Woensdag 30-12-2020, 20.45 uur.

Rollercoaster 2020.

Rollercoaster van Danny Vera, staat dit jaar dus op 1 in de top 2000, beslist niet mijn keus maar ik ben ook niet de enige die mocht kiezen, er waren nog zo’n 17 miljoen gegadigden, die hun stem uit mochten brengen. Overigens is het al een poosje duidelijk dat niet iedereen zijn zin kan krijgen. Ten eerste zou het enorm saai worden en ten tweede betekend het, in het geval van de top 2000, jaar in en jaar uit hetzelfde.

Nou is dat jarenlang zo geweest met de “Boheemse rapper sodeju”, van mister Bulsara en zijn koninklijke trawanten. Je zou bijna denken dat het niet mis kan gaan met de mensheid als er zoveel eenheid is. Helaas blijkt die eensgezindheid slechts op 1 beperkt vlak(je) aanwezig.

In de rollercoaster die 2020 voor mijn gevoel leek te zijn, is er het nodige gepasseerd, dat in eerste aanleg, de saamhorigheid, aangenaam verhoogde echter na verloop van tijd, is er toch gemor en grote mate van ontevredenheid en frustratie ontstaan. Niet zo vreemd maar als het een beetje op anarchie begint te lijken, heb ik er al snel tabak van. Die heb ik overigens gemist in de top 2000, Anarchy in the UK van de Sex Pistols maar ik heb niet alles geluisterd om slaapgebrek te voorkomen.

Om de rollercoaster die 2020 was te gedenken, heb ik maar een ode geschreven. Er waren namelijk niet alleen negatieve zaken te melden in 2020…

“Lief 2020, je bent op sterven na dood en hebt me helaas niet gebracht, waar ik vurig op hoopte! Nee, geen sixpack of afgetraind, sportief lijf, geen eindeloos libido zonder pilletjes maar gewoon rust in mijn kop en een iets fitter gevoel, waardoor ik weer op die 2 kleine terroristen kan passen, zonder afhankelijk te zijn van assistentie.

Met die assistente is overigens niets mis, die past namelijk met regelmaat, ook op deze opa als het wat minder soepel gaat. Ze is vaker een lichtpuntje in de donkere tijden, waar ik me soms doorheen worstel.

Maar 2020 bracht niet alleen ellende, ik heb gezien, dat het thuis, in klein comité met vrienden en/of familie, heel gezellig kan zijn. Ik ben dat oprecht gaan waarderen en dit waren ook opmerkelijk, positieve momenten, die me bij zullen blijven. Een avondje “Bieren”, eten maken voor vrienden en ook een middag, spontaan het water op, onder het genot van een biertje en een warm zonnetje. Nog snel een weekje vakantie, samen in Duitsland, op een wel heel bekende stek.

Helaas geen uitgebreide knuffels, verjaardagsfeesten, geen Gondelvaart, geen wijnfeesten, geen familiereünie 2020, geen festivals met muziek en ook geen evenementen op het mooie Slot Loevestein. Meest pijnlijk voor mij was het ontbreken van het Hippie-festival 2020.

Positieve gedachte moet dan uiteraard zijn, dat het lichaam niet gebukt is gegaan onder (te) grote hoeveelheden alcoholhoudende drank en veel te vet, “take away food”. Toegegeven, om die gedachte als positieve bijkomstigheid te zien, kost mij serieus moeite maar als je het wetenschappelijk bekijkt, is het wel zo. 

Daarnaast heb ik iemand in huis, die weinig moeite lijkt te hebben met de hele materie. Slechts een paar dingen blijken voor hem van belang. Op tijd eten, voldoende drinken voorhanden en met regelmaat de benen strekken gecombineerd met een aai over zijn bol. Het leven is voor hem heel simpel. In de zon liggen als deze schijnt, voor de haard neerploffen als deze brandt en heel zielig kijken als er iets te snoepen valt. Deze jongeman moet wel met regelmaat naar buiten om een serieuze “hondvloed” te voorkomen.

