Vrijdag 23-12-2022, 07.14 u.

Vroeg op? Begin de dag met ….

Vanmorgen om 05.15 uur, ben ik maar opgestaan omdat de slaap gewoon “op was”. Er is een tijd geweest, dat ik vroeg opstaan vreselijk vond maar blijkbaar veranderen dingen als je ouder wordt. Wat mijn humeur niet positief beïnvloedt, is het feit dat de straat voor de zoveelste dag op rij, zeiknat weerspiegelt in het licht van de straatlantaarns. In alle vroegte loop ik dus mopperend door de kamer.

Ik loop weg en kruip met een bakkie in mijn eigen men-cave om het laatste wereldnieuws door te bladeren. Eén blik op het verguisde Facebook en je weet genoeg. Nauwelijks op hun juistheid (gelogen c.q. ongelogen) te beoordelen berichten, verschijnen op het scherm. En je weet, dat de aanstaande kerst, nog steeds niet heeft gebracht, waar je vorig jaar zo vurig op hoopte en wat je wenste, in je kerstboodschap van een jaar geleden.

Onze kerst zal dit jaar in het teken staan van inpakken, een laatste wasje draaien en alle andere noodzakelijkheden bijeen zoeken. Korte broeken, T-shirts, slippertjes en zwembroeken, zijn het grootste deel van mijn bagage. Nee, geen ski’s, warme mutsen en handschoenen maar alle zomerse zooi, die nodig kan zijn in Zuid-Afrika. Het begint nu ook akelig dichtbij te komen en misschien in tegenstelling tot mensen, die veel reizen, begin ik toch knap nerveus te worden.

Bijna een half etmaal verblijven aan de buitenste grenzen van onze atmosfeer, is voor mij een nieuwe ervaring. Vanuit Spanje of Rome, was het voorbij voor je erover na kon denken maar nu heb je alle tijd om na te denken over de afstand tussen je achterste in die vliegtuigstoel en het aardoppervlak, ergens in de diepte onder je.

Het slaken van een diepe zucht brengt me weer terug in het natte Nederland van dit moment en er verschijnt een grijns op mijn tronie. Naar een ver oord, met de liefde van mijn leven, compleet nieuwe ervaringen toevoegen aan mijn best wel rijk ervaren persoontje. Die ervaringen hebben zeker niet te maken met verre reizen en je moet dus ergens beginnen.

Ik probeer dus steeds meer in het heden te leven en te denken, in plaats van in het verleden. Een proces dat al even loopt en wat ik mij al langere tijd, ten zeerste bewust ben. Nooit heb ik iets anders geleerd en gezien op het thuisfront, bij 2 hele lieve mensen en het veranderen kost veel energie, die er eigenlijk niet meer is. Lichaam en geest geven knap weerstand als het om verandering gaat maar dat weerhoudt me niet om de strijd aan te gaan. Hey, ik ben niet alleen een lover maar ook een fighter en veranderen zal dat niet snel. Ik wens mijzelf dan ook een dappere kerst en een 2023 met vooruitgang. Hit the road Jack uhh Jan.

 

maandag 19-12-2022, 12.00 u.

Let’s stick together!

Sommige mensen, “lopen” al heel lang met je mee en houd je ook graag bij je. Ooit had ik een collega, die zei, dat de enige, die je leven lang bij je blijft, jij zelf bent en daar zit wat in. De mensen die ik graag “bij mij wil houden”, zijn voor mij ongeveer (wat scheelt het?) voor altijd. Wie kent het gevoel niet, dat je soms iemand tegenkomt waarbij je het gevoel krijgt, hem of haar, al heel lang te kennen terwijl je die persoon nog nooit hebt gezien, een soort soul-mate c.q. verwante ziel.

Het is vandaag op de kop af, dat ik al 19 jaar met zo’n verwante ziel, zeer nauw verbonden ben. Je kunt nl verliefd worden op verwante zielen en je leven ermee delen, tot volle tevredenheid overigens. Een warm gevoel bij de gedachte aan je soul mate, brengt al snel een glimlach op je gezicht en geeft je energie.

Mijn soul mate, mijn muze, mijn Passie en grote liefde, neemt al bijna een derde deel van mijn leven, een bijzonder prominente plaats in. Ik ben dan ook nog steeds enorm blij met haar en wil haar voor geen goud kwijt.

Wel vraag ik me wel eens af, hoe ze het zolang volhoudt, zonder gillend weg te rennen omdat ze stapelgek van mij, mijn fratsen en mijn wispelturigheid wordt. Het feit, dat we allebei onze eigen stek nog steeds hebben, helpt daar ongetwijfeld aan mee maar het feit blijft, dat ze het nog steeds niet zat lijkt te zijn. Ik hoop dan ook, dat mijn superdoos nog heel lang bestand blijft tegen mijn kuren en dat we samen nog mooie feestjes en reizen kunnen beleven want plannen zijn er genoeg.

Volgend jaar hoop ik opnieuw een jubileumbericht te kunnen schrijven, dan zitten er 2 decennia, 4 lustra en 20 hele jaren, samen op en we hebben dus nog een heel jaar om woeste plannen voor die gelegenheid te maken. Doos ik hou van je en kijk er naar uit….

 

16-12-2022, 10.45 u.

Er was eens…..

Lang, lang geleden, was er een jongeman, die druk was met zijn leven en alles wat daarbij hoort voor een puber. En een publiek geheim blijft het feit dat pubers, verliefd kunnen worden. Het één leidt dan tot het ander en die puber groeit uit tot jong volwassene, die met zijn lief in een bootje stapt en op het wiegen van het bootje, ook nog in staat blijkt om voor nageslacht te kunnen zorgen.

