Maandag 16-12-2024, 10.00 u.

Lang, lang geleden in een land….

Van 16 december 1983 tot vandaag, is er exact 41 jaar verstreken. Mijn uiterste houdbaarheidsdatum is dus ook 41 jaar dichterbij gekomen. Gelukkig doen de meest essentiële organen en lichaamsfuncties, hun werk nog op een zodanig manier, dat ik een lekker hapje kan eten, een biertje kan drinken met familie, vrienden en bekenden en ik kan nog steeds communiceren, dus niet klagen maar dragen en bidden om kracht!

Maar toch, die dekselse 16^e december, doet al jarenlang pijn. Het is nl. ook de dag dat ik, vandaag althans, 41 jaar getrouwd zou zijn. Zou zijn, want ik heb er slechts 14 volgemaakt en dat was aan het begin absoluut niet de opzet. Samen 100 worden, een wens die door meer “lovers voor het leven” wordt gekoesterd, maar dat zat er dus niet in bij ons.

Gelukkig ben ik opnieuw aan die “samen 100 worden reis” begonnen en over 3 dagen zijn we al 21 jaar onderweg. Dit keer zonder trouwboekje, gemeentehuis en een gigantische bruidstaart, zelfs geen gezamenlijk huishouden. Wat we wel hebben is een gezamenlijke liefde, die gebaseerd is op heel veel ervaring, begrip en comPassie!

Dit neemt niet weg, dat ik op een dag als vandaag, enorm verdrietig kan zijn en het liefst in mijn “man-cave” zit met mijn laptop, een bak koffie, mijn CD-spelertje en heel veel sentiment. Ik blader door oude fotoboeken, draai muziek die nogal wat losmaakt en loop het liefste de hele dag in een hoodie en een joggingbroek.

De energie om te vluchten voor en met mijzelf, is er niet meer en ik zal het dus moeten doen met alles wat op mij inwerkt. Ik ga ook niet graag meer weg op dit soort dagen en denk veel terug aan herinneringen, die iets met mij doen. Is dat wentelen in zelf geromantiseerde gebeurtenissen, waarvan je af mag vragen of die herinneringen van mij kloppen? Misschien maakt ik ze wel veel mooier , dan ze in werkelijkheid waren. Dat is namelijk wel mijn overtuiging. Als je ouder wordt, wil je juist de mooie herinneringen, nog mooier maken. Wij zijn als mens, heel sterk in het benadrukken en onthouden van negatieve ervaringen, gebeurtenissen en momenten en die versterken we juist weer met negativiteit.

Laat mij het mooie dan maar mooier maken met mijn gedachten, daar doe ik in ieder geval niemand kwaad mee. En zodoende zit er in mijn hart een hele comfortabele ruimte voor een kleine Limburgse vrouw, die mij het mooiste gaf, wat een mens zich kan bedenken nl een kind! Een gezond kind, die op zijn beurt ook weer 2 kinderen kreeg en dus genoeg verhalen om te romantiseren.

Daarnaast is er al bijna 21 jaar, de vrouw, die mijn hart vasthoudt, op hol brengt, verwarmd en heftig laat bonken als je het bijna niet meer kunt horen of voelen kloppen. Ze geeft meer dan ik verdien en daar ben ik enorm dankbaar voor!

 

Vrijdag 13-12-2024, 11.00 u.

Levenswijsheid. 

Eerder dit jaar, kreeg ik een schrift van de zus van mijn vader, vernoemd naar haar oma van vaders kant, oftewel mijn naamgenoot! Snapt u het nog? Dacht het niet maar als je namen invult, wordt het plaatje wat completer. Ik, Jan jr. kind van Piet, die een broer was van Jozijntje jr., beiden kinderen van Jan sr. wiens moeder eveneens Jozijntje (sr.) heette enz. enz. Helder toch?

De zus van mijn vader is de laatste van een generatie en als het even kan, ga ik op de koffie om bij te kletsen. Ik absorbeer de verhalen uit het verleden en zeker als er een stuk familiehistorie in zit, het boeit me enorm.

Het schrift, wat ik al aanhaalde, bevat allerlei levenswijsheden, oude versjes, rijmen, enz., die mijn oma noteerde c.q. verzamelde. En aangezien ik zelf ook al een tijdje zo’n boekwerkje onderhoud, vond ik het tijd om het één en ander te combineren, toen ik het schrift van oma, van de boekenplank haalde.

Uiteraard blader je erdoor heen, nieuwsgierig naar de inhoud, voor zover ik deze al niet kende. Nou wist ik dat opa en oma samen een aantal jaren in Brazilië hebben verbleven maar ik heb nooit bemerkt dat oma haar talen sprak, ze was eigenlijk, het liefst gewoon thuis. Vandaar mijn aanname, dat oma geen Engels, Spaans, Portugees of wat dan ook beheerste. Deze aanname bleek een onjuistheid van de bovenste plank, kijk maar naar de foto.

Bij het bladeren door het schrift, kwam ik een tekst tegen in het Engels en ik vond de tekst mooi. Gevoed door het moment van het jaar met nogal wat historisch, emotionele momenten  voor mij, vlogen mijn gedachten naar gebeurtenissen met mijn (groot)ouders, met Marion, maar ook met vrienden en bekenden, die niet meer fysiek onder ons zijn.

Als “next generation” heb ik inmiddels aanvullingen gemaakt in oma haar schrift en stiekem hoop ik, dat er na mij ook nog een generatie opstaat, die dit fenomeen voortzet.

Schrijven zit gewoon in het bloed van deze familie, ik heb het dus echt niet van een vreemde. Er was echter een bijzonder moment nodig om mij aan het schrijven te krijgen, maar gelukkig heb ik een aardige inhaalslag kunnen maken.

Ik wens iedereen een fijne decembermaand met heel veel herinneringen. Niet alleen positieve maar ook verdrietige herinneringen, die vormen je namelijk het meest.

        

 

Woensdag 11-12-2024, 10.05 u.

Vandaag 65 jaar geleden.

Op 11 december 1959, was er een bescheiden feestje omdat mijn ouders/onze ouders, in het huwelijksschip stapten. Bootje paste niet bij mijn vader, die voer nl op een echt schip met grote schoorstenen, waar zwarte rook uitkwam en die rookpluimen, zwierven over de hele wereld, of beter gezegd, over (bijna) alle zeeën. De datum op de trouwkaart was zelfs niet ingevuld in verband met de onzekerheid over zijn thuiskomst. Althans de datum van thuiskomst. De grote vaart was toen, net zo onbetrouwbaar als het openbaar vervoer anno 2024.

