Woensdag 30-12-2020, 20.45 uur.

Rollercoaster 2020.

Rollercoaster van Danny Vera, staat dit jaar dus op 1 in de top 2000, beslist niet mijn keus maar ik ben ook niet de enige die mocht kiezen, er waren nog zo’n 17 miljoen gegadigden, die hun stem uit mochten brengen. Overigens is het al een poosje duidelijk dat niet iedereen zijn zin kan krijgen. Ten eerste zou het enorm saai worden en ten tweede betekend het, in het geval van de top 2000, jaar in en jaar uit hetzelfde.

Nou is dat jarenlang zo geweest met de “Boheemse rapper sodeju”, van mister Bulsara en zijn koninklijke trawanten. Je zou bijna denken dat het niet mis kan gaan met de mensheid als er zoveel eenheid is. Helaas blijkt die eensgezindheid slechts op 1 beperkt vlak(je) aanwezig.

In de rollercoaster die 2020 voor mijn gevoel leek te zijn, is er het nodige gepasseerd, dat in eerste aanleg, de saamhorigheid, aangenaam verhoogde echter na verloop van tijd, is er toch gemor en grote mate van ontevredenheid en frustratie ontstaan. Niet zo vreemd maar als het een beetje op anarchie begint te lijken, heb ik er al snel tabak van. Die heb ik overigens gemist in de top 2000, Anarchy in the UK van de Sex Pistols maar ik heb niet alles geluisterd om slaapgebrek te voorkomen.

Om de rollercoaster die 2020 was te gedenken, heb ik maar een ode geschreven. Er waren namelijk niet alleen negatieve zaken te melden in 2020…

“Lief 2020, je bent op sterven na dood en hebt me helaas niet gebracht, waar ik vurig op hoopte! Nee, geen sixpack of afgetraind, sportief lijf, geen eindeloos libido zonder pilletjes maar gewoon rust in mijn kop en een iets fitter gevoel, waardoor ik weer op die 2 kleine terroristen kan passen, zonder afhankelijk te zijn van assistentie.

Met die assistente is overigens niets mis, die past namelijk met regelmaat, ook op deze opa als het wat minder soepel gaat. Ze is vaker een lichtpuntje in de donkere tijden, waar ik me soms doorheen worstel.

Maar 2020 bracht niet alleen ellende, ik heb gezien, dat het thuis, in klein comité met vrienden en/of familie, heel gezellig kan zijn. Ik ben dat oprecht gaan waarderen en dit waren ook opmerkelijk, positieve momenten, die me bij zullen blijven. Een avondje “Bieren”, eten maken voor vrienden en ook een middag, spontaan het water op, onder het genot van een biertje en een warm zonnetje. Nog snel een weekje vakantie, samen in Duitsland, op een wel heel bekende stek.

Helaas geen uitgebreide knuffels, verjaardagsfeesten, geen Gondelvaart, geen wijnfeesten, geen familiereünie 2020, geen festivals met muziek en ook geen evenementen op het mooie Slot Loevestein. Meest pijnlijk voor mij was het ontbreken van het Hippie-festival 2020.

Positieve gedachte moet dan uiteraard zijn, dat het lichaam niet gebukt is gegaan onder (te) grote hoeveelheden alcoholhoudende drank en veel te vet, “take away food”. Toegegeven, om die gedachte als positieve bijkomstigheid te zien, kost mij serieus moeite maar als je het wetenschappelijk bekijkt, is het wel zo. 

Daarnaast heb ik iemand in huis, die weinig moeite lijkt te hebben met de hele materie. Slechts een paar dingen blijken voor hem van belang. Op tijd eten, voldoende drinken voorhanden en met regelmaat de benen strekken gecombineerd met een aai over zijn bol. Het leven is voor hem heel simpel. In de zon liggen als deze schijnt, voor de haard neerploffen als deze brandt en heel zielig kijken als er iets te snoepen valt. Deze jongeman moet wel met regelmaat naar buiten om een serieuze “hondvloed” te voorkomen.

Hoe tevreden zo’n beessie is met wat eenvoudige, primaire levensbehoeften, het maakt hem allemaal niet uit, 2020 of 2021, corona of geen corona want hij krijgt wèl extra aandacht. Iets om over na te denken?

Jazeker, want elkaar knuffelen en kussen is aandacht maar……een telefoontje, een kaartje, een persoonlijke brief en tal van andere gebaren, zijn ook aandacht!

Laten we dat niet vergeten evenmin als de positieve gedachte. Daarom wens ik en hoop ik voor iedereen op een 2021 met hele mooie pieken en bijzonder aangename dalen….”

Op naar nog betere tijden!

 

Vrijdag 18-12-2020, 10.50 u.

Het is weer zo’n week, dat je denkt…

Vandaag over een week is het eerste kerstdag 2020 en iedere kerst is anders en bijzonder, dus ook deze. Maak er wat van zonder al te veel gezeur want we zijn verdorie net Nederlanders. Overal iets over te zeiken en te zeveren hebben, maar doodleuk “vergeten” dat er ook mogelijkheden zijn.

Heb je ooit een kerst beleefd dat je 2 of 3 dagen lang met je lief, pornofilms kunt kijken en heftige seks kunt hebben gedurende die periode. Of dat lukt, is een tweede maar de mogelijkheid heb je dit jaar gewoon in de schoot geworpen gekregen dankzij in plaats van door die #}&*@//=\ - corona.

Kom op zeg, ik heb al bedacht, dat we 3 dagen lang Monopoly gaan spelen afgewisseld met wat strippoker voor gevorderden (op leeftijd) en op tijd een happie en een sappie. Geen exquise toestanden maar gewoon een lekker snackie, een kist bier, een flessie wijn en een lekkere borrel. Dat is hier geen punt omdat ik van zoonlief heb geleerd, dat er geen betere raad is als voorraad!

Tussendoor wel een keer douchen anders gaat het platweg meuren, onder de klamme lappen en je bed verschonen tijdens de kerstdagen, zit niemand op te wachten, toch?

Er schieten mij zomaar wat tips te binnen, die mogelijk handig zijn tijdens bovengenoemde dagen. De slagroom, bedoeld voor op de Irish coffee, kun je ook voor andere doeleinden gebruiken. Eet met het bestek dat je kreeg van onze Lieve Heer, dan hoeft de vaatwasser nauwelijks te draaien. In die lijn is het ook verstandig om je bord schoon te likken, dan kan het zo weer terug in de kast. Mocht je buikje vol zitten en je hebt een hond, dan is die best bereid om je te assisteren, zo likkende weg.

Je ziet dat het een periode is van mogelijkheden en niet van beperkingen. Ga eens kijken of die oude videorecorder het nog doet of je game boy of Playstation 1 (ja ik heb m nog en hij werkt) of wat dacht je van het bekijken van oude fotoboeken? Dan ga je terug in de tijd, ter voorbereiding op je demente toekomst en heb je wat meer houvast als je over vroeger begint te praten.

Zo kreeg ik ooit een geboortekaartje waar op stond: “Foto’s ondersteunen het menselijk geheugen” en niets is minder waar. Het bevordert flash-backs en het haalt herinneringen op, die allang in de doofpot waren gestopt, dus de smoezen box bij de hand houden om delicate kwesties uit te leggen.

