Crisistijd.

Dinsdag 28-04-2020, 16.20 u.

Crisistijd.

En opeens was alles anders, besef ik mij vandaag. Weg zon, weg aangename temperaturen. Terug hemd en shirt en terug jas en paraplu. Dat is even andere koek, in vergelijking met de afgelopen weken, waarbij ik voornamelijk uit de wind en in de zon, buiten heb gezeten!


Is dat onoverkomelijk of bijzonder vervelend? Ooit hoorde ik een kletsmajoor met een grote neus en ongekende voetbalkwaliteiten melden, dat ieder nadeel, zijn voordeel hep! Toegegeven, er zijn zeker momenten, dat die uitspraak “hout snijdt”.


De afgelopen periode leek ik aardig op weg, in de strijd met de kilo’s en dat was nodig ook. Het viel niet echt op maar mijn buik was op navelhoogte toch al een centimeter of 7 geslonken en ook mijn cup-maat, was al drastisch afgenomen. Mijn onderkin liet de buitenwacht in het ongewisse evenals mijn eet- en drinkgewoonten, in het bijzijn van vrienden en bekenden.


Ruim 6 weken crisis met over het algemeen mooi buitenweer, zorgden voor wat onzorgvuldigheid in de discipline en toename van het gewicht. Deemoedig boog hij het hoofd! Na een dag rommelen was vier uur of half vijf, toch wel het luiden van de “dinner-bells” in de bierkast (de oude koelkast van Pa Piet, vrijwel geheel gevuld met speciale bieren). Twee a drie biertjes voor het eten en dan de maaltijd erna, die prima smaakte door die aperitiefjes. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten en de weegschaal lachte me midden in mijn bek uit!


Aangezien de zon verdwenen is en er voldoende nat uit de hemel komt vallen, is er geen noodzaak voor bier om de droge keel, goed te smeren. Een mooie gelegenheid om even op adem te komen en op rantsoen te gaan. Niet van harte maar wel noodzakelijk. Water en brood is wat overdreven maar veel water en flink matigen kan absoluut geen kwaad.


Voor degene die het probleem herkennen, zou ik zeggen, hou vol, het is de moeite waard (als de weegschaal mee wil werken…!).

Het vliegend evangelie.

Maandag 20-04-2020, 20.20 u.

Het vliegend evangelie.

Gekken en dwazen, schrijven hun namen op muren en glazen. Dat is tegenwoordig niet meer nodig omdat we kunnen bloggen. Persoonlijk vind ik dat een prima alternatief want de teksten c.q. tekeningen op de kunststoffen geluidswal, recht voor mijn neus, hebben totaal niets met kunst te maken. Het is ronduit lelijk en schreeuwerig o.a. door de vreselijke kleurstelling, die is gebruikt.


Maar genoeg gezeverd op dag nummer zoveel, van de Corona-ellende, laten we het eens ergens anders over hebben, de liefde bijvoorbeeld! Ondoorgrondelijk, hartverwarmend, emotioneel en soms wreed pijnlijk en confronterend. Echt waar!


Met pijnlijk en confronterend bedoel ik niet te zeggen, dat je lief je bont en blauw mept maar “heerlijk” op je nummer zet. Ze zet je aan het werk, blijft zelf absoluut niet onbetuigd en confronteert je direct met je onvermogens, ten gevolge van leeftijd en gezondheid. Dat hakt er extra in, als ze ook laat zien, hoeveel werk, zij nog wel kan verzetten. Gloeiende, gloeiende, wat een energie en wat een power. Het verschil van Duracell batterijen bij haar en die goedkope HEMA batterijtjes bij mij. Zij blijft gaan, terwijl ik instort en mijzelf hoor klagen over spierpijn, kramp en andere, fysieke ongemakken.


Je kunt als man niet opgeven en voor haar onder doen…..dacht ik! De werkelijkheid leerde me, dat je soms, je meerdere dient te erkennen in the opposite sekse! Het kostte me wreed veel moeite maar met een diepe zucht, draag ik mijn opgedane ervaring uit via dit medium, zodat het voor eeuwig en altijd vastligt, voor het nageslacht.


