Zondag 27-01-2019, 08.35 u.

Lovin you sundaymorning!

Het is zondagmorgen en de klok is half negen, al gepasseerd. De stilte in huis, wordt ruw onderbroken door het luide gesnurk van Boaz, die liggend in zijn bench, de overloop als klankkast gebruikt. Bijna alles wat me dierbaar is, is binnen en in diepe rust.


De kleine kapitein logeert bij oma en opa, hij lag tussen half acht en acht uur in zijn mandje, waar oma hem voor moest lezen over Hans en Grietje. Het werd duidelijk dat Guus niets heeft met het begrip “oven”, binnen de context van het sprookje! Nadat Grietje het boze wijf in de oven heeft gelazerd door haar een flinke zet te geven, heeft Guus nog minimaal een keer of zeven gevraagd, waar die dekselse heks nou was? In een oven bak je brood en daar gooi je niemand in want daar is ie veel te klein voor. Tja, grote stenen ovens met een flinke, stalen deur waarin je voor een hele scheepswerf, brood kan bakken, kent onze kleine kapitein nog niet. Misschien toch eens tijd voor het Openluchtmuseum of het Archeon.


Ongelooflijk hoe lang die kleine terrorist, bij opa thuis kan slapen en ik weet zeker als hij morgen komt, op de Opa-oppas-maandag en tussen de middag zijn bammetjes op heeft, hij een middagdutje doet van minimaal een uurtje of twee, mogelijk nog langer. Vorige week parkeerde ik hem om kwart voor een in bed en om half vier, hoorde ik een helder stemmetje melden, dat hij lekker geslapen had. Eigenlijk wil hij gewoon zeggen: “Ik ben wakker, kom me nou eens halen!” want zelf uit bed stappen, doet hij nog steeds niet. Hele verhalen tegen zijn kroel en afgelopen maandag, ging het over zijn gezag, aan boord van een piratenschip. Pas na een minuut of 10 vindt hij het genoeg en wil weer naar zijn harige, grote vriend Boaz.


Gisteravond heeft mijn kleine vriend zich te goed gedaan aan de pannenkoeken van opa en buiten spek, kaas, stroop en suiker, zaten daar geen slaapverwekkende middelen in. Een warm bad om alle stroop en suiker van zijn snoet te poetsen en uit zijn haren te wassen, is het enige slaapverwekkende, dat is toegepast.


Zo ook mijn eigen, grote Passie, ze lijkt getroffen door een rechtse directe en slaapt als een roos. Maar ja, die sloot om middernacht haar werkcomputertje pas af, nadat alles was bijgewerkt. En iedereen maar zeiken dat die ambtenaren, geen flikker uitvreten. Als alle ambtenaren in 020 zich op zouden stellen als mijn grote liefde, zou die stad een geoliede machine zijn op ambtelijk gebied. Femke Halsema, mijn Passie verdient een onderscheiding en als jij het niet doet, doe ik het wel! Ik ga lekker verse broodjes voor haar bakken!


De kleine kapitein weet wat uitslapen is. Tenslotte ben ik hem om half tien maar wakker gaan maken, goedemorgen kleine vriend!

Dinsdag 22-01-2019, 20.20 u.

Weglopen gaat niet!

Er zijn dagen in het jaar die ik enerzijds niet wil missen maar anderzijds wegen ze als lood. De 20^e januari is zo’n dag en wie mij kent, weet  hoeveel moeite ik daarmee kan hebben. Het is de sterfdag van Marion, de moeder van onze zoon en tot en met 20 januari 1998, wettig echtgenote van ondergetekende. Ja, al 21 jaar geleden en de beleving van 20 januari blijft anders, anders dan alle andere dagen van het jaar en daar zitten nog veel meer bijzondere data tussen. 


Deze keer moet ik toegeven, dat ik een groot deel van de dag, door heb gebracht met slapen en met eten en drinken. Na een gezellig feest, lag ik om half drie in bed en om negen uur ging de wekker. Er stond een uitgebreide brunch op het programma met de kleine kapitein, zijn paps en mams en zijn andere opa en oma. Een blijk van waardering voor het oppassen, die prima verzorgd is.