Mijn opa en oma bestaken het zelfs om 72 jaar getrouwd te zijn, maar dat was pa en moe niet gegund en mij nog minder. Je hebt tenslotte altijd baas boven baas, helaas in mijn geval.

Nadat mama op de illustere datum 10-11-’12, was overleden, tobde senior met de gedachte, dat hij na zijn crematie, niet bij ma zou kunnen zijn, die begraven was. Hoezeer we hem ook geruststelde, zelfs de uitvaartondernemer, het paste niet meer in zijn brein. Zijn door ons niet gesignaleerde dementie, begon hem vervelend dwars te zitten.

Na zijn overlijden in de zomer van 2018, besloten wij als broers om de hereniging van pa en moe, op de trouwdag plaats te laten vinden en zo geschiedde. Met het hele gezin samen, zelfs de kleine kapitein was er bij. Bij die gelegenheid heb ik voorgelezen uit een schrift, wat ik vond bij het ontruimen van senior zijn woning. Daarin noteerde hij zijn gevoel van kort na het overlijden van ma. Mijn oude pijn, was nu zijn pijn. Mijn oude verdriet, was nu zijn verdriet maar zijn ongerustheid over het niet kunnen herenigen, hebben we door onze daden, hopelijk weg kunnen nemen.

Vandaag is dus niet alleen hun trouwdag maar ook de dag van de hereniging. Het genoemde (fel gekleurde)schrift, heb ik nog steeds, het is een soort relikwie. En ik heb meer “artefacten” in mijn bezit en in de maanden november, december en januari, haal ik ze vaker tevoorschijn. Ik voel ze, ik lees het, ik ruik er aan en roep herinneringen op waarvan ik nog steeds sentimenteel c.q. emotioneel kan worden.

En de tijd….? Zij schrijd voort.

 

Maandag 02-12-2024, 10.30 u.

Sombody’s watching me…

Er zijn momenten, dat je alleen in huis bent bij je lief en dat je denkt het toilet te kunnen gebruiken, zonder jezelf “op te sluiten”. Traditiegetrouw gaat de telefoon mee voor een spelletje patience of iets wat daar op lijkt. Je hoort wel wat gekras maar besteed er geen aandacht aan want wie zou er mee willen genieten met zulke “zware luchten”?

Plotseling krijg je het gevoel dat je bekeken wordt en als er één locatie is, waar een mens niet bekeken wil worden, is dat het toilet wel. Of je moet een, in mijn ogen, wel hele rare fetisj hebben. Vervolgens kijk je en zie je de deur op een grotere kier staan dan op het moment dat de “zitting” aanving. Van boven naar beneden wordt de kier bestudeerd en bijna onderaan zie je 2 grote ogen naar je staren, terwijl je met je broek op je enkels zit.

Blijkbaar voldoet het zicht niet en de kier tussen de wc-deur en de deurstijl wordt groter. De jongedame in kwestie kijkt je heel even aan en doet vervolgens, als ze eenmaal binnen is, net of je er niet bent. Onmogelijk natuurlijk want in een ruimte van nog geen meter bij een meter is een “voorwerp” van ruim 110 kilogram niet echt over het hoofd te zien. Wat een arrogantie zeg!

Ze gaat er eens rustig bij zitten en begint zich schoon te wassen, nog steeds zonder naar mij te kijken. Vervolgens spreek ik haar aan en zeg: “Chewy, ga eens weg, hup moven!”. Nu kijkt ze me aan, staat op en loopt de wc uit. Pompiedomtiedom…somebody’s watching me! Dat deuntje gaat er dus voorlopig niet meer uit.

Michael Jackson dreunt dus door mijn hoofd als ik naar nummer 100 ga, Who’s watching, tell me who’s watching me..”. O ja, en de deur gaat gewoon dicht, zelfs in mijn huis waar geen katten rondlopen! Fijne dag.

 

Vrijdag 22-11-2024, 15.20 u.

“Afvinken”.

Voor degene die me gemist hebben, het zit er weer op en, belangrijker, ik heb het ook weer overleefd. Trouwens ook voor diegene, die me niet gemist hebben. Vanaf vandaag mocht ik mijn rechterarm weer voorzichtig gebruiken en zelfs kort douchen. Dat voelde als een serieuze luxe kan ik je vertellen.

Met mijn lief had ik van dinsdag op woensdag, de suite in het Fletcherhotel in Nieuwegein geboekt. Ik wilde geen stress voor de opname in het plaatselijke St. Antonius ziekenhuis. De A-15, A-27 en de A-2 zijn niet de meest rustige wegen gedurende de spitsmomenten, die Nederland rijk is.

Om kwart voor acht moest ik me melden en hoe laat ik geholpen zou worden, bleef tot die tijd onzeker. Zoals al eerder beschreven, was ik bloednerveus vanwege, volgens de betrokken medici, de extra risico’s die mijn amorfe Adonis-lijf met zich meebracht.

Ze waren nog bezig met alle bijzonderheden te noteren, toen er al een verpleegkundige aan de kamerdeur stond, dat het “mijn tijd” was. Dank u, jongedame, dat geeft vertrouwen! Dus doordoen, in de rolstoel gepropt worden en door naar de kamer waar de cardioloog wachtte voor de catheterisatie. Omringd door 5 aardige jongedames en 1 lelijke kerel, lag ik daar willoos op de tafel. Heel even wilde ik protesteren maar toen zo’n lief ogende dame met een glimlach Diazepam in mijn infuusje spoot, werd de hele wereld roze en mijn glimlach heel breed. A joh hé, te gek joh hé. Als het mis gegaan zou zijn, was ik met een grote glimlach naar de andere kant gegaan en had het mij nog niets kunnen schelen ook.

Behoudens wat ongemakkelijke momenten onder invloed van medicatie, die zorgt voor een hartslag in standje “30 km+ tijdens de marathon”, ging het prima. Aangezien ik al even geen marathons meer loop, voelden mijn benen als gelei en mijn kop als een tehuis voor zwakzinnige tuinkabouters met pikhouwelen.

De polsslagader die gebruikt is om binnen in je lijf te kijken wordt onder luchtdruk dichtgehouden en elk half uur, laten de verpleegsters er een beetje lucht bij. Bij het laatste beetje lucht dat ze lieten ontsnappen oftewel het moment dat je er op rekent naar huis te mogen gaan, knalde de slagader open en werd mijn verblijf met (minimaal) 2 uur verlengd. Balen als een stekker dus!

