Dinsdag 07-04-2026, 12.40 u.

 

Heerlijke kleine tuttebel.

 

Afgelopen vrijdag was het vrijmibo oftewel vrijdag middag borrel voor hen die het niet begrijpen, in mijn (bijna) 2^e thuis Olt Ghiessen in Giessen Oudekerk. Aangezien de jonge kapitein een 2 jaar durende cursus succesvol had afgerond en hij de dag erna 13 jaar getrouwd zou zijn met zijn lief, besloot ik te trakteren. Die borrel gaat nl gepaard met een prima menukaart waarvan de gerechten heel goed te hachelen zijn.

Bij binnenkomst vroeg ik de (bekende) aanwezigen, wat ze vonden van mijn nieuwe vriendin en uiteraard was hoon mijn deel. Saar hield wijselijk haar mond en bestelde een appelsap. Omdat de 5 in de klok zat heb ik maar een frisse, goudgele versnapering genomen om vervolgens te zwijgen. Soms moet je je verlies nemen als een man (en hij nam een ferme slok!).

De kleine prinses aka mijn kleine tuttebel, had een heerlijke saté besteld en zat lekker mee te snavelen. De vermoeidheid speelde haar al behoorlijk parten gezien de doffe lichtjes in haar ogen, die af en toe oplichtten i.p.v. doorlopend. Haar buikje was behoorlijk kleiner als de inhoud van haar bord en op zeker moment ging het moeite kosten.

Dit was ingecalculeerd en zowel de jonge als de ouwe kapitein, zijn altijd bereid om te assisteren bij het leegruimen van een bord met kostbare inhoud. De kleine meid noemt ons al kliko’s en dat zegt genoeg.

Van de 3 stokjes saté, was er 1 inmiddels op en de 2^e begon moeite te kosten voor Saar. Het lege stokje lag naast een onaangeroerd stokje op haar bord en de jonge kapitein besloot zijn hulp aan te bieden.

“Saar?”:zei hij, geef mij dat andere stokje maar, wijzend op haar bord. Zonder zich een moment te bedenken, pakte mijn kleine tuttebel het leeg gegeten stokje en reikte dat over de tafel aan haar paps. Heel even was het stil maar toen ik haar aankeek zag ik die eerder genoemde lichtjes, fel branden, met een blik van “Got ya!”.

Ik was die avond al eerder van de bank gerold maar toen konden ze mij eronder vandaan vegen. De triomf in Saar haar ogen en de verbaasde (heel even) blikken van Marnix maakte dit tot een onbetaalbaar moment. De triomfantelijke blikken bleven nog even, omdat het even duurde voor onze lachsalvo’s ophielden.

Toen ik de andere morgen opstond, had ik nog een smile op mijn gezicht, die er al ruim 12 uur op zat en aan mijn pijnlijke buik kon ik voelen, dat ik het niet gedroomd had. Heerlijk! What’s next?

 

Vrijdag 03-04-2026, 11.45 u.

Oppasopa.

Gisteravond heb ik weer eens een poosje op mijn nageslacht gepast. Omdat de jonge kapitein, de (succesvolle) afsluiting had van een cursus en mams aan haar sportieve verplichtingen wilde voldoen, ben ik achter de coulissen vandaan gekomen om een geliefde opa-plicht te voldoen. Het was alweer te lang geleden!

De kleinste maar meest felle prinses was al in droomland en kon haar nageltjes dus niet meer uitslaan. Anderzijds is het een verademing als die dansende blonde lokken en heldere kijkers naar je toe komen “hupsen” en zich in je armen werpen. Stressreductie noemen ze dat!

De kleine kapitein was bij mijn binnenkomst de Playstation nog aan het mishandelen, maar voor zijn moeder vertrok moest het apparaat worden uitgeschakeld. Aangezien moeders wil, wet is, luisterde de kleine kapitein gedwee en knipte het toestel uit om op de bank neer te ploffen en zijn tablet te pakken. “Ho vriend!”: zei ik en hij keek me verbaasd aan. Ik heb hem uitgelegd dat het slimmer is om het laatste (half) uur voor je naar bed gaat, geen intensieve schermbeleving, te hebben, omdat het je nachtrust ten goede komt. Dat werd warempel geaccepteerd. Niet meer dan dat, maar vervolgens ontstaat er een gesprek over van alles en nog wat. Geen beeldschermapotheose maar gewoon een babbel over school, voetbal en uiteraard over eten want daar houden we van.