Wat daaraan vooraf ging was het moment dat samenwonen, het hokken, een wettelijke status kreeg door een huwelijk. Zo ook bij die jongeman, die op 16 december 1983, de wettelijke status “echtgenoot” kreeg, bam! En ze leefden nog lang en gelukkig, luidt dan het einde van het sprookje. Toch?

Maar nee hoor, het leven geeft soms onverwachte, vreemde of zelfs wrede wendingen waardoor je compleet uit je evenwicht dreigt te raken. Met vallen en opstaan, dat laatste vooral dankzij allerlei lieve mensen rondom je heen en een aantal in het bijzonder, probeer je verder te gaan.

Die jongeman zou vandaag dus 39 jaar echtgenoot zijn maar dat hield na 14 jaar op. Je leven begint op een bijzondere manier “opnieuw” en je moet er zelf sturing aan geven. In het vervolg wordt die voormalige puber nog wel eens overvallen, door “oud sentiment” op speciale datums, door muziek, een geur of gewoon omdat het zo loopt. Tranen kunnen een gevolg zijn van dat sentiment en elke traan, legt een nieuw laagje over dat oude verdriet, waardoor de scherpe randjes, gladder worden. Weggaan doet dat oude verdriet echter nooit en soms overvalt het je letterlijk! Zo ook vanochtend toen ik, want ik ben die voormalige puber, rondliep door mijn, nog naar nieuw ruikende appartement. Boem, hatseflats, hebben die kip uhhh haan. Tranen!

Dat duurt dan even en dan komt de glimlach aan zoete herinneringen, op mijn gezicht en die lach wordt groter bij de gedachte aan het feit dat ik enorm mazzel heb. Als je jezelf opnieuw een puber mag voelen en verliefd worden op een muze, die je leven eerst roze en daarna heel veel andere tinten kleur geeft. Verliefd als je ouder bent, geeft een andere dimensie, je beleeft het veel bewuster en intenser, naar mijn mening. Heerlijk!

Zo lopen “er was eens” en “er is”, hand in hand door mijn leven en het besef, dat ik het veel slechter had kunnen treffen, zegeviert. Maandag 19 december, ben ik alweer 19 jaar samen met mijn grote liefde, die me door dik en dun steunt en dat heb ik heel lang niet durven hopen. Tot de dag dat we elkaar ontmoeten, had ik de twijfel over het vervolg van mijn leven maar zo is gebleken, je bepaalt zelf de koers. Toeval bestaat niet en alles heeft een reden.

Een puber van 60, die nog steeds de puberale verliefdheid voelt, voelt zich geweldig onder alle rijkdom van zijn muze, zijn geweldige kinderen en zijn kleinste oogappeltjes, de kleine kapitein en de kleine tuttebel.

Als ik mijn zegeningen tel, zijn dit de wondertjes waar ik mee begin! Fijne dagen.

 

Zondag 27-11-2022, 08.30  u.

Hallo daar, oma’s en opa’s.

Wie kent c.q. herkent dit niet? Opa en/of oma? Mag ik bij jou blijven, mag ik bij jou eten, mag ik bij jou spelen, enz.? Zeg maar eens “Nee” als 2 grote vragende, zo onschuldig mogelijk kijkende (klein)kinderogen, je aankijken met een “Please-blik”. Valt niet mee hè?

Vervolgens hoor je het kinderbrein kraken want de volgende stap, is het bedenken, wat je allemaal bij of met zo’n grootvader of -moeder zou kunnen doen. Zolang ze dingen van je vragen, die je kunt realiseren, is er niets aan de hand. Volproppen met snoep en ze ziek naar huis laten gaan van chocolade en andere zoetigheid, is geen kunst. Ze mee laten eten met een grote “mensenprak”, is al een iets grotere uitdaging en kost wat meer energie.

Nekslag is dingen doen die je eigenlijk niet meer kunt of waar je gewoon “nee” tegen moet zeggen omdat het mission impossible voor je is geworden. Natuurlijk, de ene grootouder is wat fitter dan de andere maar we hebben allemaal onze grenzen. Pas geleden verhaalde ik van mijn expeditie naar Ouwehands Dierenpark. Het grootste compliment dat ik mijzelf heb kunnen geven, was het feit dat ik pas overduidelijk ben “ingestort” na thuiskomst.

Toen ik in de veilige haven achter mijn eigen voordeur instortte, heb ik een hartgrondig “yes” geslaakt met een gebalde vuist, het leek wel een goedkope reclamespot. De eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat ik al een aantal keren heftig heb moeten slikken omdat ik niet in staat was om het gevraagde voor elkaar te boksen. Bij temperaturen boven de 25 graden, lukt het mij niet meer om een beetje te voetballen met de kleine kapitein en de uitdaging ligt in het zoeken naar haalbare alternatieven. Overigens doet het verrekte veel pijn, dat ik niet met zo’n manneke achter een bal aan kan draven.

Voetbal! Daar komt het. Dit weekend heeft de kleine kapitein voor het eerst zijn keepershandschoenen aan mogen doen, tijdens een wedstrijd. De 3^e generatie tussen de palen, zonder dat iemand het hem heeft aangepraat. Ook zijn vader maakte zelfstandig de keuze om te keepen, net zo goed als opa.

Keepers zijn een beetje raar, volgens de veldspelers en gedurende het WK, wat nu gespeeld wordt, heb ik diverse (oud-)profvoetballers, die term alweer horen gebruiken. Het is fout, keepers zijn niet raar maar hele creatieve mensen, die het team aanvullen. Ze kunnen in hun eentje, de resultaten van het team, maken of breken. Pas dus op, wat je tegen “jouw” keeper zegt! Krenk hem niet want de kans is groot, dat je op dat moment de wedstrijd verliest, keepers zijn nl. ook gewoon mensen. Eigengereid en eigenwijs, dat dan weer wel, maar toch gewoon mensen van vlees en bloed met een snappertje, dat gevoel kent.

