Woensdag 17-12-2025, 09.25 u.

Over ridders, sprookjes en elfen.

Kort door de bocht, ridders (hebben) bestaan. Er zijn nog steeds mensen, die zich nobel dus ridderlijk gedragen. Conclusie, ridders bestaan.

Sprookjes bestaan ook met de kanttekening, dat het om een verhaal gaat met een moraal, een moraal die vaker symbolisch wordt omschreven. Zaken als echte liefde, romantiek, hebzucht, machtswellust en andere deugden en ondeugden, worden in sprookjes onder de aandacht gebracht. Vaak overwint het goede het kwade, maar dat is geen evangelie (of is dat weer een ander sprookje?).

Elfen bestaan alleen in sprookjes en ik heb nog nooit iemand ontmoet, die het bestaan van wezentjes als Tinkerbel aan kan tonen c.q. bewijzen. Ik ken wel iemand met de eigenschap van een elfje, maar dat is een heus mensenkind, mijn muze en dat telt dus niet mee.

Het bovengenoemde vertegenwoordigt voornamelijk het goede en het feit dat er veel verhalen, boeken, legendes en fabels over ridders, sprookjes en elfen zijn, laat zien, dat het grote deel van de mensheid hunkert naar het goede en dat is mooi!

Waarom staan we met elkaar toe dat mafkezen als Donald Duck, Vladimir Raspoetin en Xi Rintintin, er een zooitje van maken. Onze nationale antiheld Geertje Vol=vol(demort) probeert ook dapper mee te blaten maar maakt internationaal niet echt indruk. Waarom worden we bang gemaakt door dat stelletje boze heksen, tovenaars of trollen uit vertolkende sprookjes?

Ik heb besloten, net te doen of ze er niet zijn en hoop ik stiekem, dat ze stikken in een te grote hap kaviaar, vergiftigd worden door een fout stukje kogelvis of gewoon sterven aan een hartaanval door veel te hoge bloeddruk.

Maar verder wens ik iedereen een hele fijne kerst, een magisch 2026 en een schitterend sprookje met echte ridders en lieve elfjes!

Bijgaand gedichtje las ik in een boekje van Marion, dat ik vorig jaar vond. Van wie het gedichtje is weet ik niet, maar als we allemaal proberen om zo met elkaar om te gaan, moet het beter worden.

    

    

 

Dinsdag 16-12-2025, 09.50 u.

 

“Vraag me niet hoe het gaat, maar zeg me hoe het is!”. Ongeveer 27 jaar geleden, schreef ze dit op en sprak ze het uit. De betekenis of wat ze bedoelde, was niet onmiddellijk duidelijk voor me, maar dat kwam later pas. Het fysieke verval in de winter van 1997/1998, was groot en een voorbode voor groot verdriet.

Deze dag, 14 jaar voor die winter, was een dag, die door weinig mensen, die erbij waren, is vergeten. Aan het eind van de ochtend, met een boeket in mijn handen, aanbellen bij een voordeur, waar ik normaal gesproken langs liep om via de achterdeur naar binnen te gaan. Pak aan, stropdas voor, bijpassend overhemd en schoenen, klaar was Jan….om te trouwen met Marion!

“Er was eens en ze leefden nog lang en gelukkig”, komt alleen voor in boeken en niet in het grote boze mensenleven, zeker weten!

42 jaar zouden we vandaag getrouwd zijn, voor sommigen helaas langer dan een mensenleven. Waarom “helaas”? Simpel, ze kregen geen tijd om zo lang te leven. Ben ik nu weemoedig en melancholisch? Jazeker, dat zit in mijn bloed en is genetisch zo bepaald. Zit ik daarmee? Jazeker, soms heb ik daar last van en zonder die sentimenten, zou het leven wat aangenamer kunnen voelen, maar ja….het zit nu eenmaal in die rugzak en ik draag het mee.