Hoe tevreden zo’n beessie is met wat eenvoudige, primaire levensbehoeften, het maakt hem allemaal niet uit, 2020 of 2021, corona of geen corona want hij krijgt wèl extra aandacht. Iets om over na te denken?

Jazeker, want elkaar knuffelen en kussen is aandacht maar……een telefoontje, een kaartje, een persoonlijke brief en tal van andere gebaren, zijn ook aandacht!

Laten we dat niet vergeten evenmin als de positieve gedachte. Daarom wens ik en hoop ik voor iedereen op een 2021 met hele mooie pieken en bijzonder aangename dalen….”

Op naar nog betere tijden!

 

Vrijdag 18-12-2020, 10.50 u.

Het is weer zo’n week, dat je denkt…

Vandaag over een week is het eerste kerstdag 2020 en iedere kerst is anders en bijzonder, dus ook deze. Maak er wat van zonder al te veel gezeur want we zijn verdorie net Nederlanders. Overal iets over te zeiken en te zeveren hebben, maar doodleuk “vergeten” dat er ook mogelijkheden zijn.

Heb je ooit een kerst beleefd dat je 2 of 3 dagen lang met je lief, pornofilms kunt kijken en heftige seks kunt hebben gedurende die periode. Of dat lukt, is een tweede maar de mogelijkheid heb je dit jaar gewoon in de schoot geworpen gekregen dankzij in plaats van door die #}&*@//=\ - corona.

Kom op zeg, ik heb al bedacht, dat we 3 dagen lang Monopoly gaan spelen afgewisseld met wat strippoker voor gevorderden (op leeftijd) en op tijd een happie en een sappie. Geen exquise toestanden maar gewoon een lekker snackie, een kist bier, een flessie wijn en een lekkere borrel. Dat is hier geen punt omdat ik van zoonlief heb geleerd, dat er geen betere raad is als voorraad!

Tussendoor wel een keer douchen anders gaat het platweg meuren, onder de klamme lappen en je bed verschonen tijdens de kerstdagen, zit niemand op te wachten, toch?

Er schieten mij zomaar wat tips te binnen, die mogelijk handig zijn tijdens bovengenoemde dagen. De slagroom, bedoeld voor op de Irish coffee, kun je ook voor andere doeleinden gebruiken. Eet met het bestek dat je kreeg van onze Lieve Heer, dan hoeft de vaatwasser nauwelijks te draaien. In die lijn is het ook verstandig om je bord schoon te likken, dan kan het zo weer terug in de kast. Mocht je buikje vol zitten en je hebt een hond, dan is die best bereid om je te assisteren, zo likkende weg.

Je ziet dat het een periode is van mogelijkheden en niet van beperkingen. Ga eens kijken of die oude videorecorder het nog doet of je game boy of Playstation 1 (ja ik heb m nog en hij werkt) of wat dacht je van het bekijken van oude fotoboeken? Dan ga je terug in de tijd, ter voorbereiding op je demente toekomst en heb je wat meer houvast als je over vroeger begint te praten.

Zo kreeg ik ooit een geboortekaartje waar op stond: “Foto’s ondersteunen het menselijk geheugen” en niets is minder waar. Het bevordert flash-backs en het haalt herinneringen op, die allang in de doofpot waren gestopt, dus de smoezen box bij de hand houden om delicate kwesties uit te leggen.

Laat ook de verwachting, op een witte of mooie kerst los, je wordt namelijk vast teleurgesteld en dan heb je opnieuw wat te zeuren. Het is al jaren slecht weer met kerst behoudens een enkele uitzondering, dus waarom zou dat nu plotseling anders zijn. Die mooie kerst begint bij jezelf met een kaartje naar iemand die zich alleen voelt of een telefoontje met opbeurende woorden voor iemand die het slecht heeft. Een mooie kerst is vaker heel eenvoudig te realiseren en het mooie is, dat je er zelf een goed gevoel van krijgt en dat is Kerstmis!

