A Christmas Carol?

Vrijdag 20 december 2019, 16.30 u.

A Christmas Carol?

Deze week heb ik verhalen met jullie gedeeld, van diverse aard. De kwinkslag met Guus, mijn trouwdag uit mijn vorige leven en dit wordt het verhaal van het hier en nu. Nou ja, een beetje!


Gisteren, 19 december was de dag, dat ik 16 jaar samen ben met mijn prinses uit Haarlem, mijn in Dravaille (une banlieue de Paris) geboren koningin, die nog steeds, de Passie van mijn leven is.


Door snode complotten van een vriend van mij en een vriendin van mijn eigen Passie, werden er op een datingsite, profielen geplaatst en op de één of andere manier, paste het algoritme van die site, ons bij elkaar. Allebei liefhebber van voetbal, ja zelfs beiden keeper in een voetbalteam. Liefhebber van motorrijden, een goed happie eten, een lekkere slok maar vooral op zoek naar nieuwe gezichten. Dit laatste is meer een aanname dan een zekerheid en geheel voor rekening van de auteur dezes.


In die 16 jaar hebben we heel wat meegemaakt, we hebben wederzijds ouders verloren, niet alle ouders maar wel hele belangrijke. We hebben trouwfeesten beleefd van vrienden, mooie vakanties gehad en heerlijke motortrips gemaakt door Europa. Mijn zoon, de jonge kapitein, zei ooit, dat ik haar moest koesteren omdat er niet zoveel vrouwen zouden zijn, die bier uit de fles dronken in de kroeg en ik heb naar hem geluisterd. We komen niet zo vaak meer in de kroeg en mijn prinses is afgestapt van het bier i.v.m. de calorieën. Ik niet maar dat ligt aan mij want andere dranken nuttig ik in het tempo waarmee ik gerstenat nuttig. Vaak is dat niet verstandig.


Ooit ben ik op mijn knieën gegaan maar ik ben blij, dat ze mij resoluut afwees met de wijze woorden: “Kom maar terug als je nuchter bent!” en ze had gelijk. Dit was in de zomer van 2004 en Alice Cooper had net een show gegeven op het podium van de tent, tijdens het Arrow Classic Rock festival. We hebben nog steeds, ieder een eigen stulp. Zij in het mooie Haarlem en ik in het oerdegelijke, conservatieve Hardinxveld-Giessendam, maar wat een motivator is ze voor mij geweest en nog steeds. Te bescheiden, dat wel maar ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en die bescheidenheid heeft ze van een hele lieve vrouw, die we veel te jong verloren zijn.


Dit betekend dus ook, dat we voornamelijk in de weekenden samen zijn en soms besluiten we een weekend rust in te passen. Bij het ouder worden en 2 compleet diverse agenda’s, kan dat soms noodzaak zijn. Maar op het moment dat ik mijzelf hoor zeggen, dat ze misschien beter thuis kan blijven, gezien de drukte in onze agenda’s, heb ik al spijt en mis ik haar aanwezigheid pijnlijk.


Het blijft verbazingwekkend, hoe dat dekselse internet ons aan elkaar koppelde zonder te weten, dat we elkaar niet los zouden laten gedurende deze reeks van jaren. En ach, ja, we worden ouder en krijgen hier en daar wat slijtage op vitale en noodzakelijke onderdelen, maar we passen ons aan en ik kan genieten van de rust die ze uitstraalt. De rust die ik soms zo hard nodig heb en waarvan ik niet weet, waar ik die moet zoeken. Simpel genoeg, bij mijn lief maar na langere tijd samen, geloof ik dat ze gek van mij zou worden en ik mogelijk van haar. 


Ik koester haar nu (ruim) 16 jaar en ben van plan, dat nog even vol te houden, als je je muze hebt gevonden, ruim je ze niet zomaar op, toch? Lieve schat, ik hou van je!

Te weinig.

Maandag 16-12-2019, 11.20u.

Te weinig.

Aan het begin van deze maand, heeft de kleine kapitein, zijn ouders een kleine hint gegeven, dat er nog wat “werk” te verzetten is. Over het algemeen houden de kleuters en peuters van een jaar of 4, zich bezig met spelen en hun plekkie verwerven, in hun, nu nog beperkte wereldje, dat voor hen megagroot lijkt. Zelfs als je weet, dat je te maken hebt met de kleine kapitein, is dat niet zo verschillend met zijn leeftijdgenoten, althans dat denk je.


Niets is echter minder waar want de kleine kapitein, denkt zeer serieus na over zijn toekomst en de toekomst van de mensen om hem heen. Zo is mijn kleine vriend, stapelgek op zijn zus Saar en laat geen gelegenheid voorbij gaan, om met haar te knuffelen en te kroelen. Hij corrigeert iedereen, die Saar bejegent, op een manier die hem niet aanstaat en dat laat aan duidelijkheid, niets te wensen over!


Zo had de kleine kapitein zijn gedachten blijkbaar al laten gaan, over zijn persoonlijke en de gezins-omstandigheden. Redelijk bijzonder voor een 4-jarige maar wie Guus kent, zal niet echt verbaasd zijn. Sommige dingen kun je nog niet overzien als je 4 jaar oud bent en als je gezegend bent met een zus, die zo ongeveer, het gemakkelijkste kind is, van het westelijk halfrond, zeg je soms dingen, waar je op later leeftijd misschien wel eens spijt van kan krijgen. Dat is echter van later zorg en wat Guus nu zegt, meent hij echt vanuit de grond, van zijn kinderhartje, dat soms veel groter lijkt, dan dat van menig wereldleider!!!


Zo deelde de kleine kapitein onlangs een serieuze quote, met name met zijn moeder, die overigens voor zijn voorstel, de zwaarste klus te klaren heeft. Guus deelde tussen neus en lippen door, bloedserieus mede, dat hij 1 Saar, echt te weinig vond, letterlijk. Iedereen kent die momenten na zo’n markante opmerking waarbij er een stilte hangt, die verbazing betekend. Het volgende moment komt de bezinning en tenslotte de schaterlach. Ongeveer zo kan het gaan maar als je “slachtoffer” bent en voor de productie van dat nageslacht moet zorgen, gaan gedachten vermoedelijk terug naar de laatste bevalling en denk je daar iets genuanceerder over. Zeker toen de kleine kapitein liet weten dat hij wel een stuk of tien, elf, Saartjes erbij wilde hebben. Ik ben geen getuige geweest maar heb een flauw vermoeden, hoe de mams van Guus moet hebben gekeken. Mijn medeleven gaat bij deze, uit naar alle moeders, die zo aangespoord worden door hun eigen kroost, om verder te werken, aan nieuw nageslacht.