Laat ook de verwachting, op een witte of mooie kerst los, je wordt namelijk vast teleurgesteld en dan heb je opnieuw wat te zeuren. Het is al jaren slecht weer met kerst behoudens een enkele uitzondering, dus waarom zou dat nu plotseling anders zijn. Die mooie kerst begint bij jezelf met een kaartje naar iemand die zich alleen voelt of een telefoontje met opbeurende woorden voor iemand die het slecht heeft. Een mooie kerst is vaker heel eenvoudig te realiseren en het mooie is, dat je er zelf een goed gevoel van krijgt en dat is Kerstmis!

Fijne dagen van een ouwe mopperaar en zijn levende "kerst-os".

 

Woensdag 09-12-2020, 13.00 u.

Nu even niet.

Nee, dit soort dagen, zijn niet de mijne! Grijs, grauw, mistig en dus een hoge luchtvochtigheid. Happend als een goudvis buiten zijn kom, naar adem, zonder al te veel resultaat. Helaas en misschien ook maar gelukkig, ben ik niet in staat het weer te veranderen. Ik denk namelijk niet dat het overgrote deel van Nederland, daar echt blij van zou worden. Mijn voorkeur zou namelijk uitgaan, naar tussen de 5 en 10 graden vorst, onder een strak blauwe hemel, waaraan een koperen ploert, zijn best doet om die verrekte aardbol, verder op te warmen. Dat ik direct, in gedachten weliswaar, een “drive-in-koek en zopie” zie, is bijzaak maar zou de situatie zeker veraangenamen.

Op een dag als vandaag, voorzie ik mijn vulpen maar weer eens van verse inkt en schrijf de blaren op mijn vingers. Nee, geen losse inktpatronen maar een grote inktpot, waarin de navulbare patroon telkens “herladen” wordt met munitie. Het kaliber van die munitie hangt af van mijn stemming en het onderwerp en kan variëren van zout tot .50, om maar eens wat te noemen.

Ik heb mij terdege gerealiseerd, dat mijn blog, al geruime tijd een onbeschreven blad is, maar mijn dagboek daarentegen, is serieus volgestort met nieuwe gebeurtenissen. Niet allemaal vrolijke shit over de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel, maar minder vermeldenswaardige feiten omtrent mijn fysieke en mentale welzijn, waar vermoedelijk niet veel mensen op zitten te wachten.

In de afgelopen maanden ben ik er ook niet echt op vooruit gegaan en mis ik die kleine terroristen soms heftig. Maar aangezien ze slechts 15 deuren verder wonen, pik ik soms wat aandacht van Guus en Saar.

Uiteraard hebben we afgelopen weekend pakjesavond gehouden en aansluitend had de kleine kapitein besloten, dat hij wilde blijven logeren. Toen dat snel geregeld was, vroeg hij timide of zijn zusje dan ook mocht blijven logeren. Ook dat probleem was snel achterover getrokken want welke opa en oma, zijn in staat om “nee” te zeggen, tegen grote vragende kinderkijkers? Wij in ieder geval niet en de kleine kapitein vierde zijn “overwinning” innig met zijn zus!

Voor mij is het mooiste van die logeerpartijtjes, het wakker worden en ontbijten. Altijd een feestje met krentenbollen, broodjes, gebakken eieren en andere lekkere dingen, waarvan je life-style-coach, niet wil weten, dat je ze gegeten hebt. Saar is duidelijk kritischer op haar eten dan de kleine kapitein was en zelfs een “bammetje” Nutella, kreeg geen dikke voldoende. Haar ogen zochten razendsnel naar een natte neus, die stapelgek is op chocolade maar het absoluut niet mag. Effe topsport om Boaz, Saar en bordje Nutella, gescheiden te houden maar in dit geval, wel van belang om te zorgen dat Boaz niet ziek zou worden. Mission accomplished, zullen we maar zeggen!

De gebakken eieren met spek en kaas, die oma maakt, zijn inmiddels traditie maar dat weet Saar nog niet, dus die krijgt gewoon zoetigheid. Overigens een echte meid want, wat ze niet wil, gaat ze ook never niet doen. Bij opa en oma hoeft dat gelukkig ook niet, daar kun je gewoon lekker zelf baasje c.q. bazinnetje zijn ( tot op bepaalde hoogte natuurlijk)!

Deze twee kleine lichtpuntjes, zijn vaker het zonnetje in opa’s leven en dat wil ik graag nog even zo houden….

To be or not.

Woensdag 08-07-2020, 12.00 u.

To be or not!

Het is al even erg stil op de blog van Opa Jan en dat heeft zo zijn redenen. Ik moet figuurlijk met de billen bloot maar weet niet goed, in welke woorden, dat verpakt moet worden. Normaal heb ik er geen moeite mee maar deze ronde, ben ik al een poosje stil gevallen.

Al jaren, heb ik in bepaalde periodes van het jaar, last van mijzelf. Neerslachtig c.q. depressief, weinig energie en talloze, vaak nutteloze gedachten, die mijn grijze massa en mijn toch al enigszins geteisterde lichaam, plagen. Algehele malaise, is het al vaker genoemd. De huisarts heeft lang aangenomen, dat alle gebeurtenissen rond het ziek worden van Marion en haar overlijden, een grote boosdoener waren, in dit proces. Meerdere keren zijn antidepressiva voorgeschreven en is er een psycholoog geconsulteerd. Blijvend resultaat bleef helaas achterwege en dat maakt je moedeloos in dat gevecht met jezelf.

Kort na mijn afkeuring in 2012, bleek mijn rug aan gort en werd sporten, althans de sporten die ik graag deed, geen optie meer. Ik viel lichamelijk en geestelijk behoorlijk stil. Mijn gewicht begon toe te nemen tot een illustere 111 kilogram schoon aan de haak, niet bevorderlijk met een lengte van 176 cm! Het lichaam maakte dus nauwelijks nog endorfine aan en de geest krijgt volop gelegenheid, om met je op de loop te gaan en dat gebeurde dus ook. Op het laatst zelfs in mijn slaap en dat was een nare gewaarwording want je rust totaal niet meer uit.

Voor uitjes, vakanties en activiteiten moest ik me echt opladen en over de shit in hoofd en geest, heen zetten. Als mijn diabetes ook nog eens tegenwerkte, werd het erg lastig en ik kan verklappen, dat de diabetes, onder deze omstandigheden, net zo onstuimig is als je geest! Positief was echter dat ik me goed begon te voelen onder de mensen, mijn gedachten flitsten wat minder van hot naar haar en door de interactie met anderen, stap ik uit de tunnel waar ik in leek te zitten.

Natuurlijk, een gezond, rond gezicht, een gezonde kleur op je wangen, een rappe babbel, goedlachs (maar niet altijd!), adrem en overal voor te porren. Tot ik erbij neer viel maar dat zagen anderen nooit. Grab life by the balls, was het motto en natuurlijk de kreet “als je dood gaat, kun je beter zorgen dat je hebt geleefd”.

Door alles wat je meemaakt in dat proces, vinden er nare fenomenen, een weg, vooral in je hoofd. Je zelfbeeld wordt negatief, zelfvertrouwen bestond allang niet meer en je acht jezelf nergens goed genoeg meer voor, een mislukking zogezegd. Een grote mond en hard lachen, geven de wereld een hele andere indruk en zorgen ervoor dat er nauwelijks lastige vragen worden gesteld. Als er een vraag komt van iemand, die serieus wil weten, hoe het met je is, antwoord ik steevast: “Ik kan wel mopperen maar dat helpt niet” of “Wil je een eerlijk antwoord of een politiek antwoord?”. De meeste muren worden gebouwd door mensen, die om zich heen bouwen en vaak deuren en ramen “vergeten”.

