A Christmas Carol?

Vrijdag 20 december 2019, 16.30 u.

A Christmas Carol?

Deze week heb ik verhalen met jullie gedeeld, van diverse aard. De kwinkslag met Guus, mijn trouwdag uit mijn vorige leven en dit wordt het verhaal van het hier en nu. Nou ja, een beetje!


Gisteren, 19 december was de dag, dat ik 16 jaar samen ben met mijn prinses uit Haarlem, mijn in Dravaille (une banlieue de Paris) geboren koningin, die nog steeds, de Passie van mijn leven is.


Door snode complotten van een vriend van mij en een vriendin van mijn eigen Passie, werden er op een datingsite, profielen geplaatst en op de één of andere manier, paste het algoritme van die site, ons bij elkaar. Allebei liefhebber van voetbal, ja zelfs beiden keeper in een voetbalteam. Liefhebber van motorrijden, een goed happie eten, een lekkere slok maar vooral op zoek naar nieuwe gezichten. Dit laatste is meer een aanname dan een zekerheid en geheel voor rekening van de auteur dezes.


In die 16 jaar hebben we heel wat meegemaakt, we hebben wederzijds ouders verloren, niet alle ouders maar wel hele belangrijke. We hebben trouwfeesten beleefd van vrienden, mooie vakanties gehad en heerlijke motortrips gemaakt door Europa. Mijn zoon, de jonge kapitein, zei ooit, dat ik haar moest koesteren omdat er niet zoveel vrouwen zouden zijn, die bier uit de fles dronken in de kroeg en ik heb naar hem geluisterd. We komen niet zo vaak meer in de kroeg en mijn prinses is afgestapt van het bier i.v.m. de calorieën. Ik niet maar dat ligt aan mij want andere dranken nuttig ik in het tempo waarmee ik gerstenat nuttig. Vaak is dat niet verstandig.


Ooit ben ik op mijn knieën gegaan maar ik ben blij, dat ze mij resoluut afwees met de wijze woorden: “Kom maar terug als je nuchter bent!” en ze had gelijk. Dit was in de zomer van 2004 en Alice Cooper had net een show gegeven op het podium van de tent, tijdens het Arrow Classic Rock festival. We hebben nog steeds, ieder een eigen stulp. Zij in het mooie Haarlem en ik in het oerdegelijke, conservatieve Hardinxveld-Giessendam, maar wat een motivator is ze voor mij geweest en nog steeds. Te bescheiden, dat wel maar ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en die bescheidenheid heeft ze van een hele lieve vrouw, die we veel te jong verloren zijn.


Dit betekend dus ook, dat we voornamelijk in de weekenden samen zijn en soms besluiten we een weekend rust in te passen. Bij het ouder worden en 2 compleet diverse agenda’s, kan dat soms noodzaak zijn. Maar op het moment dat ik mijzelf hoor zeggen, dat ze misschien beter thuis kan blijven, gezien de drukte in onze agenda’s, heb ik al spijt en mis ik haar aanwezigheid pijnlijk.


Het blijft verbazingwekkend, hoe dat dekselse internet ons aan elkaar koppelde zonder te weten, dat we elkaar niet los zouden laten gedurende deze reeks van jaren. En ach, ja, we worden ouder en krijgen hier en daar wat slijtage op vitale en noodzakelijke onderdelen, maar we passen ons aan en ik kan genieten van de rust die ze uitstraalt. De rust die ik soms zo hard nodig heb en waarvan ik niet weet, waar ik die moet zoeken. Simpel genoeg, bij mijn lief maar na langere tijd samen, geloof ik dat ze gek van mij zou worden en ik mogelijk van haar. 


Ik koester haar nu (ruim) 16 jaar en ben van plan, dat nog even vol te houden, als je je muze hebt gevonden, ruim je ze niet zomaar op, toch? Lieve schat, ik hou van je!

Te weinig.

Maandag 16-12-2019, 11.20u.

Te weinig.

Aan het begin van deze maand, heeft de kleine kapitein, zijn ouders een kleine hint gegeven, dat er nog wat “werk” te verzetten is. Over het algemeen houden de kleuters en peuters van een jaar of 4, zich bezig met spelen en hun plekkie verwerven, in hun, nu nog beperkte wereldje, dat voor hen megagroot lijkt. Zelfs als je weet, dat je te maken hebt met de kleine kapitein, is dat niet zo verschillend met zijn leeftijdgenoten, althans dat denk je.