Welterusten Guus, bedankt voor de gezelligheid!

 

Vrijdag 13-03-2026, 11.20 u.

 

Hoezo vrijdag de 13^e?

 

Vrijdag de 13^e was nog maar net begonnen toen het compleet mis ging (vermoed ik). De fabel over zwarte katten, onder een trap doorlopen en (natuurlijk) vrijdag de 13^e, zijn aan mij niet besteed. Alhoewel…..?

Het zal rond half 3 geweest zijn, toen het besef terug kwam, liggend op de droogloopmat achter de voordeur. Die mat had ik wel nodig want ik was zeiknat van het zweet. Buiten een beperkt beetje grijze massa, functioneerde er niets. In je kop weet je dat er wat moet gebeuren maar fysiek ben je niet in staat om op dat signaal te reageren, kut!!!

Zeiknat, blauw van de kou, armen en kop kapot, dus hier en door nogal wat bloedsporen, moet je geduld hebben tot je lichaam enigszins coöperatief wordt. Na 1½ rol dextro steeg het benul een klein beetje. Huilend van ellende maar te trots om hulplijnen te bellen, ben ik terug gekropen in bed echter ook mijn kussen bleek knap nat gezweten evenals mijn dekbed. Klappertandend van de kou in slaap gevallen en toen ik net voor 7 uur wakker werd, was het me duidelijk, dat ik niet zonder “hulplijntje” kon.

De jonge kapitein is direct van zijn werk gekomen en maakte een inventarisatie. Conclusie na overleg met de doktersassistente was vrij simpel, komen! Zowel een polsbreuk als een hersenschudding leken serieuze opties evenals niet zichtbare bloedingen in mijn goddelijke torso.

Na een bammetje pindakaas en een bakkie thee, ongewassen richting huisarts, die ons geruststelde maar duidelijk voorzichtig was. Natuurlijk kreeg ik op mijn kop want ik had 112 moeten bellen. Mijn toestand had dat echter niet op het vizier en de capaciteiten om te bellen waren even met vakantie (en niet naar zonnige oorden). Toen mijn besef er weer was, had ik volgens de beste man alsnog moeten bellen en hij bedankte Marnix dat hij mee was gekomen en voor me had gezorgd.

Vanaf het moment dat ik weer bij ben, krijgen mijn waterlanders bij vlagen de overhand en ik voel me kloten en in de steek gelaten (opnieuw) door mijn eigen lichaam. Waarom heeft de Grote Manitou me niet meegenomen nu dat zo eenvoudig leek. Geen getob meer, geen neerslachtige periodes en gewoon rust zowel fysiek als mentaal. Blijkbaar is het mijn tijd nog niet en hebben ze me hier nog nodig!

O ja, bijna vergeten, ik geboren op de 13^e en dus regelmatig op een vrijdag jarig. Eigenlijk is het niets om naar uit te kijken op dit moment. Fijn weekend.

 

Donderdag 19-02-2026, 08.00 u.

De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel!

In de afgelopen dagen heb ik tijdens de slecht weer periodes, energie gestoken in het maken van een fotocollage met 2 hoofdpersonen. Mijn trots, mijn oogappeltjes, mijn eigen mini-terroristen waar ik vreselijk veel van hou.

Sentimenteel als ik ben , ben ik bij het doorzoeken van duizenden foto’s (yep, echt waar!) af en toe best “vol geschoten”. Mooi man, dat kleine spul, dat groeit als kool, net als hun mening en ongenoegen, bij het oneens zijn met beslissingen van welk gezag dan ook. Hé, what’s new?

Foto’s van momenten, die ik soms allang vergeten was en soms foto’s, die herinneringen weer zo levendig maakten, dat ik terug ging in de tijd. Terug in de tijd met Guus en Saar maar ook met mensen, die inmiddels het aardse tranendal hebben verlaten omdat het blijkbaar hun tijd was.