Wat de kleine kapitein nog niet kan weten, is het feit dat een leven met zoveel vrouwen om je heen, gaat vreten aan je gezondheid en aan kan zetten tot een bepaalde mate van agressiviteit. Uit een grijs verleden, weet ik mij te herinneren, dat 1 vrouw al knap lastig kan zijn om rustig te blijven en ik vind dus, dat Guus wel lef heeft. Anderzijds vertrouw ik erop dat zijn ouders, het zover niet zullen laten komen. De kampen zijn nu tenslotte in evenwicht en het verstoren van een natuurlijke balans, is niet altijd verstandig.


De kleine kapitein, heeft in ieder geval weer eens een stelling geponeerd, die de gemoederen danig in beweging heeft gebracht en ik denk, dat het niet de laatste zal zijn maar dat is slechts een voorgevoel.

Heel even...

Maandag 16-12-2019, 08.05 u.

Heel even…

Heel even, 36 jaar terug in de tijd, de ochtend voor ik in het gemeentehuis en in de kerk “Ja, ik wil.” ging zeggen. Inmiddels ruim een generatie geleden maar nog zo dichtbij, zowel in gevoel als in beleving.



Die beleving lijkt bij het ouder worden, soms intenser dan ooit te voor. Getriggerd door een trailer op tv met een nummer, waar ik eigenlijk, niets mee heb, had of leek te hebben. Een groot deel van de tekst, van dat desbetreffende nummer, heeft ook geen connectie met mij maar dat kleine stukje, dat zei: “Heel even, denk ik soms ineens aan jou, dromen krijgen vleugels, fantasieën zonder teugels en ineens ben ik weer bij jou….” Het “destructieve” deel van de tekst, had zijn c.q. haar werk, onmiddellijk gedaan en ik ging dus “nat”.



Je ziet dit echt niet aankomen, kunt je er niet op voorbereiden of tegen wapenen maar het effect, is dat van een rechtse directe, van een professionele zwaargewicht bokser! Je voelt je kleiner dan ooit te voor en bijna machteloos omdat de emotie, zo ongeveer bezit van je neemt. Het zal dus echt nooit wennen en de tijd, zal de wonden nooit helemaal kunnen helen, althans bij mij niet. Maar was Marion het niet die zei: “Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!” ?



Vandaag is het in ieder geval weer eens, ouderwets verwarrend en ik heb besloten om het maar “gewoon” te laten gebeuren en er niet tegen te vechten. Inmiddels weet ik, dat vechten, het alleen maar moeilijker maakt en……dat je niet kunt winnen! Je vecht op die momenten namelijk met je “ware ik”. Je “ware ik” weet wat goed voor je is en wordt niet gedreven door hebzucht, jaloezie, haat of scoringsdrang. Wel moet ik toegeven, dat het niet gemakkelijk is.



We zijn weer een jaar verder en 16 december is ook de dag, dat ik in 2003, een hele lieve prinses uit Haarlem, aan de lijn kreeg. Die dag blijft dus bijzonder vanuit diverse invalshoeken. Het bestaat ook niet, dat 16 december, ooit een dag zal worden, die passeert als 1 van de 364 of 365 andere dagen, van het jaar. Het idee dat er altijd iets gebeurt waardoor ik “wakker” word geschud, neemt niemand mij meer af na al die jaren. Net zo goed als het voor mij zeker is, dat er meer is tussen hemel en aarde. Hoe je het noemt? Dat moet iedereen zelf weten, ik zal niemand mijn mening opdringen. Het is namelijk mijn overtuiging en daar hoef ik jou niet mee op te zadelen!

Lang, lang geleden!

Zondag 15-12-2019, 14.15 u.

Lang, lang geleden!

Afgelopen woensdag 11 december was het precies een jaar geleden, dat we de urn van pa, hebben bijgezet, in het graf bij mama. Het was ook de dag dat ze, als ze nog geleefd hadden, 60 jaar getrouwd zouden zijn geweest. Zover is het niet gekomen maar voor mijn broer Arie en mij, wel degelijk een dag om even bij stil te staan.


Aangezien mijn broer letterlijk, aan de andere kant van de wereld zat, ben ik wat plantjes gaan halen, om op het graf te plaatsen. De laatste tijd kom er ik bijna wekelijks omdat het zo uitkomt met het ophalen van de kleine kapitein. Als hij op donderdagmiddag uit komt, pik ik hem op en meestal heb ik mijn harige vriend dan bij me. Die laat ik eerst uit, op een uitrenveld en als er dan tijd over is, wandel ik over het kerkhof en ga kijken bij het graf van pa en ma, sta even stil, mijmer een paar momenten en ga door. Meestal ga ik door naar het graf van Elise, die geen jaar oud mocht worden en door toedoen van 2 criminelen, waarvan 1 zich de moeder noemde, het leven liet. Elke week boos en machteloos voelen bij het ene graf en berustend bij het andere.


Deze keer werd ik bij het graf van pa en ma ook verdrietig, de afgelopen weken, heb ik een lastige periode, die al geruime tijd duurt, zien groeien naar een situatie, waar ik zelf geen vat meer op heb. Een afspraak bij de huisarts, zal me de weg moeten gaan wijzen om de draad weer op te pakken en een stukje controle terug te krijgen.


Daarnaast had ik in de voorliggende dagen, ook gedichten en (stukjes) dagboek, van mama gevonden. Deze gaven mij een inzicht, dat ik niet eerder heb ervaren en de kijk op, met name mijn moeder, moet nodig een beetje bijgesteld want klaarblijkelijk, heb ik in het verleden, nogal eens voor mijn beurt gesproken en te hard geoordeeld. Dit alles kwam samen, op het moment dat ik aan het graf stond en besefte dat de wijsheid soms groeit met de jaren, sorry ma, ik wist niet beter.


Maar goed, snel een foto gemaakt en richting China verzonden middels What’s app, voor zover dat functioneert, in dat verre, oostelijke deel van de wereld. Ze zijn nogal gesteld op hun privacy, daar in het land van het rode boekje en kameraad Mao, die overigens maar zo’n, 70.000.000 landgenoten om zeep heeft gebracht. Je snapt niet dat er nog Chinezen over zijn!


Vervolgens ben ik, om even een geheel andere richting in te slaan, naar het schoolplein getrokken om de kleine kapitein, te redden uit de handen van de juf. Op het schoolplein trof ik de hulp van Guus zijn mams en die vertelde hem dat ze deze week niet was geweest om zijn kamer en bed op te ruimen omdat ze op zieke koters had gepast. De kleine kapitein, keek verbaasd op en zei vervolgens, uit het diepst van zijn tenen: “Shit hé!” Vermoedelijk hebben ze ons, op het nabij gelegen kerkhof, kunnen horen brullen van de lach. Dank je Guus, dit bracht mij weer even terug in het moment van de dag en het deed me serieus goed!