Na thuiskomst, halverwege de middag, ben ik ingestort en “even” op bed gaan liggen. Ruim twee uur later werd ik gewekt door mijn lief en ik voelde mij nog steeds niet nieuw. Na het eten en het uitzwaaien van mijn grote liefde, heb ik nog een poosje op de bank gezeten, waar ik doorlopend in een groot zwart gat leek te vallen. Dat gat heet gewoon slaap en het vallen is doodordinair in kakken. Even na negen uur, toen ik Boaz had uitgelaten, heb ik de geest gegeven en ben ik naar bed gegaan om weg te zakken in een diepe, lange slaap.


Om vier uur moest ik echt even naar het toilet en heb nog even gekeken naar een volle bloedmaan, die verduisterd werd door Moedertje Aarde. Ik vond dat er op dat moment, vrij weinig te zien was en ben weer lekker onder de wol gekropen, het vroor tenslotte een graad of acht en de ramen staan bij mij, gewoon open. Ik had deze keer nog een extra fleece-deken op mijn zomerdekbed gelegd om invriezen te voorkomen.


Tussen half zes en zes uur ben ik opgestaan en heb de kachel aangezet. De temperatuur moet tenslotte wel aangenaam zijn als de kleine kapitein komt. In de tussenliggende tijd heb ik diverse foto’s van de maan gemaakt waar nu wel duidelijk te zien was, welke astrologische verschijnselen zich manifesteerden. Heel mooi en indrukwekkend moet ik toegeven maar ook gelijk een gebeuren dat mij terugbracht naar iets, dat ik een dag eerder had weggestopt, namelijk mijn emoties.


Tijd om erover na te denken, had ik niet veel want de kleine kapitein arriveerde tijdig en die zorgt wel dat er bezigheid is. Hij zorgt voor reuring in de tent en dat doet hij met verve. Zijn verhalen worden afgewisseld met vragen en de vragen worden overstemd met commando’s, die op hun beurt weer vervagen bij de ingediende wensen van de kleine terrorist. Prima, deze bezigheidstherapie en het houdt mij gaande. Maar als alles stil wordt, komt het gevoel ook weer terug, het gevoel dat ik verstopte en liet overstemmen, door een kinderstemmetje. Ik noem het, het bouncen van de emotie c.q. het gevoel. Linksom of rechtsom, wat je wegstopt, komt vroeg of laat, gewoon terug en dreunt je recht voor je bek.


Een veel beproefde methode om er mee om te gaan, is schrijven. Dus haalde ik mijn dagboek  van de stoel, waar het een vaste plek heeft en begon er in te schrijven. Als ik begin te schrijven, gaat mijnheer Parker kijken of alle aandelen “inkt(patronen)” al in de plus staan want ze gaan vast en zeker verder stijgen en dat is goed voor de knip van zijn erfgenamen.


Plotseling was ik bijna 20 jaar terug in de tijd. Mijn gevoel van toen, zat weer diep in mijn binnenste en liet mij nog even doorschrijven. Onbedoeld maar het gevoel was mij de baas en soms is dat maar beter ook want ik kan er knap stomme dingen mee doen, die mijn welzijn niet altijd ten goede komen.

En ik schreef: 

“Ik ga slapen, ik ben moe….

maar krijg mijn ogen

nog niet toe

ik wil schrijven

en ik zwoeg

niet voor even

maar als het moet

tot morgenvroeg.

Gedurende die lange,

donkere nacht

zoek ik, bijna radeloos

naar nieuwe kracht

nieuwe kracht voor morgen,

fit en fris, alle shit

achter slot en grendel

opgeborgen.

Vader?

Zie mij ploeteren,

kijk me aan

hoor mij foeteren

over de moeite

die ik soms heb

met dit eenzame bestaan.”

En zo was ik weer met twee benen terug op aarde met het besef dat weglopen, echt niet gaat c.q. echt niet kan, je wordt achterhaald door jezelf en teruggebracht naar het moment, dat je begon met verstoppen, wat echt belangrijk was. En dat “eenzame bestaan”, is een gevoel, géén situatie of omstandigheid…! Gisteren was dus het symbolische eind, van een lastige periode, die jaarlijks terugkeert maar die ik niet zou willen missen omdat er zoveel mooie dagen inzitten.

Maandag 21-01-2019, 21.00 u.