Maar goed, ik dwaal af. Als ik die grote, kleine kapitein, tussen de palen zie staan, begint het te “jeuken”. Ik heb heel veel keepers en keepsters (mag dat nog?) getraind en beter gemaakt omdat ze leergierig genoeg waren. Ik mijn diploma keeperstrainer gehaald en 40 jaar de handschoenen aan gehad. Wat zou ik dat manneke graag een balletje leren vangen maar het is al zover dat ik mijn kiksen aan Marnix heb gegeven. Twee paar zo goed als nieuwe voetbalschoenen aangevuld met 2 paar keepershandschoenen. Einde oefening!

Wat ik wel nog steeds doe, is dromen. Dromen over een opa, die met zijn kleinzoon en nog wat van dat grut, over een voetbalveld rent om al die creatieve, eigenwijze en eigengereide mannekes en vrouwkes, tot echte keepers om te toveren, mannen en vrouwen die wel degelijk belangrijk zijn voor hun team, op hun eigen “rare” manier. De gedachte dat ik heel misschien toch nog…..of toch niet? Och, ik blijf in ieder geval dromen!

 

Maandag 31-10-2022, 09.09 u.

The zoo en hoe!

Vorige week donderdag was het herfstvakantie voor de jeugd in deze regio en ver van te voor was afgesproken, dat de kleine kapitein, een dag bij opa Jan zou doorbrengen. De kleine kapitein, die overigens al aardig uit de kluiten gewassen is , vond het eerst wat moeilijk omdat hij doorlopend aan het gemis van zijn grote vriend Boaz, werd herinnerd. Geen kindersentiment maar een pure waarheid want die 2 konden echt voor langere tijd tegen elkaar aan liggend, genieten van elkaar. Kijkend naar tv, friemelend aan Boaz' oren, armen om een hondennek en een poot op een kinderschouder. Als ik de beelden, nu in gedachten, zie passeren, voel ik toch een stuk sentiment opkomen omdat de interactie tussen die 2 zo mooi was en oprecht.

Om de aandacht af te leiden en de dag goed te beginnen, hebben we eerst croissants gebakken want eten is een prima sleutel om gevoelige zaken, even te kunnen parkeren. Croissantje naturel, met kaas en met chocolade, dienden als ontbijt en de plannen van opa werden ontvouwd tussen 2 van die Franse broodjes door. De dierentuin, zou bezocht gaan worden en Guus ging door met de vraag welke dierentuin, de eer te beurt viel. Het afgegeven signaal is dus, "Yes, de dierentuin!". De vraag die rijst is: "Naar welke dierentuin gaan we toe?". 

Op de weg naar de Grebbeberg in Rhenen, vertelde de kleine kapitein, honderduit over zijn (Halloween) plannen voor de komende dagen. Uiteraard werd een aantal keren gevraagd, hoe lang we nog moesten en of we er nog niet waren, maar dat was peanuts in vergelijking met de opmerking "Kijk, daar eens opa, wat/wie/welke/waarom/waarmee/waarvoor is dat?". Aangezien ik nog een beetje op moest drogen en het redelijk druk was op de weg, moest ik hem vertellen, dat ik mijn aandacht elders nodig had en dus niet kon antwoorden. Dat bleek niet het juiste antwoord op zijn vragen maar hij moest het ermee doen.

Eén stap binnen de poorten van Ouwehands Dierenpark, was ik al € 60,= kwijt en ik had, buiten de kleine kapitein, nog geen aap gezien. Het grijsgehalte was hoog, dus ook grijs met kleinkinderen. Blijkbaar was Guus niet de enige die vakantie had en in het bezit is van oma's en opa's. Gewapend met zijn eigen fotocamera, stapte de kleine kapitein dapper door Ouwehands om foto's te maken voor de kleine tuttebel, zodat ze op een later moment mee kon kijken, naar de avonturen van Guus. Het kostte enige moeite om Guus te overtuigen, dat we in de dierentuin waren om naar de dieren te kijken en niet de speeltuin te bezoeken. Ik hield deze optie heel politiek, achter de hand, voor het moment, dat ik door mijn hoeven zou zakken maar dat wist mijn kleine vriend natuurlijk niet.

Tijdens de lunch, bestaande uit een broodje warme worst en een ijsje, kwam de kleine kapitein in een geanimeerd gesprek met een Brabantse opa en oma, die met dochter en kleinkind, dezelfde missie hadden als deze opa. De oma rukte een halve liter cola uit een immense rugzak, toen Guus aangaf dat hij dorst had. Mijn tegenwerpingen, dat Guus (nog) geen cola te drinken kreeg, werden driftig weggewuifd want die ene keer moest kunnen. Guus, niet gek natuurlijk, had de fles al open en aan zijn mond, voor de strijd ook maar kon beginnen. Mijn gefluisterde argument, dat hij dit maar niet aan mama moest vertellen, vond geen houvast want deze kapitein is gewoon recht door zee!

Ik moet eerlijk bekennen, dat het enthousiasme van de jeugd, aanstekelijk werkt bij deze opa en het laadt, de steeds leger wordende batterij, telkens weer een beetje op. Op zeker moment ben ik heel voorzichtig in de richting van de grote springkussens gelopen en toen was de kleine kapitein niet meer te houden. Dat was natuurlijk helemaal mijn bedoeling niet en ik was blij dat ik kon neerploffen in een lounge-set, met mijn zere voetjes omhoog. Overigens had ik me moeten bedenken, dat ik ooit weer op moest staan want dat was toch licht problematisch, moet ik toegeven.