Heb je trouwens wel eens geprobeerd om met uitsluitend je “verkeerde” hand en arm, je broek en onderbroek naar beneden te doen en weer omhoog te hijsen op het toilet? Dat is gewoon topsport, kan ik je melden.

Vervolgens wordt je vanuit het ziekenhuis onder toezicht gesteld en de boodschap is duidelijk. De “getroffen” arm mag echt niet gebruikt worden. Vanaf vandaag dus weer wel en ik heb mijn hele leven al moeite gehad met grenzen respecteren, dus ook nu. Onder het wakend oog van 2 spinnende jongedames, houd ik mijn gemak en als ik een poging waag om op te staan, word er verstoord naar mij gekeken.

De 3^e catheterisatie in 13 maanden is een feit maar helaas gaf de laatste geen duidelijkheid omtrent mijn klachten. De moed begint me aardig in de schoenen te zinken en ik heb echt wel even nodig om de moed weer bijeen te schrapen. De hoop op een verbetering door iets onreglementairs op de wegen naar mijn hart, is helaas van tafel. Enerzijds is dat schitterend en anderzijds is dat best balen.

Voorlopig sta ik onder Haarlems toezicht en dat is eigenlijk nog beter dan die suite in het Fletcher. Ik heb dus niets te mopperen en dat is bijna mijn beroep…toch?

 

Donderdag 14-11-2024, 13.50 u.

Gisteren.

Gisteren werd je 61, maar emotioneel kon ik het niet voor elkaar krijgen om iets te schrijven c.q. te plaatsen op deze blog of op Facebook. Dat is de afgelopen decennia zo ongeveer een gewoonte geworden of beter een traditie, die ik graag in ere houd.

Naast een stuk stress over hetgeen mij te wachten staat, merk ik dat sommige dingen mij een stuk lastiger afgaan dan 5 jaar of zelfs maar een ½ jaar geleden. Mijn lichaam protesteert heftig en ik blijf heftig eigenwijs. Ik doe dingen die niet verstandig zijn maar stil op de bank blijven zitten, is niet helemaal mijn ding of beter gezegd: “Helemaal niet mijn ding!”.

Doe ze daarboven allemaal de groeten maar van opa Jan en vraag ze, om voor me te duimen.

 

Dinsdag 12-11-2024, 10.15 u.

Wat zouden ze doen?

Vandaag is het exact 12 jaar geleden, dat moeder Teuna, het tijdige voor het eeuwige verwisselde. Het einde van een soort tijdperk. Je wist dat het moment naderde maar toch wordt je verrast als het echt gebeurd.

Morgen de 13^e zou een ander meisje, de moeder van mijn trots, 61 jaar worden, maar ook dat mocht niet zo wezen. Hetzelfde verhaal met een andere naam. We wisten dat het zou gaan gebeuren en toch brak ik glad af, die 20^e januari 1998. Nog een tijdperk dat eindigde en waar ik (nog meer) boeken over zou kunnen schrijven.

Beiden worden gemist en dat voelt het ene moment heftiger, dan het volgende moment. Nu sta ik aan de vooravond van de 3^e catheterisatie in korte tijd en dat je nerveus bent voor een ingreep is niets bijzonders. Maar het feit dat mijn expliciete toestemming voor de behandeling werd gevraagd, vanwege de grote risico’s, duwt je wat dichter naar de rand van een nerveuze crisis oftewel, ik ben bang en niet zo’n beetje ook. Daarnaast is een cardioloog die excuses maakt vanwege de foute inschatting van jou situatie, ook niet echt geruststellend.

Gisteren vertrouwde ik mijn dagboek toe, dat een verlies niet voor even is. Verliezen lijdt je voor altijd en niet voor 1 of 2 momenten alhoewel dat ene moment of die 2 momenten, heel heftig binnenkomen. Verlies gooit zijn ankers uit in je ziel en ze blijven liggen, voelbaar, zelfs als er laagjes zand, slib of sediment overheen komen.

En omdat mijn eigen situatie nogal wat reuring in dit oude lijf veroorzaakt, zijn de ankers in beweging en ik moet bekennen, dat het echt pijn kan doen. Dan zoek je iemand, om je onrust mee te delen, voor wat berusting. Mijn lief, mijn grote Passie, is als 1^e de klos, daarna de jonge kapitein, mijn broer en mijn broer van een andere moeder (al ruim 56 jaar). Al snel kom je tot de ontdekking dat er geen rust te vinden is c.q. zal zijn. Je angst blijft voelbaar en die oude verliezen lijken plots niet zo oud meer.

Ik ben niet zozeer van een kerk of een bepaalde geloofsovertuiging maar onder deze omstandigheden, praat ik toch regelmatig met de Grote Manitou en verzoek om een grote pow-wow om wille van mijn behoud. Niemand gaat voor zijn tijd, is mijn overtuiging en ik hoop dat het nog even duurt voor de mijne zijn eind aantikt.

Life is like the breath of a buffalo in wintertime, gone in seconds.

 

Woensdag 30-10-2024, 08.45 u.

Hijsen!

Een opa-oppasdag is meer dan naar Slot Loevestein gaan en…het is een zwaarwegende verantwoordelijkheid, als je de wensen van een kleine tuttebel, naar behoren in wil vullen.

Ik had eerder verteld, dat Saar de avond van te voor was opgehaald om mee te gaan naar de Pannenkoekenbakker c.q. -boot. Bordje leeg, buikje vol en vervolgens de vermoeidheid, die keihard toeslaat. Oma zorgde voor Saar, bij thuiskomst en stopte haar in, samen met een hele bende knuffels en Nijntje want dat hoort!

Volgens ons, sliep de kleine prinses nog voor ze haar kussen raakte en de vermoeidheid bleek op meer fronten toe te kunnen slaan. Nadat de liefde van mijn leven was vertrokken naar de “grote boze mensen stad” waar ze woont, sloeg Klaas Vaak keihard toe. Serieus werken om wakker te blijven, maar een menselijk lichaam is net een grote fabriek. Als er een paar “werknemers” staken, met vakantie zijn of een cursus volgen van de baas, raakt het systeem ontwricht. Dus ook bij deze opa, die steeds in slaap kukelde op de bank. Steeds de tv terugspoelen en opnieuw beginnen, bleek een soort mission impossible en op zeker moment heb ik de bank maar verwisseld voor het bed. Wat een rust.

Op het laatst bedacht ik mij, dat het misschien handig was om mijn kleine tuttebel nog even naar het toilet te laten gaan om een vroege, nachtelijke toiletgang te voorkomen. Ook dat is verantwoordelijkheid en eigen belang. Stel je voor midden in de nacht!