De hal van mijn woning (en ook de vorige) bezit een “wall of fame” met een uitgebreid assortiment aan fotolijstjes in alle soorten en maten. Op advies van mijn Haarlemse muze heb ik besloten dat er lijstjes plaats zouden gaan maken voor een lijst, eerlijk gezegd heb ik anderhalf jaar geleden alle toebehoren al aangeschaft, maar het was er nog net van gekomen. Zoals dat gaat met gecertificeerde stuiterballen, kwam er plots een idee op en daar begin je dan ook even plotseling aan, zonder een plan te hebben.

Er zat iets meer werk in dan ik dacht, maar dat kwam vooral door de zoektocht door die duizenden foto’s. Het resultaat mag er wezen, vind ikzelf en dat is heel wat voor de eeuwige criticaster, die ik ben.

 

Dinsdag 17-02-2026, 10.15 u.

 Do you remember..? 

Vandaag is het 28 jaar geleden, dat er een kleine man werd geboren waarvan Marion graag tante was geworden. Dat is zij natuurlijk sowieso, maar ze was er graag fysiek bij geweest en uiteraard bij gebleven. Het lot besliste anders en toen exact 4 weken na de start van haar reis naar het verre en onbekende, een manneke werd geboren in het zuiden van Limburg, was dat voor alle betrokkenen best heftig.

De jonge kapitein liet mij weten, nadat ik had verteld, dat we in het daarop volgende weekend naar de baby zouden gaan kijken, zijn moeder daar zeker niet op gewacht zou hebben, maar gewoon in de auto zou zijn gestapt voor kraamvisite. Omdat ik wist dat de kleine man gelijk had, heb ik de tas ingepakt en zijn we naar Stein en Sittard vertrokken.

Toen ik het ieniemienie-mannetje in mijn armen gelegd kreeg, hield ik het niet droog. Ik kon toen nog niet weten, dat ik de andere ochtend in datzelfde ziekenhuis in Sittard zou belanden vanwege een serieus herseninfarct, kortweg CVA. In twee richtingen zag ik alles in twee- en drievoud. Van boven naar beneden en van links naar rechts.

De vraag van de jonge kapitein, die hij de neuroloog stelde op de eerste hulp, sloeg bij omstanders in als een bom. “Gaat die ouwe, nu ook dood?” was de even simpele als keiharde vraag naar de waarheid. De neuroloog verschoot van kleur omdat hij geen geruststellend antwoord kon geven. “We gaan eerst maar eens even onderzoeken, wat er precies aan de hand is.” : was het meest neutrale, maar niet geruststellende antwoord.

Ik kon niet meer doen, dan de jonge kapitein een knipoog geven terwijl ik een flauwe glimlach probeerde te produceren. In die dagen heb ik Gianni Romme in 3-voud een olympische gouden medaille zien winnen op de 10 km. Best bijzonder aangezien de rest van de wereld het in enkelvoud zag gebeuren.

In de 28 jaar die volgden, is me gebleken, dat de gevolgen duidelijker worden naar mate de leeftijd toeneemt. Ik mag echter niet zeuren en heb het overleefd. Tot en met de 18^e verjaardag van de jonge kapitein heb ik peentjes gezweten, wat er met hem zou gebeuren als ik het loodje zou leggen. Na zijn 18^e was dat minder relevant omdat hij noodgedwongen, vroeg volwassen moest worden. Geslaagd met vlag en wimpel zou ik zo zeggen. Toen ik 8 jaar later een hartinfarct kreeg, heb ik gezegd: “Dat mag nu, hij kan voor zichzelf zorgen en heeft mij niet meer nodig.”

Waar je op zo’n vroege dinsdagochtend al niet mee wakker wordt zeg….

 

Vrijdag 30-01-2026, 10.50 u.

Die zag ik niet aankomen!

Het is onmogelijk om situaties te ontlopen, waarvan je weet, dat je een trap in je rug kunt krijgen. Maar die trap in je rug kan ook komen op momenten, dat je het totaal niet verwacht.

Zo zat ik in een gezelschap waar het onderwerp PTSS, niet aan de orde leek te komen. Derhalve kwamen de opmerkingen, dat dit soort “nieuwigheden” flauwekul zijn en men gewoon een schop onder zijn of haar kont nodig heeft, voor mij knap hard aan. Verdedigen doe ik niet meer, maar ik heb simpelweg gevraagd of ik alvast voorover moest gaan staan.