Niets is echter minder waar want de kleine kapitein, denkt zeer serieus na over zijn toekomst en de toekomst van de mensen om hem heen. Zo is mijn kleine vriend, stapelgek op zijn zus Saar en laat geen gelegenheid voorbij gaan, om met haar te knuffelen en te kroelen. Hij corrigeert iedereen, die Saar bejegent, op een manier die hem niet aanstaat en dat laat aan duidelijkheid, niets te wensen over!


Zo had de kleine kapitein zijn gedachten blijkbaar al laten gaan, over zijn persoonlijke en de gezins-omstandigheden. Redelijk bijzonder voor een 4-jarige maar wie Guus kent, zal niet echt verbaasd zijn. Sommige dingen kun je nog niet overzien als je 4 jaar oud bent en als je gezegend bent met een zus, die zo ongeveer, het gemakkelijkste kind is, van het westelijk halfrond, zeg je soms dingen, waar je op later leeftijd misschien wel eens spijt van kan krijgen. Dat is echter van later zorg en wat Guus nu zegt, meent hij echt vanuit de grond, van zijn kinderhartje, dat soms veel groter lijkt, dan dat van menig wereldleider!!!


Zo deelde de kleine kapitein onlangs een serieuze quote, met name met zijn moeder, die overigens voor zijn voorstel, de zwaarste klus te klaren heeft. Guus deelde tussen neus en lippen door, bloedserieus mede, dat hij 1 Saar, echt te weinig vond, letterlijk. Iedereen kent die momenten na zo’n markante opmerking waarbij er een stilte hangt, die verbazing betekend. Het volgende moment komt de bezinning en tenslotte de schaterlach. Ongeveer zo kan het gaan maar als je “slachtoffer” bent en voor de productie van dat nageslacht moet zorgen, gaan gedachten vermoedelijk terug naar de laatste bevalling en denk je daar iets genuanceerder over. Zeker toen de kleine kapitein liet weten dat hij wel een stuk of tien, elf, Saartjes erbij wilde hebben. Ik ben geen getuige geweest maar heb een flauw vermoeden, hoe de mams van Guus moet hebben gekeken. Mijn medeleven gaat bij deze, uit naar alle moeders, die zo aangespoord worden door hun eigen kroost, om verder te werken, aan nieuw nageslacht.


Wat de kleine kapitein nog niet kan weten, is het feit dat een leven met zoveel vrouwen om je heen, gaat vreten aan je gezondheid en aan kan zetten tot een bepaalde mate van agressiviteit. Uit een grijs verleden, weet ik mij te herinneren, dat 1 vrouw al knap lastig kan zijn om rustig te blijven en ik vind dus, dat Guus wel lef heeft. Anderzijds vertrouw ik erop dat zijn ouders, het zover niet zullen laten komen. De kampen zijn nu tenslotte in evenwicht en het verstoren van een natuurlijke balans, is niet altijd verstandig.


De kleine kapitein, heeft in ieder geval weer eens een stelling geponeerd, die de gemoederen danig in beweging heeft gebracht en ik denk, dat het niet de laatste zal zijn maar dat is slechts een voorgevoel.

Heel even...

Maandag 16-12-2019, 08.05 u.

Heel even…

Heel even, 36 jaar terug in de tijd, de ochtend voor ik in het gemeentehuis en in de kerk “Ja, ik wil.” ging zeggen. Inmiddels ruim een generatie geleden maar nog zo dichtbij, zowel in gevoel als in beleving.



Die beleving lijkt bij het ouder worden, soms intenser dan ooit te voor. Getriggerd door een trailer op tv met een nummer, waar ik eigenlijk, niets mee heb, had of leek te hebben. Een groot deel van de tekst, van dat desbetreffende nummer, heeft ook geen connectie met mij maar dat kleine stukje, dat zei: “Heel even, denk ik soms ineens aan jou, dromen krijgen vleugels, fantasieën zonder teugels en ineens ben ik weer bij jou….” Het “destructieve” deel van de tekst, had zijn c.q. haar werk, onmiddellijk gedaan en ik ging dus “nat”.



Je ziet dit echt niet aankomen, kunt je er niet op voorbereiden of tegen wapenen maar het effect, is dat van een rechtse directe, van een professionele zwaargewicht bokser! Je voelt je kleiner dan ooit te voor en bijna machteloos omdat de emotie, zo ongeveer bezit van je neemt. Het zal dus echt nooit wennen en de tijd, zal de wonden nooit helemaal kunnen helen, althans bij mij niet. Maar was Marion het niet die zei: “Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!” ?