Nu op een leeftijd, dat er in mijn omgeving meer mensen in de situatie komen waar ik lang geleden in zat en die je niemand gunt. Dan komen er “herbelevingsmomenten”, flashbacks en sentimenten op mijn pad, die ik liever had laten rusten. Helaas, zo is het leven en zo moet het leven geleefd worden, met alle ups en downs.

Vandaag is het allemaal een beetje extra verdrietig voor mij, maar morgen? Morgen is alles anders, hoop ik…..

 

Donderdag, 11-12-2025, 07.20 u.

Lang, lang geleden, was er eens….

Vandaag 66 jaar geleden, was het zeker dat er getrouwd kon worden. De schipper was gelukkig op tijd terug van een lange zeereis en het leven van deze schipper (eigenlijk machinist) en zijn muze, was klaar voor de grote ommezwaai.

Nou ja, ommezwaai? Ze trouwden, maar een huis was nog niet voorhanden, dus voorlopig werd er ingewoond bij de ouders van de bruid, tot er een eigen optrekje vrij zou komen. Het was in die tijd niet geheel ongebruikelijk want ook toen was er al woningnood, een ernstig tekort aan huizen voor jonge stellen.

In 1983 overkwam mij hetzelfde, zij het dat er nog geen sprake was van een huwelijk. Ook Marion en ik hebben ca 6 weken ingewoond bij de 2 liefste oudjes (toen nog niet zo oud) van de wereld.

Dat sprookje van 66 jaar geleden, werd in 2012 ruw verstoord toen ma vertrok in haar “scheepke onder Jezus hoede”. Ze was bang gemaakt als kind door die verrekte zwartrokken, voor de duivel en de hel en die angst werd versterkt door het naderende einde. Woest was ik op de verantwoordelijken voor deze angst. De dominees, de voorgangers, de ouderlingen en al die “fijne” broeders en zusters, zoals geloofsgenoten werden en worden genoemd, die een grote dosis angst hadden gezaaid om het gewone volk onder de knoet te houden.

Gisteren had ik een déjà vu. Gewapend met een bak met hyacinten voor  op het graf van de oudjes, fietste ik langs de zuidkant van het kerkhof over een fietspad, wat aan een schoolplein grenst. Op het kerkhof hoorde ik al ruim voor ik er was, een dominee zijn “gekwaak”, via een geluidsinstallatie rond blaten. Een grote partij volk in donkere kleding, de dames getooid met zeewaardige slagschepen op hun kokosnoten, luisterde naar een man, die deze gelegenheid gebruikte om de angst voor hel en verdoemenis, er nog eens ernstig in te wrijven.

In een straal van bijna 500 meter rond de “plaats delict” was de man luid en duidelijk te verstaan. Ik moest denken aan de jonge kapitein, die mij ooit leerde, dat ik zachter moest praten als ik wilde, dat mensen echt naar me zouden luisteren. Deze zwartrok op de begraafplaats, probeerde de angst met zijn stem er in  te rammeien.

Nee, ik ben niet bang geworden van deze brulaap maar wel ontzettend boos. Een plaats die rust en respect moet bieden, aan hen die vertrokken naar een betere wereld en hun bezoekende verwanten, was plots het toneel geworden van een brulboei, die de woorden respect en eerbied, klaarblijkelijk niet kan spellen.

De hyacinten heb ik uiterlijk onbewogen maar van binnen kolkend van gif, op het graf van die 2 oudjes gezet en de steen een beetje “gekuist”. Normaal bezoek ik ook het graf van de kleine Elise, maar ik was zo van de leg, zo boos op die schreeuwlelijk, dat ik ben vertrokken. Iedere ruimte voor mijzelf, alle stilte die ik 2 minuten nodig had om op mijn manier te gedenken, was mij ontnomen en ik ben maar een eind gaan fietsen om de boosheid, een beetje weg te laten ebben.