Toen Guus op zeker moment van het springkussen afkwam, kreeg ik de mededeling: "Opa, ik heb zulke zere voeten en benen, ik wil naar huis!". "Yes, yes, yes!" :riep een klein stemmetje, diep van binnen bij deze opa. Mijn opzet bleek geslaagd en...I love it wenn a plan comes together. Als toegift hebben we net voor de uitgang nog wat gedronken met een muffin en een flauw stukje appeltaart erbij. Tot zover, dag geslaagd.

Als je van Bennekum heet, is je dag pas echt geslaagd na een prima maaltijd en ik vroeg de kleine kapitein, wat hij graag wilde eten. Wachtend op een antwoord klinkend als pannenkoeken of de Mac, hoorde ik tot mijn grote verrassing, naast mij: "Spruitjes!". "Pardon?" :zei ik, met ogen zo groot als schoteltjes, "Wat zeg je nou?". In ieder geval heb ik moeten lullen als Brugman om de spruiten te parkeren naar de volgende gelegenheid en ging hij uiteindelijk akkoord met spareribs, maar het kostte serieus moeite!

Mocht de gedachte opkomen, dat Guus bij thuiskomst in zou storten, heb ik een geheimpje voor je. Dus niet! Opa is instortend naar huis gegaan maar Guus niet, die is uitgebreid zijn verhalen van een dagje Ouwehands Dierenpark gaan doen, zonder dat er een eind aan leek te komen. Kortom, een superdag met de slotsom "mission accomplished!"

Aankomend weekend komt de kleine kapitein voor het eerst bij opa logeren sinds deze in zijn nieuwe stulp woont en ik geef je 3 keer te raden, wat we gaan eten?

Kampioen en vice kampioen serieus kijken!

"Nog zo gezegd: "Speel niet met je eten, Guus!"

Maandag 17-10-2022, 12.30 u.

En de klok tikte rustig door.

Het is inmiddels een dag of 10 geleden, dat Boaz en ik afscheid moesten nemen en ik moet bekennen, dat het me niet in de koude kleren is gaan zitten. De leegte en de stilte, hebben de plaats ingenomen van het gezelschap, dat Boaz bracht. Geen enkele verplichting meer om naar buiten te gaan omdat mijn grote vriend toch nog een boodschap moet doen. 

Ik heb van het uitpakken van de dozen en kratten maar een therapeutische bezigheid gemaakt. Ik moet verder en mijn nieuwe huisje inrichten, is daar onderdeel van. Bij het inrichten hoort tevens, het winkelen om nieuwe inrichting te bemachtigen. Het gaat nu om de details en niet meer om de grote lijnen. Dit weekend zijn lokale winkels bezocht en ook Leen Bakker, Loods 5 alsmede De Bommel. Wereldsteden als Sliedrecht en Den Bosch, zijn nog niet bekomen van onze visites. Maar goed, met enig geduld worden de beschikbare kubieke meters, weer een beetje opgevuld met als uiteindelijk doel van het huis, echt mijn thuis te maken. Volgens mij ben ik met behulp van mijn grootste liefde en Passie, aardig op weg om dat doel te behalen.

Na een druk winkelweekend, besloten we gisteren, op de terugweg naar huis, effe een bakkie te doen bij de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel. Gelukkig waren ze thuis en in de "zondag-relax-modus". Lekker in een joggingbroek, op de bank hangen en met de PlayStation spelen. 

We zaten nog niet op de bank toen de kleine kapitein besloot om een kwak "slime", in Saar haar weelderige krullen te mikken. Jammer Guus, zonder schaar was het speelgoed niet uit de haren van mijn kleine tuttebel te verwijderen, dus goede raad was duur, knip, knip!

Binnen een scheet en een zucht was Saar weer terug in de werkelijkheid, gekleed in een roze jurk en Guus in een Max Verstappen outfit. Mijn kleine tuttebel draaide rond als een priktol om haar jurk te laten wapperen en toen ze in de gaten had dat ze daar duizelig van werd, bedacht ze gewoon wat anders. Sinds een aantal weken, gaat ze mee om bij de voetbalwedstrijden van haar broer te kijken. Die broer maakt slidings of hij daar zijn hele leven al op heeft geoefend, tot ongenoegen van trainers en voornamelijk tegenstanders, die in de weg staan c.q. stonden.

Het heeft wel iets om een prinses en een coureur, samen over de kunststof vloer te zien glijden, met een snelheid waar eerder genoemde Max, jaloers op zou zijn. Uiteraard zijn paps en mams deze uitglijders snel zat en de jeugd wordt tot de orde geroepen, voor zover dat al mogelijk is. De kleine kapitein ploft, een beetje verveeld, op de bank en Saar ziet haar kans schoon en duikt bovenop haar broer. Even rust in alle drukte, die het tweetal teweeg bracht. 

Er volgt dan zo'n moment van bijna serene stilte, dat vervolgens doorbroken wordt door een helder stemmetje: "Guussie....wil je met me trouwen?". Heel even valt er een stilte die nog intenser is en als de vraag iets luider en dwingender herhaald wordt, klinken er 4 volwassen lachsalvo's door de kamer, heerlijk. Maar we zijn er nog niet want mijn kleine tuttebel, eist een antwoord en Guus is duidelijk overvallen, door haar aanzoek. "Nou, ga je nog met me trouwen of niet?" : dramt Saar door terwijl de kleine kapitein verkleurt als een aardbei, tot ver achter zijn oren.

