2019-11-20

Het begon met het deuntje van klein, klein kleutertje, dat in mijn hoofd zat. Ik moest er dus "iets" mee! Niet zo moeilijk om "iets" te bedenken, waar het over kon gaan. Juist, mijn eigen, kleine Tuttebel, met een hele grote hoofdletter "T".
Lieve Saar, opa houd van je, je bent net als je broer, een cadeautje! 💝

Klein, klein Saartje

wat doe je met mijn hart?

je hebt het op een hoop gegooid

en moet opnieuw gestart.

Jij lieve kleine pop

opa’s eigen trots

met je mooie grote ogen

opa weer verliefd

opa helemaal knots.

Ik dacht het allemaal al te weten

ik had dit toch gezien?

Maar alles lijkt vergeten

en verrassend bovendien.

Kom maar hier

ik neem je in mijn armen

kruip maar lekker weg

en laat mij je verwarmen.

Lieve Saar, kijk af en toe eens goed

naar opa’s rimpelig gezicht

dan weet je later te vertellen

mijn opa, schreef voor mij

ooit eens een gedicht.

Woensdag 13-11-2019, 10.00 u.

Moeders.

Ooit schreef ik, in één van mijn stukjes: “Moeders sterven niet, moeders gaan!” en daar blijf ik bij. De dag dat mijn moeder ging en dat de moeder van mijn trots, verjaarde, liggen nog geen 72 uur van elkaar verwijderd en die dagen luiden, een voor mij, lastige periode in. Zelfs na al die jaren, kriebelt het nog steeds en zeker op een dag als vandaag. De lucht varieert in kleur van donkergrijs tot pikzwart en de regen komt met grote regelmaat, met enorme bakken, uit de hemel. Huilen ze daar met mij mee of is het de bedoeling dat we hier gewoon gaan verzuipen?


Op 13 november 1963, werd het meisje geboren dat later, de moeder zou zijn van onze zoon, die ondertussen, is uitgegroeid tot een gezonde, goudeerlijke en stoere papa, die zelf een manneke en een meiske, aan het opvoeden is. Dat doet hij aardig en hij roept zelf vaker, dat de kleine kapitein en de kleine prinses “goed gelukt zijn”. Terecht overigens!


Maar op momenten als vandaag, ontbreekt er iets. Het gevoel dat er een verjaardag is, die gevierd moet worden, is onmiskenbaar aanwezig maar de jarige ontbreekt. Ze ontbreekt niet echt want ze zit wel degelijk, heel diep van binnen bij ons allemaal. Het zijn ook de momenten dat je, je eigen moeder kan horen zeggen dat ze zo trots is. Al het kroost om haar heen, de drukte van het, spreekwoordelijke krijgsgeweld, van de jeugd. Ze zou genoten hebben en Marion evenzeer. Deze 2 moeders hadden nogal wat verschillen maar als het ging over (klein)kinderen, dan zag je ze groeien terwijl ze maar 153 en 160 cm groot waren. Toen zag ik het (nog) niet maar nu kan ik janken, als ik bedenk, hoe ze zouden glimmen van trots.


Dat “janken” bedoel ik overigens letterlijk want dik 35 jaar diabetes, gecombineerd met een serieuze beroerte en hartinfarct, zorgen voor een andere emotionele beleving. Niet bij iedereen maar bij mij dus wel. Voeg daarbij een genetisch trekje van “haar die ging” en de neerslachtigheid, zou als een warme deken, om je schouders kunnen zakken. Dit, het schrijven over mijn gevoel, helpt mij aardig om op de been te blijven, samen met mijn harige, vierpotige vriend, die nu luidkeels, ligt te snurken op zijn privé bankje, beneden in de kamer. Opa zit namelijk in een ruim vertrek, wat ooit slaapkamer was van zoonlief maar nu atelier is voor de man, die inmiddels stamhoofd is geworden van deze clan, door het wegvallen van de voorgaande generaties. Uiteraard mag ik mijn lief niet vergeten, die vaak op de juiste momenten weet te zwijgen, de juiste dingen zegt of gewoon naast me is en laat voelen, dat ze me niet laat vallen. Ik noem haar dan ook vaker, mijn anker!


Van 1998 en 2012 tot nu, lijkt een eeuwigheid voor de meesten maar voor mij, voelt het zo dichtbij, dat ik het gevoel heb, dat het weer gebeurd, ik kan het lastig uitleggen. Data, tijdstippen en voorvallen c.q. gebeurtenissen, kan ik zo oplepelen of het een uur geleden is gebeurd. Ook het bijbehorende gevoel, de emotie en de machteloosheid, komen terug of het moment, weer terug is.