Vandaag is het in ieder geval weer eens, ouderwets verwarrend en ik heb besloten om het maar “gewoon” te laten gebeuren en er niet tegen te vechten. Inmiddels weet ik, dat vechten, het alleen maar moeilijker maakt en……dat je niet kunt winnen! Je vecht op die momenten namelijk met je “ware ik”. Je “ware ik” weet wat goed voor je is en wordt niet gedreven door hebzucht, jaloezie, haat of scoringsdrang. Wel moet ik toegeven, dat het niet gemakkelijk is.



We zijn weer een jaar verder en 16 december is ook de dag, dat ik in 2003, een hele lieve prinses uit Haarlem, aan de lijn kreeg. Die dag blijft dus bijzonder vanuit diverse invalshoeken. Het bestaat ook niet, dat 16 december, ooit een dag zal worden, die passeert als 1 van de 364 of 365 andere dagen, van het jaar. Het idee dat er altijd iets gebeurt waardoor ik “wakker” word geschud, neemt niemand mij meer af na al die jaren. Net zo goed als het voor mij zeker is, dat er meer is tussen hemel en aarde. Hoe je het noemt? Dat moet iedereen zelf weten, ik zal niemand mijn mening opdringen. Het is namelijk mijn overtuiging en daar hoef ik jou niet mee op te zadelen!

Lang, lang geleden!

Zondag 15-12-2019, 14.15 u.

Lang, lang geleden!

Afgelopen woensdag 11 december was het precies een jaar geleden, dat we de urn van pa, hebben bijgezet, in het graf bij mama. Het was ook de dag dat ze, als ze nog geleefd hadden, 60 jaar getrouwd zouden zijn geweest. Zover is het niet gekomen maar voor mijn broer Arie en mij, wel degelijk een dag om even bij stil te staan.


Aangezien mijn broer letterlijk, aan de andere kant van de wereld zat, ben ik wat plantjes gaan halen, om op het graf te plaatsen. De laatste tijd kom er ik bijna wekelijks omdat het zo uitkomt met het ophalen van de kleine kapitein. Als hij op donderdagmiddag uit komt, pik ik hem op en meestal heb ik mijn harige vriend dan bij me. Die laat ik eerst uit, op een uitrenveld en als er dan tijd over is, wandel ik over het kerkhof en ga kijken bij het graf van pa en ma, sta even stil, mijmer een paar momenten en ga door. Meestal ga ik door naar het graf van Elise, die geen jaar oud mocht worden en door toedoen van 2 criminelen, waarvan 1 zich de moeder noemde, het leven liet. Elke week boos en machteloos voelen bij het ene graf en berustend bij het andere.


Deze keer werd ik bij het graf van pa en ma ook verdrietig, de afgelopen weken, heb ik een lastige periode, die al geruime tijd duurt, zien groeien naar een situatie, waar ik zelf geen vat meer op heb. Een afspraak bij de huisarts, zal me de weg moeten gaan wijzen om de draad weer op te pakken en een stukje controle terug te krijgen.


Daarnaast had ik in de voorliggende dagen, ook gedichten en (stukjes) dagboek, van mama gevonden. Deze gaven mij een inzicht, dat ik niet eerder heb ervaren en de kijk op, met name mijn moeder, moet nodig een beetje bijgesteld want klaarblijkelijk, heb ik in het verleden, nogal eens voor mijn beurt gesproken en te hard geoordeeld. Dit alles kwam samen, op het moment dat ik aan het graf stond en besefte dat de wijsheid soms groeit met de jaren, sorry ma, ik wist niet beter.


Maar goed, snel een foto gemaakt en richting China verzonden middels What’s app, voor zover dat functioneert, in dat verre, oostelijke deel van de wereld. Ze zijn nogal gesteld op hun privacy, daar in het land van het rode boekje en kameraad Mao, die overigens maar zo’n, 70.000.000 landgenoten om zeep heeft gebracht. Je snapt niet dat er nog Chinezen over zijn!


Vervolgens ben ik, om even een geheel andere richting in te slaan, naar het schoolplein getrokken om de kleine kapitein, te redden uit de handen van de juf. Op het schoolplein trof ik de hulp van Guus zijn mams en die vertelde hem dat ze deze week niet was geweest om zijn kamer en bed op te ruimen omdat ze op zieke koters had gepast. De kleine kapitein, keek verbaasd op en zei vervolgens, uit het diepst van zijn tenen: “Shit hé!” Vermoedelijk hebben ze ons, op het nabij gelegen kerkhof, kunnen horen brullen van de lach. Dank je Guus, dit bracht mij weer even terug in het moment van de dag en het deed me serieus goed!