Na alle feestdagen en bijbehorende activiteiten, is de kleine kapitein, zo ongeveer aan het eind van zijn latijn. Om hem een stukje rust te geven, parkeer ik hem, na wat drinken en wat snoep, in de grote badkuip, om lekker te ontspannen in het warme water. Terwijl Guus in bad dobbert, ruim ik wasgoed op en probeer ik wat orde in de chaos te brengen of ik ga gewoon zitten lezen. Ik heb tenslotte weer een paar juweeltjes gekregen.


Plotseling realiseerde ik mij, dat we een toetje vergeten waren. Wel in de winkel bij Guus zijn oma geweest, maar het heilige snoepgoed, genaamd dessert, waren we vergeten. Terwijl ik naar de badkamer liep en vertelde dat we het toetje waren vergeten, zag ik dat de kleine kapitein, letterlijk languit in bad lag en bezig was om zijn drijfvermogen te perfectioneren. Na mijn woorden, keek hij me aan met grote ogen en zei in perfect Engels: “Ow my God…” Waarschijnlijk heb ik nogal appelig gekeken, want Guus ging direct rechtop zitten, toen ik op de wc-pot ging zitten, toen staan niet meer mogelijk was. Van slappe lach krijg je namelijk slappe benen en…..een zere buik. Och, het is weer eens iets anders dan commentaar over de haargroei in je neus! Niet dan? Ja toch?

Donderdag 05-12-2019, 22.25 u.

Een iets andere pakjesavond.

Half Nederland is momenteel doende, om surprises uit te pakken, gedichten voor te lezen en zich vol te stouwen met zoete “knoei”. Deze opa echter niet, die zit achter zijn vonkendoos om verhaaltjes te produceren en een creatief ei te leggen. De pakjes zijn hier, afgelopen zaterdag al ontdaan van het inpakpapier, tijdens een familieavondje, dat langzamerhand op een familietraditie, begint te lijken. Niets mis mee wat mij betreft en ik hoop deze avondjes nog, tot in lengte van dagen, mee te mogen maken.


Nee, vandaag heb ik het jongste Pietje uit het gezin, van school gehaald, waar uiteraard wel, de Sint langs was geweest. Geen zoetigheid maar gemarineerde kipfilet met krieltjes en gewokte groenten. De zelf gekookte appelmoes, mag uiteraard niet ontbreken, wij hebben mijnheer Hak niet nodig, opa’s appelmoes is immers de beste(vinden Guus en ikzelf).


Voor het eten, hebben we ons Pietje in bad gedaan om de zwarte vegen van zijn gezicht te boenen. Gelukkig laat het roet van een gebrande kurk, zich makkelijker verwijderen, dan de schmink, die er bijna met een staalborstel af geschrobd moet worden. Gelukkig veranderde het Pietje al snel weer in de kleine kapitein en kon er afgedroogd worden. Om wat gerieflijk te zitten tijdens het afdrogen, zit ik dan op het toilet en Guus staat voor me, al kwebbelend. Hij oreert als Mark Rutte, dus hij vertelt veel en zegt eigenlijk weinig. Ook vandaag kwam er een zekere baldadigheid over de kleine kapitein, die vertelde dat er op zijn boterhammen poep en pies had gezeten! Vol trots keek hij me aan met een blik die veelzeggend was. Dat had hij toch maar even durven zeggen, straalde hij uit. Ik hield even stil en keek hem, in mijn beleving, onbewogen aan. Blijkbaar vond de kleine kapitein het nog niet genoeg want hij zakte iets door zijn knieën, keek me aan en vroeg of ik wist, wat er nog meer op zijn boterham had gezeten? Mijn blik bleef even onbewogen als voorheen en op het moment dat hij “snot” wilde gaan zeggen, zei hij: “Er groeien haren in je neus…!”.


Hier had ik niet van terug, zingen doe ik niet en zeker niet in de badkamer, gezien de galm maar mijn schaterlachen, moeten in deze “galmmodus”, tot achter in de straat te horen zijn geweest. Hoe je entertainment en kale feiten tot een kostelijk moment kunt vervormen, bleek vanmiddag weer eens. Dank je lieve Guus, vermoedelijk heb ik de komende 2 dagen, weer eens spierpijn in de horecaspoiler, dat was al even geleden.


Slaap lekker en op naar Kerstmis.

2019-11-20

Het begon met het deuntje van klein, klein kleutertje, dat in mijn hoofd zat. Ik moest er dus "iets" mee! Niet zo moeilijk om "iets" te bedenken, waar het over kon gaan. Juist, mijn eigen, kleine Tuttebel, met een hele grote hoofdletter "T".
Lieve Saar, opa houd van je, je bent net als je broer, een cadeautje! 💝

Klein, klein Saartje

wat doe je met mijn hart?

je hebt het op een hoop gegooid

en moet opnieuw gestart.

Jij lieve kleine pop

opa’s eigen trots

met je mooie grote ogen

opa weer verliefd

opa helemaal knots.

Ik dacht het allemaal al te weten

ik had dit toch gezien?

Maar alles lijkt vergeten

en verrassend bovendien.

Kom maar hier

ik neem je in mijn armen

kruip maar lekker weg

en laat mij je verwarmen.

Lieve Saar, kijk af en toe eens goed

naar opa’s rimpelig gezicht

dan weet je later te vertellen

mijn opa, schreef voor mij

ooit eens een gedicht.

Woensdag 13-11-2019, 10.00 u.

Moeders.

Ooit schreef ik, in één van mijn stukjes: “Moeders sterven niet, moeders gaan!” en daar blijf ik bij. De dag dat mijn moeder ging en dat de moeder van mijn trots, verjaarde, liggen nog geen 72 uur van elkaar verwijderd en die dagen luiden, een voor mij, lastige periode in. Zelfs na al die jaren, kriebelt het nog steeds en zeker op een dag als vandaag. De lucht varieert in kleur van donkergrijs tot pikzwart en de regen komt met grote regelmaat, met enorme bakken, uit de hemel. Huilen ze daar met mij mee of is het de bedoeling dat we hier gewoon gaan verzuipen?


Op 13 november 1963, werd het meisje geboren dat later, de moeder zou zijn van onze zoon, die ondertussen, is uitgegroeid tot een gezonde, goudeerlijke en stoere papa, die zelf een manneke en een meiske, aan het opvoeden is. Dat doet hij aardig en hij roept zelf vaker, dat de kleine kapitein en de kleine prinses “goed gelukt zijn”. Terecht overigens!


Maar op momenten als vandaag, ontbreekt er iets. Het gevoel dat er een verjaardag is, die gevierd moet worden, is onmiskenbaar aanwezig maar de jarige ontbreekt. Ze ontbreekt niet echt want ze zit wel degelijk, heel diep van binnen bij ons allemaal. Het zijn ook de momenten dat je, je eigen moeder kan horen zeggen dat ze zo trots is. Al het kroost om haar heen, de drukte van het, spreekwoordelijke krijgsgeweld, van de jeugd. Ze zou genoten hebben en Marion evenzeer. Deze 2 moeders hadden nogal wat verschillen maar als het ging over (klein)kinderen, dan zag je ze groeien terwijl ze maar 153 en 160 cm groot waren. Toen zag ik het (nog) niet maar nu kan ik janken, als ik bedenk, hoe ze zouden glimmen van trots.