Gelukkig wordt niet lang getreurd om het niet beantwoorde aanzoek en Saar besluit een kunstwerk te gaan fabrieken voor oma. Als Guus hierbij aansluit lijkt de aanstaande verloving even geparkeerd en keert de rust weer. Alhoewel...? Wij wisten niet dat de artieste in kwestie, doorlopend gevraagd wilde worden naar haar vorderingen en zodoende volgde een vrij monotoon vragenvuur. "Saar? Ben je al klaar?" klonk het om de haverklap en Saar antwoordde naar believen en soms ook niet. Maar je moest zeker niet te lang wachten met stellen van de vraag, over haar verrichtingen. Je werd direct gecorrigeerd door de dienstdoende schilderes, terwijl haar ogen vuur schoten.

Al met een al een attractieve middag die, mocht je al zorgen in je kop, rond hebben dwarrelen, best wel afleidend was van de keiharde werkelijkheid. Bij vertrek, tijdens het instappen in de auto, kijken mijn muze en ik elkaar aan en beginnen opnieuw, smakelijk te lachen. Gek hè?

Donderdag 06-10-2022, 11.30 u.

Last ride of the day.

De laatste uren met Boaz, tikken voorbij, veel sneller dan mij lief is maar het is de harde werkelijkheid.

Gistermiddag en gisteravond zijn er diverse mensen geweest om Boaz nog even te knuffelen en hem een bonk liefde mee te geven voor zijn reis naar het onbekende. Het meest ben ik in de war geraakt door het verdriet van 2 kleine mensjes, die me heel lief zijn. Met z'n drietjes hebben we tranen met tuiten gehuild om onze trouwe vriend, die ze, voor de laatste keer, kwamen knuffelen. De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel waren diep onder de indruk.Ik ben een grote vent maar mijn hart is o zo klein en onder dergelijke omstandigheden, breek ik gladweg, in 2. Boaz heeft alle knuffels met enthousiasme in ontvangst genomen en rijkelijk kusjes uitgedeeld.

Rond middernacht heb ik nog aan de lijn gehangen met mijn lief, die opperde om Boaz, die laatste nacht, gewoon in bed te laten slapen. Daar moest ik even over nadenken omdat het niet in mijn gedachtengoed past. Een hond hoort in een bench of zijn mand en zeker niet in bed. Een paar donkerbruine ogen waar trouwhartigheid uit straalde, haalden mij over. Dekentje op de plaats van mijn Passie en Boaz op bed gehesen. Hij ging liggen met een blik die me vertelde, dat hij daar nooit meer weg zou willen maar ik denk dat hij al meer weet, dan ik ooit zal vermoeden. Hij is echt niet gek.

Bizar hoe rustig Boaz vannacht heeft geslapen, hij heeft amper bewogen en, nog belangrijker, nauwelijks gesnurkt. Ik durf te zeggen, dat hij al tijden niet zo rustig en ontspannen heeft geslapen. Geen gedroom met grommen, stuiptrekken en wegdraaiende ogen maar gewoon rust!

Het gevoel , dat je besluit misschien niet juist is, krijgt hierdoor voeding en twijfel begint te rijzen. Of het zo moet zijn, blijk ik ook onvoldoende hondenbrokken voor de laatste dag in huis te hebben. Vandaag ga ik los en kom ik uit mijn comfortzone, ik smeer een bruine boterham met roomboter en suiker, voeg het toe aan een handjevol brokken en zie hem tevreden zijn lippen aflikken. We maken het ontbijt af met gedroogde eendenborstfilet en ik bedenk me dat het voor hem een feestje moet zijn en dat het zo goed is.

Bij het uitlaten na het ontbijt, kom ik een mevrouw tegen, die ik vaker op afstand zie en groet maar nooit spreek. Nu komen we aan de praat en met tranen over mijn wangen, doe ik het relaas. "Het is tijd voor hem" :zegt ze en vervolgt met : "Je kunt het aan hem zien, het is mooi geweest!" Dit zou alle twijfel weg moeten nemen, ook met alle soortgelijke opmerkingen, die ik gisteren persoonlijk kreeg maar ook via Facebook. En toch zal de twijfel blijven.

Straks ga ik gewoon gebakken eieren met spek voor hem maken en vanmiddag wil ik naar een uitvaart. De moeder van een ouwe indiaan, is overleden en net als hij er ooit voor mij was, wil ik proberen er nu voor hem te zijn.

Het leven gaat door en ik hoop dat Boaz op de eeuwige jachtvelden voor honden, verteld over de dingen, die we hebben meegemaakt. Alvast goede reis, lieve vriend, ik ga je missen.

Woensdag, 05-10-2022, 15.00 u.

Dag lief vriendje....

Daar zit ik dan! Als een zoutzak aan de tafel, een leeg gevoel en met een zacht piepende Boaz naast me. De kogel is door de kerk. Natuurlijk zat het er aan te komen en wisten we het, maar dan nog....

Ik ben verdrietig, na een zware nacht voor Boaz maar ook voor mijzelf omdat je ziet dat het onvermijdelijke erg dichtbij komt. Na een hele nacht ijsberen, tikkende nageltjes op het parket en een berg met onrust, in dat arme hondenlijf.

Toen ik vanmorgen wakker werd keken 2 droevige, donkerbruine ogen met een wazige blik naar mijn wazige blikken. Toen hij naar me toe wilde komen kukelde hij ondersteboven en was nauwelijks in staat zich op te richten. De rol dextro die naast mijn bed ligt voor noodgevallen, kwam nu van pas. Niet voor mij maar voor Boaz. Bij het terugtellen, telde ik 5 complete rollen dextro in de voorgaande 24 uur en dat is bizar veel.

