Maandag 27-01-2025, 14.20 u.

Altijd lastig.

Januari is bijna weer achter de rug en voor mij betekend het, dat ik een relatief zware periode, die jaarlijks terugkeert, weer af kan sluiten.

Natuurlijk helpt het, dat de dagen weer wat langer worden en (hopelijk) de donkere dagen wat minder, maar voor mij zijn de maanden met gedenkwaardige momenten, weer even voorbij.

Dagen als mijn trouwdag en de sterfdag van Marion, blijven moeilijk voor me. De afwisseling met dagen en momenten die me later zeer dierbaar zijn geworden, wandelen daar ongegeneerd tussendoor en houden me een beetje (boel) op de been.

De wereld opent zich weer een beetje, opa gaat weer wat vaker naar buiten en er is zo af en toe wat energie om leuke dingen te gaan doen. De zwartkijker in mij, zal zijn ogen pas sluiten en zijn negativiteit pas laten verdwijnen als mijn houdbaarheidsdatum echt is verstreken. Hopelijk blijft dat kreng in de eeuwigheid niet door “kwaken” want dan is het einde voor niets geweest, althans voor mij, maar laat ieder ander maar voor zichzelf spreken.

De afgelopen jaren heb ik eigenlijk uitsluitend “witte jassen” gezien, die mij na hun diepgaande onderzoekingen, wazig hebben aangekeken en hun schouders hebben opgehaald omdat ze het echt niet wisten. De verhouding tussen goede en slechte dagen is al tijdenlang behoorlijk scheef getrokken, maar het hoofd in de schoot werpen om vervolgens het bijltje erbij neer c.q. erin te smijten, doe ik nog even niet.

Afgelopen weekend was er een familiedag van de zijde van mijn grote Passie en er was mij verzocht om een pubquiz in elkaar te zetten. Aangezien het mijn zinnen in die eerder genoemde donkere dagen behoorlijk verzet, heb ik me op een nieuwe quiz geworpen maar deze keer kostte het me veel meer moeite dan voorheen. Voor mij was het vrij logisch maar niet minder frustrerend, dat het zoveel moeite kostte. Zaken die me tot voor kort nog prima afgingen, zijn steeds lastiger te volbrengen c.q. realiseren en dat doet me pijn! Soms word ik daardoor ongenuanceerd boos en smijt ik blasfemische termen (ordinair vloeken) in het rond. Het erge is, dat het niet eens oplucht terwijl het toch serieuze ontladingen zijn, waar de honden geen brood van lusten.

Buiten wat kleine foutjes door het onvermijdelijke concentratiegebrek, liep de quiz verder goed, zonder storende gebreken en dat streelt mijn ego dan weer wel evenals de complimenten van mijn omgeving.

Vandaag schijnt de zon, is het gewoon fris, eigenlijk te fris om op het balkon te zitten, maar ik ga toch met een bakkie pleur effe buiten zitten om een beetje zon in mijn tronie te laten schijnen.

Voor alle mede-depressievelingen en droeftoeters, kan ik melden, dat het voorjaar onderweg is, maar pin mij er niet op vast. Doei!