Man, man, man, wat heeft die griet gebuffeld en ik afgezien, maar het resultaat mag er wezen. De slaapkamer was na ruim 23 jaar aan vervanging toe en ik moet toegeven, dat het mij echt moeite heeft gekost om het mes in deze, voor mij, emotionele aankleding en inrichting te zetten. Ik heb daar hele verdrietige momenten meegemaakt maar ook hele blije en euforische gebeurtenissen. 


Eigenhandig heb ik de sponde aan stukken geslagen, waar Marion, 10 dagen voor zij stierf, een psychose in kreeg, door medicatie, die niet met elkaar door 1 deur kon. Au, want ik blijf een sentimentele opa, die weinig vergeet.


Maar het was tijd voor iets, geheel anders en mijn lief en ik, hebben voor het eerst samen behangen, wat niet heeft geleid tot een crisis in onze relatie. Sterker nog, we hebben de illusie dat we zelfs, samen in 1 kano, uit de voeten zouden moeten kunnen. En dat….heeft ze altijd tegengesproken, dat zou het einde betekenen van onze liefde. Schat, gewoon rustig mee peddelen op de stroom en alles komt goed.


We wachten nog even op ons nieuwe bed, dat komt zonder tegenbericht, deze week. Ook nieuwe gordijnen want ik heb ontdekt, dat ik geen exhibitionistische drang c.q. neigingen heb. Ja, zelfs een andere kledingkast moet er komen want op dit moment heb ik geen benul waar mijn schone sokken en boxershorts liggen…




Die kast, ja, dat heeft nog wat voeten in aarde gehad. Op internet gaat je lief op zoek en….koopt een antieke kast voor zichzelf. Ze dacht nog even dat een kast van 2 meter hoog en 1 meter breed, in haar Corsa-tje paste maar met een rolmaat erbij, was die gedachte gauw verdwenen. Of ik een oplossing wist?


Tuurlijk schat! Een vriendin van ons beheert een pompstation in ons mooie dorp en zij verhuurt ook aanhangwagens. Ik gaf nog wat bedenkingen omdat ik vreesde voor een bekeuring, gevoel is niets vreemds en het 1^e gevoel is meestal juist, ook nu!


De kast werd opgehaald en in de aanhanger gestald, waarna we op weg gingen naar Haarlem. We waren nog niet op de snelweg toen het vliegend evangelie (zo heette dat vroeger) langszij kwam en mij verordonneerde om te volgen. Je begrijpt het al, binnen 10 minuten was ik ruim € 100,= armer en de kast, een stuk duurder geworden. Eén los kabeltje kon de matennaaier vinden, verder was alles prima in orde, maar dat kabeltje mijnheer van Bennekum, zeker u zou beter moeten weten! Pardon? De blikken van de matennaaier zijn collega spraken boekdelen want die distantieerde zich heel duidelijk, van de actie van zijn “collega”.


Gelukkig werd ik bij het terugbrengen van de aanhanger, gematst door de verhuurster en daar was ik haar bijzonder dankbaar voor. Daar waar ik net na de lunch al dacht, dat mijn pijpje, ledig was, wist ware liefde mij weer tot ongekende hoogte te tillen en heb ik nu overal spierpijn. Behalve dààr uiteraard want dat bevat geen spieren!!!


Ik denk dat ik mijn kast maar via internet bestel en thuis laat bezorgen, das beter voor mijn knip, gloeiende, gloeiende.

Het boek is nog niet uit!

Dinsdag 14-04-2020, 10.45 u.

Het boek is nog niet uit!

Al jaren woon ik in een relatief rustige wijk en dat bevalt me prima. Een wijk met enerzijds jonge gezinnen met kinderen en anderzijds mensen die wat meer of zelfs behoorlijk, op leeftijd zijn. Er zijn natuurlijk ouwe mopperkonten, die mopperen dat er weinig deugt, zeker de jeugd van tegenwoordig. En ook zijn er jongelui die menen, dat de wereld van hen is en dat ze met niemand, behalve henzelf, rekening behoeven te houden.


