Vrijdag 22-12-2023, 08.10 u.

Embrace changes!

Bovenstaande “kreet”, zag ik gisteren langskomen, bij één van mijn favoriete reality series “Alaska, the last frontier”. De hoofdpersonen hebben bijna stuk voor stuk, serieuze shit in hun rugzak. Shit opgedaan in Vietnam, een val van grote hoogte, een aanval van een koe of een quad ongeluk. Vaak gaat het om “stapeling” van dit soort ervaringen, die stuk voor stuk, bij problemen, door de medische begeleiding worden aangeduid met “PTSD” wat bij ons als PTSS wordt aangeduid.

De remedie is vrij helder, vindt een manier, die bij jou past om hiermee om te gaan! Het grillige is echter, dat in dat opzicht, elke dag anders is. Je 1^e reactie is altijd primair fight or flight en dat is een heel natuurlijke reactie van zowel lichaam als geest. Dat deze reactie je op den duur fysiek en mentaal sloopt is niet zo vreemd en ik kan erover meepraten. Eigenlijk wil je die energie, die op en duur opraakt, op een andere manier inzetten. Omzetten in iets positiefs want dat geeft een beter gevoel over jezelf en een positieve kijk op je omgeving.

Toen de term “embrace changes” voorbij kwam, besefte ik, als je ouder wordt, dat het omarmen van veranderingen, wat de kreet letterlijk betekend, eenvoudiger is, dan het gevecht tegen de spreekwoordelijke windmolens. Don Quichote werd er uiteindelijk gek van en dat….moet je niet willen!

Die onvermijdelijke veranderingen, inpassen in jouw leven, jouw situatie, biedt de mogelijkheid om het op jouw (betere?) manier te veranderen. Geef toe dat dingen anders moeten omdat het, op de “oude” manier niet meer gaat. Natuurlijk is het moeilijk om hulp te vragen, dat wil je niet omdat het nooit nodig was. Aanpassen is soms een gave.

En plotseling (nou ja…) is dat moment wel aangebroken, tijd voor verandering. Omarm het, verwelkom het en blijf er niet tegen vechten. Het is namelijk een gevecht, dat je niet kunt winnen!

Embrace changes, omarm veranderingen!

Fijne kerstdagen en positieve veranderingen voor 2024 gewenst.

 

Dinsdag 05-12-2023, 16.25 u.

Wachten op Sinterklahaas.

Even een kleine verwijzing naar Toon Hermans, die Sinterklahaas mis- c.q. gebruikte in zijn shows maar dat terzijde. Een beetje melancholie neemt mij vandaag mee op stap vanaf het moment dat ik op de rand van mijn bed zat vanmorgen. A trip down memory lane!

De beoordeling van deze dag begon gewoon met een 3-letterige aanduiding, een sterke verwijzing naar het weer en de depressieve luchten aan het firmament, voor zover dat zichtbaar is. Niet dus!

Het is vandaag Sinterklaasdag maar bij mij is alles, tegen mijn principes in, al in kerstsfeer. Afgelopen zaterdag hebben wij de Goedheiligman al laten passeren omdat het met schoolgaande, kleine kinderen, gewoonweg het meest handig is. Saar loopt op de toppen van haar tenen en is hard aan vakantie toe. Het is net een studerende superspons van 4 jaar oud, die alles absorbeert wat langs komt. Ze wil hetzelfde leren als haar broer maar die is 4 jaar ouder en heeft al wat meer ervaring op school en in het leerproces. Mijn kleine tuttebel is dus af en toe ongenaakbaar en niet te genieten maar dat is slechts af en toe. In ieder geval voor mij, ik vind haar nl nog steeds geweldig lief!

Terug naar vandaag. Op dit soort dagen weet ik met mijzelf geen raad. Het liefst zou ik vluchten, vluchten voor mijzelf en alles wat me hindert omdat ik het gewoonweg niet fijn kan krijgen en de frustratie me tot een draak van een mens maakt. Ik mopper, ik scheld en ben niet te genieten. Mijn hulp heeft vandaag dan ook maar veilig afstand gehouden omdat ze af en toe toch in de gevarenzone moest “opereren” met stofzuiger en zemenlap.

Om een uur of vier was ik mijzelf zo zat, dat ik de koel- c.q. bierkast heb opengerukt en blind een speciaal biertje eruit heb gerukt. Toen ik het biertje, afkomstig van de Jopen-brouwerij, inschonk, zag ik een bijna zwart gekleurd brouwvocht in mijn kelk glijden en dacht nog effe: “Shit, dat kan ook nog, een donker bier-piet!”. Nadat de fles in het bijbehorende glas was geledigd, ben ik maar eens op het etiket gaan kijken. Chips, das een heftig biertje op de dinsdagmiddag! The dude’s delight, oftewel een “imperial oatmeal stout” van maar liefst 14,2%, aged on heaven hill bourbon whisky barrels. Sodeju zeg, die zag ik niet aankomen. Ik ben niet zo van de stout maar deze is zo zoet, dat je tanden bijna uit elkaar lazeren en het kon mij wel bekoren ondanks al mijn frustratie maar dat kan ook door die whiskyvaten zijn. Staat er ook nog een waarschuwing op de fles, die roept: “What a special one it is, dude!”. Nou dat kun je wel zeggen.

Ik ga helemaal mee in de gevoelssfeer van het bier, althans wat de omschrijving er van maakt en realiseer me dat het gewoon dinsdag is en straks de aardappelen, prei en andere lekkernijen nog bereid moeten worden. Door het bier kom je in de sfeer van een patatje oorlog en kapsalons maar vandaag geef ik daar echt niet aan toe en een 2^e biertje neem ik ook maar niet. Een halve liter water lijkt meer op haar plaats, sodeju!

Dit is altijd een lastige periode in het jaar omdat er zoveel memorabele data in opgesloten liggen en als ik niet op pas, word ik helemaal meegezogen in de emotie en het sentiment. Alles passeert de revue, de 19^e ben ik 20 (ja echt) jaar samen met mijn grote Passie maar de 16^e  zou ik 40 jaar getrouwd zijn geweest met Marion, zie je de paradox? Mijn grijze massa neemt al weinig rust maar in deze tijd van het jaar, is het een ramp en zeker onder de huidige omstandigheden.

Maar ja, genoeg gezemeld, ik ga eten koken en wacht serieus op “iets” beter. Ik wens iedereen een fijne Sinterklahaas-avond.