De kleine kapitein en zijn piratenschip.

“Opa, die wil ik!” : klinkt het heldere stemmetje van de kleine kapitein en hij wijst gedecideerd met zijn kleine vingertje, naar het piratenschip van mijnheer Playmobil. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik het schip zodanig had “geparkeerd”, dat hij er wel om moest vragen.


Ruim 20 jaar heeft het schip op de kast gestaan, in de voormalige slaapkamer van Guus zijn vader en de laag stof op het schip bevat DNA-restanten, die even oud zijn. Het was van de kast gekomen omdat de desbetreffende kamer, aan een grondige revisie toe is, net als opa zelf overigens. Pontificaal stond het schip, in het territorium van de kleine kapitein en natuurlijk moest het mee, naar beneden. Zijn fantasie begon al op hol te slaan, toen hij de boot alleen nog maar had bekeken.


Ik kreeg niet de kans om het speelgoedschip grondig te reinigen want daar had mijnheer geen tijd voor. Niet te geloven maar als je drie jaar oud bent en je kunt bijna 2 uur aan een stuk, bezig zijn met hetzelfde stuk speelgoed, is dat speelgoed zijn prijs, dubbel en dwars waard geweest. Liggend op de grond, ging de fantasie helemaal los en gloednieuwe zeemansliederen, klonken luid en helder over “zee”. Of mijn buurvrouw er ook zo over gedacht heeft weet ik niet maar daar had Guus maling aan. ♪Kom binnen iedereen, in mijn actieboot (???)♪♪Kom snel, het eten is al klaar♪. Zo galmde de kleine kapitein er lustig op los. Zelfs de lange melancholische uithalen werden mij niet bespaard en toen ♪♪ Ihhik behhen zoho liehief, ow,ow, mevrouw♪ Waar vaar je héheen, nahaar Engeland♪♪, klonk, kon je me bijvegen. Wat een (zéheemans-)fantasie, zit er in zo’n klein koppie. Eigenlijk was het bijzonder sneu om de kleine kapitein te onderbreken voor een bezoek aan de winkel van oma.


De komende tijd gaat er nog veel meer speelgoed dat gedateerd is, tevoorschijn komen en ik ben benieuwd, wat voor cabaret of theater, dat op gaat leveren. Het piratenschip van Playmobil, was in ieder geval een schot in de roos en het bleek elke gulden, van de 99 die het gekost heeft, waard! Nieuwe aanwas voor een shantykoor is eveneens binnen handbereik.

Maandag 14-01-2019, 13.30 u.

Wortelschudden.

Tja, een opa-oppas-maandag zonder lachwaardige incidenten is eigenlijk ondenkbaar, dus ook vandaag was het alweer vroeg raak. De boterhammen lagen bij wijze van spreken, nog op de achterzijde van de tong, klaar om achter de huig te verdwijnen, richting slokdarm en maag, toen Guus met een grote (kunststof)wortel op een bord, aan kwam zetten. De boodschap was duidelijk. Opeten want daar wordt je groot van!

Mijn tegenwerping over het net genoten ontbijt, geen trek en nog een serie andere excuses, vond geen gehoor bij de nieuwe generatie en dooreten, was de boodschap. Aangezien tegenspreken weinig zinvol is bij de kleine kapitein, vroeg ik of hij even koffie voor mij wilde zetten, in zijn eigen keuken. Dit om de wortel wat makkelijker “weg te krijgen”. Guus toog onmiddellijk naar zijn kook-heiligdom om de gevraagde koffie te halen en dat moment gebruikte ik om de knaloranje, plastic wortel, te “verorberen, dat wil zeggen, buiten het zicht van Guus te verbergen.

Bij terugkomst was Guus verrast, dat de wortel al als sub-ontbijt had gediend en hij vroeg waar de wortel was. Hij is niet gek en begrijpt deksel goed dat het kreng niet eetbaar is. Toen ik hem doodleuk vertelde, dat de wortel in mijn omvangrijke voorzijde was verdwenen, keek hij me ongelovig aan en “scande” de omgeving om de wortel te traceren. Jammer kleine vriend, opa had hem echt goed opgeborgen en hield dus vol, dat het oranje mormel verslonden was.