Ik ben zelf vaker op zoek gegaan naar alternatieve methoden om de problemen, het hoofd te bieden. Vaker een teleurstelling, maar iedere keer, leer je meer over jezelf en de situatie waarin je verkeert. De afgelopen twee jaar heb ik beeldende therapie gevolgd waarbij ik getekend, geschreven, geschilderd en gezweet heb, in de weg naar mijzelf. Het wordt steeds moeilijker als je denkt, het lek boven te hebben en niets blijkt minder waar. Maar het besef dat je nog steeds “voorwaarts beweegt”, geeft net dat beetje energie om door te gaan.

De laatst genoemde therapeute, kwam in november jl. met de gedachte dat er mogelijk sprake kon zijn van ADD/ADHD. Bepaalde symptomen, vaak heel subtiel, hebben haar op genoemd pad gezet. Vooral het niet kunnen verwerken, van de grote hoeveelheid prikkels, liet belletjes rinkelen in de ADD/ADHD-hoek. Na bijna een half jaar, werd haar vermoeden bevestigd maar daar was een hele omweg voor nodig.

Eerst terug naar de huisarts, om alle kaarten op tafel te leggen en dat kostte me enorm veel moeite, eerlijk is eerlijk want de om mijzelf gebouwde muur, moest worden gesloopt. Wel voorzichtig want de “stenen” waren mogelijk nodig, bij de wederopbouw. De huisarts kan in deze situatie niets anders doen dan doorverwijzen naar de psycholoog omdat deze kan/mag verwijzen naar de psychiater. Waarom de psychiater? Vrij eenvoudig deze mag genoemde aandoening diagnosticeren en de benodigde medicatie voorschrijven. Via de psycholoog, kwam ik eind mei bij de psychiater en deze had welgeteld 17 minuten nodig om de diagnose ADHD te stellen. Tussen begin december 2019 en mei 2020 is trouwens, nog het één en ander veranderd in onze wereld want die staat net zo min stil, als deze jongen!

De tegenvaller was voor mij, dat er wèèr een nieuwe aandoening bij kwam en de meevaller was, dat er vermoedelijk een remedie bestond, om een groot deel van mijn tobberij, weg te nemen.

Wat niet behulpzaam is geweest, is het beeldbellen omdat fysieke afspraken, niet mogelijk waren. Maar vooruit, het was een goede 2^e die niet mijn voorkeur geniet. Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder en de 1^e pogingen met medicatie, werden een teleurstelling. Dat geeft geen vertrouwen voor het vervolg en het trapt je terug in de hoek, waar je net denkt uit te komen. Achteraf blijkt, dat mogelijk, niet de medicatie voor problemen zorgde maar de diabetes, althans de accessoires, die bij de pomp horen, maar zekerheid, bestaat in dit geval niet, helaas!

Vandaag is de 2^e ronde begonnen, andere medicatie na een rustperiode van 3 weken om de “oude” medicatie, uit je lijf te laten slijten. Het brengt spanning mee omdat je zodanig hoopt op verbetering, dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Misschien wel te hoog, ik ben nl nogal ongeduldig van aard, dat is genetisch bepaald, heb ik zo’n vermoeden. Wie Jan senior heeft gekend, weet wat ik bedoel.

Overigens is de nieuwe kwaal ook direct een eyeopener want ik weet plots waar mijn moeder haar leven lang door geplaagd is, zonder ooit te weten wat er aan de hand was. De Oxazepam en andere kalmerende middelen, waren dus zinloos. Daarnaast is pas vanaf 1998 bekend, dat ADHD zich ook bij volwassenen kan manifesteren, het had haar mogelijk kunnen helpen om het leven iets gemakkelijker te maken.

Voor mijzelf hoop ik op een tijd waarin ik rust vind, als mijn gedachten zich ordenen, kan mijn lichaam ook beginnen met de wederopbouw en heb ik weer voldoende energie om op mijn 2 oogappeltjes te passen, meer leuke dingen te ondernemen met mijn lief en…..dingen af te maken, waar ik aan begin. Dat was namelijk altijd al, een groot probleem!

Uiteraard had ik geen kans van slagen gehad zonder mijn hulpbronnen, mijn lief, kinderen, kleinkinderen, goede vrienden, waaronder ik, inmiddels ook mijn therapeute reken, iedereen die naar me luisterde en in mij geloofde en bovenal Leen. Leen is al ruim 52 jaar een onmisbare (soms lastige) schakel in mijn bestaan en hij verdient ( net als veel anderen) een pluim met felle kleuren!

Sail on Sara

Donderdag, 04-06-2020, 10.50 u.

Sail on lieve Saar.

Vorig jaar zomer, was in mijn beleving best warm en spannend. Schoondochterlief was zwanger en het kwadrateren van de “opa-titel” stond op til. Onbewust ben je er vaker mee bezig, zonder dat echt te beseffen. Zou het gezond zijn? Veel haartjes of juist weinig? De meest onzinnige vragen komen boven drijven, zeker als je het praten in c.q. met jezelf tot een ware kunst hebt verheven en je fantasie, de vrije loop krijgt.

Gedurende de laatste weken voor de bevalling, die uiteindelijk op 11 juli plaatsvond, hoorde ik mijzelf vaker, hetzelfde deuntje zingen. Met het volgende couplet uit de live opnames, dat als een mantra in mijn hoofd kon reciteren:

“Sail on o Sara,
Wherever we travel, we’re never apart,
Sara, o Sara,
Beautiful lady, so dear to my heart.”


Voor de iets oudere jongeren onder ons, die hielden van de protestsongs met een hoog “weed-gehalte”, moet dit bekend klinken. In januari 1976 vond de release plaats van het legendarische album “Desire” van Robert Zimmerman, beter bekend als Bob Dylan. Op dit album stond ook, als laatste, het nummer Sara. Lekker melancholisch, sentimenteel maar met heel veel gevoel ondanks de krakende stem van Dylan. Nummers waar je als puber met een vriendinnetje, heerlijk op weg kon zwijmelen op weg naar onbekende hoogten.


Terug naar 2019, zo’n kleine 45 jaar later. In de 2^e week van juli vorig jaar, leek het nummer bijna geëtst op mijn harde schijf. Op dinsdag 9 juli tijdens een plenair overleg op het door mij zo geliefde Slot Loevestein, gebeurde het weer. Iedereen kent de momenten in een overleg, dat er iemand begint te orakelen en alle anderen beginnen te zuchten en denken: “Nee hè!”. Juist! 


Tijdens zo’n moment werd het deuntje me gewoon opgedrongen, althans zo leek het mij. Het bleef hangen en ik bleef “zingen”, neuriën en fluiten. Het hield zo aan dat ik besloot, het op schrijven in mijn agenda. De gedachte dat toeval niet bestaat en alles een reden heeft, houd mij al jaren met regelmaat bezig, zelfs als anderen mijn opvatting bestrijden.


Mijn nervositeit neemt toe op de woensdag die volgt en op donderdag, ken ik geen rust meer. Op dat moment ben ik de (stip)notering van Sara alweer vergeten maar ik blijf fluiten om de spanning van mijn kaken te halen en mijn gebit te sparen. Het knarsen, blijft op den duur namelijk niet zonder schade. En het schade beperkende deuntje bleef steeds hetzelfde.


