Maandag, 07-03-2022, 07.45 u.

Eindstation 2.

Een paar jaar geleden schreef ik een blog met dezelfde titel c.q. die hetzelfde onderwerp had. Ik bracht pa Piet toen naar zijn nieuwe plek in de Judith Leysterhof, waar ze tot zijn overlijden, goed voor hem hebben gezorgd.

Toen begreep ik niet veel van zijn verwarring, zijn onbegrip en zijn boosheid. Maar ook was er die opgetogen reactie naar de nieuwe mensen en hele oude bekenden, die hij wel herkende.

Het gaat veel te ver om te zeggen, dat ik nu in een soortgelijke situatie terechtkom maar er zijn wel degelijk parallellen. Als er geen vreemde dingen gebeuren, ontvang ik morgen, de sleutel van mijn “nieuwe” woning. Ja, dat betekend inderdaad, dat ik ga verhuizen. Weg van dat mooie stekkie aan het water, waar gezwommen, gevist, geschaatst en gevaren is met diverse bootjes. Het betekend ook een einde aan de frustratie, je eigen huis iet meer te kunnen schilderen en onderhouden, geen ergernis meer over het hoge onkruid en geen schaamte dat je aan anderen moet vragen om “jouw” klussen te doen.

Waar ik 4 jaar geleden, druk doende was met het leegruimen van een ruime flatwoning, ga ik nu een aantal van diezelfde spullen weer terugbrengen. Oké, wel op een andere etage en achter de deur van een ander huisnummer, maar ik ga en dat…. is nagenoeg zeker. Morgenmiddag staat de afspraak om het huurcontract te tekenen en de sleutel in ontvangst te nemen. Geflankeerd door de trots van mijn leven, wordt er na de sleuteluitreiking, een ronde gedaan om een voorlopige planning te maken want er moet echt het nodige gebeuren.

Net zoals mijn vader assistentie nodig had van mijn broer en mij, heb ik ook assistentie nodig. Alleen kan ik het simpelweg (nog?) niet. De twee belangrijkste steunpilaren, zijn uiteraard mijn trots en niet te vergeten mijn lief en beiden sturen op hun manier, waar die sturing nodig is. Uiteraard zijn er nog meer waardevolle mensen waar ik op terug mag vallen en daar ben ik blij mee, laat dat duidelijk zijn.

Ook heeft iedereen in mijn omgeving zijn eigen visie op de overstap maar de reactie van de kleine kapitein, raakte mij diep. Op mijn vraag wat hij ervan vond dat opa ging verhuizen, zei hij hartgrondig: “Niet leuk, want nou mag ik niet meer alleen naar jou toe komen!” Tja, een drukke doorgaande weg, zit tussen de kleine man zijn huis en de nieuwe stek van opa, de afstand is echter nagenoeg gelijk gebleven en dat is ook wat waard.

Inmiddels ben ik noodgedwongen, afstand aan het doen van veel bezittingen, waar enorme herinneringen aan vastplakken en als ik alleen bezig ben, ga ik niet snel. Bij alles wat door mijn handen gaat, komen er herinneringen los c.q. voorbij en met pijn in mijn buik verdwijnt het in de aanhanger op mijn oprit, die binnenkort gelost c.q. verlost gaat worden van zijn kostbare lading. Een groot deel van mijn historie gaat de bietenbrug op en ik heb al laten weten, dat ikzelf, mentaal niet in staat ben om bij het lossen van de aanhanger, te assisteren.

Om een mooi c.q. duur woord te gebruiken, de paradox is enorm groot. Ik weet dat het, de meest verstandige keuze is maar zo voelt het, diep van binnen, echt nog niet. Mijn mentale gezondheid, laat me nu dan ook weten, dat ik nog een lange weg heb te gaan in het herstelproces. De nieuwe omgeving kan daar in bijdragen en daar zet ik dus op in.

Inmiddels zijn er heel veel spullen doorzocht (en deels voor afvoer gereed), er is een plan gemaakt voor de grootste klussen want de verhuurder doet niet zoveel in dat traject en uiteraard is de makelaar op bezoek geweest.

In de komende periode staat er dus een bord “te koop” in mijn tuin en volgen er bezichtigingen, hopelijk waardevolle biedingen en het definitief einde van een tijdperk.

Het betekend echter ook een nieuw begin en ik hoop pas weer te vertrekken als ik gedragen moet worden. Ik kan het geheel zeker nog niet overzien, waar ik vroeger zelf altijd een regelateur was en zelf de benodigde stappen zette en acties ondernam. Tijden zijn veranderd en dat is verwarrend voor me maar ik vertrouw op de mensen om mij heen en ga met opgeheven hoofd (vol met stress) de stappen zetten, die nodig zijn.

O ja, of de nieuwe stek uiteindelijk ook mijn eindstation zal zijn, weet ik uiteraard niet met zekerheid te melden maar als het aan mij ligt, wel. Het uitzicht mag er in ieder geval zijn!