In plaats van stilvallen, keek de kleine kapitein me aan en eiste gedecideerd, dat ik de wortel maar uit moest poepen! Mijn excuus, dat het onmogelijk was, zo kort na het eten van zo’n grote wortel, werd theatraal weggewuifd en het “kakbevel” werd herhaald want hij wilde zijn wortel terug. Zijn ogen spraken boekdelen en spoten bijna vuur van overtuiging enerzijds en ongeloof anderzijds. Je kon hem bijna horen denken, dat het onmogelijk was dat Opa, de wortel opgegeten had maar hij moest en zou, de wortel terug hebben. Goedschiks of kwaadschiks, maakte hem niet uit.

Ik probeerde het nog een keer door te zeggen, dat het altijd even duurt voor een mensenlichaam de gegeten eetwaren, eruit kakt maar dat interesseerde hem maar matig, de klus moest direct geklaard worden. Vervolgens greep hij me bij arm en been en schudde me heftig heen en weer met alles wat in zijn kleine lijfje zat. Op mijn vraag wat hij aan het doen was, riep hij, al schuddend en bijna boos, dat hij de wortel er uit probeerde te schudden want die wilde hij terug. Ik vond ‘m geniaal en rolde haast van mijn stoel door het lachen, wortelschudden dus, niet meer en niet minder!

Een half uurtje later werd het de hoogste tijd om Boaz uit te gaan laten want die had vanmorgen om half zeven geen zin om naar buiten te gaan terwijl hij toen toch al een uurtje of twaalf tussen de klamme lappen lag. Terwijl ik bezig was om de spullen bij elkaar te zoeken, wist Guus te melden dat er “wat” in de bench van Boaz lag! Bij inspectie bleek Boaz inderdaad in zijn bench te hebben gespuugd en ik zag dat er een groot stuk bot tussen zwom. Toen ik gisteren nog een handjevol visite in huis had, in verband met mijn verjaardag, hoorde ik dat Boaz lag te knagen op een flink stuk bot, wat hij van een hele grote kluif had afgebeten. Op het moment dat ik naar hem toe liep om het uit zijn bek te halen, slikte hij het snel door omdat hij wist wat er ging komen. Overigens was Guus hier getuige van.

Bij het opruimen van de viezigheid in de bench, stond de kleine kapitein er met zijn neus bovenop om maar niets te missen van de operatie. Omdat ik dacht, dat ik een punt had, met de wortel nog in mijn achterhoofd, vertelde ik Guus, dat hij nu kon zien hoe lang het stuk bot onderweg was geweest, voor het er uit was gekomen. Waar ik gehoopt had op enig begrip, werd ik weer eens met beide benen op de grond gezet. De kleine terrorist wreef er vervolgens heel fijntjes in, dat Boaz ook niet zo’n grote buik had waardoor het langer duurde! Dank je Guus, ik houd ook van jou kleine vriend.

Twee uur later lag hij huilend in mijn armen omdat hij zo’n pijn in zijn buik had. Hij wilde zijn Mama, zoals alle kleine kinderen onder dergelijke omstandigheden. Ik vertelde hem dat zijn moeder aan het werk was en dat hij het met mij moest doen waarbij ik mijn hand op zijn pijnlijke buik plaatste en hem geruststelde. “Maar je kunt Mama toch bellen?”: kwam er toen heel zielig uit en je maag krimpt als je dat kleine piepstemmetje zo hoort. Heel stoer, hield ik vol, dat ik de buikpijn wel even weg zou nemen en binnen tien minuten, was de spanning uit het witte gezichtje, werd mijn hand echt warm en meldde Guus, dat de buikpijn bijna weg was.  Zo blijkt maar weer, dat ook mannen eigenschappen hebben, die vaker uitsluitend aan moeders worden toegedicht.

Dinsdag 15-01-2019, 19.40 u.

Macaroni.

Tjonge, wat een dag zeg. Vanmorgen na de koffie eerst naar de huisarts, die me kon vertellen, dat onderzoek in het ziekenhuis door middel van een echo, geen verontrustende resultaten had opgeleverd maar waar de klachten dan wel vandaan zouden kunnen komen, wist hij ook niet. Toen hij zei dat het dan tijd werd voor een volgende stap, knikte ik nog dapper “ja” maar toen hij vertelde, wat die stap inhield, zat ik met samengeknepen billen op de stoel en zei timide: “Huhu…?”. Niemand zit tenslotte te wachten op een “aanval” in de rug en zeker niet onder de gordel. Maar goed, de dokter zegt het en soms is het verstandig om daar naar te luisteren.