Na alle feestdagen en bijbehorende activiteiten, is de kleine kapitein, zo ongeveer aan het eind van zijn latijn. Om hem een stukje rust te geven, parkeer ik hem, na wat drinken en wat snoep, in de grote badkuip, om lekker te ontspannen in het warme water. Terwijl Guus in bad dobbert, ruim ik wasgoed op en probeer ik wat orde in de chaos te brengen of ik ga gewoon zitten lezen. Ik heb tenslotte weer een paar juweeltjes gekregen.


Plotseling realiseerde ik mij, dat we een toetje vergeten waren. Wel in de winkel bij Guus zijn oma geweest, maar het heilige snoepgoed, genaamd dessert, waren we vergeten. Terwijl ik naar de badkamer liep en vertelde dat we het toetje waren vergeten, zag ik dat de kleine kapitein, letterlijk languit in bad lag en bezig was om zijn drijfvermogen te perfectioneren. Na mijn woorden, keek hij me aan met grote ogen en zei in perfect Engels: “Ow my God…” Waarschijnlijk heb ik nogal appelig gekeken, want Guus ging direct rechtop zitten, toen ik op de wc-pot ging zitten, toen staan niet meer mogelijk was. Van slappe lach krijg je namelijk slappe benen en…..een zere buik. Och, het is weer eens iets anders dan commentaar over de haargroei in je neus! Niet dan? Ja toch?

Donderdag 05-12-2019, 22.25 u.

Een iets andere pakjesavond.

Half Nederland is momenteel doende, om surprises uit te pakken, gedichten voor te lezen en zich vol te stouwen met zoete “knoei”. Deze opa echter niet, die zit achter zijn vonkendoos om verhaaltjes te produceren en een creatief ei te leggen. De pakjes zijn hier, afgelopen zaterdag al ontdaan van het inpakpapier, tijdens een familieavondje, dat langzamerhand op een familietraditie, begint te lijken. Niets mis mee wat mij betreft en ik hoop deze avondjes nog, tot in lengte van dagen, mee te mogen maken.


Nee, vandaag heb ik het jongste Pietje uit het gezin, van school gehaald, waar uiteraard wel, de Sint langs was geweest. Geen zoetigheid maar gemarineerde kipfilet met krieltjes en gewokte groenten. De zelf gekookte appelmoes, mag uiteraard niet ontbreken, wij hebben mijnheer Hak niet nodig, opa’s appelmoes is immers de beste(vinden Guus en ikzelf).


Voor het eten, hebben we ons Pietje in bad gedaan om de zwarte vegen van zijn gezicht te boenen. Gelukkig laat het roet van een gebrande kurk, zich makkelijker verwijderen, dan de schmink, die er bijna met een staalborstel af geschrobd moet worden. Gelukkig veranderde het Pietje al snel weer in de kleine kapitein en kon er afgedroogd worden. Om wat gerieflijk te zitten tijdens het afdrogen, zit ik dan op het toilet en Guus staat voor me, al kwebbelend. Hij oreert als Mark Rutte, dus hij vertelt veel en zegt eigenlijk weinig. Ook vandaag kwam er een zekere baldadigheid over de kleine kapitein, die vertelde dat er op zijn boterhammen poep en pies had gezeten! Vol trots keek hij me aan met een blik die veelzeggend was. Dat had hij toch maar even durven zeggen, straalde hij uit. Ik hield even stil en keek hem, in mijn beleving, onbewogen aan. Blijkbaar vond de kleine kapitein het nog niet genoeg want hij zakte iets door zijn knieën, keek me aan en vroeg of ik wist, wat er nog meer op zijn boterham had gezeten? Mijn blik bleef even onbewogen als voorheen en op het moment dat hij “snot” wilde gaan zeggen, zei hij: “Er groeien haren in je neus…!”.


Hier had ik niet van terug, zingen doe ik niet en zeker niet in de badkamer, gezien de galm maar mijn schaterlachen, moeten in deze “galmmodus”, tot achter in de straat te horen zijn geweest. Hoe je entertainment en kale feiten tot een kostelijk moment kunt vervormen, bleek vanmiddag weer eens. Dank je lieve Guus, vermoedelijk heb ik de komende 2 dagen, weer eens spierpijn in de horecaspoiler, dat was al even geleden.


Slaap lekker en op naar Kerstmis.