Als op donderdag 11 juli om tien over vier, de telefoon gaat, weet ik dat de bevalling moet zijn begonnen, wat het alleen maar spannender maakt voor mij. Aangezien ik ook nog even niets mag zeggen c.q. vertellen, is dat best lastig te hendelen. Er zit niets anders op dan wachten, ik bezit mijn ziel in lijdzaamheid op dergelijke momenten maar sta letterlijk op klappen. Ik blijf Sara fluiten om al die spanning van me af te blazen.


Om ongeveer tien over acht komt het verlossende telefoontje, Saar is geboren! Op het moment dat ik dit schrijf, begin ik weer te snotteren en word ik week van binnen, zo ik dat mijn hele leven al niet was. Mijn overtuiging, dat er meer is en dat er over me gewaakt wordt is sinds die dag weer een stukje versterkt. Niet zo vreemd, dat een grote, ouwe kerel, verliefd wordt, op zo’n kleine hummel, die vervolgens omgetoverd gaat worden tot “mijn kleine Tuttebel”.


Iets of iemand is bezig geweest mij te vertellen, wat er aan kwam en altijd heb ik het idee, dat het “iemand(en)” moet(en) zijn, die bekend is c.q. zijn. Tot het moment dat Marion serieus ziek werd, heb ik niet bewust een idee gehad over spiritualiteit echter na die tijd is dat knap veranderd. Op onverwachtse momenten gebeuren er dingen, waar ik niet omheen kan en die de overtuiging versterken, dat het iets is, wat wij allemaal bij ons hebben, of we nu willen of niet! En weet je, het stelt me alleen maar gerust terwijl ik er uitsluitend over kan fantaseren. Soms maak ik me nog druk, dat anderen om die reden, een mening over me hebben maar dat houd je toch niet tegen.


Sara, oh Sara, sweet virgin angel, sweet love of my life! Lieve Saar, kus van opa.

Crisistijd.

Dinsdag 28-04-2020, 16.20 u.

Crisistijd.

En opeens was alles anders, besef ik mij vandaag. Weg zon, weg aangename temperaturen. Terug hemd en shirt en terug jas en paraplu. Dat is even andere koek, in vergelijking met de afgelopen weken, waarbij ik voornamelijk uit de wind en in de zon, buiten heb gezeten!


Is dat onoverkomelijk of bijzonder vervelend? Ooit hoorde ik een kletsmajoor met een grote neus en ongekende voetbalkwaliteiten melden, dat ieder nadeel, zijn voordeel hep! Toegegeven, er zijn zeker momenten, dat die uitspraak “hout snijdt”.


De afgelopen periode leek ik aardig op weg, in de strijd met de kilo’s en dat was nodig ook. Het viel niet echt op maar mijn buik was op navelhoogte toch al een centimeter of 7 geslonken en ook mijn cup-maat, was al drastisch afgenomen. Mijn onderkin liet de buitenwacht in het ongewisse evenals mijn eet- en drinkgewoonten, in het bijzijn van vrienden en bekenden.


Ruim 6 weken crisis met over het algemeen mooi buitenweer, zorgden voor wat onzorgvuldigheid in de discipline en toename van het gewicht. Deemoedig boog hij het hoofd! Na een dag rommelen was vier uur of half vijf, toch wel het luiden van de “dinner-bells” in de bierkast (de oude koelkast van Pa Piet, vrijwel geheel gevuld met speciale bieren). Twee a drie biertjes voor het eten en dan de maaltijd erna, die prima smaakte door die aperitiefjes. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten en de weegschaal lachte me midden in mijn bek uit!


Aangezien de zon verdwenen is en er voldoende nat uit de hemel komt vallen, is er geen noodzaak voor bier om de droge keel, goed te smeren. Een mooie gelegenheid om even op adem te komen en op rantsoen te gaan. Niet van harte maar wel noodzakelijk. Water en brood is wat overdreven maar veel water en flink matigen kan absoluut geen kwaad.


Voor degene die het probleem herkennen, zou ik zeggen, hou vol, het is de moeite waard (als de weegschaal mee wil werken…!).

Het vliegend evangelie.

Maandag 20-04-2020, 20.20 u.

Het vliegend evangelie.

Gekken en dwazen, schrijven hun namen op muren en glazen. Dat is tegenwoordig niet meer nodig omdat we kunnen bloggen. Persoonlijk vind ik dat een prima alternatief want de teksten c.q. tekeningen op de kunststoffen geluidswal, recht voor mijn neus, hebben totaal niets met kunst te maken. Het is ronduit lelijk en schreeuwerig o.a. door de vreselijke kleurstelling, die is gebruikt.


Maar genoeg gezeverd op dag nummer zoveel, van de Corona-ellende, laten we het eens ergens anders over hebben, de liefde bijvoorbeeld! Ondoorgrondelijk, hartverwarmend, emotioneel en soms wreed pijnlijk en confronterend. Echt waar!


Met pijnlijk en confronterend bedoel ik niet te zeggen, dat je lief je bont en blauw mept maar “heerlijk” op je nummer zet. Ze zet je aan het werk, blijft zelf absoluut niet onbetuigd en confronteert je direct met je onvermogens, ten gevolge van leeftijd en gezondheid. Dat hakt er extra in, als ze ook laat zien, hoeveel werk, zij nog wel kan verzetten. Gloeiende, gloeiende, wat een energie en wat een power. Het verschil van Duracell batterijen bij haar en die goedkope HEMA batterijtjes bij mij. Zij blijft gaan, terwijl ik instort en mijzelf hoor klagen over spierpijn, kramp en andere, fysieke ongemakken.


Je kunt als man niet opgeven en voor haar onder doen…..dacht ik! De werkelijkheid leerde me, dat je soms, je meerdere dient te erkennen in the opposite sekse! Het kostte me wreed veel moeite maar met een diepe zucht, draag ik mijn opgedane ervaring uit via dit medium, zodat het voor eeuwig en altijd vastligt, voor het nageslacht.


Man, man, man, wat heeft die griet gebuffeld en ik afgezien, maar het resultaat mag er wezen. De slaapkamer was na ruim 23 jaar aan vervanging toe en ik moet toegeven, dat het mij echt moeite heeft gekost om het mes in deze, voor mij, emotionele aankleding en inrichting te zetten. Ik heb daar hele verdrietige momenten meegemaakt maar ook hele blije en euforische gebeurtenissen. 


Eigenhandig heb ik de sponde aan stukken geslagen, waar Marion, 10 dagen voor zij stierf, een psychose in kreeg, door medicatie, die niet met elkaar door 1 deur kon. Au, want ik blijf een sentimentele opa, die weinig vergeet.


Maar het was tijd voor iets, geheel anders en mijn lief en ik, hebben voor het eerst samen behangen, wat niet heeft geleid tot een crisis in onze relatie. Sterker nog, we hebben de illusie dat we zelfs, samen in 1 kano, uit de voeten zouden moeten kunnen. En dat….heeft ze altijd tegengesproken, dat zou het einde betekenen van onze liefde. Schat, gewoon rustig mee peddelen op de stroom en alles komt goed.


