Wat ik je wil zeggen.

20-01-2020, 15.25 u.

Wat ik je wil zeggen.

Lieve Marion, 22 jaar is er vandaag verstreken nadat we noodgedwongen afscheid moesten nemen. We wisten beiden, dat het echt niet anders kon en dat we niets te kiezen hadden. Deze dag zal de rest van mijn leven, een hele bijzondere blijven, zelfs als ik dat zou willen veranderen. Dapper roep ik dat het mij niets kan schelen, wat anderen daarvan vinden maar diep in mijn hart, is dat natuurlijk niet waar. Wel degelijk kan de mening van de buitenwacht, mij diep raken en grieven. Het kan mij heftig in de war brengen, hoe hard men ook zegt, dat ik me niets van anderen aan moet trekken.


Misschien is het vergelijkbaar met loslaten, een woord dat allerlei soorten coaches, psychologen en ander afgestudeerd volk, heel makkelijk in de mond neemt. Voorlopig heb ik namelijk nog nergens een handleiding aangereikt gekregen, hoe dat te realiseren is. Het stuur van mijn auto kan ik loslaten maar herinneringen, die gebrand zijn in mijn geheugen, wordt een stuk lastiger. Mogelijk zitten er in mijn brein allemaal kleine ankertjes aan mijn herinneringen, die ervoor zorgen dat loslaten een illusie is. “Wij zijn herinneringen en horen bij Jan en bij Jan zullen we blijven zolang wij dat nodig vinden”: hoor ik al die herinneringen brullen terwijl ze hun ankers nog dieper, in mijn grijze massa slaan.


Ook Paul de Leeuw, Peter Maffay, Marco Borsato, Europe, enz. hangen vandaag weer als een aura, om mij heen, gewoon om mij te laten weten dat het 20 januari is. En laat ik in alle ernst zeggen, dat ik een bofbips ben met 2 heerlijke oogappeltjes, 2 fijne kinderen (waarvan ik er overigens maar 1 zelf gemaakt heb) en  last but not least, een lief uit duizenden. Dit neemt echter niet weg, dat mijn rugzak soms heftig zwaar is en serieus tot last, zeker nu ik ouder word (en krakkemikkiger). 


Welke knopje in mijn systeem, zorgt ervoor, dat ik zo’n last kan hebben van mijzelf en hoe zet ik dat knopje uit of beter nog, waar zit de “dimmer”? Ongeacht wie er vandaag nog langs komt, vandaag zal ik me alleen voelen, eenzaam en koud tot op het bot. Slechts 2 personen kunnen daar ietwat verandering in brengen, mijn lief en mijn maatje maar zelfs dat lukt niet altijd. De “kou” zit soms zo diep van binnen, dat ik mijzelf afsluit om de laatste restjes warmte “binnen” te houden. Vandaag zit de kou erg diep en helpt zelfs global heating niet om het mij iets warmer te laten hebben.


Morgen is het 21 januari en gaan we weer “gewoon” verder, net of er niets gebeurd is maar dat is schijn! Er is zoveel dat ik zou willen zeggen en niet alleen tegen Marion maar tegen iedereen, die het wil horen c.q. die er naar wil luisteren. Een beetje als Ramses Shaffy, “Laat me mijn eigen gang maar gaan…”

Aftakeling.

Zondag 12-01-2020, 10.15 u.

Aftakeling.

Wat een leuk en zorgeloos weekend had moeten worden, werd een koude, kille benadrukking, van het ouder worden. Met benadrukking wil ik niet iets triests of naars aanhalen maar gewoon de kale feiten, die je met 2 voeten terug zetten op Moedertje Aarde en je fijntjes laten weten, dat je je beste tijd hebt gehad! Amen.


Aan de vooravond van mijn 58^e verjaardag, bleek heel pijnlijk, dat mijn (eigen) gebit c.q. tanden, niet meer bestand is/zijn, tegen spek met zwoerd. Het lazerde in elkaar zoals het Acropolis ooit deed. Niet op stel en sprong instorten maar langzaam en subtiel, in grote stukken afbrokkelen. Zelfs de deskundigen, voor zover die in het weekend bereikbaar zijn (niet dus, weet ik vanuit mijn eerdere ervaringen), stonden er hoofdschuddend bij en vertoonden een uitstraling, die “reddeloos verloren” uitdrukt. Triest!