Zeer waarschijnlijk groeit de tumor in de alvleesklier van Boaz en daardoor wordt er steeds meer insuline afgegeven. Het gevecht houdt een keer op. Contact met de dierenarts, bevestigde mijn angstige vermoedens en dat voelt als een mokerslag.

Je overlegt met elkaar en weegt de zaken af. Conclusie, we zitten op het eind van de rit, wat Boaz betreft. Als de emotie wat afneemt, neem je hem bij je en knuffelt hem, in de hoop dat je zijn geur en blikken, nog lang zult herinneren. Vervolgens neem je de telefoon en maakt een afspraak. Je voelt je een rechter, die het moment van executie bepaalt maar zo is het absoluut niet. Je hebt geen andere opties en weet dat je je best hebt gedaan.

Nog 24 uur vertroetelen, verwennen, lekkers toestoppen en er gewoon voor hem zijn. Iets anders kun je niet doen, in mijn beleving. vanavond voor de laatste keer, samen een rondje voor het slapen gaan en vanaf morgen niet meer...

Donderdag, 29-09-2022, 22.25 u.

Mijmerijen.

Als je 25 jaar op een bepaalde plaats hebt gewoond, met veel plezier overigens, mag je het als vreemd beschouwen, dat je na je recente verhuizing, geen enkele spijt ervaart. Nog geen moment heb ik gedacht, wat mis ik...., vul maar iets in. Uiteraard moet ik mijn weg nog vinden en zoek ik me het ongans naar mijn spullen maar zonder enige spijt van de stap, die ik heb gezet. In populaire termen, kan ik oprecht zeggen: "Da hak nie dacht!"  

Misschien gaan die momenten nog komen maar ik durf dat te betwijfelen, zo eigenwijs, ben ik dan ook wel weer. Zeker nu de regenachtige dagen wat minderen, zit ik glimlachend aan mijn nieuwe tafel en rust mijn dikke kont op de nieuwe eettafelbank. Ja, zo heet ie echt en ik heb het niet zelf bedacht. Ik tuur naar het beeldscherm van m'n nieuwe laptop (cadeautje van mijn lief) en luister naar de muziek die schalt uit mijn breedbeeld tv, waar ik met verbazing moest constateren, dat Dr. Pol een veel dikkere kop heeft als op mijn oude tv en dat de borsten van Floor Jansen, nog beter uitkomen. Het is echt een genot om tv te kijken. 

Gisteren heb ik met een glimlach op mijn tronie zitten kijken naar een docu over Jane Fonda. Bij elke tik van de klok, die nog niet ophangt, zag je haar wat ouder worden en een rimpeltje rijker. Wat wil je als je 80 jaar in een uur of anderhalf uur probeert te proppen? Het verouderingsproces gaat in de DRS met een extra turbo.

Als mensen mij nu zeggen, dat ik er goed uitzie, word ik achterdochtig en vrees ik dat er mogelijk achter mijn rug ook een docu is c.q. wordt gemaakt. Anderzijds "so what", ik kan nog zelfstandig eten en eten koken maar nog veel belangrijker, ik kan prima zelf mijn biertje inschenken en uitdrinken. Overigens geen bezwaar als iemand een glaasje voor me tapt, smaken doet dat biertje over het algemeen toch wel en daar draait het om!

Je ziet dat overpeinzingen van allerlei aard aan mijn aandacht passeren. Zo wordt mijn huis steeds meer een thuis en heb ik veel minder moeite met omschakelingen dan gedacht. het stemt me tevreden want ik kan een knap lastig portret zijn als het daarover gaat.

De dag begint nu ook aardig op haar eind te lopen en ik vind het prima. Geen gejaagd gevoel, dat ik eigenlijk nog van alles moet maar gewoon "mañana", letterlijk en figuurlijk. Ik wens jullie dan ook allemaal een perfecte nachtrust en een gezonde morgen! De rust!

Maandag, 26-09-2022, 11.40 u.

Stille wateren. 

Het is lang stil geweest en niet geheel zonder reden. Nu was het weer eens tijd om iets te laten horen en de social media te voeden met wat schrijverij van mijn hand. Ik weet overigens niet of een blog tot de social media gerekend mag worden maar ik neem de vrijheid daartoe.

Eerlijk gezegd is het een hectisch half jaar geweest met voldoende gebeurtenissen, die mijn leven reuring  c.q. kleuring hebben gebracht. Na de nodige strubbelingen, is de verhuizing gerealiseerd en niet omdat ik zo graag weg wilde van mijn stek aan het water. Mijn gezondheid zorgde voor de noodzaak en ik moet toegeven, dat ik nog geen moment spijt heb gehad.

Niet alleen het feit dat ik geen trappen meer hoef te lopen waardoor ik buiten adem raak maar ook geen frustratie, dat ik mijn tuin niet kan onderhouden en mijn huis nog minder, zorgen voor een stukje rust onder mijn dakpan. We zijn ook net op tijd klaar, het weer is sinds de verhuizing beduidend herfstachtiger geworden. Een soort inburgering in je eigen onderkomen, is het gevolg want je voelt je wel degelijk ontheemd. Allerlei spullen waarvan je weet dat ze er moeten zijn, kun je (nog) niet vinden of het ligt vooralsnog op een onbereikbare locatie.

Gelukkig is er ook een stukje happiness met de nieuw aangeschafte meubelen, apparaten en de manier waarop je eigenlijk opnieuw vorm geeft aan je woonomgeving. Ik ben helemaal niet van het winkelen maar er zijn nu momenten, dat ik het gewoon leuk ga vinden en dat is best bijzonder.