We wachten nog even op ons nieuwe bed, dat komt zonder tegenbericht, deze week. Ook nieuwe gordijnen want ik heb ontdekt, dat ik geen exhibitionistische drang c.q. neigingen heb. Ja, zelfs een andere kledingkast moet er komen want op dit moment heb ik geen benul waar mijn schone sokken en boxershorts liggen…




Die kast, ja, dat heeft nog wat voeten in aarde gehad. Op internet gaat je lief op zoek en….koopt een antieke kast voor zichzelf. Ze dacht nog even dat een kast van 2 meter hoog en 1 meter breed, in haar Corsa-tje paste maar met een rolmaat erbij, was die gedachte gauw verdwenen. Of ik een oplossing wist?


Tuurlijk schat! Een vriendin van ons beheert een pompstation in ons mooie dorp en zij verhuurt ook aanhangwagens. Ik gaf nog wat bedenkingen omdat ik vreesde voor een bekeuring, gevoel is niets vreemds en het 1^e gevoel is meestal juist, ook nu!


De kast werd opgehaald en in de aanhanger gestald, waarna we op weg gingen naar Haarlem. We waren nog niet op de snelweg toen het vliegend evangelie (zo heette dat vroeger) langszij kwam en mij verordonneerde om te volgen. Je begrijpt het al, binnen 10 minuten was ik ruim € 100,= armer en de kast, een stuk duurder geworden. Eén los kabeltje kon de matennaaier vinden, verder was alles prima in orde, maar dat kabeltje mijnheer van Bennekum, zeker u zou beter moeten weten! Pardon? De blikken van de matennaaier zijn collega spraken boekdelen want die distantieerde zich heel duidelijk, van de actie van zijn “collega”.


Gelukkig werd ik bij het terugbrengen van de aanhanger, gematst door de verhuurster en daar was ik haar bijzonder dankbaar voor. Daar waar ik net na de lunch al dacht, dat mijn pijpje, ledig was, wist ware liefde mij weer tot ongekende hoogte te tillen en heb ik nu overal spierpijn. Behalve dààr uiteraard want dat bevat geen spieren!!!


Ik denk dat ik mijn kast maar via internet bestel en thuis laat bezorgen, das beter voor mijn knip, gloeiende, gloeiende.

Het boek is nog niet uit!

Dinsdag 14-04-2020, 10.45 u.

Het boek is nog niet uit!

Al jaren woon ik in een relatief rustige wijk en dat bevalt me prima. Een wijk met enerzijds jonge gezinnen met kinderen en anderzijds mensen die wat meer of zelfs behoorlijk, op leeftijd zijn. Er zijn natuurlijk ouwe mopperkonten, die mopperen dat er weinig deugt, zeker de jeugd van tegenwoordig. En ook zijn er jongelui die menen, dat de wereld van hen is en dat ze met niemand, behalve henzelf, rekening behoeven te houden.


Wat ik vroeger ongezonde nieuwsgierigheid vond, zonder pardon, bekijk ik nu iets genuanceerder. Het voordeel van die nieuwsgierigheid is, dat we allemaal blijkbaar een beetje op elkaar letten en redelijk “op de hoogte zijn” van elkaars wel en wee.


Ongemerkt let je op, bij het uitlaten van de hond. Zeker bij bejaardenwoningen waar ik langs loop, waar mensen alleen wonen. Als de gordijnen dicht blijven, bij een woning waar normaal al vroeg iemand op is, is het een kleine moeite om één van de dames van de zorg aan te schieten en deelgenoot te maken. Zo maak je misschien de lijntjes, naar mogelijk noodzakelijke hulpverlening, net wat korter.


Soms heb je kennis genomen van het feit dat iemand ziek is en dan is een kaartje in de bus, of een dagelijks opgestoken hand ter begroeting, een kleine afleiding voor de betrokkene. Je kijkt gelijk of alles nog in orde lijkt om indien nodig, te reageren naar de hulpverlening. Vroeger nieuwsgierig maar tegenwoordig noem ik het sociale controle in positieve zin, ongeacht wat een ander ervan denkt. Het idee is tweeledig, want uiteraard hoop ik dat het andersom ook zou kunnen werken als ik hulp nodig heb.


De afgelopen tijd heb ik met grote regelmaat “binnen gegluurd”, bij een oudere dame, die ernstig ziek was en de strijd met het gemene monster “kanker”, aan het verliezen was. Als ze in haar stoel, voor het raam, in slaap was gevallen, hield ik even stil en als ik het opengeslagen boek, op haar lichaam zag bewegen, wist ik dat ze in de zon, een tukkie lag te doen omdat het lichaam, langzaam aan het opgeven was en veel rust nodig had. Mijn bevindingen deelde ik met haar familie, die ik ken.


Vorige week liep ik langs het appartementje en zag een stapeltje boeken, op een tafeltje voor het raam liggen. Uit het bovenste boek stak een bladwijzer, ergens halverwege het boek, ik schoot vol omdat ik inmiddels wist, dat het boek nooit uitgelezen zou worden….


Ik heb haar niet daadwerkelijk kunnen helpen maar hoop, dat het heeft geholpen, dat ik een beetje, op mijn manier, op haar heb gepast. Rust zacht, oma en moeder van lieve mensen!

Vadertje Tijd, waar ga je met ons heen?

Maandag 13-04-2020, 15.45 u.

Vadertje Tijd, waar ga je met ons heen?

Afgelopen woensdag 8 april 2020, was de dag dat Pa Piet 85 jaar oud, zou worden. Op deze aardkloot, is dat niet gelukt maar wie weet, zijn er dingen die wij niet weten en uitsluitend kunnen geloven!


’s Morgensvroeg aan de koffie bedacht ik me, dat hij er waarschijnlijk niets van zou hebben begrepen, binnen al zijn demente kaders. In de bijna 2 jaar nadat hij is overleden, is er zoveel veranderd in de grote, boze mensenwereld, dat het voor mij al nauwelijks te bevatten is. Zeker in de laatste 2 a 3 maanden lijkt het bijna siënce fiction met alle Corona-waanzin. Afgezien van alle fabels en fake-nieuws, is de werkelijkheid net zo hard als de waarheid en veroorzaakt onzekerheid en angst, veel stress onder de mensen.


Terug naar pa Piet, die naar mijn idee, gisteren nog aan tafel zat in de Jupiterstraat, op 6-hoog, samen met moeder Teuna, om met een bak koffie te smullen van gebak, op dergelijke momenten. Die dagen waren net een verhaal uit een dik, oud boek, waar de lamme, de blinde helpt en andersom. In de loop van de dag was er meestal voldoende assistentie, bij het inschenken van de koffie en een borrel en dat was nodig.


Na het wegvallen van ma, kreeg senior het moeilijk om het allemaal bij te benen en achteraf, is het makkelijk praten maar de signalen waren ( met de kennis van nu) toch behoorlijk herkenbaar. Helaas bezat ik die kennis toen niet waardoor ik nogal eens met hem botste als ik hem wees, op zijn rare en compleet onlogische fratsen.


Maar pa Piet was gewoon een lieve man, met gebruiksaanwijzing net als ik, maar hij was en is, in de eerste plaats, mijn vader. Nog even en het is 2 jaar geleden, dat hij de rust kreeg, die hij vermoedelijk al even zocht, maar ik, ik mis hem nog iedere dag en als ik dan aan hem denk, verschijnt er een glimlach om mijn mond en een traan, in mijn ooghoek.

Pa zijn verjaardag in 2017 samen met De Kleine Kapitein.