Klap op de vuurpijl, was een bijzonder goedkope “Saar-imitatie”, waarbij ik was vergeten, dat ik in bed lag én dat ik geen luier aan had. Nou draag ik al een jaartje of 55, geen luiers meer maar in dit geval zou het een uitkomst zijn geweest! En dat op zondagmorgen om half zeven, in alle rust, gelegen naast mijn lief. Gelukkig verkeerde die nog in een staat van “schijndood” en heeft ze er weinig van meegekregen, hoop ik!


Mogelijk komt er ooit een moment, dat dit soort gebeurtenissen, minder emotioneel wordt maar dan heeft Dr. Alzheimer zijn weg al gevonden, in mijn grijze massa. Overigens vrees ik die momenten van vergeetachtigheid nu al want de nuchtere waarheid zal langzaam doordringen als de bijbehorende luchten, mijn neusgaten bereiken. De luchten die vrijkwamen waren namelijk, wel degelijk “des Saar’s”. Je twijfelt zelfs of je mogelijk al niet, in een zekere staat van ontbinding verkeert.


Erg ontnuchterend als je op zondagmorgen om kwart voor zeven, je bed af staat te halen, in een temperatuur van een graad of 3 want zo fris, is het in mijn slaapkamer. Maar ja, met de slaapkamerdeur open, trekt het redelijk snel door in zo’n vertrek en kun je al rap weer gewoon ademhalen, zonder onwel te worden.


Gelukkig was er ook iets te melden, dat niets met aftakeling of verval te maken had. De jaarlijkse brunch, bij van der Valk in Vianen met alle “oppas-grootouders”, samen met de kleine kapitein, de kleine prinses en hun paps en mams, was een feit. Altijd super gezellig en gastronomisch gezien, bijzonder aangenaam, vind ik persoonlijk. Ook deze keer is het me niet gelukt om van alle gerechten, die ik lekker vind, iets te proeven. Het is gewoonweg te veel of zou, met het stijgen van de leeftijd, de maag toch slinken? I'm only human after all…..

Betty Boop.

Vrijdag 10-01-2020, 12.30 u.

Betty Boop.

Oma kijkt meestal de kat uit de boom, voor ze haar mening geeft. Opa daarentegen is een flapuit en dat is niet altijd een voordeel want je moet soms ergens op terug komen. Maar ja, wat verdient de voorkeur? Spontaan, weloverwogen of zou er ergens een middenweg kunnen zijn? Wie kent ze niet, de drie aapjes, die “horen, zien en zwijgen” uitbeelden maar dat is niet weggelegd voor gewone stervelingen als deze opa.


Deze keer kwam oma onverwacht uit de hoek nadat Saar op een bepaalde manier keek en eerlijk is eerlijk, ik was even met stomheid geslagen. Niet omdat ze me tuk had maar gewoon omdat ze (enorm) gelijk had en helaas (voor opa) gebeurd dat maar al te vaak.


Onze kleine prinses heeft, mooie, grote, heldere kijkers, waar altijd een glimlach in rond gaat, waar van die kleine pretlichtjes in branden. Als die lichtjes blijven branden, bij het ouder worden van Saar, wil ik nu alvast een waarschuwing plaatsen. Pas op, want die lichtjes, branden niet voor niets. Let goed op wat je zegt en wat je doet.


Maar goed, terug naar oma want oma riep namelijk dat de ogen van Saar, sprekend leken, op de ogen van Betty Boop! Eigenlijk hoor ik zoiets te bedenken maar dit keer was Passie degene, die de spijker op zijn kop sloeg. Wie kent de kleine tekenfilmdiva niet, waarvan de 1^e fil uitkwam, in de zomer van 1930? Uitdagende bewegingen, grote ogen en het evenbeeld van Bette Davis, die als voorbeeld gediend zou hebben voor Betty Boop. “She’s got Bette Davis eyes” van zangeres Kim Carnes was een soort van hommage aan Betty Boop, die door de hypocriete fatsoensrakkers en moraalridders in de U naait ut States of Armerikanen, ontdaan moest worden van haar (te) korte rokje en kousenband. Betty Boop heeft zich daardoor, niet te lang meer kunnen handhaven en in mijn jeugd, was het voornamelijk oud materiaal, wat op tv verscheen. Tekenaar Max Fleisher, verdient overigens een standbeeld voor zijn creatie.