Dat “janken” bedoel ik overigens letterlijk want dik 35 jaar diabetes, gecombineerd met een serieuze beroerte en hartinfarct, zorgen voor een andere emotionele beleving. Niet bij iedereen maar bij mij dus wel. Voeg daarbij een genetisch trekje van “haar die ging” en de neerslachtigheid, zou als een warme deken, om je schouders kunnen zakken. Dit, het schrijven over mijn gevoel, helpt mij aardig om op de been te blijven, samen met mijn harige, vierpotige vriend, die nu luidkeels, ligt te snurken op zijn privé bankje, beneden in de kamer. Opa zit namelijk in een ruim vertrek, wat ooit slaapkamer was van zoonlief maar nu atelier is voor de man, die inmiddels stamhoofd is geworden van deze clan, door het wegvallen van de voorgaande generaties. Uiteraard mag ik mijn lief niet vergeten, die vaak op de juiste momenten weet te zwijgen, de juiste dingen zegt of gewoon naast me is en laat voelen, dat ze me niet laat vallen. Ik noem haar dan ook vaker, mijn anker!


Van 1998 en 2012 tot nu, lijkt een eeuwigheid voor de meesten maar voor mij, voelt het zo dichtbij, dat ik het gevoel heb, dat het weer gebeurd, ik kan het lastig uitleggen. Data, tijdstippen en voorvallen c.q. gebeurtenissen, kan ik zo oplepelen of het een uur geleden is gebeurd. Ook het bijbehorende gevoel, de emotie en de machteloosheid, komen terug of het moment, weer terug is.


Ben ik gek? Natuurlijk! Maar ik ben bijna net zo gek als ieder ander. Er zijn namelijk maar weinig mensen, die niet een “zwakke plek” hebben, als ik het tenminste zo mag noemen. Het zorgt bij mij, voor mijn creativiteit, hoe vreemd het ook zal klinken maar ik ervaar het zo, op zeker! Vandaag branden er bij mij dus kaarsjes en wierook. Er klinkt muziek die thuis hoort bij de Native American en die heerlijk aanvoelt door de massieve drums en heldere tonen van de panfluit. En ja ik huil. Ik huil niet alleen om Marion en mama maar ook om pa, Manfred en alle anderen, die ik met regelmaat mis, om samen een borrel te drinken op onze trots!

Maandag 11-11-2019, 19.00 u.

Soms zijn dingen voor altijd anders….

De dagen zijn weer behoorlijk aan het “korten” en dat brengt bij mij altijd wat sentiment teweeg. Er zijn tijden geweest, dat ik er tegen vocht en van baalde, maar dat probeer ik achterwege te laten, het kost namelijk onnodig veel energie, die ik beter ergens anders in kan investeren.


Gisteren was het bijvoorbeeld, de sterfdag van mijn moeder, de 8^e om precies te zijn. Op 10-11-12, ging het licht voorgoed bij haar uit en ik geloof niet dat er dagen bij zijn, dat ze niet, door mijn gedachten wandelt. Zo zijn er nogal wat data die op mijn eigen, interne harde schijf, gekerfd zijn door omstandigheden, van uitéénlopende aard. Van hele blije naar hele mooie, naar hele trieste momenten, het is net de “Grote Boze mensenwereld” en hoe ouder je wordt, des te gevarieerder wordt het aanbod van de gebeurtenissen.


Vorige week was mijn lief jarig en dat is een dag waar ik naar uitkijk. Niet omdat ze opnieuw wat ouder wordt maar omdat we er wat bijzonders van maken. Overmorgen op de 13^e zou mijn 1^e grote liefde, 56 jaar geworden zijn maar ze is nooit verder mogen komen dan 34. Toch blijft ook die datum met rood omrand, in mijn grijze massa gemarkeerd staan.

Omdat niemand zekerheid heeft gekregen in dit onmetelijke leven, buiten het feit dat we allemaal op zeker moment, ons hoofd te rusten leggen, is het zaak om te genieten. Genieten van wat je hebt, van wie je hebt en wat je allemaal doet c.q. zou kunnen doen.


Zo heb ik dus gisteren, na het uitlaten van mijn trouwe vriend, die overigens mijn stemming op bijzondere momenten zeer goed aanvoelt, de fiets genomen, om af te reizen naar Gorinchem. Als de kou doordringt door de speklaagjes, realiseer je  jezelf pas, hoe mooi het eigenlijk allemaal is. Een strak blauwe lucht, een zonnetje en koude jatten omdat het iets frisser is dan gedacht. Gelukkig liggen de Viking-handschoenen in de transportmand voorop de fiets maar ik had gedacht, ze nog niet nodig te hebben. Kun je rekenen? Juist, mis gerekend!


Bij wijnlokaal La Caponière, bleken ze gelukkig niet alleen wijn te hebben maar ook bijzondere biertjes. Nicht Evaline, exposeert daar tijdelijk en we hadden afgesproken om deze middag lekker bij te kletsen, onder het genot van een goed glas. Het was gezellig en ik heb genoten van de sfeer, de mensen, de lekkere biertjes en het feit dat ik even helemaal afgeleid was, van datgene wat mij in een sentimentele bui mee kan trekken. De biertjes hebben hun werk aardig gedaan en ik was blij dat mijn fiets, de weg terug zo goed had onthouden. Stel je voor…!


Met opgeheven hoofd, ga ik de komende periode tegemoet, ook nu het vandaag weer ouderwets herfst was ( wat een pokkenweer!). Natuurlijk, dat azijnzeiken, zit er gewoon in gesleten en ik kan het niet nalaten, om mijn ware aard even te etaleren.


Om een oude “liefde” weer eens op te pakken, voeg ik aan dit verhaal, nog een gedicht toe, dat was namelijk iets te lang geleden.

“Soms lijkt het

of ik ben blijven hangen

in een grijs verleden,

met een vreemd verlangen

om niet meer terug te komen

in het heden.

Het is slechts schijn

maar dat “oude” voelt zo echt

en ik kan niet meer

dan mijzelf zijn,

maar dat maakt mij

nog niet slecht.

Een oude krijger,

dansend in de sneeuw,

de overgave die ik weiger

om te kunnen zeggen,

ik heb gevochten

als een leeuw.

De gedachte neemt mij mee

en steeds zie ik het kruis,

ik knik berustend en tevree,

ik weet, straks…..

straks ga ik naar huis.”

Woensdag 06-11-2019, 13.00 u.

Nieuwe opa-oppasdagen een feit!

