Maandag 28-04-2025, 13.50 u.

When I woke up this morning.

Het is vakantie en dan komen c.q. komt één van de jeugdige familieterroristen, bij opa onderdak zoeken. De lucht om echt actief met ze te zijn is er al een poosje geleden uit geraakt, maar je probeert er wel wat van te maken. Om energie over te houden wordt de avond voorafgaand aan de oppasdag, al een bed ingericht en extra voer ingeslagen. De beste raad, is tenslotte voorraad!

Vorige week was de kleine kapitein hier en ik ben me niet bewust geweest van het feit dat hij in huis was. Super zoals dat manneke zichzelf kan amuseren. Mijn kleine tuttebel is natuurlijk nog wat jonger en vraagt gewoon wat meer aandacht door haar leeftijd.

Beiden vonden het een prima idee om oma haar slaapplaats in te pikken, vermits de oude kapitein maar niet zou snurken! Omdat we door het logeren ’s morgens lekker rustig op kunnen starten, betekend dat voor mij, dat ik iets energieker aan mijn dag kan beginnen. Broodjes en/of croissantjes in de oven, een eitje bakken het hoort er allemaal bij. Ik zit met een rustig gevoel aan de ontbijttafel in plaats van compleet buiten adem en dat is toch een stuk prettiger.

Guus kan gewoon klok kijken om te bepalen of het tijd is om op te staan. Voor Saar is dat nog wat lastig, dus die gebruikt haar wekkerradio/schaapje, dat rood is, als teken dat ze nog moet slapen, maar bij groen mag ze uit bed.

Vanmorgen was het naar mijn idee nog midden in de nacht, toen mijn arm door elkaar geschud werd en de “schudster” mij vertelde, dat haar schaap groen was. Eerst wilde ik nog reageren met de boodschap, dat het beest dan minder had moeten zuipen maar bij nader inzien, vond ik dat niet didactisch verantwoord.

Op het moment, dat de jongedame doorhad, dat ik wakker leek te zijn, ratelde haar stem als een ouderwetse mitrailleur oftewel doorlopend en eisend voor wat betreft het antwoorden c.q. reageren op haar requisitoir. Arme opa. Toen ik mijn kop onder het dekbed stak met de boodschap, dat ik nog sliep, verdween mijn dekbed abrupt met de eenvoudige kreet “Nietes”. Einde discussie.

Vermoedelijk begin ik steeds meer op pa Piet te lijken, die moest ’s morgens ook geen heisa aan zijn hoofd. Wij als jeugd hadden hem al bezitter gemaakt van een “hanggezicht” in de ochtenduren. Het tegenovergesteld van moeder Teuna, want die lulde direct de oren van je kop en dat deed ze tot ze ’s avonds in slaap viel.

Gelukkig heeft Saar dat iets minder maar in de ochtenduren, gaat ze los, door vermoedelijk een overtollige hoeveelheid aanwezige energie. Arme ik!