Wat ik vroeger ongezonde nieuwsgierigheid vond, zonder pardon, bekijk ik nu iets genuanceerder. Het voordeel van die nieuwsgierigheid is, dat we allemaal blijkbaar een beetje op elkaar letten en redelijk “op de hoogte zijn” van elkaars wel en wee.


Ongemerkt let je op, bij het uitlaten van de hond. Zeker bij bejaardenwoningen waar ik langs loop, waar mensen alleen wonen. Als de gordijnen dicht blijven, bij een woning waar normaal al vroeg iemand op is, is het een kleine moeite om één van de dames van de zorg aan te schieten en deelgenoot te maken. Zo maak je misschien de lijntjes, naar mogelijk noodzakelijke hulpverlening, net wat korter.


Soms heb je kennis genomen van het feit dat iemand ziek is en dan is een kaartje in de bus, of een dagelijks opgestoken hand ter begroeting, een kleine afleiding voor de betrokkene. Je kijkt gelijk of alles nog in orde lijkt om indien nodig, te reageren naar de hulpverlening. Vroeger nieuwsgierig maar tegenwoordig noem ik het sociale controle in positieve zin, ongeacht wat een ander ervan denkt. Het idee is tweeledig, want uiteraard hoop ik dat het andersom ook zou kunnen werken als ik hulp nodig heb.


De afgelopen tijd heb ik met grote regelmaat “binnen gegluurd”, bij een oudere dame, die ernstig ziek was en de strijd met het gemene monster “kanker”, aan het verliezen was. Als ze in haar stoel, voor het raam, in slaap was gevallen, hield ik even stil en als ik het opengeslagen boek, op haar lichaam zag bewegen, wist ik dat ze in de zon, een tukkie lag te doen omdat het lichaam, langzaam aan het opgeven was en veel rust nodig had. Mijn bevindingen deelde ik met haar familie, die ik ken.


Vorige week liep ik langs het appartementje en zag een stapeltje boeken, op een tafeltje voor het raam liggen. Uit het bovenste boek stak een bladwijzer, ergens halverwege het boek, ik schoot vol omdat ik inmiddels wist, dat het boek nooit uitgelezen zou worden….


Ik heb haar niet daadwerkelijk kunnen helpen maar hoop, dat het heeft geholpen, dat ik een beetje, op mijn manier, op haar heb gepast. Rust zacht, oma en moeder van lieve mensen!

Vadertje Tijd, waar ga je met ons heen?

Maandag 13-04-2020, 15.45 u.

Vadertje Tijd, waar ga je met ons heen?

Afgelopen woensdag 8 april 2020, was de dag dat Pa Piet 85 jaar oud, zou worden. Op deze aardkloot, is dat niet gelukt maar wie weet, zijn er dingen die wij niet weten en uitsluitend kunnen geloven!


’s Morgensvroeg aan de koffie bedacht ik me, dat hij er waarschijnlijk niets van zou hebben begrepen, binnen al zijn demente kaders. In de bijna 2 jaar nadat hij is overleden, is er zoveel veranderd in de grote, boze mensenwereld, dat het voor mij al nauwelijks te bevatten is. Zeker in de laatste 2 a 3 maanden lijkt het bijna siënce fiction met alle Corona-waanzin. Afgezien van alle fabels en fake-nieuws, is de werkelijkheid net zo hard als de waarheid en veroorzaakt onzekerheid en angst, veel stress onder de mensen.


Terug naar pa Piet, die naar mijn idee, gisteren nog aan tafel zat in de Jupiterstraat, op 6-hoog, samen met moeder Teuna, om met een bak koffie te smullen van gebak, op dergelijke momenten. Die dagen waren net een verhaal uit een dik, oud boek, waar de lamme, de blinde helpt en andersom. In de loop van de dag was er meestal voldoende assistentie, bij het inschenken van de koffie en een borrel en dat was nodig.


