Zaterdag 20-01-2024.

Ook in 2024 is er weer een 20^e  januari.

Zo lang ik rondwandel op deze aardkloot en mijn grijze massa nog redelijk georganiseerd in mijn bol zit, zal 20 januari een gedenkwaardige dag blijven. Een datum in een grijs verleden, die mijn leven voorgoed veranderde.

Begin en einde van de meeste sprookjes, komen bij mij niet helemaal overéén. De term “Er was eens”  heb ik al meermaals ervaren en dat doet goed, het voelt lekker. Echter de kreet “ze leefden nog lang en gelukkig”, ontbreekt iets aan, nl. het woordje “lang”. Ik leef zeker en ben ook zeker gelukkig. Alleen is de opbouw van mijn sprookje iets anders. Niet het standaard verhaal, zal ik maar zeggen.

Afgelopen december zou ik 40 jaar getrouwd geweest zijn met Marion maar iedereen in mijn omgeving, weet hoe dat sprookje afliep. Aangezien ik bang ben dat ik Pascale tekort doe als ik het verleden aan blijf halen, probeer ik een gulden middenweg te zoeken want Pascale is tenslotte al ruim 20 jaar mijn “allessie”. Het zijn gewoon 2 afzonderlijke sprookjes waarin ik steeds een hoofdrol mag vervullen, zonder dat mijn medewerking gevraagd is. Dat eerste sprookje had ik nooit op willen geven, als ik daarin een keuze had kunnen maken. Maar het tweede sprookje, zit ik nog steeds middenin en dat voelt evengoed bijzonder comfortabel.

Beide dames ben ik enorm dankbaar dat ze me zoveel credits gaven c.q. geven, afgezien van het geduld, dat er voor me is c.q. was. Ja, ik heb veel verdriet gekend en dat kan ik nog steeds hebben maar aan de andere kant welke lastpak kan er zeggen, dat hij zoveel liefde heeft gehad? Zowel Marion als Pascale, zijn precies op het juiste moment in mijn leven gekomen en misschien moet ik daarom wel zeggen, dat ik allang gelukkig leef.

Lieve Pascale, hopelijk duurt ons sprookje nog even en mag ik nog heel lang zeggen, dat ik enorm veel van je hou! En hoe we oud worden, gaan we wel zien.

Lieve Marion, na 26 jaar ben/kan ik je nog steeds niet vergeten en dat wil ik ook niet, al was het maar omdat je zei: “Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!”

Ik wens iedereen, lang gelukkig!

 

Vrijdag 19-01-2024, 10.25 u.

Hey buschauffeur!

Bijna 26 jaar geleden, reed een buschauffeur met een bus verdrietige mensen naar Rotterdam-Zuid en later weer terug. De betrokkenheid van deze chauffeur en zijn lief, in de voorliggende periode, was enorm. Diezelfde betrokkenheid, die ook door een paar anderen, met heel veel liefde en inzet werd getoond, hebben mij toen op de been gehouden.

Deze buschauffeur, die met zijn kleinzoon en mijn zoon samen ritjes “op de bus” maakte en samen met die kleine mannen de bus schoonmaakte, zorgde er zo voor, dat ik alle aandacht op mijn doodzieke vrouw Marion, kon richten. Diezelfde buschauffeur zou vandaag 82 geworden zijn maar het lot besliste anders. Een buschauffeur, die zijn gewicht in goud waard was!

Zijn grote liefde, repareerde c.q. herstelde de trouwjurk van Marion omdat ze die wilde dragen bij haar uitvaart. Dan blijf jij er niet “mee zitten”, had ze al ruim van te voor aangekondigd. Na 14 jaar in het plastic in een  donkere kast, moest er toch wel wat hersteld worden. Een uurtje nadat Magere Hein zich had aangekondigd, werd de trouwjurk binnen gebracht. Compleet hersteld!