Een nieuw tijdperk van oppassen, is aangebroken voor deze opa! Dit keer, past opa twee keer een dagdeel op, want 1 hele dag, was een beetje veel van het goede en opa is tenslotte geen 20 meer, ja zelfs geen 50. Ik heb ernaar uitgekeken en ik heb er tegenop gezien. Heerlijk om die twee kleine monstertjes rondom mij heen te hebben en anderzijds een kriebeltje, dat geschaard mag worden onder de noemer “onzekerheid”. Hoezo onzeker, denk je dan misschien maar de verantwoordelijkheid, voor twee onvervangbare kostbaarheden, vind ik best groot. Het getuigd van vertrouwen maar ik wil het natuurlijk ook goed doen, zonder haperingen! De jeugd heeft daar uiteraard andere gedachten over en dat zorgt voor een grijns, een glimlach of zelfs schuddebuiken en pijn in je pens.


Vorige week donderdag was de eerste donderdag, in de nieuwe oppas-reeks en ik heb geweten, dat er een nieuwe schoolbezoeker bij zit, die gewoonten, mening en taalgebruik van medeleerlingen, zonder moeite overneemt.


Als ik de kleine kapitein op ga halen, aan het eind van de schooldag, druipt de vermoeidheid van zijn gezicht. Hij moet nog serieus wennen en dat is helemaal niet erg, zolang hij maar niet onredelijk is c.q. wordt. Na een greep in de zak met “spekkies” en een dorstlesser, vond Guus het tijd om een poosje te puzzelen. Tot mijn stomme verbazing, knalde hij een puzzel in elkaar, die ik als moeilijk had beoordeeld, wat wil je tenslotte met 4 jaar? Op zijn eigen tempo en zonder haperingen, had hij de puzzel al snel voor elkaar gebokst en ik vond dat best knap.


Mijn complimenten deden hem niet zoveel en een verzoek om tv te mogen kijken volgde. Geen probleem kleine vriend, duik maar lekker in de kussens van de bank en zeg maar wat je wil zien. Op dit moment is Brandweerman Sam, helemaal hot en de bijbehorende begin-tune kan Guus, zo meezingen. Terwijl de kleine kapitein op de bank, van het ene naar het andere kussen rolt en duidelijk “nest zoekt”, bereid ik in de keuken, de maaltijd voor deze avond. Ik heb namelijk wel bedongen, dat we 1 keer in de week met elkaar eten omdat ik dat, gewoon gezellig vind. Het levert vaak een stuk cabaret op omdat Guus “loskomt” tijdens het eten. Zijn (vaak fantasierijke) verhalen rollen over tafel, tussen de piepers en de doperwten door, om overgoten te worden met een jus, van kinderlijke onschuld.


Vorige week was niet anders en toen de kleine kapitein, samen met mams, paps en opa aan tafel zat om zijn stamppot zuurkool met spek en worst te verorberen, kwam hij los. Een wat warrig verhaal over zijn omzwervingen met de skelter c.q. tractor over het schoolplein, werden plots doorkruist met de naam van een klasgenoot, die ik hier niet zal herhalen. Ik acht dat ethisch niet echt verantwoord. Guus vertelde dat deze klasgenoot voor zijn voertuig was gaan staan, waardoor hij niet verder kon rijden. Toen hij achteruit wilde rijden, ging de rebellistische klasgenoot, achter Guus zijn voertuig staan. Guus was daarover slecht te spreken en in het vuur van zijn beleving, sprak hij de wijze woorden: “En als dat k*tjong, het weer doet rijd ik gewoon over hem heen!”. Zo dan, daar was geen woord Frans bij.


Gevolg was, dat de aanwezige volwassenen elkaar niet aan durfden te kijken omdat scheurbuik van het lachen, onvermijdelijk zou zijn. Guus voelde de stemming aan en had blijkbaar het gevoel, dat hij gerust nog een duit, in het overvolle zakje kon doen. Hij ging direct, in volle vaart, door naar de volgende ronde en sprak de wijze woorden: “Jaha, en dan sla ik hem zo voor zijn harses!”. Ook hier, uitsluitend verstaanbare kreten voor kaaskoppen. Tja, dat was de welbekende druppel, die de emmer over deed lopen. Ik zat al enigszins te hikken maar toen ik het waagde om naar de overkant van de tafel te kijken, brak de spreekwoordelijke pleuris uit en konden we het lachen niet meer inhouden. Buikpijn en tranen van de lach waren het gevolg van de verhalen, van de kleine kapitein, die eerst verbaast opkeek om vervolgens mee te gaan zitten lachen. 


En toch, vraag ik me serieus af, van wie de kleine kapitein, deze onverbloemde welbespraaktheid heeft. Ik heb geen flauw idee…..!

Uiteraard samen met zijn onafscheidelijke kroel "Nijn".

Maandag, 21-10-2019, 11.50 u.

Spoedcursus omgang met baby’s.

Afgelopen weekend, hebben Guus en Saar bij oma en opa gelogeerd. Voor opa is dat een spannende aangelegenheid want je wilt geen fouten maken met onbetaalbare dingen als je kleinkinderen.


Opa loopt een dag van te voor al te inventariseren, wat hij allemaal nodig heeft want hij wil niet dat er hongersnood uitbreekt of dorst ontstaat, die voorkomen had kunnen worden. De box wordt opgezet, de kinderstoel van plaats veranderd, de hond wordt geïnstrueerd om zich niet te misdragen en er worden tal van kleine dingen nagelopen, klaar gelegd of juist opgeruimd, om compleet gereed te zijn voor de jeugdinvasie. Halleluja!


Om half tien gaat de voordeur bel en Saar komt met mams binnen, gelegen in haar eigen limousine. Een brede glimlach is mijn deel en daar ben ik blij mee. Heel ontwapenend maar ook meen ik direct een blik te zien, die zegt dat ik het niet mag verknallen. Natuurlijk is dat mijn eigen ver- c.q. inbeelding want Saar denkt alleen maar: “Wie was die ouwe boskabouter ook alweer met dat lange, grijze haar?” 


Nou, ik kan je verklappen dat die boskabouter, het zweet al in zijn nek en op zijn rug had staan. De gedachte, dat ik gezegd heb, dat ik Guus te voet uit school ga halen, is iets te enthousiast geweest als ik naar buiten gluur en de weersvoorspellingen bekijk. Man, man, man, wat een baggerweer en de noodzaak om een creatieve oplossing te bedenken, dringt zich op. Een half uurtje voor ik de kleine kapitein uit school moet gaan halen, besluit ik opa John om assistentie te vragen. Opa John woont dichtbij, heeft ruime ervaring als oppas-opa en is de rust zelve. Gelukkig is opa John in de gelegenheid om mij uit de brand te helpen en dat is een pak van mijn hart.


Als ik op school aankom brandt de zon een put in de grond en wie mij kent, weet dat de “gloeiende, gloeiende, nakende….enz.” zachtjes opborrelen uit mijn binnenste. Welke opa wil er nou niet paraderen met zijn kroost aan zijn zij. Niet dan? Ja toch? 