Vluchten kan niet meer!

Donderdag, 02-04-2020, 16.00 u.

Vluchten kan niet meer!

Er valt gewoon niet aan te ontkomen. Of je de tv aanzet, je telefoon opent, de brievenbus leeghaalt of buiten op straat komt. Er is maar 1 onderwerp dat overheerst en ik begrijp dat, maar word er ook gelijk, doodziek van! Gewoon met vrienden bij mij in de tuin of op terras c.q. in de kroeg een biertje doen en lol hebben, dat is waar ik naar uitkijk. En kom niet aan zeveren met digitale gesprekken of iets dergelijks want in mijn beleving is het niet “echt”.


Zo is vandaag mijn broer jarig en daar heb ik er maar één van, zusters heb ik niet, dus broer en ik zijn zuinig op elkaar en we genieten vaak tijd samen, als hij niet in het buitenland, aan het werk is. Kostbare tijd samen, ik geniet namelijk van deze momenten waarbij de diepgang doorspekt kan worden door grove grappen, moppen over seks of gewoon klinkklare onzin. Daar zijn we namelijk goed in!


Dit keer stuurde ik zo’n lullig digitaal berichtje met felicitaties en klinkklare onzin of had ik al aan dat laatste, gerefereerd? De opmerking “Wat in het vat zit….drinken we later wel op!” kwam uit de grond van mijn hart. Ik hoop dat we elkaar na deze shit weer uitbundig kunnen omhelzen en kunnen laven aan al het mooie (vloeibare) van het leven.


Gisteren verscheen het lokale leugenaartje, dat blijkbaar in slecht weer verkeert want het exemplaar had nog meer gewicht verloren dan het vorige en dat stelde al niet veel voor! Staat daar in te lezen dat we vooral geen foute dingen aan moeten leren om het probleem aan te kunnen. Het probleem Corona is duidelijk en mag genoemd worden. Die foute dingen als alcohol en drugs gebruiken moeten we niet doen, zegt het leugenaartje. Wat een geklets want mensen die het nu moeilijk hebben, kunnen niet eens naar een arts om de juiste en voldoende kalmerende middelen c.q. antidepressiva te vragen.


Als we dan toch het loodje moeten leggen, laat ons dan in ieder geval een waardige keuze maken, waar we zelf achter kunnen staan, voor zover we wat te kiezen hebben. Mijn voorraad gerstenat is inmiddels aardig geslonken, mijn gewicht is weer toegenomen (dat heb je nou eenmaal met bier) en mijn goede humeur, is met de zon vertrokken vandaag.


Wil er soms iemand een blowtje bij me in de brievenbus doen, ik durf niet zo goed naar buiten…..?


Had ik al gezegd dat we soms harde en ongepaste humor hebben? Ik wens iedereen sterkte en heel veel wijsheid, in deze tijden en onder deze omstandigheden. Er branden hier kaarsjes en wierook voor een ieder die het nodig heeft, dus neem bovenstaande effe met een pak zout ennuhhh, op jullie gezondheid!

Corona what else

Woensdag 25-03-2020, 14.10 u.

Corona what else!

Nou, ik dacht het niet! Welke medium je ook opent, ze kennen maar 1 onderwerp en of het dan lulkoek is of juiste informatie, is voor mij, als gewone jongen, nauwelijks te filteren. Ik ga jullie dus geen onzin of juist gezever, op de mouw spelden en klets, zoals gewoonlijk, gewoon maar uit mijn nek. Overigens hoop ik wel, dat jullie allemaal verschoond blijven van welke shit dan ook, laat dat duidelijk zijn!


Vanmiddag heb ik mijn 1^e videoconferentie gehad met mijn kleinzoon, de kleine kapitein. Terwijl Guus zijn broodje ei aan het verorberen was, heb ik gezellig met hem zitten kletsen via Skype. Zo had hij vanmorgen, samen met mama, schoolopdrachten gemaakt en wilde hij vanmiddag, lekker in de tuin gaan spelen. Het is schitterend weer, hij heeft een schitterende tuin tot zijn beschikking en een berg speelgoed c.q. speeltuig, waar ik in mijn jeugd uitsluitend van kon dromen.


Ik maak van de omstandigheden gebruik door wat te doen aan zelfreflectie. Niet dat het echt noodzakelijk is maar zo af en toe, wat beschouwing van jezelf en je gedragingen, kan geen kwaad. Zo merk ik wel dat mijn lontje, momenteel wat korter is dan te doen gebruikelijk. Zolang je alleen thuis bent, is er niets aan de hand maar als je “losgelaten” wordt, kan zomaar de vlam in de pan slaan.


Een klein voorbeeld, van wat mij vrijdag in de supermarkt overkwam, brengt overigens het schaamrood op mijn kaken. Iedere week tot twee weken, doe ik mijn inkopen bij de Hoogvliet en tussendoor haal ik wat dingen, bij de MCD-markt op 200 meter afstand van mijn voordeur. Bij Hoogvliet heb ik maar 1 artikel gehamsterd want de Hertog Jan was in de aanbieding, de rest waren gebruikelijke boodschappen, niet meer dan dat.


Als je in iedere hand een krat bier draagt, valt onder een bepaalde hoek, alles weg wat kortbij op de grond staat en niet hoger is dan een centimeter of 40. Ik deed een stap achteruit omdat een oude baas wat moeite had met het inschatten van anderhalve meter afstand en toen ik wegdraaide naar mijn karretje, bleek er (buiten mijn zicht) een afgeprijsde doos met chips, rond te zwerven over de vloer. Alle moeite doend om overeind te blijven kijk ik in het (uit)lachende gezicht van een andere bezoeker, die hatelijk zegt: “Dat stond er al hoor!”.


Dat was het kleine vonkje, wat ik niet nodig had en in een reflex schop ik tegen de doos met chips, waarop een winkelmedewerker (natuurlijk) reageert. Hij had gelijk, echter op dat moment herhaald die lang lapzwans, zijn opmerking en(meest vervelend) zijn hatelijke lach. Natuurlijk vonden de winkelmedewerker en de lapzwans elkaar onmiddellijk want ze hadden een gezamenlijk object, dat niet maatschappelijk verantwoord gedrag vertoonde, ik dus!


Op het moment dat ik wilde reageren, bedacht ik mij, draaide me om en liep weg. Aangezien ik bijna wekelijks daar kom en ik de lapzwans nog nooit gezien had, zowel in “mijn” winkel als elders, begon mijn bloed toch langzaam te koken. Weer zo’n kansloze klootzak, die noodgedwongen thuis moet blijven c.q. thuis moet werken en door zijn vechtgenote op pad wordt gestuurd, om van hem verlost te zijn. Dit soort sympathieke gedachten kwamen spontaan in mij op maar ik heb me ingehouden en verder netjes gedragen.


Eenmaal thuis nam ik me voor om na het weekend maar naar de Hoogvliet te gaan en de winkelmedewerker, mijn excuus te maken. De lapzwans niet want dat blijft gewoon een eersteklas hansworst, waarvan ze de nageboorte na de bevalling, in de wieg hebben gelegd.


Of het zo moet zijn, krijg ik na het weekend van “mijn” winkel een mail, waarin verdergaande maatregelen worden aangekondigd, in verband met datgene, waar ik het niet over wilde hebben, so what’s next! Derhalve ga ik voorlopig maar even dichtbij boodschappen doen, mede omdat ik niet tot 1 maar tot 3 risicogroepen behoor met betrekking tot datgene waar ik het niet over wilde hebben. Maximaal 1 persoon op 10 vierkante meter, lijkt me een vrijwel onmogelijke zaak en daarbij, wie ziet daar op toe? Succes mijnheer Hoogvliet.


