide kreten, hetzelfde warme gevoel geven in dit oude karkas!”