Enigszins geschrokken blikken en de verdedigende opmerking, dat het bij mij anders was vanwege de ervaringen in mijn werk, geven bij mij een complexe reactie. Plots voel je jezelf een aansteller en niet serieus genomen. Je weet, dat je het moet negeren en je schouders moet rechten. De waarheid is, dat je diep van binnen op je ziel wordt getrapt en jezelf verloren voelt in een gezelschap, wat eerst veilig leek en gezelligheid bood. Helaas, de komende dagen blijf ik wel binnen en/of ver op de achtergrond want als ik onzichtbaar ben, hoeft niemand er iets van te vinden.

 

Woensdag, 28-01-2026, 10.30 u.

Kleine wereld.

Vanuit mijn man-cave, probeer ik zicht te krijgen op de wereld, maar ik kom niet verder dan een bedrijfspand aan de overzijde van het water. De mist vertroebeld de blikken en wat er achter die dikke grijze deken gebeurd, daar mag ik naar raden. Misschien loop jij daar wel?

De stemming is wat down, nu ik weer uit mijn jaarlijkse dal moet kruipen, dat aanvangt half november en duurt tot eind januari. De isolatiesfeer, gecreëerd door de mist, stemt mij niet positiever. De mist dempt het geluid en de afgelopen paar maanden zijn er behoorlijk wat “stiltemomenten” geweest, waar ik moeite mee had.

Vluchtgedrag komt opborrelen en ik stuiter. Soms in mijn eigen huis en soms op de fiets, van winkel naar shop, van restaurant naar café en soms maakt het mij niet uit als ik maar tegen iemand aan kan lullen. Niet door de telefoon maar tète à tète. Ik wil zien wat een gezicht mij verteld en als de bijbehorende stem en grimas mij meeneemt naar onbekende verten, is dat heerlijk. Als ik maar kan ontsnappen uit de grauwe werkelijkheid, die ik op dat moment ervaar.

Laat het maar 10 graden gaan vriezen met een strak blauwe lucht, dan kom ik tot leven binnen al mijn beperkingen.

 

Dinsdag 20-01-2026. 00.33 u.

Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!

Op bovengenoemd tijdstip is het 28 jaar geleden, dat het laatste beetje adem uit je zwaar geteisterde lichaam ontsnapte, samen met een traan uit je rechteroog, die langs je neus op het kussensloop drupte.

De klok is niet stil blijven staan alhoewel het soms lijkt of het gisteren was. De pijn kan nog steeds net zo schrijnend zijn als toen. Het moment dat een mega zware periode eindigde om plaats te maken voor de volgende. Toen wist ik nog niet wat er zou komen, maar nu ….tja, wat nu? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wat ik wel weet, is het feit dat we nog steeds over je praten en niet alleen vandaag. Ook weet ik, dat ik enorm veel geleerd heb over het leven, maar ook zeker over mensen. Niet altijd positief maar ook de negatieve aspecten, voegen “geleerde lessen” toe aan het leven.

Eén ding weet ik zeker, zo lang ik adem haal, vergeet ik je niet en leef je voort. In mijn gedachten, in mijn verhalen, in Marnix, je bent wezenlijk onderdeel van de vorming van ons gezin en daardoor blijf je leven….voor altijd, want het stopt niet bij ons.

 

Zaterdag 10-01-2026, 16.oo u.

De ontnuchtering van 2026.

De beste wensen zijn al gepasseerd en het 1^e weekend van 2026, dat ik in Haarlem bij mijn lief verblijf, schrik ik wakker uit een mooie droom. Weliswaar een droom met alcoholische inhoud maar toch.

Een paar weken geleden verkondigde ik nog luidkeels, dat het grote verschil tussen het edele Hertog Jan en het andere “spul” met de naam Heineken, bier en pilsener was. Flessen erbij en men moest mij gelijk geven want op Hertog Jan staat geschreven “natuurzuiver bier” en op die groene flessen staat “pilsener”. Vroeger stond dat zelfs op de uithangborden bij de kroegen met Heineken. Eén van de weinige oude borden, die over is gebleven hangt nog uit aan een café, op enige afstand van een Koninklijk theater Carré. Wat het daar doet weet ik niet, toen wij er kwamen werd er niet eens Nederlands gesproken en er was geen plaats in de halflege kroeg voor ons, om een biertje, uhmm sorry pilsje te doen..