Het wassen en aankleden van Marion, was één van de verdrietigste en moeilijkste ervaringen in mijn leven maar de jurk stond haar prachtig evenals ruim 14 jaar daarvoor. Morgen is het 26 jaar geleden, dat we Magere Hein toe moesten staan om haar mee te nemen terwijl ze zo hard gevochten had, soms tegen beter weten in. Het woord “dapper” heeft sinds die tijd, een extra dimensie gekregen in mijn woordenboek.

Ook die buschauffeur is die dapperheid ontstegen en heeft zich bij Magere Hein aan moeten sluiten. Ook hij liet een lief, verdrietig achter!

Belangrijke mensen uit die periode, heb ik mogelijk nooit bedankt voor alles wat zij betekend hebben, ook de buschauffeur en zijn trouwe “maatje” niet, maar ik hoop dat ik het heb kunnen laten voelen. Ik kon er niet zijn voor hen toen dat nodig was, het kwam te dichtbij en daar kon en kan ik (nog steeds) niet mee omgaan. Nog steeds is dat heel erg moeilijk voor me, zeker in bepaalde periodes van het jaar. Maar vergeten? Nee, echt niet.`

 

Donderdag 18-01-2024, 12.20 u.

Lunchtime-overpeinzingen! 

Eerder heb ik over de laatste visite van mijn kleine tuttebel verhaald, maar alles in één verhaaltje verwerken was wat teveel van het goede. Derhalve een iets minder spectaculair verslag van de overige gebeurtenissen op die bewuste dag. Voor mij overigens spectaculair genoeg, gezien de voorradige hoeveelheid energie. Ik kan je verklappen dat die minder is dan de energie van Joop Zoetemelk na een week met zware bergetappes.

Tijdens de lunch was al te merken dat Saar driftig haar hersencellen pijnigde om met iets creatiefs uit de hoek te komen. Zoiets voel je, zie je en ze straalt het gewoon uit. Op het moment dat je jouw grote mannenhand over dat kleine kinderhandje op tafel, heen legt, voel je de kou. Zo’n klein handje en zo enorm koud, dat je de meest voor de hand liggende vraag stelt: “Heb je het koud, lieverd?”. “Nee joh!”: was het antwoord en de verbazing moet van mijn gezicht te lezen zijn geweest want er volgde nog een “Echt niet”.

Op mijn bevestiging, dat we klaar waren met eten, schoot Saar van de tafel en verdween naar het logeerkamertje. Je hoort dat er in de kasten wordt gerommeld en als er blijkbaar gevonden is, wat werd gezocht, komen 2 blote voetjes terug naar de kamer getrippeld. “Kom opa, we gaan een spelletje doen!”: klinkt glashelder en met een ondertoon, die geen tegenspraak duld. Tijdens het fronsen van één van mijn wenkbrauwen, klinkt er een “please?” uit de kleine kwebbelkous, die ook nog eens steenkoude pootjes heeft maar absoluut geen sokken aan wil doen. Koude rillingen krijg ik daarvan, maar ja, ik ben ook een oude opa!

Nou ben ik zo’n watje, dat ik dan geen “nee” meer kan zeggenen er wordt gestart met een spel met de illustere naam “Plaag me niet”, wat niet meer is dan een aangepaste versie van het oeroude “Mens erger je niet”. Saar ramt haar joystick doorlopend, bijna door de tafel en hoe ze het doet, doet ze het, maar ze wint gewoon 3 keer achter elkaar. Ik ben een slechte verliezer, dus besluit een eind te maken aan het spel onder het motto, dat ik voor het eten moet zorgen. “Oké, wil je dan nog even de kleurtjes en een kleurboek voor me pakken?” en natuurlijk doet opa dat.

Als de appels tot moes staan te prutten en de komkommers zijn aangemaakt, komt het verzoek om mee te kleuren. Het zijn de verzoeken waar ik slecht weerstand aan kan bieden omdat ik het ook gewoon leuk vind om te doen. Even je overuren draaiende, grijze massa, tot rust laten komen, door het inkleuren van plaatjes, goed idee toch?