Mijn omgeving heeft meer dan genoeg moeite moeten doen om mij in beweging te krijgen en ik ben ze dan ook enorm dankbaar, dat ze me op alle mogelijke manieren hebben geholpen en nog steeds behulpzaam zijn, anders had ik het echt niet gered. Lastig hoor, hulp vragen!

De herfst lijkt nu echt begonnen en de tijd van terrasjes, is even achter ons maar komt ongetwijfeld weer terug. Mocht het dit jaar niet zijn, dan is het volgend jaar wel als (hopelijk) alle dozen zijn uitgepakt en opa Jan zijn spulletjes een "plekkie" hebben gekregen. 

Eerst gaan we even op adem komen, weer eens wat tijd besteden aan en onderhouden van m'n lief want daar ben ik ernstig in tekort geschoten. Maar ja, oude liefde roest gelukkig niet zo snel.....😉

 

Maandag, 07-03-2022, 07.45 u.

Eindstation 2.

Een paar jaar geleden schreef ik een blog met dezelfde titel c.q. die hetzelfde onderwerp had. Ik bracht pa Piet toen naar zijn nieuwe plek in de Judith Leysterhof, waar ze tot zijn overlijden, goed voor hem hebben gezorgd.

Toen begreep ik niet veel van zijn verwarring, zijn onbegrip en zijn boosheid. Maar ook was er die opgetogen reactie naar de nieuwe mensen en hele oude bekenden, die hij wel herkende.

Het gaat veel te ver om te zeggen, dat ik nu in een soortgelijke situatie terechtkom maar er zijn wel degelijk parallellen. Als er geen vreemde dingen gebeuren, ontvang ik morgen, de sleutel van mijn “nieuwe” woning. Ja, dat betekend inderdaad, dat ik ga verhuizen. Weg van dat mooie stekkie aan het water, waar gezwommen, gevist, geschaatst en gevaren is met diverse bootjes. Het betekend ook een einde aan de frustratie, je eigen huis iet meer te kunnen schilderen en onderhouden, geen ergernis meer over het hoge onkruid en geen schaamte dat je aan anderen moet vragen om “jouw” klussen te doen.

Waar ik 4 jaar geleden, druk doende was met het leegruimen van een ruime flatwoning, ga ik nu een aantal van diezelfde spullen weer terugbrengen. Oké, wel op een andere etage en achter de deur van een ander huisnummer, maar ik ga en dat…. is nagenoeg zeker. Morgenmiddag staat de afspraak om het huurcontract te tekenen en de sleutel in ontvangst te nemen. Geflankeerd door de trots van mijn leven, wordt er na de sleuteluitreiking, een ronde gedaan om een voorlopige planning te maken want er moet echt het nodige gebeuren.

Net zoals mijn vader assistentie nodig had van mijn broer en mij, heb ik ook assistentie nodig. Alleen kan ik het simpelweg (nog?) niet. De twee belangrijkste steunpilaren, zijn uiteraard mijn trots en niet te vergeten mijn lief en beiden sturen op hun manier, waar die sturing nodig is. Uiteraard zijn er nog meer waardevolle mensen waar ik op terug mag vallen en daar ben ik blij mee, laat dat duidelijk zijn.

Ook heeft iedereen in mijn omgeving zijn eigen visie op de overstap maar de reactie van de kleine kapitein, raakte mij diep. Op mijn vraag wat hij ervan vond dat opa ging verhuizen, zei hij hartgrondig: “Niet leuk, want nou mag ik niet meer alleen naar jou toe komen!” Tja, een drukke doorgaande weg, zit tussen de kleine man zijn huis en de nieuwe stek van opa, de afstand is echter nagenoeg gelijk gebleven en dat is ook wat waard.

Inmiddels ben ik noodgedwongen, afstand aan het doen van veel bezittingen, waar enorme herinneringen aan vastplakken en als ik alleen bezig ben, ga ik niet snel. Bij alles wat door mijn handen gaat, komen er herinneringen los c.q. voorbij en met pijn in mijn buik verdwijnt het in de aanhanger op mijn oprit, die binnenkort gelost c.q. verlost gaat worden van zijn kostbare lading. Een groot deel van mijn historie gaat de bietenbrug op en ik heb al laten weten, dat ikzelf, mentaal niet in staat ben om bij het lossen van de aanhanger, te assisteren.

Om een mooi c.q. duur woord te gebruiken, de paradox is enorm groot. Ik weet dat het, de meest verstandige keuze is maar zo voelt het, diep van binnen, echt nog niet. Mijn mentale gezondheid, laat me nu dan ook weten, dat ik nog een lange weg heb te gaan in het herstelproces. De nieuwe omgeving kan daar in bijdragen en daar zet ik dus op in.

Inmiddels zijn er heel veel spullen doorzocht (en deels voor afvoer gereed), er is een plan gemaakt voor de grootste klussen want de verhuurder doet niet zoveel in dat traject en uiteraard is de makelaar op bezoek geweest.

In de komende periode staat er dus een bord “te koop” in mijn tuin en volgen er bezichtigingen, hopelijk waardevolle biedingen en het definitief einde van een tijdperk.

Het betekend echter ook een nieuw begin en ik hoop pas weer te vertrekken als ik gedragen moet worden. Ik kan het geheel zeker nog niet overzien, waar ik vroeger zelf altijd een regelateur was en zelf de benodigde stappen zette en acties ondernam. Tijden zijn veranderd en dat is verwarrend voor me maar ik vertrouw op de mensen om mij heen en ga met opgeheven hoofd (vol met stress) de stappen zetten, die nodig zijn.