De kleine kapitein wilde natuurlijk direct weten, waar zijn zusje was en toen hij hoorde dat de opa van een klasgenootje, op zijn zus aan het passen was, werd hij toch wel erg nieuwsgierig. Bij thuiskomst was die nieuwsgierigheid snel bevredigd en werd de aandacht op Saar gericht met een onderzoekende blik. Uiteraard werd zijn aandacht (tijdelijk) verlegd, vanwege het feit dat de lunch geserveerd werd en na een verse krentenbol met hagelslag en een bruine boterham met kokospasta, leek Guus weer opgeladen voor de middag.


Vervolgens moest de fles van Saar in orde gemaakt worden en stilletjes hoopte ik, dat deze fles, wel vlotjes leeg gedronken zou worden. Het had mevrouw nog niet beliefd om de voorgaande flessen tot op de laatste druppel te verslinden en dan word ik al snel bang, dat zo’n kind door mijn toedoen, mogelijk honger lijdt. Nou ziet onze kleine prinses er uit als Hollands welvaren, dus dat valt wel mee maar toch, er zijn opa’s met een geweten, dat net iets “krapper denkt”.


De kleine kapitein houd alles scherp in de gaten en ik weet dat elke (gevoels-)beleving van hem, bij paps en mams terecht komt en daarom hoor ik ook regelmatig: “Dat mag je niet zeggen!” als ik weer eens uit mijn slof schiet. Er zit nou eenmaal een kort lontje aan deze opa en mijn taalgebruik kan nogal “rond” zijn oftewel iets grover maar wel duidelijk en oprecht.

Er werd mij duidelijk gemaakt, bij het geven van de fles, dat ik niet met Saar haar hoofd moest “bonken”. Dit woord gebruikt hij als Saar zich plots omhoog werkt en haar spieren net te zwak zijn om het hoofdje recht te houden. Na het geruststellen van Guus, met de belofte dat ik scherp op zal letten, gaat hij rustig op de bank zitten maar houd mij, met een scheef oog in de gaten.


Helaas besloot Saar, ook deze ronde nauwelijks te drinken, wel luidkeels te boeren en vervolgens te schreeuwen omdat de zuigbehoefte nog niet was voldaan. Goede raad is duur, dus heb ik Saar in de box gelegd en een speen in haar mond geduwd. Moe van het “drinken”, volgden de “wegtrekkers” al snel en terwijl ik de tafel aan het afruimen was, kreeg ik van de kleine kapitein te horen, dat Saar naar bed moest en….dat ze haar speen niet mee mocht nemen in c.q. naar bed! Amen.


Eenmaal op bed, viel onze prinses al snel in een diepe slaap want het bleef stil, toen het muziekdoosje uitgespeeld was. De kleine kapitein verzocht of Nijn uit de tas gehaald mocht worden om te kroelen. De noodzaak bleek al snel want toen de tv aanging, nestelde hij zich languit tussen de kussens op de bank en het werd duidelijk, dat een week school, niet zonder gevolgen bleef. Hij gaf niet toe aan de slaap maar dat kostte hem toch enige moeite. Even heb ik overwogen om naast Guus op de bank te gaan liggen maar volgens Guus, kon ik dan niet oppassen en moest ik wakker blijven! Dank voor uw medeleven kapitein!


Toen Saar wakker was en Guus weer bij “de pinken”, werd het tijd om met Boaz een rondje te doen en wat boodschappen te halen in de winkel waar “de andere” oma werkt. Onderweg naar de winkel, kreeg ik de nodige instructies met betrekking tot gebruik en onbruik van de wandelwagen. De gelaatsuitdrukkingen die hiermee gepaard gingen, spraken bijna voor zich en tegenspraak, zou een vreselijke vergissing zijn althans zo liet de kleine kapitein het lijken.


In de winkel werd het al snel wat lastiger, toen de één begon te praten en te vragen, je komt tenslotte niet met lege handen uit een winkel, en de ander begon te brullen om eten. Dat laatste verwonderde mij niet echt omdat onze “tuttebel” nog niet zoveel op had vandaag. Bij de kassa, in het gezichtsveld van de “andere” oma, begon er voorzichtig wat zweet te parelen op mijn voorhoofd en op mijn rug. Ik ben hier niet meer aan gewend en begon me knap ongemakkelijk te voelen. Nadat de kleine kapitein nog even geknuffeld had met oma, werd er afgemarcheerd maar toen bleek Boaz, nog even dwars te gaan liggen omdat zijn reukorgaan “lekkere luchten” op had gevangen, kort aan de grond. Dat had hij beter niet kunnen doen want hij was onmiddellijk “de Sjaak” en kreeg een grote mond. Toen Guus het opnam voor zijn harige vriend, kreeg hij ook nog even een veeg uit de pan van opa, die moest concluderen, dat hij echt geen 20 meer is en wat moeite had met het tempo.


Thuis aangekomen pakte ik in de keuken een handdoek om het zweet van mijn voorhoofd te vegen. Want het afvegen van Boaz zijn poten, het, uit jas en schoenen helpen van Guus en Saar en het opruimen van de boodschappen, had toch enige inspanning gevraagd waardoor de zweetsluizen, compleet open waren gegaan. De kleine kapitein riep echter onmiddellijk, dat er eten voor de schreeuwende Saar gemaakt moest worden. Hij kan blijkbaar net zo min tegen schreeuwende en huilende koters, als opa!


Het avondeten was bijna klaar, toen de papa van de kleine kapitein binnen stapte en omdat oma ergens in een enorme verkeerschaosverdwaald was geraakt, begonnen we met eten, het werd namelijk serieus bedtijd voor Guus, hij was versleten! Zijn verdriet was groot toen papa wegging en hij niet mee mocht. Hij begrijpt het wel maar zijn gevoel verteld hem iets anders en dat is deksels lastig als je nog maar net vier jaar bent. Het mooie is dat de kleine prinses, haar broer (nog) onvoorwaardelijk steunt. Als Guus huilt, gaat Saar mee brullen en zodra Guus stil wordt, besluit Saar ook te stoppen met het verheffen van haar stem. Na goed een kwartier “stereo-brullen”, keerde de rust weer, in de omgekeerde theepot van opa Piggelmee en was Saar weer aan de beurt, voor een verschoning en de fles.


Er waren nogal wat bekenden die meesmuilend hadden gelachen, dat opa wel vroeg gewekt zou worden, door de jeugd. Niets was minder waar want oma besloot in al haar wijsheid om de nachtelijke loftrompet te hanteren en ik vroeg me af of er een nieuwe potentiele klant voor de KNO-arts, gevonden was. Tien over zes, zette ik het theewater op en even later begon het koffieapparaat te pruttelen. Diepe zuchten van Boaz waarom dat licht, midden in de nacht aan moest en na enige uitleg, besloot ook hij aan te haken bij de geluiden, die oma voordien had geproduceerd. Weg rust!