Aangezien ik woeste plannen heb om thuis wat opknapwerkzaamheden te gaan ondernemen, ben ik vanmiddag aan een veredelde wereldreis begonnen. Die begon in Boven-Hardinxveld, waar ik naast de boodschappen halen, de verkoper van de straatkrant, het begin van de honderdduizend heb geschonken. Daar vandaan ben ik naar Sliedrecht getogen om bij de groenteboer piepers, boerenkool, zuurkool en hutspot-groenten te halen. Nog wat appels voor opa zijn magische home made appelmoes, maakten het lijstje compleet.

Buiten kwam ik een kennis tegen, die in dezelfde zaak moest zijn. Twee mannen op leeftijd, kunnen dan best slap ouwehoeren, bemerkte de dame achter de balie. Terwijl we richting kassa liepen en konden zien dat we door het personeel gevolgd werden, liepen we “bloedserieus” te converseren over onwaarschijnlijkheden. Zo vertelde mijn kennis luidruchtig dat hij naar de Canarische Eilanden was geweest en er helemaal geen kanaries te vinden waren. Natuurlijk ging ik in zijn verontwaardiging mee en vroeg: “Dat meen je niet?” Met een stalen gezicht verkondigde hij, ook naar de Maagdeneilanden te zijn geweest. “Wat denk je?” : vroeg hij aan mij. De gezichten van het personeel, dat mogelijk wat minder vrij van opvatting was groot gebracht, dan de twee kakelende oldtimers, verschoten van kleur. Voor ik kon antwoorden, brult mijn kennis: “Ook geen kanarie te vinden!” In mijn hoofd had zich inmiddels een beeld gevormd van Waldorf en Statler maar ik kon mijn gezicht in de plooi houden. Dit was ouderwets old skool.

Vervolgens nam de dame achter de kassa, mijn boodschappen aan en ik vroeg haar of ze kon raden, wat ik vanavond zou eten. Nog voor ze “stamppot” kon antwoorden, zei ik duidelijk hoorbaar: “Macaroni!” en kon me vervolgens niet meer inhouden. Waldorf en Statler, gingen ongeveer neer van de lach en proestend ben ik naar buiten gelopen. Ik heb maar niet meer om gekeken en vriendelijk, gedag gezegd. Awesome!!!!

De rest van mijn wereldreis naar Hornbach, Hema, Kruidvat, Trekpleister en buurtsuper, heb ik met een grijns op mijn gezicht volbracht en met pijn in mijn buik, van het lachen.

Maandag 07-01-2019, 13.55 u.

Koeien bloeien!

Koeien bloeien, volgens de kleine kapitein en spreek dat maar eens tegen! Je pogingen hebben weinig kans van slagen want de overtuiging, laat geen enkele ruimte voor discussie, in de meeste gevallen. Er bleef dus weinig anders over, dan eens zijn met de geponeerde stelling.

Het verhaal begon met de boerderijdieren uit zijn speelgoedbox, die op de eettafel uitgestald c.q. opgesteld stonden. Aan de onderzijde van de figuurtjes staat in het Engels, wat het figuur voorstelt. Na “horse” en “pig”, kwam uiteraard de “cow” aan de beurt. Na uitleg mijnerzijds verzon Guus ter plekke, dat er hele volzinnen op de beesten zouden staan. Terwijl ik een tosti voor hem in elkaar steelde, hoorde ik hem zeggen: “En hier staat: “Dit is een varken!”. Aangezien de figuren te klein zijn voor complete zinnen, moest ik al stiekem lachen want de fantasie, neemt Guus mee op zijn avonturen. Het avontuur werd uit de doeken gedaan toen ik terug was aan tafel.