Rust! Nou ja, om 05.16 uur (volgens mijn wekker), ging het Nijntje-alarm af en Saar kwam met een ieniemieniestemmetje, melden dat Nijntje zoek was. Je start een serieuze zoektocht in een beperkte omgeving want dat k.tkonijn kan nooit ver weg zijn.  Nijntje was snel gevonden en nadat Saar haar afgezakte, wat ruime pyjamabroek had opgehesen, heb ik haar onder het “Black-ice tour” dekbed geparkeerd, waarna de rust in huize van Bennekum, terugkeerde. Althans voor Saar want de leider van de zoektocht naar Nijntje, deed geen oog meer dicht!

Om 6 uur heb ik de koffie maar aangezet en me nuttig gemaakt in afwachting van het ontwaken van de prinses op de erwt. Om kwart voor acht ging de kamerdeur voorzichtig open en de grootste glimlach van dat moment was voor mij.

Schoorvoetend meldde Saar dat ze wel klaar was met slapen en ze hees haar afgezakte pyjamabroek nog maar een keer op. Nadat alles in orde was gemaakt voor het ontbijt en Saar opnieuw, die dekselse broek omhoog had getrokken, zei ik haar, dat ze eigenlijk bretels nodig had. Grote ogen met een ondeugende lach, keken naar mij. De mond die eronder zit riep: “Wat is dat nou weer?”. Tja, anno 2024 zijn bretels niet meer de gangbare manier om je broek op te houden. Als je ze nodig hebt vanwege een grotere buikomvang, dan kontdikte, moet je echt zoeken om bretels op de kop te tikken, kan ik je vertellen.

Ik stond op en liep naar de kledingkast op de slaapkamer. Na wat graafwerk, vond ik een paar bretels in een hoekje. Brede brandweer-bretels met leren lussen maar ook nog een paar oude met klemmetjes, vermoedelijk afkomstig van mijn vader.

Volgens Saar was de pyjama nog een beetje te groot en zou hij vanzelf gaan passen als ze groeide. Mijn reactie veroorzaakte gevaarlijke blikken omdat ik vertelde, dat ze geen kont had waar de broek op kon blijven hangen. “Je bent gewoon een schriel krielkippie, je moet meer spek eten!” : zei ik haar. Dat was niet waar volgens Saar maar spekkies vond ze wel lekker! Einde discussie.

Nadat de bretels waren ingekort, heb ik ze vastgemaakt aan de afzakkende pyjamabroek van Saar en het “afzakleed” was geleden. Saar vond het wel een charmante oplossing en nog handig ook, maarrrrr was de volgende vraag: “Hoe moet dat als je naar de wc moet?”. Toen ik voordeed dat ze haar armen erdoor kon doen, zakte de broek vanzelf alweer naar beneden. Tijd voor ontbijt, leek mij zo.

Allemaal leuk opa, maar nu moeten we op gaan schieten want we moeten naar Slot Loevestein, dat was tenslotte afgesproken. Bretels waren gelukkig niet nodig, Saar droeg een broek met elastiek in de band!

Dinsdag 29-10-2024, 09.10 u.

Opa-oppasdag 2.0

Gisteren was het gelukkig weer eens zover of beter gezegd het begon zondagmiddag. Er zijn dingen die moet je echt goed doen en anders helemaal niet aan beginnen!

Het is weer vakantie, herfstvakantie om precies te zijn en dan is er crisisopvang nodig voor de jeugd, die niet naar school hoeft, maar wel een paps en mams hebben, die gewoon moeten werken. De schoorsteen moet wel roken tenslotte.

Aangezien opa Jan een bloedhekel heeft aan vroege verplichtingen, werd in overleg besloten, dat mijn kleine tuttebel al op zondagmiddag zou komen. Vroeg uit bed is geen probleem maar niet onmiddellijk verplichtingen, maar dat blijkt later nog wel.

Saar had al een poos geleden de wens geuit om naar Slot Loevestein te gaan want haar grote broer, onze kleine kapitein, was daar met school geweest en had thuis enthousiast verhaald over Hugo Grotius en zijn fameuze ontsnapping. Je snapt het natuurlijk al, Saar is net een echte vrouw en uiteraard bloednieuwsgierig, dus zij wilde ook. Opa werd uit zijn “winterslaap” gewekt en verzocht om als gids en activiteitenbegeleider, met de kleine spring in ’t veld naar Slot Boevenstein te gaan.

Ik had me al snel bedacht, dat het mogelijk niet slim was om na zo’n intensieve excursie, naar de pannenkoekenboot in Woudrichem te gaan. Het vermoeidheidsniveau zou zomaar erg hoog kunnen liggen en dan zijn zowel Saar als opa Jan, niet altijd gezellig. Daarnaast was op zondagmiddag de assistentie van oma Pascale verzekerd en dat was een welkome geste. Haar geduld, begrip en inzicht is vele malen groter, dan dat van opa. Eerlijk is eerlijk en ere wie ere toekomt!

Omdat de klok ’s nachts ook al een sprongetje in de tijd gemaakt had i.v.m. de wintertijd, kon Saar lekker op tijd naar bed met een prinsessenpannenkoek, jeetje wat een woord, in haar buikje. First part of the mission completed!

Waar ik niet op gerekend had, was het “Nijntje-alarm”. Om precies 05.16 uur, volgens de klok, kwam mijn lieve tuttebelleke melden, dat ze haar Nijntje kwijt was. Nijn kon nooit ver weg zijn want zij was de avond te voor, gelijk met Saar naar bed gegaan. Gelukkig was het vermiste knuffelkind van Saar, snel gevonden en werd Saar weer onder haar AC\DC-dekbed geparkeerd. Alhoewel Saar tot kwart voor acht door sliep, heeft opa om vijf voor zes uur, de moed maar opgegeven, dat hij nog in zou dutten. De koffie liep dus al vroeg door. Hoezo bijtijds uit bed?

Na de koffie werd de reis naar Poederoijen aangevangen en Saar had er zin in. Ik weet, dat ik kan lullen als Brugman maar gisteren had ik Brugvrouw achter in mijn Opeltje zitten. Bleek ik toch mijn gehoorapparaatjes vergeten! Nou moe…

Bij het binnenrijden van het Munnikenland, wilde onze kleine spons echt alles weten en alle informatie werd bijna letterlijk opgezogen tussen die kleine oortjes. De grote zilverreigers, de Konik-paarden, de Rode Geuzen, ze keek haar ogen uit en kwebbelde aan één stuk door.