O ja, of de nieuwe stek uiteindelijk ook mijn eindstation zal zijn, weet ik uiteraard niet met zekerheid te melden maar als het aan mij ligt, wel. Het uitzicht mag er in ieder geval zijn!

 

Dinsdag 25-01-2022, 10.15 u.

Leeftijd is maar een getal, alhoewel…..

Na een week die voor mij per definitie altijd lastig is, beginnen we gewoon weer aan een nieuwe week. Gevoelsmatig, ligt het toch net effe anders.

De afgelopen week is in die zin heftig, dat er in een paar dagen tijd, zoveel memorabele, historische maar ook recente gebeurtenissen liggen. Zo zitten er  in 5 dagen tijd, 3 verjaardagen van mensen, die me zeer na stonden en er al even niet meer zijn. Maar ook 3 verjaardagen van mensen, die me lief zijn en (gelukkig) springlevend rond huppelen. Er zit de sterfdag in, van mijn 1^e grote liefde, de moeder van mijn trots en de sterfdag van een goede vriend. Een “gezond” iemand, wandelt hier mogelijk wat gemakkelijker aan voorbij maar mijn snappertje, heeft een grote historische opslagruimte. Deze gebeurtenissen met alle bijbehorende emoties, komen vrij gemakkelijk uit die opslag en zoeken een weg naar buiten.

Zo fietste ik zondag, aan het eind van de middag, in het schemer door de polder terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Het gebeurt me, ik sta erbij, in dit geval fietste ik erbij en niets, kan op dat moment die wateroverlast stoppen.

Aangezien ik inmiddels weet dat er een reden is voor die ongebreidelde emotie, vecht ik er ook niet meer tegen. In ieder geval als er verder weinig volk in mijn buurt is want je schaamt je toch op de één of andere manier. Te gek voor woorden maar het is zo.

Dit was echter niet het enige. Na mijn opname in de revalidatiekliniek in het UMC Groningen, ben ik vol hoop en goede moed, teruggekomen naar huis. Nu gingen we doorpakken om “het probleem” te tackelen. Met assistentie van de psychologe moest het beter worden. Tot nu toe heb ik wel progressie geboekt maar we pakken absoluut niet door, waar dat wel zou moeten. Als je echter in een jaar tijd, met ruim 50% ziekteverzuim van je behandelaren wordt geconfronteerd, ebt op den duur het vertrouwen compleet weg.

Deze week heb ik de knoop doorgehakt en mijn vertrouwen opgezegd. Dus is er gezocht en contact gelegd met een nieuwe behandelaar, de zorgverzekeraar en mijn achterban. Er is al een intake geweest en ik heb volop huiswerk “mee gehad”. Het zijn allemaal dingen waar eigenlijk geen energie voor is. Die energie, zo is me gebleken, hangt ook voor een groot deel samen met mijn diabetes. Slechte c.q. minder stabiele bloedsuikerwaarden leiden tot een gesloopt lijf. Soms accepteer je dat en ga je door maar soms is “het” er gewoon iet en val je stil. Alle emotie in de afgelopen weken, zorgt niet voor een stabiele bloedsuikerwaarde, kan ik je verklappen en ik baal ervan omdat ik dan ook voor mijn omgeving niet altijd de meest gezellige companie ben.

Maar na 24 januari verandert er altijd het nodige in de gevoelsbeleving, dus we zijn weer op weg en hopelijk op weg naar beter.

Afgelopen week was ook mijn kleine tuttebel knap ziek en heeft ze dagenlang, de nachtrust van paps maar met name mams, gesloopt. En aangezien zoonlief in een, zakelijk, roerige fase zat, zag hij er angstwekkend slecht uit, althans in mijn beleving. Als ik zeg “angstwekkend”, dan bedoel ik ook echt angstwekkend, in ieder geval voor mij. Irrelevante spookbeelden racen dan door mijn grijze massa, ik heb namelijk meer grote, jonge en sterke kerels om zien donderen. Mijzelf wakker schudden en terugkomen in de realiteit van het moment, is dan voor mij, verrekte lastig.

De mooie tegenhanger in dit geheel, is het feit, dat ik, gedwongen door de omstandigheden, een aantal uurtjes met mijn kleine tuttebel door heb mogen brengen waarbij ze heel dicht tegen me aan kwam zitten. Ze was te ziek om breedvoerige gesprekken met opa te voeren maar er werd nadrukkelijk duidelijk gemaakt, dat ze niet opa’s kleine tuttebel was, maar “gewoon” Saar. Of ik het maar even in m’n oren wilde knopen!

Haar grote broer, de kleine kapitein, heb ik een paar keer opgehaald van school en weggebracht want door alle aandacht die Saar opeiste door haar ziek zijn, vond ik het wel gepast om hem een beetje te verwennen met aandacht en lekkere dingen uit de snoepkast. Een warme maaltijd met poffertjes en een Magnum als toetje, is altijd welkom  bij Guus, die de aangename zaken des levens, best kan waarderen. Na het eten nog even een kroel met Boaz en dan is de dag alweer voorbij.

Het leidt de aandacht allemaal voldoende af om de dag toch met een glimlach af te kunnen sluiten en als ik dan om een uur of tien, uitgeteld, in bed plof, bedenk ik me dat ik mijn lief al dagen niet heb gesproken. Dat lijkt dan een goed idee om de volgende dag mee te beginnen, ze zorgt tenslotte ook vaker voor een glimlach op m’n gezicht. Mijn muze in meervoud, die al ruim 18 jaar die rol vertolkt.

Eigenlijk ben ik dus gewoon een “oude” mazzelpik, die inmiddels de 60 heeft aangetikt. Maar ja, leeftijd is slechts een getal, toch….?