Maar waar het eigenlijk over ging, was bloemen brengen bij de oudjes en dat, heb ik gedaan!

    

    

 

Dinsdag 02-12-2025, 12.40 u.

Over oude botten en een klein benzinetankje.

“Oh, what a night. Late december back in ‘63…”. Leuk nummer maar ik verander het een beetje in “oh, what a week, late november back in ’25. Er was nl een tijd dat het allemaal best soepel liep en met 2 vingers in de neus “afgewerkt” werd.

Toen ik vorige week maandag terugkwam na een weekendje Haarlem, bij m’n lief, moest ik even een dag recupereren. Dat herstel is normaal omdat mijn ritme gedurende het weekend gewoon anders is als thuis. Niets bijzonders dus….

De 2 dagen die daarop volgenden werd gevuld met het in huis halen van Sinterklaaspakjes, boodschappen doen, waarbij bezoek aan de slijter en de delicatessenzaak essentieel waren. Daarnaast waren er nog wat huishoudelijke noodzakelijkheden, met als gevolg, dat het voornoemde benzinetankje al aardig op reserve opereerde.

Om de opruimdrift te bevredigen werd er nog een wasje gedraaid en gedroogd, waarna ik klaar was om opnieuw naar Haarlem af te reizen. Eenmaal daar werden alle ballen verzameld op het station in Haarlem, om af te reizen naar Amsterdam Centraal.

Keurig op tijd bij het Koninklijk theater Carré, voor het gereserveerde diner, gevolgd door de show van Theo Maassen. Het hoge niveau en amusementswaarde, liet me bijna mijn hoogtevrees vergeten….maar niet helemaal. Man, man, wat een geweldig avondje cabaret heeft die man ons voorgeschoteld en niemand werd gespaard. Tevens kon ik nu de kreet “relationele dyscalculie” toevoegen aan mijn vocabulaire, hetgeen echt een verrijking is. Tijdens de gereserveerde afsluitende borrel, kwamen deze en andere termen ruim aan de orde, wat mij liet concluderen dat iedereen goed had opgelet tijdens deze masterclass.

Maar goed, dat benzinetankje herinnerde mij met een rood knipperend element, aan de tekorten aan brandstof. En ik was er nog niet!

Met Theo Maassen nog in mijn hoofd, stapte ik de andere dag in de auto, om bijtijds thuis te zijn en een grote pan stoofvlees te gaan bereiden. Het weekend was gereserveerd voor de kleine kapitein, mijn kleine tuttebel en de schijnheiligman uit Spanje. Daarnaast een klein pannetje hutspot in elkaar geflanst en ik was er bijna klaar voor.

De laatste dag voor zo’n evenement is voor mij altijd (nog meer) stressen. Laatste boodschappen, laatste cadeaus en laatste voorbereidingen. Er was een geweldig probleem. De jeugd kwam op zaterdag en de Sint op zondag, waar liet ik alle cadeaus? Gelukkig heb ik tegenwoordig een garagebox, dus goede raad was duur en daar alles naar toe in de bolderkar. Om de jeugd daarnaartoe leiden, heb ik 2 antiek uitziende schatkaarten gemaakt en de schat aangemerkt.

Met wat omwegen, werd de schat gevonden en “opgegraven” om daarna ontdaan te worden van alle onnodige verpakkingsmaterialen. Iedereen mocht na afloop aanschuiven aan een rijke dis en toen na het eten retraite werd geblazen en ook mijn muze was verdwenen, besefte ik, dat de brandstof echt op was. Hangend in het hoekje van de bank verscheen er een grijns op mijn melik, het was een geweldige week geweest, waarbij ik alles wat me lief is, dicht bij me had.

Vooralsnog heb ik nog geen tankstationnetje kunnen bereiken om bij te tanken maar das een kwestie van tijd en veel slapen. Ik geloof, dat ik voortaan mijn planning meer aan moet passen aan mijn benzineverbruik…..