Over de vestingbrug, de grote poort door was teveel voor Saar, ze viel gewoon even stil en veel verder als: “Die brug is wel glad hè?”, kwam ze niet. Uiteraard vertelde ik haar, dat de anti-slipstrips om die reden geplaatst waren. Ondanks het feit dat er wat spettertjes vielen, wilde Saar door naar het Brakel bastion om met het kanon en de geweren te schieten. Ze verschoot van kleur, toen het kanon met een drukknop geactiveerd werd en bulderde onder begeleiding van een stem uit het niets. Snel verder om de schrik te laten zakken en te zoeken naar kastanjes. Soms weet je wat er gaat komen en ben je voorbereid. De “kastanjetruc” ken ik al zo’n 25 jaar en de extra tas werd uit mijn rugzak getoverd om te vullen met de mooie, glimmend bruine kastanjes.

Toen kwam dan eindelijk het moment, dat het kleine vingertje over de voorburcht, in de richting van de kasteelbrug en -poort wees. “Gaan we nu binnen kijken?” : vroeg Saar. Eerlijk gezegd, zag ik enorm op tegen het lopen van de trappen maar gelukkig viel het me alles mee. Mijn kleine tuttebel was net een nestje jonge vlooien en na 2 minuten vond ik het verstandiger om niet te proberen, haar bij te houden.

Ieder raam klom ze in, de heen en weer bank-uitleg, toverde een grote grijns op haar gezichtje en het antieke wiegje was het einde. Toen ik aan een meisje, dat op een grote houten stoel zat, vertelde, dat ze eigenlijk op een “po-stoel” zat en dat er onder het kussen waar ze op zat, een klep gemaakt was zodat je kon piesen en poepen, rolde Saar van verbazing bijna om.

Redelijk abrupt, staakte Saar haar stuitersessie om te melden dat ze honger had. Yes! Eindelijk even zitten en bijkomen. Het broodje knakworst en mijn gehaktbal waren vrij snel verdwenen en toen wilde de jongedame kleuren en werken aan haar nieuw verworven kleurplaat. Mijn idee dat we dat beter thuis konden doen, landde niet c.q. werd bruut afgewezen en wat doe je dan als ouwe zemelaar? Juist, berusten in je lot!

Na de lunch wilde Saar toch terug naar de speeltoestellen en het Brakel bastion, waar ze nu zonder angst voor de kanonsknallen, alle scheepvaart uit de Waal schoot omdat ze geen tol hadden betaald. Tja, je kunt wel eens iets vertellen, wat echt blijft hangen, althans gisteren wel. De schietoefeningen met geweer onder leiding van een niet zichtbare dril-sergeant, werden met succes volbracht. De kreet: “Soldaat, we zijn geen kleiduiven aan het schieten!” werd later thuis, luidkeels herhaald.

Mijn rug en benen, gingen nu toch echt in staking en Saar begon te klagen over zere voeten. Tijd voor exercitie richting ons moderne ijzeren paard en de reis naar huis. Om niet in slaap te vallen heeft mijn kleine oogappel, hardop zitten zingen over haar belevenissen op Loevestein en een liedje over koeienvlaai. Ik was het even kwijt en reed gelukkig niet te hard, zodat het risico op “ontsporen” vrij klein was.

Het duurde niet zo lang nadat ik mijn kleine tuttebel had thuisgebracht, voor ze bij mams op schoot in slaap viel. Een technisch knock out, zullen we maar zeggen. Een poosje later bij mij thuis op de bank, ben ik blijkbaar geraakt door iets onbekends en ook opa, was lek. Welterusten, woensdag en donderdag een nieuwe ronde met de kleine kapitein, ik ga alvast naar bed om voor te slapen!

 

 

Vrijdag 04-10-2024, 15.45 u.

 

Voorlees-opa.

 

De afgelopen jaren, heb ik al heel wat titels zowel aangemeten als toebedeeld gekregen, maar deze had ik nog niet en eigenlijk ben ik er best wel trots op. In de gecombineerde groep 5/6, op school bij de kleine kapitein, mocht ik in het kader van de Kinderboekenweek 2024, voorlezen.

Er was mij de keus gegeven om uit een boek van school of uit een boek van mijzelf voor te lezen. Uiteraard koos ik voor het laatste en de keuze was snel gemaakt toen ik de vraag, eerder deze week, kreeg of ik bereid was om voor te lezen. Dik Trom moest het worden. Een stukje met een beetje spanning, zeker met wat humor en als het even kon, met wat moraal, ik blijf tenslotte een ouderwetse moraalridder.

Een hoofdstuk uit Dik Trom en zijn dorpsgenoten waarin de oude vrek Mulder, de appels en peren stelende jeugd, door de veldwachter Flipsen wil laten betrappen opdat ze een flink pak slaag met de gummiknuppel krijgen. Wie het boek kent, weet dat de oude vrek (tijdelijk) een aap had met de illustere naam Kees.

Om een lang verhaal kort te maken, de jongens gaan niet eens naar de boomgaard van Mulder maar de veldwachter ligt op de loer, Mulder is te ongeduldig en de aap zorgt voor de verrassing. Gevolg, Mulder krijgt een pak slaag met de gummiknuppel, Flipsen wordt gebeten, gekrabd en geslagen door de losgebroken Kees en Dik Trom en zijn maten horen het hele “beestenspul” schreeuwen, gillen en krijsen.

Moraal in dit korte stukje is natuurlijk, dat boontje om zijn loontje komt en dat je met praten meer resultaat kunt boeken, dan met de botte bijl-methode (alhoewel…?).

Het voorlezen duurde “iets” langer dan de bedoeling was maar het was bladstil in de klas en de meester maakte zowaar nog wat foto’s van de (voorlees-)held. Super leuk om te doen en ontzettend gaaf, dat de kids ademloos luisterden naar een hoofdstuk uit een boek, waarvan het 1^e deel al in 1891 uitgegeven werd.

Dat het boek zich afspeelde in een tijd, waarin men nog op klompen liep, auto’s een onbekend fenomeen waren en de wijkagent nog een veldwachter was, maakte voor de jonge generatie blijkbaar niets uit.

Hopelijk krijgt dit in de toekomst nog een vervolg want ik vond het gewoon enorm leuk om te doen. Er moet meer (voor)gelezen worden!

 

Maandag 23-09-2024, 10.10 u.

Opfleuren.

 Zoals gebruikelijk, nam ik vanmorgen na het opstaan, een bakkie thee bij mijn bammetjes. Een vast ritueel voordat de koffie op tafel komt.