Fijne dagen van een ouwe mopperaar en zijn levende "kerst-os".

 

Woensdag 09-12-2020, 13.00 u.

Nu even niet.

Nee, dit soort dagen, zijn niet de mijne! Grijs, grauw, mistig en dus een hoge luchtvochtigheid. Happend als een goudvis buiten zijn kom, naar adem, zonder al te veel resultaat. Helaas en misschien ook maar gelukkig, ben ik niet in staat het weer te veranderen. Ik denk namelijk niet dat het overgrote deel van Nederland, daar echt blij van zou worden. Mijn voorkeur zou namelijk uitgaan, naar tussen de 5 en 10 graden vorst, onder een strak blauwe hemel, waaraan een koperen ploert, zijn best doet om die verrekte aardbol, verder op te warmen. Dat ik direct, in gedachten weliswaar, een “drive-in-koek en zopie” zie, is bijzaak maar zou de situatie zeker veraangenamen.

Op een dag als vandaag, voorzie ik mijn vulpen maar weer eens van verse inkt en schrijf de blaren op mijn vingers. Nee, geen losse inktpatronen maar een grote inktpot, waarin de navulbare patroon telkens “herladen” wordt met munitie. Het kaliber van die munitie hangt af van mijn stemming en het onderwerp en kan variëren van zout tot .50, om maar eens wat te noemen.

Ik heb mij terdege gerealiseerd, dat mijn blog, al geruime tijd een onbeschreven blad is, maar mijn dagboek daarentegen, is serieus volgestort met nieuwe gebeurtenissen. Niet allemaal vrolijke shit over de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel, maar minder vermeldenswaardige feiten omtrent mijn fysieke en mentale welzijn, waar vermoedelijk niet veel mensen op zitten te wachten.

In de afgelopen maanden ben ik er ook niet echt op vooruit gegaan en mis ik die kleine terroristen soms heftig. Maar aangezien ze slechts 15 deuren verder wonen, pik ik soms wat aandacht van Guus en Saar.

Uiteraard hebben we afgelopen weekend pakjesavond gehouden en aansluitend had de kleine kapitein besloten, dat hij wilde blijven logeren. Toen dat snel geregeld was, vroeg hij timide of zijn zusje dan ook mocht blijven logeren. Ook dat probleem was snel achterover getrokken want welke opa en oma, zijn in staat om “nee” te zeggen, tegen grote vragende kinderkijkers? Wij in ieder geval niet en de kleine kapitein vierde zijn “overwinning” innig met zijn zus!

Voor mij is het mooiste van die logeerpartijtjes, het wakker worden en ontbijten. Altijd een feestje met krentenbollen, broodjes, gebakken eieren en andere lekkere dingen, waarvan je life-style-coach, niet wil weten, dat je ze gegeten hebt. Saar is duidelijk kritischer op haar eten dan de kleine kapitein was en zelfs een “bammetje” Nutella, kreeg geen dikke voldoende. Haar ogen zochten razendsnel naar een natte neus, die stapelgek is op chocolade maar het absoluut niet mag. Effe topsport om Boaz, Saar en bordje Nutella, gescheiden te houden maar in dit geval, wel van belang om te zorgen dat Boaz niet ziek zou worden. Mission accomplished, zullen we maar zeggen!

De gebakken eieren met spek en kaas, die oma maakt, zijn inmiddels traditie maar dat weet Saar nog niet, dus die krijgt gewoon zoetigheid. Overigens een echte meid want, wat ze niet wil, gaat ze ook never niet doen. Bij opa en oma hoeft dat gelukkig ook niet, daar kun je gewoon lekker zelf baasje c.q. bazinnetje zijn ( tot op bepaalde hoogte natuurlijk)!

Deze twee kleine lichtpuntjes, zijn vaker het zonnetje in opa’s leven en dat wil ik graag nog even zo houden….