Echter het commentaar is redelijk duidelijk en gebiedend. De variatie aan commentaren is even kleurrijk als de ingekleurde platen. Van “binnen de lijntjes” tot “ja, das de verkeerde kleur” en “je moet hier even een nieuw puntje aan slijpen opa!”. Had ik al gezegd, dat het soms lekker rustig kan zijn zonder vrouwen in huis? Zelfs als er niet gesproken wordt, zijn ze toch nadrukkelijk en voelbaar aanwezig….of zou dat aan mij liggen? Enfin, de relatieve rust is best snel gevonden als je de juiste knop inschakelt, de tv-knop dus en toen werd het stil.

Over een paar weken komt ze weer een dag bij opa en ik kijk er nu al naar uit.

 

Dinsdag 09-01-2024, 10.35 u.

Dat is goed voor je!

Vorige week donderdag mocht ik weer eens op mijn kleine tuttebel passen. Paps en mams aan het werk en de kleine kapitein bij opa en oma in Gorinchem. Het was weer een waar genoegen, al was het alleen maar omdat je geen last hebt van verveling als Saar in de buurt is.

Die kleine ratelaar maakt doorlopend geluid en er komt echt geen onzin uit, kan ik je verklappen. Soms ben ik blij dat er niemand meeluistert omdat ik dingen “terug krijg” waar ik niet op zit te wachten. Reflectie noemen ze dat en dat kan best confronterend zijn. Zo confronterend als een rechtse directe recht op je kokosnoot!

Eigenlijk zou ik Saartje oppikken aan de doorgaande weg, maar ik was al vroeg wakker en besloot iets eerder thuis te vertrekken waardoor ik haar gewoon thuis op kon halen. Gewoontegetrouw wordt er op deze oppasdagen pas ontbeten als we bij opa thuis zijn omdat het rete-gezellig is.

We liepen saampjes, hand in hand, door het donker en mijn kleine tuttebel vroeg me waarom ik niet met de auto was. Ik vertelde haar, dat de dokter bij mijn laatste uitgebreide ziekenhuisbezoek had gezegd, dat ik meer moest proberen te lopen. Natuurlijk volgt dan de vraag “Waarom?”. Je houdt het begrijpelijk voor een mini-mensje van 4 jaar oud en je verteld dat het volgens de dokter, beter voor je is. Voorlopig einde van de wandeldiscussie!

Aan de ontbijttafel kwamen best serieuze zaken ter sprake kan ik melden. Zo kwam het over de combinatie van snelheid en gevaar en daar moet je niet te min over denken. Saar vertelde dat papa een bekeuring had gehad omdat hij te hard had gereden. “Tja, dan moet ie maar niet te hard rijden!”: was de conclusie van Saar. Niet echt empathisch maar wel waar! Om er een educatief tintje aan te geven, vertelde ik dat haastige spoed zelden goed is. Als je te hard loopt kun je vallen en als je te hard fietst kun je ergens tegenaan botsen, oreerde ik. Klap op de welbekende vuurpijl was: “En als je  met de auto te hard rijd…” Ik wilde horen, dat je dan een ongeluk kon krijgen maar Saar knalde er iets anders, niet minder waar overigens, in. “Dan krijg je een bekeuring!”: riep mijn kleine tuttebel. De dag was amper begonnen en de eerste lachstuipen waren al binnen.

Na de koffie en “wat” snoepjes, kwam de vraag op tafel: “Wat eten we vandaag?”. De discussie hierover was bijzonder uitgebreid want binnen een seconde of 20 had Saar besloten dat we friet gingen eten met een kaassouffle. Einde van de eet-discussie (dacht ik)! “Dan gaan we naar de winkel lopen opa”: zei Saar vol overtuiging en voor ik kon zeggen dat het wel erg slecht weer was, riep ze: “Dat is goed voor je want dat heeft de dokter gezegd!”