Thuis heb ik thee van een goedkoper merk maar mijn lief stelt wat hogere eisen aan haar “koppie thee”. Met regelmaat staar ik bij haar, naar de kreten, die mijnheer of mevrouw Pickwick op de labels zet. Vaker haal ik mijn neus op voor de vragen, die gesteld worden maar zo af en toe, komt er een glimlach op mijn gezicht omdat ik onmiddellijk een flashback of een actieve (jawel mijnheer Rutte) herinnering krijg.

Toen de kleine kapitein wat kleiner was, bracht hij vaak die glimlach op mijn tronie, bij vragen, die de familie Pickwick de wereld in stuurde. Guus was toen nog jonger en heerlijk onbevangen. Die onbevangenheid gaat er helaas wat af en hij kan knap serieus de wereld inkijken waarbij je zijn hersens kunt horen kraken.

Mijn kleine tuttebel echter, is nog steeds een onbevangen spring in ’t veld, die geen blad voor haar mond neemt en (net als haar broer) bijzonder adrem kan reageren. Zij bezorgde mij vanmorgen de glimlach, bij het lezen van het theelabel waarop te lezen was: “Wie weet jou altijd op te fleuren?”.

Mijn humeur kan nog zo slecht zijn maar als Saar binnenkomt, komt de zon binnen. Uiteraard heeft ze ook haar buien maarrrr…..daar heb ik geen actieve herinneringen aan. Ze straalt iets uit, wat je hart een stuk hoger in je borstkas brengt. Alles wordt dan naar boven geschoven, dus ook je mondhoeken en de glimlach is compleet.

De dagen dat haar grote broer vanuit zijn kleine hartje riep, dat ik de héééle liefste van de héééle wereld was om vervolgens ik hou van jou te fluisteren, zijn denk ik wel voorbij. Dat doe je niet (meer) als je 9 jaar oud bent maar deze opa zal het echt nooit vergeten. Saar daarentegen, flapt alles eruit zoals het in haar opkomt en daar hou ik wel van. De intimiteit van haar broer, heb ik helaas moeten missen door de nare Covid-pandemie, maar dat kan ik niet veranderen. Wel kan ik genieten van het moment als ze bij mijn binnenkomst, luidkeels “Opaaaah” brult, dus dat doe ik ook. Ieder moment is er één, verzamel die momenten en maak er een boek van in je hart!

De familie Pickwick zorgde er vanmorgen, niet voor de 1^e keer voor, dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen, door de gedachte aan de twee belangrijkste kleine mensjes in mijn leven. Nog een 2^e bakkie doen…?

 

Donderdag, 05-09-2024, 12.40 u.

Soms zit het mee….

Waarschijnlijk herkennen de meesten dit wel. Perioden dat het niet echt meezit en de perioden, dat het niet tegen lijkt te kunnen zitten. Dat laatste is bij mij niet helemaal van toepassing maar dat heeft gewoon te maken met de (verregaande) staat van ontbinding waarin dit lijf verkeert. Enigszins gechargeerd uiteraard maar voor mij voelt het vaker zo en ik heb van een wijs man geleerd, dat je een andermans gevoel niet mag miskennen, overigens zonder het met hem/haar eens te zijn. Amen.

Zo’n anderhalf jaar terug was het me teveel en ben ik maar eens naar de huisarts gegaan met de klachten, die me al zo’n jaar of 15 knap dwars zitten. Van de huisarts naar de longarts, naar de KNO-arts, naar de diabetoloog, naar de neuroloog, de cardioloog, een horde woeste, gespecialiseerde verpleegkundigen en de hartchirurg. Iedereen deed zijn of haar best om  deze opa, op weg te helpen. Longrevalidatie werd gevolgd, dus 2 maal per week naar het heilige der heiligen, aan de Banneweg in Gorinchem, naast de andere bezoeken aan deze poel van jolijt, die meestal ziekenhuis wordt genoemd. Meestal op de fiets, ik heb nu eenmaal geen aandelen in de parkeergarage bij het ziekenhuis in Gorinchem en ca. € 10,= parkeergeld per week, vind ik te gortig.

Uiteindelijk bedacht de cardioloog als laatste, dat er maar een catheterisatie moest plaatsvinden. Niet dat ze wat zouden vinden maar dan was aan het verzoek van de aanvragend longarts in ieder geval voldaan.

Bijna goed want bij de catheterisatie meldde de uitvoerend arts, dat er sprake was van 3-vatslijden en dat er geopereerd moest worden om het tikkertje te herstellen. Dus (tegen de zin van de cardioloog) naar het ziekenhuis in Nieuwegein. Jawel, hetzelfde ziekenhuis waar later de parkeergarage in elkaar lazerde. Overigens ontken ik alles….

In Nieuwegein bezocht ik een serieuze hartchirurg, die mij volgens alles zou gaan opereren. Gelukkig ging deze man niet over 1 nacht ijs en liet een 2^e onderzoek c.q. catheterisatie doen, hij wilde het lichaam van deze opa, veel liever niet open peuteren, gezien de slechte staat waarin het verkeert.  Ik vind dat hij gelijk had!

Tijdens dat laatste onderzoek werd er meteen gedotterd en een stent geplaatst. Liggend op de onderzoekstafel, vroeg ik of het mogelijk was, dat ik op dat moment al voelde, dat ik meer lucht had. Toen de beste man dat bevestigde, voelde ik me de koning te rijk. Binnen een week na de behandeling liep ik nl al 4½ km door het dorp ipv 450 meter met veel moeite.

Helaas was de vreugde van korte duur want half februari, maakte ik een salto met de fiets, zonder daarvoor geoefend te hebben. Gevolg, gekneusde ribben, hersenschudding en heel veel blauwe plekken en zwellingen mede door het gebruik van de grote hoeveelheid bloedverdunners. 

Op het moment dat ik daarvan wat opknapte, eind april, kreeg ik serieus griep en ondanks de negatieve testen, verloor ik smaak en geur, rara pliesiepet? Ook dat herstelde langzaam maar wat niet herstelde was de “oude” benauwdheid, die na mijn val terug was gekomen.

De afgelopen weken, werd het oude lijf steeds opstandiger zonder aanwijsbare redenen, buiten een overdosis stress, die ik van nature mee mag dragen. Er zijn meer ADHD’ers en PTSS’ers, die daar last van hebben, dus ook dat is niet nieuw.