Om kwart over zeven hoorde ik kleine Saar praten in zichzelf en ik besloot, dat het etenstijd werd voor de kleine prinses. Tjonge, wat wordt een mens vrolijk van een gulle glimlach in de vroegte en je hart loopt dan direct vol met warme energie, veroorzaakt door zo’n klein lachend wezentje. Uit een andere kamer klonk een ander stemgeluid met de vraag of hij er ook uit mocht, als Saar er uit mocht? Natuurlijk Guus! Toen Guus over de rand van het bedje keek, werd de glimlach van Saar, nog groter dan hij al was en de “baby dienende” instructies, rolden meteen uit de kleine kapitein zijn mond. Of ik er maar even aan wilde denken dat Saar eerst de fles kreeg en pas later een schone broek, anders zou ze onmiddellijk haar schone luier vol kakken! Hallo dan?


We zijn nog geen 24 uur onderweg en opa is al toe aan zijn derde verschoning en een week vakantie, waarvan hij overigens net terug was! Het kan verkeren, heeft onze eigen Brederode ooit gezegd maar wat een gouden bezit!

Maandag 23-09-2019, 11.00 u.

Strak? Gas!

Vorige week zondag, werden we door de jonge kapitein uitgenodigd om samen met de kleine kapitein en een goede vriend, te gaan varen. Buiten een stevig windje, was het prima weer en zoonlief wilde nog een poging tot waterskiën, gaan wagen. Aangezien hij dan iemand nodig heeft met een vaarbewijs, werd de ouwe kapitein, snel aangesteld als nieuw bemanningslid voor de snelle schuit.


Varen op rivieren als de Beneden Merwede, blijft altijd bijzonder. Of je nou met grote snelheid en de wind in je haren over het water scheert, stuiterend over de hekgolven knalt en de waterdruppels in je gezicht voelt of gewoon rustig vaart, dat maakt niet uit. Net als op de motorfiets, voel je een bepaalde vrijheid, die lastig te omschrijven is.


Het gebied waar waterskiën is toegestaan, ligt een paar kilometer verder, in de Nieuwe Merwede, die grenst aan de Brabantse Biesbosch. De kleine kapitein had in de Peulensluis, dicht bij huis, al praatjes genoeg en zijn heldere stem, galmde met echo in de sluis, die onder de A-15 door gaat. Zo klein als hij is, vind hij het varen heerlijk en zijn fantasie gaat helemaal los. Het ene moment is hij een levensgevaarlijke piraat zonder mededogen en het volgende moment, heeft hij hulp nodig bij het kakken omdat het niet lukt om zijn broek fatsoenlijk omhoog te doen.


Als eerste was onze gast die geen bloedverwant is, aan de beurt maar die moest na behoorlijk wat pogingen constateren, dat de wind met bijbehorende golfslag en gestuiter, het voor hem onmogelijk maakte om voor langere tijd, goed op de ski’s te staan. Vervolgens was de jonge kapitein aan de beurt en mocht de ouwe, plaats nemen aan het roer. Even de bediening van het gashendel aanvoelen en wat handigheidjes onder de knie krijgen, om te besluiten dat het evenement kon beginnen.


Nou heb je bij het waterskiën, minimaal 3 personen nodig om van start te kunnen en mogen gaan. Er is een bestuurder nodig, er is een uitkijk nodig en uiteraard een skiër. De eerste is voor de bediening van het monster en het totale overzicht. De uitkijk zorgt voor het zicht op de skiër en de communicatie tussen alle betrokkenen en zo weet de bestuurder wat er achter hem gebeurd of zou moeten gebeuren. Na wat gewenning, had zowel de ouwe als de jonge kapitein, de slag te pakken en de kleine kapitein, hield alles nauwlettend in de gaten. Zo hoorde hij de “uitkijk” steeds roepen als de ski-lijn strak stond en het gas erop kon. De kreten “strak” en “gas”, klonken veelvuldig over de Nieuwe Merwede, die middag en de kleine kapitein, gaf ogen en oren, goed de kost.


Onvermijdelijk als er een “tiet van komen” is geweest, dat er ook een “tiet van goan” komt. Volgens Guus hadden we best nog even kunnen blijven want hij had het best naar zijn zin, bij oma op schoot. Maar het klokje van gehoorzaamheid dringt aan omdat er op tijd gegeten moet worden en bedtijd onverbiddelijk is als je de andere dag weer naar school moet.




Op de terugweg wilde de kleine kapitein, toch nog nagenieten van het watersporten. De ski’s en de ski-lijn lagen op de vloer van de boot en knipoogden naar onze kleine avonturier. Eerst stapten zijn kleine voetjes in de veel te grote bindingen en waande hij zichzelf al, serieus skiër. Balans is lastig als er grote schepen om je heen varen, die behoorlijke golven op je af sturen. Eerst hield Guus zich nog vast aan oma maar hij had al snel een alternatief toen hij de opgerolde lijn zag liggen.


Onze ski-gast deze middag, was de klos. De kleine kapitein pakte de stok in zijn handen en “beval” Leon, om het andere eind van de lijn vast te houden. Toen Guus getest had of hij aan de lijn kon gaan hangen, ging hij los. Hij liet zich naar achter hangen en als de lijn gespannen stond, brulde hij: “Strak!” dat had hij vanmiddag vaker gehoord en leek hem wel gepast. Vervolgens hing hij ietwat achterover, keek rond of we hem wel zagen en schreeuwde vervolgens: “Gas….!”. Kopiegedrag noemen we dit met een mooi woord maar volgens mij zijn we (bijna) allemaal groot geworden met kopiëren, dus daar is niets mis mee.


De overtuiging in zijn gezicht en de vastberadenheid bij zijn handelen, zorgden ervoor, dat mijn omvangrijke voorgevel, voorzichtig begon te schudden en mijn mondhoeken van oor tot oor trokken. Ik kan je verzekeren dat de afgelopen week, de kreten “strak” en “gas” niet alleen op het water hebben geklonken. Al was het alleen maar om opnieuw een grote grijns op mijn gezicht te toveren en nog even na te genieten van dat moment.

Vrijdag 20-09-2019, 09.30 u.

Als ik toch eens rijk was….

Ik borrel van binnen van enthousiasme, Guus heeft me gisteren weer eens een euforisch gevoel gegeven en ik geloof niet, dat ik dat gevoel, snel kwijt zal raken. Toen om kwart voor vier de telefoon rinkelde, was ik de hele dag al bezig met 5 december. Na twee dagen met 4 hypo’s waarbij de bloedsuikers, weer erg vervelend deden, was ik genoodzaakt om even een dag, mak aan te doen, ik zat er gewoonweg doorheen!