Die dokter nam vervolgens een wat prominentere rol in, in ons gesprek want Saar wilde weten, wat die dokter bij mij gedaan had. Ik vertelde haar van de dotterbehandeling en het plaatsen van de stent en dat ik me daardoor al een stuk beter voelde. “Goed hè, van die dokter?”: kwekte Saar en opnieuw klopte haar bewering als een zwerende vinger, geen speld tussen de krijgen.

Vol enthousiasme vertelde mijn oogappeltje, dat ze ook in het ziekenhuis was geweest en dat de dokter haar “open gereerd” had aan haar duim. De littekens werden getoond met de mededeling, dat die dokters best wel knap waren, dat ze dat allemaal konden maken. Met een grijns op mijn gezicht en een zere buik van het lachen, gaf ik haar gelijk.

Op het moment, dat het buiten even droog was, kiepte Saar haar limonade naar binnen en ze vloog uit de startblokken om te gaan shoppen. Mijn herhaaldelijk aandringen om nog even te gaan plassen voor vertrek, werd resoluut van de hand gewezen door de jongedame. Vervolgens moest ik lopend de trappen af vanaf de 5^e etage want dat was zo goed voor me, volgens de dokter (zucht!).

De wandeling naar de winkel was echt niet vervelend. Zelfs als ik blind geweest zou zijn, had Saar me geleid en uitgebreid verteld, wat er allemaal op ons pad gebeurde. Grijnzende passanten, die mij goedkeurend horen c.q. zien hummen en knikken, bevestigen mijn goede humeur en de onuitwisbare glimlach op mijn gezicht, zou nog wel even zichtbaar blijven.

We waren de winkel nog niet binnen toen Saar angstig achterom keek met samengeknepen knieën. Een heel benepen stemmetje meldde, dat ze moest plassen. Shit, had ik toch maar volgehouden, dat ze naar de wc moest gaan maar helaas was dat nu onomkeerbaar. Aangezien ik echt niet weet of er een klantentoilet is, vertelde ik Saar, dat ik dat even moest gaan vragen. Toen was ze echter al “out of sight”, blijkbaar wist zij het toilet wel te vinden maar ik kon haar dus nergens meer vinden. Personeel had al lang gezien wat er gebeurde en wees mij lachend het toilet waardoor ik opgelucht adem kon halen. Het is een rare gewaarwording als je zo’n wurm nergens meer kan vinden in een winkel, waar ze alle kanten op kan zijn gegaan.

Na onze hereniging gingen we dan toch de boodschappen in de kar laden en blijkbaar was er ruime ervaring want Saar wist precies waar alles lag. Iets met vrouwen en shoppen, schoot heel even door mijn gedachten. Binnen een scheet en een zucht waren de frietjes, snacks, melk, karnemelk, 2 komkommers en moesappelen verzameld waardoor ik dacht, dat we klaar waren. “Nee opa, we moeten nog ijs!”: werd me verteld en vervolgens werd ik naar de witte Magnums geleid en 1 doos was niet voldoende, het moesten er minimaal 2 zijn. Ze vertelde me dat als Guus ook kwam, er niet genoeg ijs was, voor ons allemaal. “Ja Saar maar opa hoeft geen ijs.”: zei ik tegen haar waarop ze terug kwaakte, dat ik er te dik van werd…. Dank je Saar, ik ook van jou!

Terug bij het wooncomplex werd me verteld, dat ik maar met de trap naar boven moest omdat het ….. juist, zo goed voor me is volgens de dokter. Hier heb ik gepast want met een tas vol boodschappen, de trap oplopen lukt me nog nèt niet. Mijn kleine tuttebel, had er maling aan en ging 5 verdiepingen omhoog met de trap. Ik zat met mijn tas met boodschappen naast de lift, nog te happen naar lucht, toen Saar lachend de trap op kwam lopen.

De ochtend was nog niet eens verstreken en mijn tankje was al bijna leeg maar gelukkig hebben we spelletjes, kleurboeken en een drumstel! Dag lieve Saar tot de volgende keer.