Saar is wat mij betreft, nu al een levende legende en in haar ogen, kun je verdrinken. Als ze dan, terwijl ze je aankijkt, ook haar duim nog eens in haar mond steekt en naar me lacht, smelt ik. En geloof me, ruim 100 kilo smeltende opa, is voor de omstanders geen pretje. Ik ben reddeloos verloren als deze prinses, ook maar de geringste blijk geeft van honger, dorst of de noodzaak van een schone luier. Vroeger riep ik, dat opa’s die zich in lieten pakken, door de kleinkinderen, watjes zouden zijn. Tegenwoordig weet ik dat er 1001 legitieme redenen kunnen zijn, om je als opa, in te laten pakken, door je nageslacht. Wacht maar tot je mee kunt praten en zelf opa bent!!!


Volgende week mag ik weer oppassen, op mijn eigen Betty Boop en weet je wat? Ik kijk er nu al naar uit.

Bonny en Clyde zijn terug!

Dinsdag 07-01-2020, 19.30 u.

Bonny en Clyde zijn terug!

Wie kent de legendes, Bonny en Clyde, niet? Volgens de verhalen in het harnas gestorven maar ik heb goede redenen om hieraan te twijfelen. Ze bestaan nog steeds, zij het in mini-vorm, maar ze leven nog, wis en waarachtig want ik heb ze vanmiddag nog ontmoet en ik heb niet kunnen ontsnappen aan hun wreedheden!


Vandaag werd voor deze opa, het nieuwe oppasseizoen geopend en het was onmiddellijk raak. Geen warming up, geen voorbereiding op wat komen zou maar direct kopje onder. Saar was er door omstandigheden al bijtijds maar van de kleine, altijd lachende prinses, heb je geen overlast. Af en toe schud ik even aan de box, om er zeker van te zijn, dat ze nog bij bewustzijn is. Tot nu het braafste kind van het westelijk halfrond hoewel ze sinds kort, wrede stankaanvallen, kan openen op de oudere generaties. Ze beschikt over dezelfde kwaliteiten als de kleine kapitein en de jonge kapitein!!!


Vanmiddag moest Guus uit school gehaald worden en ik was redelijk vroeg op het schoolplein. Opvallend detail, was mijn ingepakte en bepleisterde linkerduim, die voor de oplettende kijker, wat in het oog sprong. Om de kipfilet fatsoenlijk te kunnen snijden, haalde ik het vleesmes, een aantal malen ferm langs de diamantstaaf, goed gereedschap is tenslotte, het halve werk (kijk maar naar de jonge kapitein!!!). Helaas was ik niet helemaal bij de les en dit had een losliggende duimtop tot gevolg, die werkelijk bloedde als Lakenvelder (=rund). Goede raad was duur en om te voorkomen dat opnieuw mijn kleding en de keuken, onder het bloed zouden zitten, heb ik er een flinke verpakking omheen gedraaid. Overigens valt dit niet mee met 1 hand, zeker als de coördinatie niet helemaal op orde is.


Maar goed, ik stond dus met Saar op dat schoolplein, toen de juf, de klas met mini-terroristen, liet ontsnappen. Nou heb ik al eerder gememoreerd dat de kleine kapitein, een zielsverwante heeft waarmee hij een “duister” verbond heeft. Hiermee wil ik zeggen, dat er rottigheid wordt uitgevreten, als die 2 samen zijn, Suus en Guus. Beiden voorzien van grote heldere kijkers en een ongezouten mening, die het plegen van “aanslagen” niet achterwege zullen laten, als er geen zware lijfstraffen op staan. Ik noem deze 2 dan ook met liefde “Double trouble” en dan heb ik niets te veel gezegd.


Suus was vanmiddag als eerste in mijn buurt om opgevangen te worden, door haar oppasdienst. Natuurlijk kwam de vraag, wat er mis was met mijn duim en ik antwoordde naar eer en geweten, dat ik een minder handige actie, had ondernomen. Toen aan Suus de vraag gesteld werd, wat ik dan was, zei ze kogelhard: “Een lompe koei.” Zo dan, die had ik niet aan zien komen en als klap op de vuurpijl, zei ze ook nog dat ik een “Dombo” was. Dank u, jongedame, dank u, ik was direct weer op mijn plaats gezet. De kleine kapitein stond er bij en knikte bevestigend, niet dat ik iets anders verwacht had, maar toch…het voelde als verraad. Wat waren ze het weer met elkaar eens, die 2 kleine draakjes.


Verder werd er niet echt stil gestaan bij dit “incident” maar toen ik in de auto ging zitten, moest ik toch even wachten om naar huis te rijden. Kaak-, buik- en lachspieren, zijn weer getraind zo op de 1^e dag van het seizoen, dat belooft wat voor de periode tot de zomer. Eerlijk gezegd, durf ik nog niet verder vooruit te denken. O ja en de beste wensen voor 2020.