Afgelopen weekend besloot ik de mooie stad Haarlem met mijn komst te vereren om bij mijn lief, troost en afleiding te zoeken, ik was er, populair gezegd, een beetje klaar mee. Na een gezellige familiedag met heel veel gezelligheid en lekkere eten, ging ik voldaan naar huis. Als quizmaster had ik samen met mijn lieftallige assistente, een leuke pubquiz gemaakt en gedraaid en iedereen was positief, dat heb je zo af en toe dan toch nodig als er van alles tegen lijkt te zitten.

Compleet versleten, ik wil alles nl perfect hebben, ook als het lijf medewerking weigert, maar voldaan, onder de klamme lappen gedoken, voor de broodnodige rust. Eenmaal op leeftijd hebben meer mannen ’s nachts last van het fenomeen, dat ze wakker worden omdat hun blaas vol is, ook ik. Toen ik rond 3 uur de trap af liep, besloot mijn lijf, tegen mijn wil vliegles te nemen. Toegegeven, vliegen is best makkelijk maar landen met veel te veel “massa”, is desastreus. Zo ook voor mij!

Opnieuw mijn kop laten stuiteren, dit keer op een trede van de trap en mijn ribben gekraakt. Op zijn Engels, ziet alles er inmiddels weer “black and blue” uit maar zelfs die aanblik went op den duur, behalve de beperkte bewegingen, daar word ik pislink van.

Mochten er mensen zijn, die denken, dat ze me toch ondanks alle klachten cq klagerij, tegenkomen in de lokale taveernes en restaurants, moet ik toegeven, dat het klopt. Af en toe moet ik uitgelaten worden anders word ik knettergek tussen de muren van m’n flat, die veel te klein is voor mijn ego. Maar soms werkt het samenzijn met mensen, veel beter tegen een slecht humeur, dan een pilletje. Echt waar!

 

Zondag 04-08-2024, 10.20 u.

Vader Jakob.

Deze week was ik uitgenodigd door de geestelijk leider van Team de Jong uit Giessenburg. Laten we hem vooral gewoon “Ton” noemen en niet de naam geven van één van de andere teamleden want ik wil niemand kwetsen. Zelf word ik tenslotte ook pislink als ze mij “van Bennekom” noemen in plaats van “van Bennekum”, ik behoor nl tot de adellijke tak en niet tot het plebs….denk ik.

Ik was uitgenodigd voor het prikken van een vorkje en het nuttigen van wat geestrijk vocht, op z’n Duits “angieβen”, heb ik ooit van een goede vriend geleerd. Aangezien ik al wat eerder in de richting van de lokale terrassen van Gorinchem was getogen, had ik na het landen bij een gastvrij etablissement, alvast een blonde genomen zoals mijn gastheer ook vaker pleegt te doen.

Op het moment, dat “onze” eetgelegenheid haar deuren had geopend, ben ik daar naar toe gewandeld om een plaats op het terras te veroveren. Met succes overigens! Vervolgens heb ik nog een frisse “Als het zò moet, hoeft het voor mij nie meer hè” besteld, in afwachting van mijn disgenoot.

De grote kerk in Gorinchem, is een schitterend carillon rijk als het gaat over geluid. Hoe het beest eruit ziet kan ik niet verklappen, ik heb het nl nog nooit gezien. Vaker klinken de heldere klanken van o.a. Queen’s Bohemian Rapsody en andere bekende klassiekers uit de kerktoren en het brengt meermaals een glimlach op mijn gezicht. Ik denk in plaatjes en zie een heftig zwetende beiaardier, achter de grote toetsen van het carillon, om bekende en minder bekende hymnes, het universum in te knallen.

Donderdag klonk plots, wie kent het niet, Vader Jakob (slaapt gij nog?) uit de torenluiken, op de Grote Markt in Gorinchem. En toen wist ik het. Nee, ik zou geen conducteur worden maar mijn disgenoot, moest in aantocht zijn. Bij het wegsterven van de laatste vaderlijke tonen van Jakob, zag ik een fietser aankomen met lange, wapperende, grijze manen. Ik was gerustgesteld, hij was heel en zonder valpartij(en) aangekomen op de plaats van bestemming. Waldorf en Statler, waren compleet, de show kon beginnen.

Na de begroeting hebben we eerst maar een lekkere blonde, stevig in de armen genomen en er met volle teugen van genoten. Het eten  bij de Stadskamer, was prima en de afsluiting met een Irish coffee, was dik en dik verdiend, met een fietstrip van ca 12 km voor de boeg. Ton bedankt, ennuh intuïtief denk ik te weten, dat er nog wel een vervolg zal komen.

 

Donderdag 11-07-2024, 09.35 u.

Lieve Saar.

Lieve Saar, 5 jaar geleden was je nog bezig met onderweg te zijn naar deze “grote-boze-mensenwereld”. De wereld die mooier werd toen jij kwam. Toen je grote broer, de kleine kapitein, kwam, werd de wereld mooier en toen jij kwam, kleurde je de wereld in en dat doe je nog steeds!

Je bent hongerig naar kennis, zo leergierig als je klein bent en een kleine spons, die alle nieuwe kennis opslurpt. Ogen die vuur kunnen schieten en weg kunnen dromen, spierwitte krullen, die nijdig op en neer kunnen dansen en je “staat altijd aan”. Waar je ook gaat of waar je ook bent, je bent niet alleen mijn kleine tuttebel maar ook voor altijd mijn kleine prinses. Zelfs als ik er op een dag niet meer ben, zal dat zo blijven.

Op de dag dat je kwam, was ik een van de eersten, die wist dat je druk bezig was om je, uit je inmiddels te klein geworden behuizing te wurmen. De kleine kapitein kwam naar opa en opa ging met Guus naar de winkel, waar de kleine kapitein, gul zijn kusjes deelde met de andere oma, die bij die winkel, de kassa beheerde. Ook deze oma wist nog van niets en ik moest mijn stinkende best doen om niets te verklappen. Sterker nog, ik moest zelfs jokken en dat….is niet echt mijn ding. Maar voor de goede zaak, heb ik geluisterd en gedaan wat de situatie van me vroeg.

Terug naar vandaag, waar ik mijmer over de 1^e 10 minuten dat ik je vasthield, kort nadat je geboren was, en dromend over wat gaat komen. Hoe zie je er over 10 jaar uit en wat doe je allemaal tegen die tijd? Welke muziek zal “jouw ding” zijn, welke sport doe je, waar ga je naar school en is er mogelijk al een vriendje, dat door de ballotagecommissie is gekomen? Allemaal koffiedik kijken want op dit moment, kom je af en toe nog tegen me aanzitten als je moe bent en krijg ik een dikke knuffel van je, als je pet goed staat.