Wat ik probeer te zeggen, is dat wij allemaal direct of indirect, in onze beweging worden beperkt en bij agitatie is degene die het dichtst bij je in de buurt verkeerd, de klos. Pas op, denk na, want dat is niet altijd “de schuldige” als jijzelf geagiteerd bent.


Ik hoop dus ook dat de jongeman van de Hoogvliet, de medewerker bedoel ik uiteraard, mijn verhaal te lezen krijgt, zodat hij weet, wat er echt gebeurd is en mijn reactie beter begrijpt. Uiteraard zal ik hem aanspreken als we weer bij elkaar mogen komen en handen mogen schudden. Ik hoop daarnaast, dat de lapzwans dit ook leest, dan weet hij precies, hoe ik over hem denk. Allemaal een overkomelijke crisis gewenst.

Looking in the mirror I see, me, myself and I...

Diva Saar

Woensdag 11-03-2020, 11.40 u.

Diva Saar.

Vanmorgen aan het ontbijt, zat ik op mijn gemak, de dag van gisteren te overdenken. Niets bijzonders want dat zullen ongetwijfeld, meer mensen doen. Onder het genot van een grote kom thee (de koffie was nog niet doorgelopen!), zat ik in mijn telefoon te bladeren en bekeek ik, de foto’s die ik gisteren maakte, van de jongste herrieschopper binnen de familie.


Zo stil als Saar de eerste 6 maanden van haar leven was, begint ze nu recalcitrante trekjes te vertonen en wee als ze haar zin niet krijgt of erger, wat ze in haar hoofd heeft, niet lukt. Het neigt naar terrorisme want horen en zien vergaat je. Overigens betekend dit ook, dat er meer te melden valt want in de eerste periode, zou je vergeten hebben, dat er nog iemand in huis was naast Boaz.


Mijn kleine Tuttebel maakt nu ruimschoots goed, wat ze eerder achterwege liet en waarbij opa de loftrompet stak, over de rust die ze meebracht. Het woord “rust” komt u alleen in me op als ze lekker in haar bedje ligt te knorren. 


Nu Saar meer leven in de brouwerij brengt, brengt ze ook redenen aan om met haar te tutten. Bij jongens ga je met een bal en met de auto’s aan de gang maar bij meiden, ga je meidendingen doen, betrap ik mezelf op. Aangezien aan onze kant, binnen het gezin van ouders, niet eerder meiden zijn geboren, moest ik even wennen. En daarnaast zorgt de hoeveelheid peseta’s die ik tot mijn beschikking heb, ervoor dat ik wat moet improviseren.


Afgelopen weekend, las ik de reclamefolder van de Wibra en er moeten in mijn ogen lichtjes zijn gaan branden. Het krantje stond namelijk vol met babyattributen, vooral voor meisjes. Derhalve liep deze opa op maandagmorgen door de Wibra, waar ik dus duidelijk opviel. Zwangere dames met kleine kinderen en grijzende dames aan hun zijde, keken mij aan met een blik, die ik hier niet in mijn “vertaling” zal omschrijven maar we kunnen het op zijn minst “verbaasd” noemen.


Een boodschappenmandje vol met haarbandjes, slabbetjes, verse spuugdoekjes, bijtringen en meer van deze ongein, bevredigde al snel mijn kooplust. Ik begin een klein beetje te begrijpen, hoe dat gaat als bij de andere sekse, het koopvirus toeslaat. Volgens mij is dat gevaarlijker dan Corona-virussen. Met een grijns op mijn gezicht en priemende ogen in mijn rug, vertrok ik naar mijn auto. Mijn dag kon al niet meer stuk en het mooiste moest nog komen, Saar en Guus.


Saar was nog maar net binnen en ze werd opgesierd met een nieuwe slab en een verse spuugdoek. Ze moet het gevoeld hebben want beiden trok ze voor zich uit, om uitgebreid te bestuderen met een blik die zei: “Hé, die ken ik nog niet!”. De fles werd in rap tempo geleegd. Uitgebreid verslikken van Saar bewees het nut van de nieuwe aanwinsten.


Na haar middagdutje, waarbij ze haar luier had vol geknetterd, heb ik haar eens lekker ingesmeerd met de aangeschafte Zwitsal bodylotion. Dat blijft een hele vertrouwde geur, die bijna zo oud is als er baby’s bestaan, bijna! Na het aankleden heb ik als klap op de vuurpijl, een haarband om dat kleine koppie gedaan en voor de spiegel in de badkamer, werd mijn kleine Tuttebel zowaar een kleine diva, wat een uitstraling. Bekijk de foto maar eens en oordeel zelf. 


Bij het ophalen van de kleine kapitein was ik al tijdig op het schoolplein en ik moet eerlijk zeggen dat ik bijzonder gevleid voelde, bij alle opmerkingen over zo’n lullig haarbandje van één hele euro. Alleen maar positieve reacties en als ik heel eerlijk ben, daar doe ik het een beetje voor. Gek hè, dat er een hele trotse opa over dat schoolplein paradeert met zijn twee oogappeltjes, die uiteraard, de mooiste en liefste kleinkinderen zijn van de hééééle wereld!

"Oplaadapparatuur"

Het is bijna 2 maanden stil geweest en niet zonder reden. Er is weer het nodige gepasseerd waardoor het niet van bloggen kwam. Ergens moet dan de draad weer opgepakt worden en vandaag leek mij een geschikt moment, op zo'n typisch Nederlandse dag. Grijs, grauw, wind en vreselijk veel nat. Dan gaan we maar weer eens schrijven!

Dinsdag 10-03-2020, 11.00 u.

“Oplaadapparatuur”

Zojuist heb ik mijn “oude batterij” opgeladen, met het kleinste “batterijladertje”, dat ik ken. Dat “ladertje” wordt morgen 8 maanden oud en heet Saar. Ze is ook precies even lang, mijn nieuwe, grote liefde en ik houd ongeëvenaard van haar. Zelfs oma is niet jaloers op haar!

Vanmorgen in de box, dreigde ze steeds in slaap te vallen maar dan veerde ze weer op en keek me hoopvol aan….

“Hoopvolle blikken

wierp zij opa toe

haal me hier uit

ik kan het zelf nog niet

en zou niet weten hoe!”

Een dankbare glimlach was mijn deel, toen ik Saar oppakte met de kreet: “Kom maar eens hier, kleine tuttebel.” Met 2 vingers van de linkerhand of de duim van de rechter, in haar mond, nestelde deze kleine “high power energy-batterij”, zich tegen mij aan. Dat duurde ongeveer 3 minuten en toen werd het kleine Duracell konijntje, weer actief.


Op de achtergrond knalde Arrow Classic Rock, It’s my life van Bon Jovi en vervolgens I can go for that van Hall & Oates, er uit. Toeval in deze fase van mijn leven? Hmmm, ik geloof het niet en moet denken aan mijn dagboekverhaal van gisteren over sterven in de schoot van de leunstoel (* zie onder dit verhaal).


Tja (heel) zacht meezingen, een hand op dat kleine koppie, waar ik doorlopend kusjes op druk en genieten als je voelt, dat de rust in mijn grote liefde, binnenwandelt.