Maar goed, gisteravond zat ik in de luie stoel bij mijn lief voor de tv, toen er een koud biertje geschonken werd, dacht ik! Bij het opruimen van het flesje of beter een omwisseling voor een gevuld flesje, viel mijn oog op het etiket van het flesje uit Arcen. Met grote letters vermeld het etiket “Pilsener”! Krijg nou t… uhhh de hik, dacht ik en ging nog uit van een drukfout op het etiket. Maar het bleek een hele krat met drukfouten en dat klinkt niet logisch.

Voor een feestje dit weekend, had ik uit mijn home-town ook een krat Hertog Jan meegenomen en ik had dus vergelijkingsmateriaal voorhanden. Tot mijn stomme verbazing was er een wezenlijk verschil….en een cultuurschok. Smaakverschil heb ik niet bemerkt, maar niet gecommuniceerde wijzigingen, zijn voor deze semi-autist toch wel een dingetje.

Ik ben nog niet over de schok heen en weet ook niet goed, wat ik met mijn bevindingen moet doen. Doe ik aangifte van oplichting, is het flessentrekkerij of is het plagiaat (artikelen 326, 326a en/of mogelijk 326b van het Wetboek van Strafrecht)? Het ware geloof kan ik u niet geven, heb ik dominee eens horen zeggen, dat heeft u of u ontmoet het. Eerlijk gezegd weet ik niet meer, wat ik wel of niet meer mag geloven, maar misschien kan de Boeddha op de foto me een beetje helpen. Mijn verbazing is nog te groot om hier antwoord op te verzinnen, maar dat heeft wat tijd nodig…..denk ik. Fijn weekend.

Is het bier of is het pils? Zeg het maar...

 

Woensdag 07,01,2026, 10.00 u.

Even terug in de tijd.

Drie jaar geleden verbleven wij 2 weken in Zuid-Afrika, tussen de kerst en mijn verjaardag. Een geweldige tijd, waarin ik af en toe echt buiten m’n comfortzone heb bewogen tussen Nederlandse en/of West-Europese gebruiken en gewoonten en de Zuid-Afrikaanse.

Na thuiskomst heb ik uiteraard verslag gedaan via facebook, waarbij in één van de reacties een foto-blog werd gememoreerd. Met mijn grote mond heb ik gezegd, dat die blog absoluut zou volgen, maar je weet hoe dat gaat als je ouder wordt. In je bovenkamer wordt er soms gewerkt met een gummetje of ouderwets stuffie om allerlei dingen weg te poetsen.

Vanmorgen bij het doorlezen van mijn herinneringen, zag ik niet alleen de opmerking, maar ook mijn belofte. Gelukkig heb ik toen niet beloofd op welke termijn die fotoblog zou volgen. Buiten ligt inmiddels zo’n 30 cm sneeuw en naar buiten, ga ik dus, uit veiligheidsoverwegingen, maar even niet.

De reis waarover ik het heb, begon de dag na kerst in 2022 en besloeg 2 hele waardevolle weken, waar ik nog steeds met heel veel genoegen aan terug denk. Lastig om een zorgvuldige selectie te maken uit al die foto’s. Het fenomeen “ubuntu” kreeg betekenis, een hele waardevolle betekenis en leverde voor mij geweldige momenten op en veel foto’s.

De familie zorgde voor ons, nam ons op in hun midden en nam ons mee naar heel veel bezienswaardigheden, zoals een straat waar 2 Nobelprijswinnaars op ca 150 m afstand van elkaar woonden. In diezelfde straat, heb ik m’n 1^e “springbokkie” gedronken, maar ook gevoeld welke angst is doorstaan, als je een schuilmuur in je huis moet bouwen om achter te gaan liggen met je (kleine) kinderen, op de momenten dat met scherp schietende “wetshandhavers” langs reden in hun pantservoertuigen. De sloppen van Soweto ruiken niet naar Milk & honey maar naar riool en ellende.

