Donderdag, 29-09-2022, 22.25 u.

Mijmerijen.

Als je 25 jaar op een bepaalde plaats hebt gewoond, met veel plezier overigens, mag je het als vreemd beschouwen, dat je na je recente verhuizing, geen enkele spijt ervaart. Nog geen moment heb ik gedacht, wat mis ik...., vul maar iets in. Uiteraard moet ik mijn weg nog vinden en zoek ik me het ongans naar mijn spullen maar zonder enige spijt van de stap, die ik heb gezet. In populaire termen, kan ik oprecht zeggen: "Da hak nie dacht!"  

Misschien gaan die momenten nog komen maar ik durf dat te betwijfelen, zo eigenwijs, ben ik dan ook wel weer. Zeker nu de regenachtige dagen wat minderen, zit ik glimlachend aan mijn nieuwe tafel en rust mijn dikke kont op de nieuwe eettafelbank. Ja, zo heet ie echt en ik heb het niet zelf bedacht. Ik tuur naar het beeldscherm van m'n nieuwe laptop (cadeautje van mijn lief) en luister naar de muziek die schalt uit mijn breedbeeld tv, waar ik met verbazing moest constateren, dat Dr. Pol een veel dikkere kop heeft als op mijn oude tv en dat de borsten van Floor Jansen, nog beter uitkomen. Het is echt een genot om tv te kijken. 

Gisteren heb ik met een glimlach op mijn tronie zitten kijken naar een docu over Jane Fonda. Bij elke tik van de klok, die nog niet ophangt, zag je haar wat ouder worden en een rimpeltje rijker. Wat wil je als je 80 jaar in een uur of anderhalf uur probeert te proppen? Het verouderingsproces gaat in de DRS met een extra turbo.

Als mensen mij nu zeggen, dat ik er goed uitzie, word ik achterdochtig en vrees ik dat er mogelijk achter mijn rug ook een docu is c.q. wordt gemaakt. Anderzijds "so what", ik kan nog zelfstandig eten en eten koken maar nog veel belangrijker, ik kan prima zelf mijn biertje inschenken en uitdrinken. Overigens geen bezwaar als iemand een glaasje voor me tapt, smaken doet dat biertje over het algemeen toch wel en daar draait het om!

Je ziet dat overpeinzingen van allerlei aard aan mijn aandacht passeren. Zo wordt mijn huis steeds meer een thuis en heb ik veel minder moeite met omschakelingen dan gedacht. het stemt me tevreden want ik kan een knap lastig portret zijn als het daarover gaat.

De dag begint nu ook aardig op haar eind te lopen en ik vind het prima. Geen gejaagd gevoel, dat ik eigenlijk nog van alles moet maar gewoon "mañana", letterlijk en figuurlijk. Ik wens jullie dan ook allemaal een perfecte nachtrust en een gezonde morgen! De rust!

Maandag, 26-09-2022, 11.40 u.

Stille wateren. 

Het is lang stil geweest en niet geheel zonder reden. Nu was het weer eens tijd om iets te laten horen en de social media te voeden met wat schrijverij van mijn hand. Ik weet overigens niet of een blog tot de social media gerekend mag worden maar ik neem de vrijheid daartoe.

Eerlijk gezegd is het een hectisch half jaar geweest met voldoende gebeurtenissen, die mijn leven reuring  c.q. kleuring hebben gebracht. Na de nodige strubbelingen, is de verhuizing gerealiseerd en niet omdat ik zo graag weg wilde van mijn stek aan het water. Mijn gezondheid zorgde voor de noodzaak en ik moet toegeven, dat ik nog geen moment spijt heb gehad.

Niet alleen het feit dat ik geen trappen meer hoef te lopen waardoor ik buiten adem raak maar ook geen frustratie, dat ik mijn tuin niet kan onderhouden en mijn huis nog minder, zorgen voor een stukje rust onder mijn dakpan. We zijn ook net op tijd klaar, het weer is sinds de verhuizing beduidend herfstachtiger geworden. Een soort inburgering in je eigen onderkomen, is het gevolg want je voelt je wel degelijk ontheemd. Allerlei spullen waarvan je weet dat ze er moeten zijn, kun je (nog) niet vinden of het ligt vooralsnog op een onbereikbare locatie.

Gelukkig is er ook een stukje happiness met de nieuw aangeschafte meubelen, apparaten en de manier waarop je eigenlijk opnieuw vorm geeft aan je woonomgeving. Ik ben helemaal niet van het winkelen maar er zijn nu momenten, dat ik het gewoon leuk ga vinden en dat is best bijzonder.

Mijn omgeving heeft meer dan genoeg moeite moeten doen om mij in beweging te krijgen en ik ben ze dan ook enorm dankbaar, dat ze me op alle mogelijke manieren hebben geholpen en nog steeds behulpzaam zijn, anders had ik het echt niet gered. Lastig hoor, hulp vragen!

De herfst lijkt nu echt begonnen en de tijd van terrasjes, is even achter ons maar komt ongetwijfeld weer terug. Mocht het dit jaar niet zijn, dan is het volgend jaar wel als (hopelijk) alle dozen zijn uitgepakt en opa Jan zijn spulletjes een "plekkie" hebben gekregen. 

Eerst gaan we even op adem komen, weer eens wat tijd besteden aan en onderhouden van m'n lief want daar ben ik ernstig in tekort geschoten. Maar ja, oude liefde roest gelukkig niet zo snel.....😉