Vrijdag 02-02-2024, 14.35 u.

Geen gewone vrijdag.

De vrijdag leek zo vredig te verlopen maar de postbode doet niet aan plichtsverzuim en “gooide” zojuist een rouwkaart door de brievenbus.

Even terug naar gisteren want toen ben ik op de fiets boodschappen gaan halen in Sliedrecht omdat mijn dorp een aantal zaken niet verkoopt of die zaken voldoen niet aan mijn hoge eisen.

Om een uur of 11 bedacht ik, dat een bakkie koffie bij een ouwe reus, die me dierbaar is, wel zou smaken. Het was veel te lang geleden, vond ikzelf, dat ik bij hem op de koffie was. Maar ja, gordijnen dicht, rolluiken half gesloten en geen reactie op mijn aanbellen.

Het gaf me een onzalig gevoel en de vraag of ik iemand moest bellen omdat ik het niet vertrouwde, ging over in de gedachte: “Hij zal toch niet…?”. Nee, dat verbeeldde ik me maar en vervolgens ben ik naar huis gefietst met overvolle fietstassen.

Terug naar vandaag, waar ik na het vroege opstaan, stoofvlees ben gaan maken en stamppot boerenkool. Appelmoes als “bij-groente” completeerde het geheel. Een gewone vrijdag dus.

Tegen de middag vond de eerder genoemde postbode mijn bus en kwakte daar een grotere envelop met een donker randje in. Bij het openmaken van de envelop werd meteen een foto zichtbaar. Een foto van een ouwe reus, die me dierbaar is!

“Godverdomme!” : zei ik zacht en een naar schuldgevoel kroop onder mijn schouderbladen en gaf me kippenvel! Hoe k*t kun je je, van het ene op het andere moment voelen, op een ogenschijnlijk vredig te verlopen vrijdag?

Lieve Ad, hopelijk kom je op deze reis naar het onbekende, je grote liefde Bertha snel tegen en is het “daar” veel beter, dan het hier ooit kan worden. Je gaat gemist worden door al je meiden en de kerels die langskwamen en bleven hangen omdat het zo goed aanvoelde bij jullie.

Ad, goeie reis en hopelijk tot ooit, aan de bar met een koud biertje. Vanavond drink ik er 1 op jouw leven, waar ook ik, deel van uit mocht maken, bedankt!