Ik leg haar voorzichtig in de box, ze draait zich op haar zij, steekt haar duim in haar mond en valt bijna direct in slaap.


Mijn oude, opgeladen hart, gloeit en groeit van trots en houden van. Man, wat is ze mooi!



* Maandagmorgen was opa lichtelijk afgedraaid na een zwaar weekend en daar moest ik iets van vinden en schrijven. Dat ging zo:

“Natuurlijk doe ik het mijzelf allemaal aan maar leven betekend volgens mij, dat je moet voelen dat er iets gebeurd of gebeurd is. Zachtjes sterven in de schoot van een oude leunstoel, kan altijd nog. Ach, met een goed glas whisk(e)y en een bord vol zoetigheid, zou me dat best kunnen lukken met een grijns naar de dood op mijn gezicht. Dit weekend heb ik zoveel vaker “opa?” gehoord dan “ik hou van jou”, dat het niet te tellen was. Het mooie is, dat beide kreten, hetzelfde warme gevoel geven in dit oude karkas!”

Wat ik je wil zeggen.

20-01-2020, 15.25 u.

Wat ik je wil zeggen.

Lieve Marion, 22 jaar is er vandaag verstreken nadat we noodgedwongen afscheid moesten nemen. We wisten beiden, dat het echt niet anders kon en dat we niets te kiezen hadden. Deze dag zal de rest van mijn leven, een hele bijzondere blijven, zelfs als ik dat zou willen veranderen. Dapper roep ik dat het mij niets kan schelen, wat anderen daarvan vinden maar diep in mijn hart, is dat natuurlijk niet waar. Wel degelijk kan de mening van de buitenwacht, mij diep raken en grieven. Het kan mij heftig in de war brengen, hoe hard men ook zegt, dat ik me niets van anderen aan moet trekken.


Misschien is het vergelijkbaar met loslaten, een woord dat allerlei soorten coaches, psychologen en ander afgestudeerd volk, heel makkelijk in de mond neemt. Voorlopig heb ik namelijk nog nergens een handleiding aangereikt gekregen, hoe dat te realiseren is. Het stuur van mijn auto kan ik loslaten maar herinneringen, die gebrand zijn in mijn geheugen, wordt een stuk lastiger. Mogelijk zitten er in mijn brein allemaal kleine ankertjes aan mijn herinneringen, die ervoor zorgen dat loslaten een illusie is. “Wij zijn herinneringen en horen bij Jan en bij Jan zullen we blijven zolang wij dat nodig vinden”: hoor ik al die herinneringen brullen terwijl ze hun ankers nog dieper, in mijn grijze massa slaan.


Ook Paul de Leeuw, Peter Maffay, Marco Borsato, Europe, enz. hangen vandaag weer als een aura, om mij heen, gewoon om mij te laten weten dat het 20 januari is. En laat ik in alle ernst zeggen, dat ik een bofbips ben met 2 heerlijke oogappeltjes, 2 fijne kinderen (waarvan ik er overigens maar 1 zelf gemaakt heb) en  last but not least, een lief uit duizenden. Dit neemt echter niet weg, dat mijn rugzak soms heftig zwaar is en serieus tot last, zeker nu ik ouder word (en krakkemikkiger). 


Welke knopje in mijn systeem, zorgt ervoor, dat ik zo’n last kan hebben van mijzelf en hoe zet ik dat knopje uit of beter nog, waar zit de “dimmer”? Ongeacht wie er vandaag nog langs komt, vandaag zal ik me alleen voelen, eenzaam en koud tot op het bot. Slechts 2 personen kunnen daar ietwat verandering in brengen, mijn lief en mijn maatje maar zelfs dat lukt niet altijd. De “kou” zit soms zo diep van binnen, dat ik mijzelf afsluit om de laatste restjes warmte “binnen” te houden. Vandaag zit de kou erg diep en helpt zelfs global heating niet om het mij iets warmer te laten hebben.


Morgen is het 21 januari en gaan we weer “gewoon” verder, net of er niets gebeurd is maar dat is schijn! Er is zoveel dat ik zou willen zeggen en niet alleen tegen Marion maar tegen iedereen, die het wil horen c.q. die er naar wil luisteren. Een beetje als Ramses Shaffy, “Laat me mijn eigen gang maar gaan…”

Aftakeling.

Zondag 12-01-2020, 10.15 u.

Aftakeling.

Wat een leuk en zorgeloos weekend had moeten worden, werd een koude, kille benadrukking, van het ouder worden. Met benadrukking wil ik niet iets triests of naars aanhalen maar gewoon de kale feiten, die je met 2 voeten terug zetten op Moedertje Aarde en je fijntjes laten weten, dat je je beste tijd hebt gehad! Amen.


Aan de vooravond van mijn 58^e verjaardag, bleek heel pijnlijk, dat mijn (eigen) gebit c.q. tanden, niet meer bestand is/zijn, tegen spek met zwoerd. Het lazerde in elkaar zoals het Acropolis ooit deed. Niet op stel en sprong instorten maar langzaam en subtiel, in grote stukken afbrokkelen. Zelfs de deskundigen, voor zover die in het weekend bereikbaar zijn (niet dus, weet ik vanuit mijn eerdere ervaringen), stonden er hoofdschuddend bij en vertoonden een uitstraling, die “reddeloos verloren” uitdrukt. Triest!


Klap op de vuurpijl, was een bijzonder goedkope “Saar-imitatie”, waarbij ik was vergeten, dat ik in bed lag én dat ik geen luier aan had. Nou draag ik al een jaartje of 55, geen luiers meer maar in dit geval zou het een uitkomst zijn geweest! En dat op zondagmorgen om half zeven, in alle rust, gelegen naast mijn lief. Gelukkig verkeerde die nog in een staat van “schijndood” en heeft ze er weinig van meegekregen, hoop ik!


Mogelijk komt er ooit een moment, dat dit soort gebeurtenissen, minder emotioneel wordt maar dan heeft Dr. Alzheimer zijn weg al gevonden, in mijn grijze massa. Overigens vrees ik die momenten van vergeetachtigheid nu al want de nuchtere waarheid zal langzaam doordringen als de bijbehorende luchten, mijn neusgaten bereiken. De luchten die vrijkwamen waren namelijk, wel degelijk “des Saar’s”. Je twijfelt zelfs of je mogelijk al niet, in een zekere staat van ontbinding verkeert.


Erg ontnuchterend als je op zondagmorgen om kwart voor zeven, je bed af staat te halen, in een temperatuur van een graad of 3 want zo fris, is het in mijn slaapkamer. Maar ja, met de slaapkamerdeur open, trekt het redelijk snel door in zo’n vertrek en kun je al rap weer gewoon ademhalen, zonder onwel te worden.


Gelukkig was er ook iets te melden, dat niets met aftakeling of verval te maken had. De jaarlijkse brunch, bij van der Valk in Vianen met alle “oppas-grootouders”, samen met de kleine kapitein, de kleine prinses en hun paps en mams, was een feit. Altijd super gezellig en gastronomisch gezien, bijzonder aangenaam, vind ik persoonlijk. Ook deze keer is het me niet gelukt om van alle gerechten, die ik lekker vind, iets te proeven. Het is gewoonweg te veel of zou, met het stijgen van de leeftijd, de maag toch slinken? I'm only human after all…..