Ben ik gek? Natuurlijk! Maar ik ben bijna net zo gek als ieder ander. Er zijn namelijk maar weinig mensen, die niet een “zwakke plek” hebben, als ik het tenminste zo mag noemen. Het zorgt bij mij, voor mijn creativiteit, hoe vreemd het ook zal klinken maar ik ervaar het zo, op zeker! Vandaag branden er bij mij dus kaarsjes en wierook. Er klinkt muziek die thuis hoort bij de Native American en die heerlijk aanvoelt door de massieve drums en heldere tonen van de panfluit. En ja ik huil. Ik huil niet alleen om Marion en mama maar ook om pa, Manfred en alle anderen, die ik met regelmaat mis, om samen een borrel te drinken op onze trots!

Maandag 11-11-2019, 19.00 u.

Soms zijn dingen voor altijd anders….

De dagen zijn weer behoorlijk aan het “korten” en dat brengt bij mij altijd wat sentiment teweeg. Er zijn tijden geweest, dat ik er tegen vocht en van baalde, maar dat probeer ik achterwege te laten, het kost namelijk onnodig veel energie, die ik beter ergens anders in kan investeren.


Gisteren was het bijvoorbeeld, de sterfdag van mijn moeder, de 8^e om precies te zijn. Op 10-11-12, ging het licht voorgoed bij haar uit en ik geloof niet dat er dagen bij zijn, dat ze niet, door mijn gedachten wandelt. Zo zijn er nogal wat data die op mijn eigen, interne harde schijf, gekerfd zijn door omstandigheden, van uitéénlopende aard. Van hele blije naar hele mooie, naar hele trieste momenten, het is net de “Grote Boze mensenwereld” en hoe ouder je wordt, des te gevarieerder wordt het aanbod van de gebeurtenissen.


Vorige week was mijn lief jarig en dat is een dag waar ik naar uitkijk. Niet omdat ze opnieuw wat ouder wordt maar omdat we er wat bijzonders van maken. Overmorgen op de 13^e zou mijn 1^e grote liefde, 56 jaar geworden zijn maar ze is nooit verder mogen komen dan 34. Toch blijft ook die datum met rood omrand, in mijn grijze massa gemarkeerd staan.

Omdat niemand zekerheid heeft gekregen in dit onmetelijke leven, buiten het feit dat we allemaal op zeker moment, ons hoofd te rusten leggen, is het zaak om te genieten. Genieten van wat je hebt, van wie je hebt en wat je allemaal doet c.q. zou kunnen doen.


Zo heb ik dus gisteren, na het uitlaten van mijn trouwe vriend, die overigens mijn stemming op bijzondere momenten zeer goed aanvoelt, de fiets genomen, om af te reizen naar Gorinchem. Als de kou doordringt door de speklaagjes, realiseer je  jezelf pas, hoe mooi het eigenlijk allemaal is. Een strak blauwe lucht, een zonnetje en koude jatten omdat het iets frisser is dan gedacht. Gelukkig liggen de Viking-handschoenen in de transportmand voorop de fiets maar ik had gedacht, ze nog niet nodig te hebben. Kun je rekenen? Juist, mis gerekend!


Bij wijnlokaal La Caponière, bleken ze gelukkig niet alleen wijn te hebben maar ook bijzondere biertjes. Nicht Evaline, exposeert daar tijdelijk en we hadden afgesproken om deze middag lekker bij te kletsen, onder het genot van een goed glas. Het was gezellig en ik heb genoten van de sfeer, de mensen, de lekkere biertjes en het feit dat ik even helemaal afgeleid was, van datgene wat mij in een sentimentele bui mee kan trekken. De biertjes hebben hun werk aardig gedaan en ik was blij dat mijn fiets, de weg terug zo goed had onthouden. Stel je voor…!


Met opgeheven hoofd, ga ik de komende periode tegemoet, ook nu het vandaag weer ouderwets herfst was ( wat een pokkenweer!). Natuurlijk, dat azijnzeiken, zit er gewoon in gesleten en ik kan het niet nalaten, om mijn ware aard even te etaleren.


Om een oude “liefde” weer eens op te pakken, voeg ik aan dit verhaal, nog een gedicht toe, dat was namelijk iets te lang geleden.

“Soms lijkt het

of ik ben blijven hangen

in een grijs verleden,

met een vreemd verlangen

om niet meer terug te komen

in het heden.

Het is slechts schijn

maar dat “oude” voelt zo echt

en ik kan niet meer

dan mijzelf zijn,

maar dat maakt mij

nog niet slecht.

Een oude krijger,

dansend in de sneeuw,

de overgave die ik weiger

om te kunnen zeggen,

ik heb gevochten

als een leeuw.

De gedachte neemt mij mee

en steeds zie ik het kruis,

ik knik berustend en tevree,

ik weet, straks…..

straks ga ik naar huis.”

Woensdag 06-11-2019, 13.00 u.

Nieuwe opa-oppasdagen een feit!