Mijn opmerking: “Sorry, ik versta niet wat je zegt als je met volle mond praat!” heeft veelvuldig geklonken tijdens de lunch. De kleine kapitein bepaalt echter zelf wel, op welke momenten hij wenst te spreken of te zwijgen en daar heeft Opa zich maar naar te schikken. Het lullige is, dat je er gewoon intrapt en op zeker moment, antwoord geeft op een vraag, die met volle mond is gesteld. Zie je wel! Je verstaat me wel Opa! Tuk! Daar gaat mijn didactisch verantwoorde poging om de jeugd iets te leren. 

Guus begon op zeker moment verslag te doen, van zijn bezoek aan de Avonturenboerderij Molenwaard van Fien en Teun, in Bleskensgraaf. Van varen in een boot (met zwemvest) tot rijden op een kleine tractor en zitten op een grote tractor, kwam hij bij, zowel levende als nagemaakte boerderijdieren, waaronder een kunstkoe. Bij deze kunstkoe kunnen ze zelf proberen, de koe te melken, door aan zachte, kunststof spenen te trekken en tegelijkertijd, er in te nijpen. Waarschijnlijk heeft de kleine kapitein, de kunstkoe mishandelt want deze begon op een onverwacht moment, luid te “bloeien”, volgens Guus en toen moest hij huilen!

Ik moest ook huilen maar wel van de lach. Deze versprekingen heb ik maar 1 of 2 keer in de week nodig om mijn blog gestaag te laten groeien en mijn lachspieren in vorm te houden!

Vrijdag 04-01-2019, 10.50 u.

Houden van en echte vrienden!

Twee begrippen die cruciaal zijn in het leven, “houden van” en “echte vrienden”, eigenlijk twee kreten die met hoofdletters geschreven dienen te worden, gewoon omdat ze zoveel zeggen over ons en onze relaties. Relaties niet alleen met mensen maar ook met onze omgeving en zeker met onze huisdieren.

Houden van en echte vrienden, hoeft niet geleerd te worden want als het goed is, zit het in ieder mens. Natuurlijk is het verstandig om hier en daar een beetje te vijlen, schuren en tenslotte polijsten om het af te maken met een verfijnd laagje lak. Het resultaat? Mooie mensen en hele mooie dieren!

De twee kreten zorgen voor wederzijds begrip, steun aan elkaar en de wetenschap, dat er altijd iemand is, die voor jou tijd maakt. Op de kleuterschool klonk de kreet “Zullen we vriendjes worden?” maar later in je leven, gebeuren er dingen waardoor je weet dat iemand, een vriend is voor heel lang. Zo ben ik al ruim 50 jaar bevriend met Leen echter in die 50 jaar zitten wat onderbrekingen door verschil in interesses en bezochte onderwijsinstellingen. Wat goed is, houd echter stand!

Toen mijn vader afgelopen zomer overleed, zag ik een grote, breedgeschouderde man, met natte ogen, die respectvol een bloemstuk op de kist van Pa neer lag. Bedankt voor 79 jaar vriendschap, stond er op het lint met statige letters. Twee mensenlevens verpakt in 5 eenvoudige woorden waaruit zoveel “houden van” en “echte vriendschap” sprak, dat ik een brok in mijn keel kreeg en een wee gevoel in mijn maag. Twee kerels die elkaar langer kenden dan hun respectievelijke echtgenotes en die boeken hadden kunnen schrijven over hun belevenissen. Die langdurige vriendschap leek plots door de dood, op te houden en niet meer te bestaan.

Mis! In je hart, blijft het namelijk voort duren en groeit die vriendschap gestaag door. Het houden van, blijft groeien omdat je dingen ontdekt van iemand, die je nog niet wist, die je beeld nog completer maken en die bij jezelf een spiegel voorhouden. Je gaat terug naar je vroegste herinneringen en bedenkt je waardoor die vriendschap is ontstaan en gegroeid. Vermoedelijk is dat lastig terug te halen maar zo goed als zeker, zal er een glimlach op je gezicht komen bij de gedachte aan dierbare herinneringen.

Tijdens de laatste Sinterklaasviering bij mij thuis, werd ik mij achteraf bewust, dat er twee jonge vriendjes bij mij in huis waren, die de kreten in bovenstaande titel, perfect gestalte weten te geven. Ruim 4½ en net 3 jaar oud en een voorbeeld van verdraagzaamheid en respect, waar menig volwassene nog wat van kan leren. Goed, de één geeft hele lieve kusjes en de ander likt er lustig op los en dat…..is in de ogen van velen erg onsmakelijk of zelfs vies. Inmiddels laat ik het gebeuren want ze delen een stuk vriendschap en “houden van” waarbij woorden volledig overbodig zijn. Ze weten van elkaar wat ze kunnen verwachten maar zitten wel eens mis. Dat komt volgens mij bij mensen die met elkaar communiceren, ook wel eens voor.