Maar goed, inpakken, surprises maken, enz., het is namelijk een goed gevoel, om ruim op tijd alles klaar te hebben als iedereen aan het stressen is, om nog cadeaus te vinden en in te pakken. Jammer, dat er nog geen inpakpapier te krijgen is terwijl de winkels, al weken vol liggen met strooigoed, chocolade Sint- en Pietenpoppen en andere vreterijen, die bij 5 december horen.


De mama van de kleine kapitein belde mij en hij wilde heel graag, een kroel en een kus met opa delen. Hij zat er behoorlijk doorheen na bijna 3 weken school, waar hij nog niet echt aan gewend is. Toen ik naar buiten ging, zag ik hem thuis uit de auto stappen en zijn ogen, zochten de straat af, naar mij. Zo snel als zijn kromme beentjes hem konden dragen, rende hij op me af waarbij hij niet vergat om goed uit te kijken bij dat ene zijstraatje, dat zijn pad kruiste. Even was ik bang dat hij van vermoeidheid zou vallen maar dat viel mee en in volle vaart, gooide hij zich, in mijn uitgestoken armen. Heel strak, sloeg hij zijn armen om mijn nek en gaf me een klapzoen. Je kent ze wel, die klapzoenen, die verraden dat je iemand hebt gemist of gewoon even nodig hebt. Ik werd warm van binnen en voelde iets “vreemds” in mijn keel. Zo oprecht, uit zo’n klein mensenhartje en het deed iets met mij, sodeju!


Natuurlijk moest ik mee naar binnen om iets te drinken en “Nee” zeggen, was echt geen optie. Heel dicht kroop hij tegen me aan en toen hij op schoot zat, toonde hij al zijn “oorlogswonden”. Schoolpleinen zijn tegenwoordig net slagvelden, zo blijkt. Tand door zijn onderlip, knie kapot en hier en daar een blauwe plek. De kleine kapitein moest zijn leed even delen met opa en zo geschiedde.


De kleine prinses werd ondertussen, in haar veilige “rol” geparkeerd naast Guus. Zij liet zich alle knuffels en liefkozingen van haar grote broer, welgevallen. Guus kust, Guus knuffelt, Guus trekt Saar, strak tegen zich aan en eigenlijk vindt ze het allemaal prima. Alleen als de knuffels te ruw werden, laat ze zich horen en weet onze kleine kapitein, dat een beetje minder heftig, meer gewaardeerd wordt.


Maar zijn ogen, staan dof van vermoeidheid en uit medeleven, zou je hem in bed leggen, om bij te tanken. Over school praat hij uit zichzelf niet zoveel, je moet met de juiste open vragen komen, als je wat meer over school wil horen. Onze kleine prinses is veel mededeelzamer en praat met haar hele lichaam. Armen en benen gaan in alle richtingen, op de momenten dat ze je luidkeels, deelgenoot maakt, van haar baby-geheimen.



Zo liggen, onverwacht, je grootste rijkdommen, naast je op de bank en delen affectie en liefde, openlijk met elkaar. Het zijn de momenten dat deze opa, de hogere machten zachtjes vraagt, om deze twee ieniemienie mensjes, gezond en gelukkig, oud te laten worden, zonder al te zware rugzak! Vervolgens laat ik de grote Manitou, ook nog even weten, hoe rijk ik me voel en hoe dankbaar ik ben!

Donderdag, 05-09-2019, 15.30 u.

Wax in, wax out…!

De eerste schoolweek zit er bijna op, voor de kleine kapitein en hij schijnt het prima naar zijn zin te hebben. Dat laatste zal mogelijk nog gaan veranderen als hij een klein beetje weg heeft, van zijn vader en/of opa. School was voor laatstgenoemden, een zinloos tijdverdrijf en helaas heb ik in beide gevallen, geen leerkracht meegemaakt, die zag wat het probleem was en hoe eenvoudig, de oplossing had kunnen zijn. Zelfs de wiskundedocent die mij ooit verwekte en op wie ik wel degelijk lijk, heeft nooit kunnen vinden wat the bottleneck was.


Maar goed, terug naar de kleine kapitein. Van kleine kapitein naar leerling op de basisschool, was nog een relatief kleine stap maar nu is Guus echt de grote Boze mensenwereld in gestapt. Samen met zijn ome Dennis, is hij nu de (denkbeeldige) wereld ingestapt van Mr. Myagi. Een nieuwe karate-kid is geboren en de naam is Guus, stoere Guus en dat is effe wat anders dan de kleine kapitein!


Toen ik de foto’s kreeg opgestuurd van Dennis, schoot ik toch even vol want plots realiseer je jezelf, dat hij geen baby meer is, geen knuffelkoter maar gewoon een mens, dat de ontdekkingsreis van dit leven, weer een nieuwe richting op laat gaan. De foto’s tonen het respect, de ernst maar ook het plezier en de pret, die onze kleine karate-kid, beleefd bij zijn eerste serieuze karate les. Potdorie, wat is hij stoer en wat kijkt hij stoer op de foto’s en er glijdt een glimlach over mijn gezicht. In gedachten hoor ik mijn moeder dingen herhalen, waarvan ik dacht dat het stereotype uitspraken waren, die zo heerlijk konden stigmatiseren.


Jammer, ouwe kapitein, sprak ik tot mijzelf, dit is het leven, niet meer en niet minder. We worden geboren en vervolgens worden we gepamperd, geknuffeld en aan de hand meegenomen om wegwijs te raken, op de weg die leidt tot het uiteindelijke andere uiteinde van het leven. De stem van moeders tettert in mijn oren “kleintjes worden groot” maar ook “Ha, jongen” of Ha, knul” ongeacht, hoe oud je was. Het warme “Ha, jongen” klonk luttele dagen voor haar vertrek “naar daar, waarvan ik niet weet, hoe het er uitziet” en liefdevoller was niet mogelijk geweest.


Je ziet, dat ik heel snel afgeleid ben en zijsporen bewandel. Terugdenkend aan voornoemde momenten, komt er vaak een weemoedig gevoel in mij op en dat gevoel associeer ik vaak met ervaringen, die ik in het “nu” opdoe. Gevolg is wel, dat ik eigenlijk niet meer weet, welke kant ik op wilde gaan, met dit verhaal. Daarom ga ik gewoon terug naar de kleine kapitein en in mijn verbeelding hoor ik, ome Dennis, aan hem roepen, “wax in, wax out”. Ik hoop dat de kleine kapitein niet vergeet, dat hij kapitein is maar anderzijds, is dat het gevolg van onze ontdekkingsreizen. Je gaat soms een kant op, die niemand verwacht had of niemand kon voorzien maar daarom zijn we mensen. We kunnen mopperen op de onbestendigheid van het weer maar geloof me, wij mensen zijn nog veel veranderlijker dan het weer.


Ik ben nu bezig om een lang beloofde piratenvlag aan een “vlaggenmast” te bevestigen, dus wie weet is hij één dezer dagen, opnieuw de kleine kapitein maar dan op een piratenschip!