Een nieuw tijdperk van oppassen, is aangebroken voor deze opa! Dit keer, past opa twee keer een dagdeel op, want 1 hele dag, was een beetje veel van het goede en opa is tenslotte geen 20 meer, ja zelfs geen 50. Ik heb ernaar uitgekeken en ik heb er tegenop gezien. Heerlijk om die twee kleine monstertjes rondom mij heen te hebben en anderzijds een kriebeltje, dat geschaard mag worden onder de noemer “onzekerheid”. Hoezo onzeker, denk je dan misschien maar de verantwoordelijkheid, voor twee onvervangbare kostbaarheden, vind ik best groot. Het getuigd van vertrouwen maar ik wil het natuurlijk ook goed doen, zonder haperingen! De jeugd heeft daar uiteraard andere gedachten over en dat zorgt voor een grijns, een glimlach of zelfs schuddebuiken en pijn in je pens.


Vorige week donderdag was de eerste donderdag, in de nieuwe oppas-reeks en ik heb geweten, dat er een nieuwe schoolbezoeker bij zit, die gewoonten, mening en taalgebruik van medeleerlingen, zonder moeite overneemt.


Als ik de kleine kapitein op ga halen, aan het eind van de schooldag, druipt de vermoeidheid van zijn gezicht. Hij moet nog serieus wennen en dat is helemaal niet erg, zolang hij maar niet onredelijk is c.q. wordt. Na een greep in de zak met “spekkies” en een dorstlesser, vond Guus het tijd om een poosje te puzzelen. Tot mijn stomme verbazing, knalde hij een puzzel in elkaar, die ik als moeilijk had beoordeeld, wat wil je tenslotte met 4 jaar? Op zijn eigen tempo en zonder haperingen, had hij de puzzel al snel voor elkaar gebokst en ik vond dat best knap.


Mijn complimenten deden hem niet zoveel en een verzoek om tv te mogen kijken volgde. Geen probleem kleine vriend, duik maar lekker in de kussens van de bank en zeg maar wat je wil zien. Op dit moment is Brandweerman Sam, helemaal hot en de bijbehorende begin-tune kan Guus, zo meezingen. Terwijl de kleine kapitein op de bank, van het ene naar het andere kussen rolt en duidelijk “nest zoekt”, bereid ik in de keuken, de maaltijd voor deze avond. Ik heb namelijk wel bedongen, dat we 1 keer in de week met elkaar eten omdat ik dat, gewoon gezellig vind. Het levert vaak een stuk cabaret op omdat Guus “loskomt” tijdens het eten. Zijn (vaak fantasierijke) verhalen rollen over tafel, tussen de piepers en de doperwten door, om overgoten te worden met een jus, van kinderlijke onschuld.


Vorige week was niet anders en toen de kleine kapitein, samen met mams, paps en opa aan tafel zat om zijn stamppot zuurkool met spek en worst te verorberen, kwam hij los. Een wat warrig verhaal over zijn omzwervingen met de skelter c.q. tractor over het schoolplein, werden plots doorkruist met de naam van een klasgenoot, die ik hier niet zal herhalen. Ik acht dat ethisch niet echt verantwoord. Guus vertelde dat deze klasgenoot voor zijn voertuig was gaan staan, waardoor hij niet verder kon rijden. Toen hij achteruit wilde rijden, ging de rebellistische klasgenoot, achter Guus zijn voertuig staan. Guus was daarover slecht te spreken en in het vuur van zijn beleving, sprak hij de wijze woorden: “En als dat k*tjong, het weer doet rijd ik gewoon over hem heen!”. Zo dan, daar was geen woord Frans bij.


Gevolg was, dat de aanwezige volwassenen elkaar niet aan durfden te kijken omdat scheurbuik van het lachen, onvermijdelijk zou zijn. Guus voelde de stemming aan en had blijkbaar het gevoel, dat hij gerust nog een duit, in het overvolle zakje kon doen. Hij ging direct, in volle vaart, door naar de volgende ronde en sprak de wijze woorden: “Jaha, en dan sla ik hem zo voor zijn harses!”. Ook hier, uitsluitend verstaanbare kreten voor kaaskoppen. Tja, dat was de welbekende druppel, die de emmer over deed lopen. Ik zat al enigszins te hikken maar toen ik het waagde om naar de overkant van de tafel te kijken, brak de spreekwoordelijke pleuris uit en konden we het lachen niet meer inhouden. Buikpijn en tranen van de lach waren het gevolg van de verhalen, van de kleine kapitein, die eerst verbaast opkeek om vervolgens mee te gaan zitten lachen. 


En toch, vraag ik me serieus af, van wie de kleine kapitein, deze onverbloemde welbespraaktheid heeft. Ik heb geen flauw idee…..!

Uiteraard samen met zijn onafscheidelijke kroel "Nijn".