Een onvergetelijke safari in Pilanesberg, de omgeving van Sun City, heeft enorm indruk gemaakt en nog wordt ik af en toe stil als ik er aan terugdenk. Maar ook de armoede in Soweto maakt me stil, het grote verschil tussen arm en rijk, de bordjes op de omheinde tuinen met de tekst “No trespassing. Armed respons”.

De selectie foto’s laat niet al onze ervaringen zien, maar wel voldoende om een aardige indruk te krijgen. En stiekem hoopt deze “brother Jan”, ooit nog eens terug te gaan.

Een tiet van komme...

...uitleg van wat er komt....

...een warm welkom bij de familie...

....uitleg wat ik van plan ben te gaan doen....

...om maar eens wat te noemen...

..je blijft tenslotte een toerist...

...dus oppassen geblazen...

...voor je het weet zit je vast...

...en wat moet ik dan zonder mijn geweten...

...tussen de groten der aarde...

...in onbekend gebied...

...waar de armoede van afdruipt...

...op een locatie waar Nederlanders niet aan willen terugdenken...

...maar tijden veranderen, zoals te gast bij deze ex-gevangenis...

...samen met heel veel gastvrouwen en -heren...

...je kijkt verder en komt eens wat anders tegen dan zwart- of roodbonte koeien...

...vee met strepen en vee met vlekken en een "zwanenhalsje"...

...om dorst van te krijgen...

...en een neushoorn, die niet het achterste van z'n tong laat zien...

...ook ga noe's en ga zellen....

...deze wilde wel aangehaald worden en bij me zitten...

...the fellowship...

...helaas tiet om te gaan...

...en toch nog apen gezien!

 

Zaterdag 03-01-2026, 10.40 u.

Happy new year!

Na een middag en avond rondstrooien van heilwensen voor het nieuwe jaar, op diverse locaties, was het toch wat frisjes toen ik gisteravond naar huis fietste. Mijn aanname dat het wel eens glad zou kunnen zijn, zorgde voor een voorzichtige tocht huiswaarts. Een bruin boterhammetje met kaas en een paar glazen gemeentepils, zijn afsluiting van een ritueel, dat voorafgegaan is door een paar biertjes en een berg gezelligheid.

Vanmorgen was ik al bijtijds uit de veren en ik nam me voor als één van de eersten op de markt te zijn, voor het inslaan van wat noodzakelijke (over-)levensmiddelen. Ik had echter nog niet naar buiten gekeken en toen ik de voordeur open trok, blies de sneeuw mijn heerlijk verwarmde gang in. Die had ik even niet aan zien komen. Maar terug gaan om de autosleutel te pakken, ging me toch te ver.

Terwijl ik op de fiets naar het lokale marktje reed, zag ik dat het pak(je) sneeuw nog onberispelijk was. Voor mij is dat iets bijzonders. Duizenden voetstappen en fietssporen zijn mij al voorgegaan maar niet op dit verse sneeuwdek. Het bleef echter flink door sneeuwen en de vlokken die mijn linkeroor (noordenwind) in vlogen, voelde ik er aan de rechterzijde weer uitdruppelen, echt waar!

Op de markt ontbraken enkele essentiële kramen vanwege de kerstvakantie of code oranje en dat was jammer. Het wordt vermoedelijk dus een vegetarisch weekend maar dat is geen halszaak.

Toen ik terug naar huis fietste was het sneeuwpakje een serieus sneeuwdek geworden en op het moment dat de fiets een eigen leven ging leiden onder invloed van de gladdige, witte herrie op straat, besloot ik me niet te laten kisten. Opstappen en gewoon doorgaan en dat proces, in die volgorde gewoon blijven herhalen tot je thuis bent. Dat is geen karakter, maar ik wilde geen koude, natte voeten met m’n Sketchers in de sneeuw. Mijn snowboots zaten nog in de doos c.q. kast. Een slecht voorbereiding dus, ik weet het! Inmiddels staan ze op de deurmat klaar voor actie.

Nu is ingesneeuwd een groot woord, maar voorlopig heb ik buiten effe niets te zoeken. Ik wens u een heel goed en gezond 2026, te beginnen dit weekend en wel vandaag. Houdoe!