De kleine kapitein en Boaz, zijn erg verdraagzaam en begripvol naar elkaar en dat blijkt uit bijgaand plaatje. Het idee dat door de foto gewekt wordt, doet iets met me. Zowel de haren van Guus als de vacht van Boaz, schitteren alsof er goud in zit en dat is precies wat beiden voor mij zijn, goud!

Overigens heb ik niet 1 echte vriend maar meerdere en allemaal accepteren ze mij, met mijn deugden en ondeugden, net als dat ik hen accepteer en volgens mij valt dat gewoon onder “houden van”!

Woensdag 02-01-2019, 15.25 u.

Hij komt…..!

Ja, hij komt echt! Niet Sinterklaas, die is nog maar net naar huis vertrokken maar Sportecus komt! Ik hoor u zuchten en denken: “Wat heeft ie nu weer voor rarigheid?” Maar niks hoor, geen rarigheid want Sportecus komt veelal op maandag langs en is dan de hele dag bij me. Sportecus is uiteraard afgeleid van Spartacus en is in tegenstelling tot de daden in de mythologische verhalen, uitermate lief en zachtaardig. Alleen als we aan het stoeien zijn of een “schijngevecht” houden, gedraagt hij zich als een veredelde Hulk Hogan en deelt hij ellebogen en knietjes uit, in mijn  kroonjuwelen. En Sportecus heeft al jong geleerd om te roepen dat het per ongeluk ging en dus, niet geeft! Dank je de koekoek, mijnheer Sportecus!

Toen Sportecus zich thuis als een soort van superheld gedroeg, vertelde zijn vader hem, dat hij wel op Spartacus leek en blijkbaar, maakte dat indruk. De kreet werd onmiddellijk over genomen echter verbasterd tot Sportecus. Het laatste deel van het woord kende hij al en hij deelt regelmatig kusjes uit, dus dat deel van de naam was gebakken. Echter het eerste deel, Sparta, was wel erg moeilijk en kende hij nog niet. Nou moet je het leven niet moeilijker maken dan noodzakelijk en je gaat dus op zoek naar een woord dat je wel kent en aardig in de buurt komt. Onze held gaat iedere week lekker sporten bij de lokale gymnastiekvereniging en het woord “sporten” lijkt toch verrekte veel op Sparta. De connectie was snel gemaakt want toen zijn Papa de naam Spartacus liet vallen, was hij naar zijn mening, behoorlijk sportief bezig. En zo werd Sportecus geboren.

Maar zo als alle mythologische helden, heeft ook Sportecus een achilleshiel. Hij heeft een hekel aan zeurende Opa’s, Papa’s en Mama’s en kan in toorn ontsteken als hij iets moet doen, dat niet in zijn eigen plannen past. De hele houding maar vooral de ogen en verbale uitlatingen, stralen dan koppigheid en boosheid uit. Wat Sportecus nog steeds niet kan c.q. wil begrijpen, is het feit dat Opa’s, Papa’s en Mama’s, in het geval van een argument, altijd gelijk hebben. Mochten ze een keer geen gelijk hebben, hebben ze het toch omdat ze niet toe zullen geven aan Sportecus. Onze kleine held, kan dan aardig volharden in zijn koppigheid maar er komt altijd een moment dat hij figuurlijk breekt en zich gewonnen moet geven. Dikke tranen en snikken met lange halen, borrelen op uit dat kleine lijfje en even later lijkt alles weer vergeven en vergeten. Daarnaast houd hij ook van lekker eten waarbij gerookte paling en gerookte zalm, op zeker in de top 5 staan evenals pannenkoeken!

Maar uiteraard heeft deze Opa, nu een dilemma. Moet ik de kleine terrorist nu Sportecus of de Kleine Kapitein, gaan noemen? Daar moet ik nog even over na gaan denken! O ja, iedereen een gelukkig en gezond 2019.