Na het wegvallen van ma, kreeg senior het moeilijk om het allemaal bij te benen en achteraf, is het makkelijk praten maar de signalen waren ( met de kennis van nu) toch behoorlijk herkenbaar. Helaas bezat ik die kennis toen niet waardoor ik nogal eens met hem botste als ik hem wees, op zijn rare en compleet onlogische fratsen.


Maar pa Piet was gewoon een lieve man, met gebruiksaanwijzing net als ik, maar hij was en is, in de eerste plaats, mijn vader. Nog even en het is 2 jaar geleden, dat hij de rust kreeg, die hij vermoedelijk al even zocht, maar ik, ik mis hem nog iedere dag en als ik dan aan hem denk, verschijnt er een glimlach om mijn mond en een traan, in mijn ooghoek.

Pa zijn verjaardag in 2017 samen met De Kleine Kapitein.

Vluchten kan niet meer!

Donderdag, 02-04-2020, 16.00 u.

Vluchten kan niet meer!

Er valt gewoon niet aan te ontkomen. Of je de tv aanzet, je telefoon opent, de brievenbus leeghaalt of buiten op straat komt. Er is maar 1 onderwerp dat overheerst en ik begrijp dat, maar word er ook gelijk, doodziek van! Gewoon met vrienden bij mij in de tuin of op terras c.q. in de kroeg een biertje doen en lol hebben, dat is waar ik naar uitkijk. En kom niet aan zeveren met digitale gesprekken of iets dergelijks want in mijn beleving is het niet “echt”.


Zo is vandaag mijn broer jarig en daar heb ik er maar één van, zusters heb ik niet, dus broer en ik zijn zuinig op elkaar en we genieten vaak tijd samen, als hij niet in het buitenland, aan het werk is. Kostbare tijd samen, ik geniet namelijk van deze momenten waarbij de diepgang doorspekt kan worden door grove grappen, moppen over seks of gewoon klinkklare onzin. Daar zijn we namelijk goed in!


Dit keer stuurde ik zo’n lullig digitaal berichtje met felicitaties en klinkklare onzin of had ik al aan dat laatste, gerefereerd? De opmerking “Wat in het vat zit….drinken we later wel op!” kwam uit de grond van mijn hart. Ik hoop dat we elkaar na deze shit weer uitbundig kunnen omhelzen en kunnen laven aan al het mooie (vloeibare) van het leven.


Gisteren verscheen het lokale leugenaartje, dat blijkbaar in slecht weer verkeert want het exemplaar had nog meer gewicht verloren dan het vorige en dat stelde al niet veel voor! Staat daar in te lezen dat we vooral geen foute dingen aan moeten leren om het probleem aan te kunnen. Het probleem Corona is duidelijk en mag genoemd worden. Die foute dingen als alcohol en drugs gebruiken moeten we niet doen, zegt het leugenaartje. Wat een geklets want mensen die het nu moeilijk hebben, kunnen niet eens naar een arts om de juiste en voldoende kalmerende middelen c.q. antidepressiva te vragen.


Als we dan toch het loodje moeten leggen, laat ons dan in ieder geval een waardige keuze maken, waar we zelf achter kunnen staan, voor zover we wat te kiezen hebben. Mijn voorraad gerstenat is inmiddels aardig geslonken, mijn gewicht is weer toegenomen (dat heb je nou eenmaal met bier) en mijn goede humeur, is met de zon vertrokken vandaag.


Wil er soms iemand een blowtje bij me in de brievenbus doen, ik durf niet zo goed naar buiten…..?


Had ik al gezegd dat we soms harde en ongepaste humor hebben? Ik wens iedereen sterkte en heel veel wijsheid, in deze tijden en onder deze omstandigheden. Er branden hier kaarsjes en wierook voor een ieder die het nodig heeft, dus neem bovenstaande effe met een pak zout ennuhhh, op jullie gezondheid!