Lieve Saar, opa hoopt, dat je gezond, lang gelukkig wordt als opa’s kleine prinses. Fijne verjaardag!

 

Donderdag 04-07-2024, 09.15 u.

Opnieuw een afgewezen aanzoek.

Waar ik al een aantal malen heb gerefereerd aan het afgewezen aanzoek van ondergetekende, lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Blijkbaar is er altijd wel een plausibele verklaring c.q. reden, binnen onze familie, om een serieus aanzoek af te wijzen.

In mijn geval, ooit lang geleden, was ik volgens de dame in kwestie, niet voldoende nuchter en ik moet toegeven, helemaal helder? Nee, dat was ik zeker niet.

In het geval dat zich gisteren afspeelde, had de drank geen enkele rol. Deze keer waren te nauwe familiebanden een beletsel om positief op het aanzoek te kunnen reageren. Hoe leg je zoiets uit, aan een aanstaand bruidje (in haar ogen) van bijna 5 jaar? En als het dan ook nog eens een jongedame betreft met een uitgesproken mening, kun je lullen als Brugman maar loop je hopeloos vast.

Mijn kleine tuttebel, is net een spons, ze wil alles weten, alles leren en vooral alles naar haar hand zetten, een echte vrouw dus! Omdat er onder haar klasgenootjes geen geschikte en/of gewillige kandidaten werden gevonden, had ze besloten om het over een andere boeg te gooien. Ze wilde met haar grote broer trouwen en deze reageerde in ieder geval, niet direct afwijzend. Echter toen mams vertelde dat niet mocht c.q. kon, trouwen met de kleine kapitein, werd ze furieus want dat was natuurlijk niet eerlijk en gelijk heeft ze. Maar ga dit als ouder maar eens uitleggen, want die kleine meid wil van de hoed en de rand weten en staat al in de “weerstand”. Het is namelijk haar grote broer en ze houd erg veel van hem, dus mag ze met hem trouwen.

Onderweg in de auto, naar het restaurant waar opa en ook papa naar toe zouden komen, begon Saar te zoeken naar argumenten. “Mama, ben jij ook getrouwd?”:vroeg ze aan de chauffeur. Bij het bevestigende antwoord, wilde Saar acuut weten met wie. Toen ook die vraag beantwoord was, behoefde ze niet lang na te denken, “En gaan jullie ook scheiden?”: klonk het vanuit het kinderzitje op de achterbank. Nou, dat waren paps en mams echt niet van plan maar je weet nooit wat de toekomst brengt, zei de mama van mijn kleine tuttebel. Stilte!

Overigens geloof ik niet, dat ik zelf als 4-jarige de term scheiden, al eens in mijn gedachten had gehad of zelfs maar wist wat dat betekende. Maar dat terzijde.

De toegangstrappen bij het restaurant werden beklommen door een jongedame met dansende witte lange krullen en een gezicht dat op onweer stond. “Opaaaaaah?” klonk het op een toon, die bij mij voor waakzaamheid zorgde. “Zeg het eens lieffie”: antwoordde ik met zoetgevooisd stemgeluid. Er volgde nog een poging om mij voor het karretje c.q. huwelijksbootje te spannen maar ook ik kon haar niet echt gelukkig maken. De kleine kapitein, die toch aardig onderwerp van gesprek was of was hij slachtoffer? Bleef stoïcijns onder alle emotie, die betrekking had op hem.

Eenmaal aan tafel, kwam er een boek met groep 2 en 3 stof op tafel en wilde mevrouw aan de slag met, in mijn ogen best lastig, schoolwerk. Ik had even nagedacht toen ik Saar vertelde, dat er best een oplossing was voor haar probleem. Haar gezichtje plooide zich in een glimlach en ze was één en al oor. Mooi, ik had haar aandacht. Ik vertelde haar dat ik heel veel van oma Pascale hou, maar ook, dat ik niet met oma Pascale getrouwd was en dat we toch erg veel om elkaar geven en van elkaar houden.

Een loden last leek van mijn kleine tuttebel haar schouders af te vallen, ze keek nog even rond en zakte weg in haar eigen kleine wereldje met schoolopdrachten. Uit de doos met stiften werd de gewenste kleur gepakt en de boodschap, dat ze echt niet zo hard op de stiften hoefde te duwen, verdween in het niets. Net als de punt van de stift. Voorlopig is het probleem dus tot rust gekomen maar ik ben blij, dat ik over een jaar of 15 (of zoiets), hier niets verstandigs over hoef te zeggen.

Lieve Saar en lieve Guus, samen met papa en mama, bedankt voor een gezellige of mag ik zeggen vermakelijke avond.

Van een wijze vrouw, hoorde ik ooit de uitspraak: “Als het geluk naar je lacht, vergeet dan niet terug te lachen!” Gisteravond heb ik terug gelachen, Bertha! Goed he?

 

Dinsdag 18-06-2024, 14.45 u.

I can move a mountain.

De wegen van het menselijk brein, zijn af en toe echt ondoorgrondelijk en onnavolgbaar. Binnenkort staat er een Rammstein evenement op de agenda waar ik o.a. met de liefde van mijn leven naar toe ga. Enige vraag is natuurlijk weer, houd dat oude lijf het vol want de mankementen stapelen zich op, helaas.

Maar al dagen loop ik met iets heel anders in mijn hoofd en “wegjagen” lukt me niet. Zodra m’n luiken opengaan begint dat cassetterecordertje te spelen. Yep, zo oud is het nummer al, we gebruikten nog volop muziekcassettes en 8-track. Het gaat over 1976 en deze gasten hebben mister Toppop, Ad Visser himself, nog ontmoet in zijn jonge jaren.

“I would take the stars out of the sky for you

Stop de rain from falling if you asked me to

I’ll do anything for you

Your wish is my command

I can move a mountain

When your hand is in my hand.

Words can not express

how much you mean to me….”

Dat is toch net iets anders dan “Ich bin der hass” zou ik zo denken? Maar goed wat wil je, in de slechte dagen die zo af en toe passeren, is degene waar ik bij die tekst aan denk, dan ook mijn houvast waarmee ik weg kan sluimeren onder de Franse zon of kan bibberen in een bergmeer in de Telemark in Noorwegen. Das toch hartstikke mooi?

Vorig jaar voor het eerst samen met vakantie in een camper, dit jaar willen we samen gaan varen als vakantie uitje maar bovenal, wil ik ze voor geen goud kwijt. Ze is voor mij namelijk “Solid as a rock” maar dat is weer een ander refreintje.

The Real Thing - You To Me Are Everything (1976) • TopPop (youtube.com)